Wyspa Wiktorii

Wyspa Wiktorii (, ) – wyspa wchodząca w skład Archipelagu Arktycznego, jedna z największych wysp świata (8. pozycja)

Wyspa ma powierzchnię 217 291 km², dł. 750 km, szer. 625 km. Najwyższy punkt (655 m n.p.m.) znajduje się w paśmie wzniesień Shaler Mountains. Wyspa leży między Zatoką Coronation, Zatoką Amundsena i Zatoką Królowej Maud. Przylegają do niej Cieśnina Melville’a, Cieśnina Mac Clintocka, Cieśnina Wiktorii, dzieląca ją od Wyspy Króla Williama, Cieśnina Dease, dzieląca ją od stałego lądu i Cieśnina Księcia Walii, dzieląca ją od Wyspy Banksa. Linia brzegowa silnie rozczłonkowana, wielkie półwyspy, m.in. Wollaston, Diamond Jennes, Księcia Alberta. Wyspa należy do Kanady, jej część zachodnia wchodzi w skład Terytoriów Północno-Zachodnich, a wschodnia – terytorium Nunavut.

Według danych z 2006 wyspę zamieszkiwało 1875 osób. Na wyspie znajdują się dwie niewielkie osady: większa, licząca 1477 mieszkańców Cambridge Bay na południowo-wschodnim krańcu oraz mniejsza Holman Island – na zachodnim.

Klimat bardzo surowy (subpolarny), dominuje formacja roślinna bezdrzewna typu tundra.


Olympus Mons

Olympus Mons (Góra Olimp) – najwyższa znana góra w Układzie Słonecznym, położona na Marsie.

Olympus Mons jest wygasłym wulkanem tarczowym, powstałym w wyniku powolnego i długotrwałego wycieku lawy, przez co jego zbocze jest nachylone pod małym kątem – 5 stopni (takie wulkany można znaleźć także na Wenus i na Ziemi; np. Mauna Kea na Hawajach). Wznosi się na 21 287 metrów ponad średnią powierzchnię planety i 25–27 kilometrów nad otaczającą go równinę. Na tej wysokości ciśnienie atmosferyczne jest mniejsze od 0,1 ciśnienia na powierzchni Marsa, ale i tak szczyt może być pokryty chmurami zestalonego dwutlenku węgla. Olympus Mons mierzy 624 km średnicy u podstawy, wyraźnie zaznaczonej skarpami o wysokości dochodzącej do 6 km. Znajdujący się na wierzchołku krater ma długość 85 km, szerokość 60 km oraz głębokość 3 km. Na szczycie znajdują się liczne zapadliska.

Według danych obserwacyjnych pochodzących z sondy Mars Global Surveyor do ostatniej erupcji doszło 100–200 milionów lat temu. Krążąca wokół Marsa sonda Mars Express pozwoliła ustalić przypuszczalny wiek zestalonej lawy na zboczach wulkanu na od 115 do zaledwie 2 mln lat.

Wulkan jest w regionie zwanym Aureolą Olympus Mons, poprzecinanym znaczących rozmiarów grzbietami i blokami skalnymi, rozciągającymi się do 1000 km od szczytu.

Duża wysokość Olympus Mons związana jest prawdopodobnie z brakiem płyt tektonicznych, przez co lawa wypływała w jednym miejscu przez nieporównywalnie dłuższy czas niż wynosi przeciętna aktywność takiego wulkanu na Ziemi.


Don

Don (ros. "Дон", starożytny "Tanais") – rzeka w południowej Rosji. Długość – 1950 km, powierzchnia zlewni – 422 000 km², średni przepływ – 935 m³/s.

Źródła rzeki znajdują się w północno-wschodniej części Wyżyny Środkoworosyjskiej. Początkowo płynie w kierunku południowo-wschodnim do Woroneża, a potem południowo-zachodnim aż do ujścia. W górnym biegu płynie wąską doliną, potem rozlewa się szeroko na terenach nizinnych, znaczną część jego biegu zajmuje Zbiornik Cymlański (ok. 2600 km²). Don uchodzi deltą do Zatoki Taganroskiej na Morzu Azowskim w pobliżu Rostowa nad Donem.

Główne dopływy:
* Prawobrzeżne:
** Doniec
* Lewobrzeżne:
** Woroneż
** Chopior
** Miedwiedica
** Sał
** Zachodni Manycz

Główne miasta nad Donem:
* Azow
* Kałacz nad Donem
* Rostów nad Donem

Don jest pokryty lodem nawet przez 160 dni w roku. Rzeka jest żeglowna na odcinku ok. 1350 km od ujścia.

W swoim najbardziej na wschód wysuniętym odcinku rzeka połączona jest z Wołgą przez Kanał Wołga-Don (ok. 105 km długości), tworząc ważną drogę wodną. Główny port to Rostów nad Donem.


Nerw wzrokowy

Nerw wzrokowy (łac. "nervus opticus") – II nerw czaszkowy, część drogi wzrokowej. Przebiega od siatkówki do skrzyżowania wzrokowego. Pod względem rozwojowym jest wypustką międzymózgowia.

Można wyróżnić w nim cztery części:
# odcinek wewnątrzgałkowy (od siatkówki do zewnętrznych granic gałki ocznej) – długości ok. 0,7 mm,
# odcinek wewnątrzoczodołowy (od gałki ocznej do kanału wzrokowego) – długość ok. 30 mm, o przebiegu esowatym,
# odcinek przechodzący przez kanał wzrokowy – długość ok. 5 mm,
# odcinek wewnątrzczaszkowy (od kanału wzrokowego do skrzyżowania wzrokowego) – długość ok. 10 mm.

W każdym "nerwie wzrokowym" przebiega od około 0,8 do 1,5 mln (różnice osobnicze) włókien nerwowych, które są aksonami komórek zwojowych siatkówki. Jest on otoczony oponami mózgowo-rdzeniowymi (twardą, pajęczynówką, miękką).
Nerw wzrokowy nie ma swoistych cech nerwu obwodowego – zasadniczo jest pęczkiem istoty białej mózgowia (towarzyszą mu bowiem komórki i włókna gleju, pozbawiony jest natomiast neurolemy).

Nerw wzrokowy został po raz pierwszy zidentyfikowany i opisany przez włoskiego fizyka i anatoma Felice'a Fontana, co było pierwszym dokładnym opisem budowy i działania włókna nerwowego.


Mikołaj Zieleński

Mikołaj Zieleński, też Zieliński, Zelenscius (ur. w II poł. XVI w. w Warce, zm. po 1615) – polski organista, kompozytor i kapelmistrz przełomu renesansu i baroku.


Blizzard Entertainment

Blizzard Entertainment, Inc. – amerykańskie przedsiębiorstwo, zajmujące się produkcją i wydawaniem gier komputerowych z główną siedzibą w Irvine w stanie Kalifornia. Jest spółką zależną Activision Blizzard. Założone 8 lutego 1991 roku pod nazwą Silicon & Synapse, Inc przez trzech absolwentów Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles: Allena Adhama, Michaela Morhaime’a i Franka Pearce’a. Firma początkowo koncentrowała się na tworzeniu portów gier innych studiów, natomiast w 1993 roku rozpoczęła tworzenie własnego oprogramowania z takimi grami jak "Rock n’ Roll Racing" i "The Lost Vikings". W 1993 roku firma przekształciła się w Chaos Studios, Inc., a rok później po przejęciu przez dystrybutora Davidson & Associates zmieniła nazwę na Blizzard Entertainment; wkrótce potem wydano pierwszą grę studia pt. "".

Od tego czasu Blizzard Entertainment stworzył kilka sequeli "Warcrafta", w tym bardzo popularną grę massively multiplayer online role-playing game "World of Warcraft" wydaną w 2004 roku, a także trzy inne serie, sprzedające się w wielu milionach egzemplarzy: "Diablo", "StarCraft" i "Overwatch". Ponadto studio stworzyło również kolekcjonerską grę karcianą "Hearthstone", multiplayer online battle arena "Heroes of the Storm" oraz wieloosobową strzelankę pierwszoosobową "Overwatch". Gry Blizzarda są obsługiwane przez serwis Battle.net.

9 lipca 2008 roku Activision połączyło się z Vivendi Games, czego kulminacją było włączenie nazwy nazwy Blizzard do tytułu powstałej spółki holdingowej. Z kolei 25 lipca 2013 roku Activision Blizzard ogłosiło wykup 429 milionów akcji od większościowego właściciela Vivendi, w rezultacie czego holding stał się całkowicie niezależną firmą.

Blizzard Entertainment organizuje również coroczne konferencje dla fanów gier studia w celu spotkania się z graczami i promocją swoich gier. Pierwszy BlizzCon odbył się w październiku 2005 roku i od tego czasu wszystkie konwenty odbywały się w Anaheim Convention Center w mieście Anaheim w Kalifornii. Podczas BlizzConów mają miejsce zapowiedzi nadchodzących gier oraz zawartości do tych już wydanych, sesje pytań i odpowiedzi, panele twórców, konkursy kostiumowe i grywalne wersje różnych gier Blizzarda. Podobnymi wydarzeniami do BlizzConu były tzw. Blizzard Worldwide Invitational, które odbywały się w Korei Południowej i Francji w latach 2004–2008.

znajduje się w jednostce administracyjnej


Counter-Strike

Counter-Strike (skrót CS, poprzednio Half-Life: Counter-Strike) – gra komputerowa z gatunku first-person shooter, stworzona przez Minha "Gooseman" Le'a i Jessa "Cliffe" Cliffe'a 19 czerwca 1999 i będąca modyfikacją gry "Half-Life". Początkowo "Counter-Strike" wymagał do działania "Half-Life'a", jednak z upływem czasu stworzono kolejne wersje, które przekształciły się w samodzielne produkcje, korzystające jedynie z silnika oryginalnej gry.

Rozgrywka w "Counter-Strike'u" opiera się na walce antyterrorystów z terrorystami, w której jedna ze stron musi bronić bombsite'u (miejsca, gdzie ustawiany jest ładunek wybuchowy) lub uwolnić zakładników, a druga podłożyć bombę albo pilnować pojmanych.

Gra została stworzona z myślą o grze w sieci. Otrzymała wsparcie od Valve Software, dzięki czemu jest ciągle uaktualniania i została włączona do projektu Steam. "Counter-Strike" stosunkowo szybko zyskał popularność i stał się platformą turniejową na imprezach e-sportowych.


Dziupla Cezara

Dziupla Cezara − 13-odcinkowy polski serial komediowy w reżyserii Wojciecha Adamczyka, emitowany w soboty o godz. 21:40 na Polsacie od 20 marca do 12 czerwca 2004 i nagrywany w oparciu o brytyjski format "Robin's Nest".

Okres zdjęciowy rozpoczął się w styczniu 2004.


Antygonidzi

Antygonidzi – dynastia macedońska wywodząca się od jednego z diadochów, Antygona Jednookiego, władająca Macedonią w okresie hellenistycznym. Jej zmierzch wiązał się z podbiciem Macedonii przez Rzymian i utworzeniem z niej rzymskiej prowincji.

* Antygon I Jednooki ("Antigonos Monophthalmos") 306 p.n.e. - 301 p.n.e.
* Demetriusz I Poliorketes ("Demetrios Poliorketes") 306 p.n.e. - 283 p.n.e. (razem z ojcem do 301 p.n.e.)
* Antygon II Gonatas ("Antigonos Gonatas") 283 p.n.e. - 239 p.n.e.
* Demetriusz II Antygonida ("Demetrios") 239 p.n.e. - 229 p.n.e.
* Antygon III Doson ("Antigonos Doson") 229 p.n.e. - 221 p.n.e.
* Filip V ("Philippos") 221 p.n.e. - 179 p.n.e.
* Perseusz ("Perseus") 179 p.n.e. - 168 p.n.e.
* Andriskos ("Andriskos") 149 p.n.e. - 148 p.n.e.


Robert Koch

Robert Koch, właściwie: Heinrich Hermann Robert Koch (ur. 11 grudnia 1843 w Clausthal, zm. 27 maja 1910 w Baden-Baden) – niemiecki uczony, lekarz i bakteriolog.


Star Jot 55

Star Jot 55 − Prototyp polskiego autobusu międzymiastowego, opracowany w 1955 roku przez Zakłady Budowy Nadwozi Samochodowych w Jelczu-Laskowicach.


ANFO

ANFO ("Ammonium Nitrate Fuel Oil") lub saletrol – materiał wybuchowy, rodzaj amonitu, otrzymywany przez nasączanie porowatego azotanu amonu (NH4NO3) paliwami płynnymi (benzyna, olej napędowy, nafta, aceton itp.). Paliwa jest w takiej mieszaninie kilka procent (np. 94% NH4NO3 do 6% paliwa).

Powstały materiał wybuchowy trudno detonuje. Zazwyczaj do wywołania wybuchu ANFO używa się detonatorów z kruszących materiałów wybuchowych takich jak dynamit. W celu zwiększenia wrażliwości ładunku dodaje się także wysokoenergetycznych paliw (np. pył aluminiowy) lub związków nitrowych/estrów azotanowych, jak trotyl, nitroksyleny, nitroglikol, nitrometan itp. W niektórych przypadkach możliwe jest zdetonowanie ANFO bezpośrednio od spłonki z materiału wybuchowego inicjującego, ale wymaga to specjalnej obróbki materiału i odpowiedniego ustawienia spłonek w ładunku.

ANFO jest powszechnie stosowane jako w miarę bezpieczny i jednocześnie bardzo tani materiał strzałowy w kopalniach. Ze względu na to, że można go wykonać z łatwo dostępnych materiałów (azotan amonu jest powszechnie stosowany jako nawóz sztuczny), był on często stosowany w USA przez zdesperowanych farmerów w latach 30 XX w. w czasie Wielkiego Kryzysu. Doprowadzeni do bankructwa farmerzy często decydowali się na wysadzenie swoich domostw przy użyciu ANFO, aby nie weszły one w posiadanie znienawidzonych przez nich banków.

ANFO jest także stosowany przez terrorystów. W przeliczeniu na jednostkę masy ANFO jest słabym materiałem wybuchowym, dużą energię z ładunku uzyskuje się przy użyciu znacznych jego ilości. Rekompensatę stanowi tanie przygotowanie.

2,3 t ANFO zostało użyte przez zamachowca Timothy McVeigha do przeprowadzenia zamachu w Oklahoma City w 1995 roku.


Bracia Kip

Les Fréres Kip (fr. "Bracia Kip" 1902) − dwutomowa powieść kryminalna Juliusza Verne’a z cyklu "Niezwykłe podróże" złożona z 14 (tom 1) oraz 16 (tom 2) rozdziałów.

Po raz pierwszy wydana w języku polskim w 2011 w przekładze Andrzeja Zydorczaka przez Polskie Towarzystwo Juliusza Verne’a jako 26. tom "Biblioteki Andrzeja".


12 Dywizja Pancerna SS „Hitlerjugend”

12 Dywizja Pancerna SS „Hitlerjugend” (niem. "12. SS-Panzer-Division „Hitlerjugend“") – niemiecka jednostka Waffen-SS z okresu II wojny światowej.


22 Ochotnicza Dywizja Kawalerii SS

22 Ochotnicza Dywizja Kawalerii SS (niem. "22. SS-Freiwilligen-Kavallerie-Division") – dywizja kawalerii Waffen-SS, walcząca podczas II wojny światowej. Została sformowana 1 maja 1944 roku z węgierskich volksdeutschów (głównie etnicznych Niemców, objętych obowiązkiem służby wojskowej) oraz 17 pułku kawalerii SS (poprzednio 3 pułk kawalerii SS) z 8 Dywizji Kawalerii SS "Florian Geyer". Do 17 pułku dołączył nowo utworzony 1 pułk kawalerii, przemianowany następnie na 52 pułk kawalerii. W październiku 1944r rozpoczęto formowanie trzeciego – 53 pułku kawalerii SS, lecz nie zostało ukończone. Od listopada 1944 roku do lutego 1945 roku dywizja broniła Budapesztu. Z oblężonego miasta wydostało się zaledwie kilkuset konnych esesmanów, których przydzielono do dywizji „Lützow”.

Dywizja ta w literaturze znana jest pod nazwą „Maria Theresia” (pochodzącą od cesarzowej Marii Teresy), jednakże nie są na razie znane żadne dokumenty, z których wynikałoby, że dywizja ta nosiła taką nazwę; nie potwierdza jej również m.in. dziennik urzędowy Waffen SS.


Tajemnicza wyspa

Tajemnicza wyspa (inna wersja tytułu polskiego przekładu: Wyspa tajemnicza) (fr. "L'île mystérieuse", 1874) – trzytomowa powieść Juliusza Verne’a z cyklu Niezwykłe podróże. Robinsonada, ostatnia część tak zwanej dużej trylogii vernowskiej ("Dzieci kapitana Granta", "Dwadzieścia tysięcy mil podmorskiej żeglugi", "Tajemnicza wyspa"). Tom I pt. „Rozbitkowie z przestworzy” złożony z 22 rozdziałów, tom II pt. „Porzucony” złożony z 20 rozdziałów, tom III pt. „Tajemnica wyspy” złożony z 20 rozdziałów.

Pierwszy polski przekład w postaci książkowej (pt. "", autorstwa tłumacza ukrywającego się pod ps. J. Pł.) pojawił się w 1875. W tym samym czasie (pt. "") ukazało się tłumaczenie Joanny Belejowskiej w odcinkach w tygodniku "Przyjaciel Dzieci", które było w następnych latach wielokrotnie wznawiane w postaci książkowej. Powieść tłumaczyli także: Janina Karczmarewicz-Fedorowska (I wyd. 1955), Elżbieta Teresa Sadowska (I wyd. 1998) i Marta Olszewska (I wyd. 2010) - przy czym wszystkie te przekłady nosiły tytuł "Tajemnicza wyspa".


Christian Lorenz

Christian Lorenz, pseud. Flake (ur. 16 listopada 1966 w Berlinie) – niemiecki klawiszowiec, członek zespołu Rammstein.


Incydent ze spoliczkowaniem

Incydent ze spoliczkowaniem (ang. "slapping incident") – incydent wojenny w czasie II wojny światowej z udziałem generała George’a Pattona, którego konsekwencje miały poważny wpływ na dalszy przebieg działań wojennych US Army.

W czasie inwazji na Sycylię generał Patton dwukrotnie spoliczkował żołnierzy, którzy przebywali w szpitalu polowym bez żadnych fizycznych ran (jeden z nich miał gorączkę, a drugi cierpiał na nerwicę) oskarżając ich o tchórzostwo. Oburzeni lekarze skierowali oficjalny raport do generała Omara Bradleya (który w tym czasie był podwładnym Pattona). Bradley, nie wiedząc, co z nim zrobić, zdecydował się ukryć list, ale sami lekarze dotarli nieoficjalnymi kanałami do generała Dwighta Eisenhowera (przełożonego Pattona).

Eisenhower napisał list do Pattona, w którym w ostrych słowach wyraził oburzenie z powodu obu incydentów i nakazał mu przeproszenie żołnierzy. Nie nadał tej sprawie biegu oficjalnego mając nadzieję, że sprawa została już zakończona.

Wkrótce jednak o całym wydarzeniu dowiedzieli się obecni na Sycylii reporterzy, którzy udali się do Eisenhowera z prośbą o wyjaśnienie całej sprawy. Po zapoznaniu się z faktami wszyscy zainteresowani doszli do wniosku, że nie ma potrzeby dalszego jej nagłaśniania, a sam Patton był, według słów Eisenhowera, „absolutnie niezbędny dla dalszego wysiłku wojennego”.

Mimo to 21 listopada 1943 skandalizujący reporter Drew Pearson zdecydował się na ujawnienie tego, w jego własnych słowach, „skandalu”, przeinaczając przy tym niektóre fakty na niekorzyść Pattona i sprawa stała się bardzo głośna w Stanach Zjednoczonych.

Bezpośrednim skutkiem było odsunięcie Pattona od dowodzenia amerykańską 7 Armią. Eisenhower obiecał także generałowi George’owi Marshallowi, że w ramach kary Patton nie obejmie już dowodzenia większą jednostką niż armia (dlatego właśnie w czasie kampanii w Europie dowództwo nad grupą armii amerykańskich objął Bradley; podwładny Pattona na Sycylii, a sam Patton dowodził tylko amerykańską 3 Armią).

Po odsunięciu Pattona od dowodzenia, nie wziął on udziału w inwazji w Normandii (jak wcześniej planowano), a w ramach operacji Fortitude dowodził fikcyjną FUSAG (1 Grupą Armii Stanów Zjednoczonych).


Dobra substytucyjne

Dobra substytucyjne – dobra i usługi, które dzięki podobnym cechom, funkcjom czy właściwościom zastępują się wzajemnie w zaspokajaniu określonej potrzeby. Dobro substytucyjne konkuruje z danym dobrem i może je zastępować Nieformalnie, dobra substytucyjne, w przeciwieństwie do dóbr komplementarnych i niezależnych, w wyniku zmiany warunków mogą się wzajemnie zastępować w użytkowaniu (lub konsumpcji).

Formalnie, dobro formula_1 jest substytutem dobra formula_2 wtedy, kiedy przy wzroście ceny formula_2 wzrasta popyt na dobro formula_4 Niech pi będzie ceną dobra formula_5 Wtedy formula_1 jest substytutem formula_2 jeśli:
: formula_8

Przykładem są ziemniaki z różnych farm: jeśli cena ziemniaków z jednej farmy wzrasta, wtedy (przy innych czynnikach niezmienionych) mniej osób kupi ziemniaki na tej farmie; kupią oni ziemniaki z farmy, która ma niższe ceny. Inne przykłady dóbr substytucyjnych to między innymi: margaryna i masło, kawa i herbata, piwo i wino.

Wzrost ceny dobra (ceteris paribus) zwiększa popyt na substytut tego dobra. Natomiast spadek jego ceny zmniejsza popyt na jego substytut. Bardziej formalnie, związek między wielkościami popytu określa czy dobro jest klasyfikowane jako substytucyjne czy komplementarne. Substytut to dobro o dodatniej krzywej elastyczności cenowej popytu. To oznacza, że jeśli dobro formula_1 jest substytutem dla dobra formula_2 wzrost ceny formula_11 powoduje ruch w lewo wzdłuż krzywej popytu na dobro formula_11 i przesuwa krzywą popytu formula_1 na zewnątrz. Spadek ceny formula_11 powoduje przesunięcie w prawo wzdłuż krzywej popytu formula_11 i przesuwa krzywą popytu formula_1 do wewnątrz.


Kurier Lwowski

Kurier Lwowski – dziennik poranny wydawany we Lwowie w latach 1883–1935.

Było to pismo o charakterze informacyjno-politycznym, związane z ruchem ludowym. Początkowo współwłaścicielem był Karol Groman. Od 1887 jego redaktorem naczelnym był publicysta i współorganizator ruchu ludowego w Galicji Bolesław Wysłouch, przez szereg lat funkcję tę pełnił także Bohdan Janusz. Z pismem współpracowały osobistości życia kulturalnego i społecznego owych czasów, jak Iwan Franko, Jan Kasprowicz, Bolesław Limanowski, Eliza Orzeszkowa, Władysław Orkan, Henryk Rewakowicz, Aleksander Medyński. Dziennik wydawał również dodatki „Tydzień” i „Na ziemi naszej”.

Po odzyskaniu niepodległości w 1918 pismo było organem demokratycznej inteligencji zbliżonej politycznie do ugrupowania PSL „Piast” oraz kręgu polskiego działacza politycznego i społecznego Jana Dąbskiego. W 1930 pismo zostało przejęte przez endecję, zamknięte w 1935.

„Kuriera Lwowskiego” nie należy mylić z konspiracyjnym pismem „Lwowski Kurier”, ukazującym się we Lwowie w czasie II wojny światowej.


Fundamenta Mathematicae

Fundamenta Mathematicae – czasopismo matematyczne założone w 1920 w Warszawie przez polskich matematyków Zygmunta Janiszewskiego, Stefana Mazurkiewicza i Wacława Sierpińskiego, członków warszawskiej szkoły matematycznej.

Współcześnie czasopismo wydawane jest przez Instytut Matematyki PAN, ISSN:
0016-2736(p) 1730-6329(e). Wszystkie publikowane w nim artykuły są indeksowane i opisywane w Mathematical Reviews.


Berkeley Open Infrastructure for Network Computing (BOINC) – niekomercyjne rozwiązanie z dziedziny obliczeń rozproszonych, które pierwotnie powstało dla potrzeb projektu SETI@home, aktualnie wykorzystywane jest również w projektach innych niż SETI. Jest to niekomercyjne oprogramowanie pośredniczące pozwalające na udział komputera zwykłego użytkownika w naukowych projektach. BOINC jest rozwijany na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley przez zespół pod kierunkiem szefa projektu SETI@home, Davida Andersona. BOINC jest wolnym i otwartym oprogramowaniem wydawanym na licencji GNU LGPL i jest wspierany finansowo przez amerykańską rządową agencję National Science Foundation.


Historia Włoch

Historia Włoch – W okresie paleolitu tereny Włoch zamieszkiwali Ligurowie i Sykulowie. W okresie starożytności tereny Włoch znalazły się pod panowaniem Rzymian. Przed okresem rzymskim tereny Włoch były zamieszkiwane przez Fenicjan i Greków. Od średniowiecza do połowy XIX wieku, pomimo że Półwysep Apeniński był spójny pod względem językowym i kulturowym, jego historia składała się z dziejów niezależnych republik i księstw oraz obcych posiadłości i stref wpływów. W 1861 roku doszło do zjednoczenia wszystkich tych państw – ogłoszono powstanie Królestwa Włoch i koronowano Wiktora Emanuela II na króla tego państwa. W początkach XX wieku Włochy stały się państwem faszystowskim. Po II wojnie światowej w referendum konstytucyjnym obywatele Włoch opowiedzieli się za zmianą ustroju państwa na republikę, na czele której stoi prezydent Włoch.


Junkers F 13

Junkers F 13 – niemiecki samolot pasażerski, skonstruowany w zakładach Junkers w 1919. Był to pierwszy samolot komunikacyjny konstrukcji całkowicie metalowej.


James Masilamony Arul Das

James Masilamony Arul Das (ur. 14 stycznia 1930, zm. 30 sierpnia 2004) – indyjski duchowny katolicki, arcybiskup Madrasu i Myliaporu.

Przyjął święcenia kapłańskie 20 grudnia 1955; 21 grudnia 1973 mianowany biskupem Ootacamund, konsekracji dokonał 20 lutego 1974 arcybiskup Changanacherry Antony Padiyara (przyszły kardynał). 11 maja 1994 promowany na arcybiskupa Madrasu i Myliaporu.


Bernie Sanders

Bernie Sanders, właśc. Bernard Sanders (ur. 8 września 1941 w Brooklynie w Nowym Jorku) – amerykański polityk żydowskiego pochodzenia, senator ze stanu Vermont od 2007, burmistrz Burlington w stanie Vermont w latach 1981–1989, członek Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych w latach 1991–2007.

Urodził się 8 września 1941 roku na Brooklynie w Nowym Jorku. Ukończył studia z politologii na University of Chicago z tytułem zawodowym Bachelor of Arts, a następnie studia podyplomowe z badań społecznych na New York's New School. W czasie studiów był związany z socjalistycznym ruchem młodzieżowym Young People’s Socialist League. Po zakończeniu edukacji pracował jako stolarz i socjalistyczny działacz społeczny.

Od początku kariery politycznej deklaruje poglądy socjalistyczne. W latach 70. XX wieku był jednym z założycieli partii Liberty Union Party, z której wystąpił w 1977. W 1981 wygrał wybory na burmistrza miasta Burlington w stanie Vermont jako kandydat bezpartyjny. Pełnił urząd burmistrza do 1989, trzykrotnie z powodzeniem ubiegając się o reelekcję. Przez cały ten czas pozostał niezależnym politykiem. Od 1989, w czasie przerwy od kariery politycznej, uczył politologii na uniwersytecie Harvarda i w Hamilton College.

Od 1991 do 2007 był członkiem Izby Reprezentantów, a od 2007 jest senatorem II klasy. Sanders jest najdłużej urzędującym niezrzeszonym kongresmenem w historii USA oraz jedną z nielicznych osób, które deklarowały się otwarcie jako socjaliści i zostały wybrane na urząd federalny w Stanach Zjednoczonych. W 1991 pomógł utworzyć grupę Congressional Progressive Caucus, która zrzeszała kongresmenów o progresywnych poglądach. Bezskutecznie kandydował w prawyborach prezydenckich Partii Demokratycznej przed wyborami w 2016, przegrywając z Hillary Clinton. Zdobył 43,14% głosów powszechnych. Ponowną próbę podjął w prawyborach prezydenckich Partii Demokratycznej przed wyborami w 2020, jednak w kwietniu 2020 r. wycofał się z kampanii.


Dow Jones Industrial Average

Dow Jones Industrial Average (DJIA) – jeden z najważniejszych indeksów akcji spółek notowanych na New York Stock Exchange i NASDAQ.

Indeks ten został stworzony przez Charlesa Dowa i statystyka Edwarda Jonesa. Indeks Dow Jones jest drugim najstarszym działającym indeksem akcji w Stanach Zjednoczonych po Dow Jones Transportation Average. Obecnie składa się on z 30 największych amerykańskich przedsiębiorstw.


August Eigruber

August Eigruber (ur. 16 kwietnia 1907 w Steyr, zm. 28 maja 1947 w Landsberg am Lech) – SS-Obergruppenführer, zbrodniarz hitlerowski, gauleiter Oberdonau, współodpowiedzialny za powstanie i funkcjonowanie obozu koncentracyjnego Mauthausen-Gusen.

Austriak z pochodzenia, członkiem NSDAP był od 1927. W 1930 stanął na czele organizacji Hitlerjugend i został liderem partii w regionie Steyr w Austrii. W 1936 Eigruber został liderem nielegalnej wówczas jeszcze NSDAP na całą Górną Austrię. Był znany jako fanatyczny, zdeklarowany nazista. Utrzymywał bliską znajomość z Hitlerem i Martinem Bormannem. Natychmiast po zajęciu Austrii przez III Rzeszę w marcu 1938 Eigruber powołany został na stanowisko gauleitera Oberdonau (nazistowska nazwa Austrii Górnej), z siedzibą w Linzu). Był także jednym z inicjatorów utworzenia obozu Mauthausen w 1938. Jest współodpowiedzialny także za powstanie i funkcjonowanie tego obozu w późniejszym czasie.

Po wojnie Eigruber został schwytany przez aliantów i stanął przed amerykańskim Trybunałem Wojskowym w Dachau w procesie załogi Mauthausen-Gusen (US vs. Johann Altfuldisch i inni). Był głównym oskarżonym i jedynym, który nie należał bezpośrednio do załogi obozu. Nawet mimo upadku III Rzeszy do końca pozostał zagorzałym nazistą, nie okazując żadnej skruchy w trakcie procesu. Trybunał Wojskowy uznał Eigrubera za współwinnego zbrodni popełnionych w kompleksie obozowym Mauthausen-Gusen i skazał go na śmierć. Wyrok został wykonany pod koniec maja 1947 w więzieniu Landsberg. Ostatnie słowa Augusta Eigrubera brzmiały ""Heil Hitler!"."


Point Place

Point Place – fikcyjne, małe miasteczko w stanie Wisconsin w USA, miejsce akcji telewizyjnego sitcomu "Różowe lata siedemdziesiąte".

Postacie posługują się środkowo-zachodnim akcentem amerykańskiej odmiany języka angielskiego, podobnie jak mieszkańcy centralnego Wisconsin. Serialowe dialogi zawierają czasy przejazdu i odległości dzielące go od rzeczywistych miast takich jak Kenosha, Milwaukee i Madison. Po ich analizie staje się jasne, że autor scenariusza umieścił Point Place w miejscu realnego Stevens Point.


Real Betis

Real Betis Balompié – hiszpański klub piłkarski z siedzibą w Sewilli. Domowe mecze rozgrywa na stadionie Estadio Benito Villamarín, który może pomieścić 56,5 tysiąca widzów.


Tajumulco

Tajumulco (hiszp. "Volcán Tajumulco") – wulkan w Kordylierach Południowych, w paśmie Sierra Madre de Chiapas, najwyższy szczyt Gwatemali i całej Ameryki Środkowej. Wznosi się na wysokość 4220 m n.p.m. Ostatnie erupcje miały miejsce w XIX wieku, choć informacje o nich nie są do końca pewne. Znajdują się tutaj złoża siarki.


PowerPC G4

PowerPC G4 – określenie nadane przez Apple procesorom PowerPC "czwartej generacji". Apple nadało tę nazwę różnym modelom mikroprocesorów dostarczanych przez Freescale Semiconductor, dawniej Motorola.

Komputery Apple Macintosh, które wzięły swoją nazwę od tej rodziny mikroprocesorów to laptopy PowerBook G4, iBook G4 oraz komputer stacjonarny Power Mac G4 Cube. Procesory serii G4 są lub były także używane w komputerach eMac, Mac mini, iMac oraz w serwerach Xserve.


Van Tuong Nguyen

Van Tuong Nguyen (wiet. Nguyễn Tường Vân; ur. 17 sierpnia 1980 w Sonkha, Tajlandia, zm. 2 grudnia 2005 w Changi, Singapur) – Australijczyk pochodzenia wietnamskiego, stracony za przemyt narkotyków.

Urodził się w obozie wietnamskich uchodźców w Tajlandii, gdzie przebywała jego matka. Wkrótce wyjechała ona wraz z synami (Van Tuong Nguyen miał brata bliźniaka) do Australii, gdzie w 1987 wyszła za mąż za Australijczyka (również wietnamskiego pochodzenia). Synowie uczęszczali do szkół katolickich. Van Tuong Nguyen po ukończeniu szkoły średniej podjął studia na Deakin University w Melbourne, ale musiał je przerwać ze względu na ciężką sytuację materialną. Pracował m.in. jako sprzedawca sklepowy i akwizytor, w 1999 podjął prywatną działalność w handlu sprzętem komputerowym.

Przerwał prywatne interesy w poszukiwaniu większych środków finansowych, chcąc pomóc zadłużonemu bratu. Nawiązał kontakt z handlarzem narkotykami i w listopadzie 2002 podjął się przemycenia z Kambodży kilkuset gramów heroiny. Droga powrotna wiodła przez Wietnam i Singapur; 11 grudnia 2002 został zatrzymany na lotnisku w Singapurze po odkryciu ukrytego pakunku z narkotykami.

Przy samym aresztowanym i dodatkowo w jego bagażu odkryto 396 gramów heroiny, co ponad 25-krotnie przekraczało wartość wystarczającą do skazania według prawa singapurskiego na karę śmierci. Sąd Najwyższy Singapuru wydał taki wyrok 20 marca 2004; apelację oddalono w październiku 2004. Wobec niepowodzenia środków procesowych liczne instytucje i osoby publiczne występowały do władz singapurskich z prośbą o łaskę; odmówiono m.in. szefowi rządu Australii Johnowi Howardowi oraz Konferencji Biskupów Australijskich. Władze singapurskie odrzuciły również wniosek obrońców Nguyena o przekazanie sprawy (ze względu na obywatelstwo skazanego) Międzynarodowemu Trybunałowi Sprawiedliwości w Hadze. Na tle wyroku doszło do nieporozumienia dyplomatycznego między szefami rządów; 17 listopada 2005 premierzy Howard i Lee Hsien Loong spotkali się na forum APEC w Korei Południowej, gdzie doszło do rozmów o ułaskawieniu Nguyena, względnie odroczeniu wyroku. Tego samego dnia rodzina skazanego w Australii otrzymała oficjalne zawiadomienie o wyznaczonym terminie wykonania wyroku; premier Lee nie poinformował o tym Howarda, z czego tłumaczył się później, że pismo do rodziny Nguyen dotarło dzień wcześniej niż oczekiwano. Rząd australijski został za nieporozumienie przeproszony, nie zmieniło to jednak w żaden sposób sytuacji Nguyena.

Van Tuong Nguyen został powieszony w więzieniu Changi 2 grudnia 2005. Zwłoki przewieziono do Australii i pochowano w Melbourne; w uroczystościach pogrzebowych uczestniczyło ponad 2 tysiące osób. Należy zaznaczyć, że australijska opinia publiczna była bardzo podzielona w sprawie egzekucji Nguyena; kilka dni przed egzekucją 47% badanych w sondażu uważało, że kara śmierci powinna być wykonana, 46% było przeciwnego zdania. Już po śmierci Nguyena doszło do kilku burzliwych debat politycznych; parlament centralny nie przyjął wniosku o uczczenie straconego minutą ciszy, uczyniło to natomiast zgromadzenie stanu Queensland, gdzie przeciwnicy takiej formy honorowania Nguyena demonstracyjnie opuścili salę obrad. Premier Howard wykorzystał sprawę do ostrzeżenia młodzieży przed niebezpieczeństwem narkotyków, podobne oświadczenie wydał minister zdrowia Tony Abbott.


Mary Pickford

Mary Pickford, właśc. Gladys Marie Smith (ur. 8 kwietnia 1892 w Toronto, zm. 29 maja 1979 w Santa Monica) − amerykańska aktorka i producentka filmowa kanadyjskiego pochodzenia, gwiazda epoki kina niemego. American Film Institute umieścił ją na 24. miejscu na liście największych aktorek wszech czasów ("The 50 Greatest American Screen Legends").

Razem z Charlesem Chaplinem, D.W. Griffithem i swoim mężem Douglasem Fairbanksem założyła pierwszą niezależną wytwórnię filmową – United Artists. W latach 20. miała status gwiazdy, w późniejszym czasie zajęła się również działalnością charytatywną.


Heterodimery

Heterodimery – związki chemiczne, dimery zbudowane z dwóch różnych fragmentów (w przeciwieństwie do homodimerów), wykazujących jednak podobieństwo strukturalne.

;Przykłady
* dwucukry, takie jak sacharoza (zbudowana z reszt glukozy i fruktozy) lub laktoza (zbudowana z reszt glukozy i galaktozy)
* dinukleotydy:
** naturalne, zawierające dwie reszty nukleozydowe połączone wiązaniem fosfodiestrowym, np. d(TC)
** modyfikowane, np. potencjalne terapeutyki zawierające reszty AZT i d4T połączone diestrowym wiązaniem węglanowym
* mieszane dupleksy RNA:DNA
* białka złożone z dwóch różnych podjednostek polipeptydowych

Pojęcie homo- i heterodimerów stosuje się także w stereochemii dla rozróżnienia dimerycznych diastereoizomerów zbudowanych z jednostek o takiej samej ("RR" i "SS") i odwrotnej chiralności ("RS").


Chrono Saga

Chrono Saga – seria gier wydanych przez firmę Square (obecnie: Square Enix). Opowiada o podróżach w czasie i między wymiarami w celu uratowania świata. W jej skład wchodzą:

* Chrono Trigger ("SNES, 1995")
* Radical Dreamers ("przystawka Satellaview do konsoli SNES, 1996")
* Chrono Cross ("PlayStation", 1999).
* Chrono Break - nazwa zarejestrowana w 2001 roku przez ówczesną firmę Square. Żadna gra o takim tytule nie powstała.


Gagauzi

Gagauzi – grupa etniczna pochodzenia tureckiego posługująca się językiem gagauskim z grupy języków turkijskich (a na obszarze Autonomii Gagauskiej ("Gagauz Yeri") także językiem rosyjskim jako językiem oficjalnym). Zamieszkują Gagauzję w południowej Mołdawii, na Ukrainie, mniej licznie północno-wschodnie tereny Bułgarii, w Rumunii i Kazachstanie. Podawane są bardzo rozbieżne dane co do ich liczebności – od 150 do 235 tysięcy. Na terenie Mołdawii Gagauzi identyfikują się jako oddzielny naród.

Rozmieszczenie Gagauzów:
* Mołdawia – 147 500
* Ukraina – 31 000
* Turcja – 15 000
* Rosja – 11 000
* Bułgaria – 1400
* Rumunia – 1200
* Kazachstan – 1000

Spośród ludów tureckich wyróżnia ich wyznawana religia – prawosławie – według tradycji gagauskiej warunkiem ich pozostania na terenie Rosji, postawionym przez carycę Katarzynę II, było ich ochrzczenie się. Gagauzi być może są potomkami dawnych plemion Oguzów, Pieczyngów lub też Kumanów, zamieszkujących w średniowieczu stepy nad Morzem Czarnym. Inne teorie widzą w nich potomków Turków seldżuckich, sturczonych Bułgarów, a nawet Greków. Najliczniejsza obecnie społeczność w Mołdawii to potomkowie emigrantów z przełomu XVIII i XIX wieku, którzy przesiedlili się z obszaru Bułgarii wraz z Bułgarami besarabskimi (zwłaszcza z Dobrudży, okolic Warny, Jambołu i Stambułu).

Ustawa o Specjalnym Statusie "Gagauz Yeri" umożliwiała początkowo uzyskanie przez Gagauzów suwerenności w przypadku zjednoczenia Republiki Mołdawii z Republiką Rumunii na drodze referendum. Jednakże w roku 2003 zmieniono lakoniczny zapis (111 artykuł) Konstytucji Mołdawii dotyczący Naddniestrza oraz Gagauzji na bardziej szczegółowy, w którym jednak prawo do secesji nie zostało wymienione. W efekcie Gagauzja nie posiada obecnie prawa wyjścia z Republiki Mołdawii. Ta sama procedura miałaby miejsce odnośnie do Naddniestrza (wschodni obszar Republiki Mołdawii, nieuznający władz w Kiszyniowie).

W Gagauzji znajdują się tylko trzy miasta: Komrat (rum. "Comrat"), Ceadîr-Lunga (gag. "Çadır Lunga" lub "Çadır") i Vulcănești (gag. "Valkaneş"), którym podlegają 23 wsie (komuny).


Minerały skałotwórcze

Minerały skałotwórcze - grupa minerałów stanowiących główne składniki skał. Z ok. 4000 znanych minerałów skały buduje niewielka grupa minerałów ok. 200.

* Minerałami skałotwórczymi skał magmowych są: kwarc, skalenie, skaleniowce, łyszczyki, pirokseny, amfibole i oliwiny.

* Minerałami skałotwórczymi skał osadowych są: wyżej wymienione oraz kalcyt, dolomit, gips, anhydryt, halit.

* Minerałami skałotwórczymi skał metamorficznych są: kwarc, skalenie, łyszczyki, chloryty, amfibole, pirokseny, staurolit, sylimanit, andaluzyt, dysten, kordieryt, granat, serpentyny, wezuwian.


Wachów

Wachów (niem. "Wachow") – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie oleskim, w gminie Olesno.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego. W Wachowie znajduje się zabytkowy kościół z 1706 r.

W 1936 roku hitlerowska administracja III Rzeszy, chcąc zatrzeć słowiańskie pochodzenie nazwy wsi, przemianowały ją ze zgermanizowanej na nową, całkowicie niemiecką nazwę "Wallhof"


Ślązacy

Ślązacy (śl. "Ślůnzoki", śl-niem. "Schläsinger", , ) – określenie grupy ludności urodzonej i mieszkającej na Śląsku. Termin ten ma w literaturze historycznej i etnograficznej szerokie i często odmienne znaczenie. Obecnie pod pojęciem Ślązaków rozumie się:

# Ślązacy – osoby należące do zespołu grup etnograficznych ludności polskiej, zamieszkujących głównie Górny Śląsk, obejmujący takie grupy jak: Bytomiacy, Górale śląscy, Górzanie, Krawaki, Lachy śląskie, Opolanie, Raciborzanie, Wałasi. Posługują się oni zespołem śląskich gwar lub dialektów języka polskiego o różnym zakresie wpływów języka niemieckiego i czeskiego. Grupy te rozwinęły bogatą kulturę, odrębną od sąsiednich regionów. Zachowując poczucie pewnej odrębności kulturalnej i językowej podobnie jak inne grupy etniczne Polski, deklarują narodowość polską.
# Ślązacy – osoby deklarujące odrębność narodową od Polaków, Czechów i Niemców, niekiedy traktujące mowę śląską jako odrębny język. Większość osób deklarujących narodowość śląską mieszka na Górnym Śląsku – w środkowej części województwa śląskiego, wschodniej części województwa opolskiego, jak również w Czechach. Narodowość ta nie jest uznawana prawnie przez Polskę i Czechy. Jednakże w oficjalnych wynikach spisów ludności w tych krajach zdeklarowało ją 847 tys. obywateli polskich (spis statystyczny w 2011, w spisie z 2002 r. zadeklarowało ją 173 tys.) oraz 12,2 tys. osób (spis statystyczny w 2011) w Czechach.
# Ślązacy – osoby o wyraźnej polskiej tożsamości narodowej (Polacy), które mieszkają na Śląsku, ale ich przodkowie pochodzili z innych regionów Polski. Czują przywiązanie do regionu i kultury śląskiej, lecz dominuje wśród nich polszczyzna standardowa.
# Ślązacy – Niemcy zamieszkujący Śląsk w Polsce, Czechach oraz w Niemczech na terenach dawnej prowincji Dolny Śląsk (obecnie część krajów związkowych Saksonia i Brandenburgia) i prowincję Górny Śląsk, deklarujący narodowość niemiecką i posługujący się językiem niemieckim lub dialektem śląskim języka niemieckiego, a także osoby które w przeszłości wyemigrowały lub zostały wysiedlone, zachowując swą śląską tożsamość. Konstytucja Saksonii z 1992 zezwala na korzystanie z flagi i herbu Dolnego Śląska (równoprawnie z symbolami saskimi) na terenie śląskiej części kraju związkowego.
# Ślązacy – mieszkańcy Śląska, niezależnie od identyfikacji etnicznej lub narodowej.

Przy omawianiu kultury, języka i podziału etnograficznego w dalszej części hasła ma się na myśli kulturę Ślązaków w rozumieniu pkt. 1 lub 2 powyższych definicji. Kultura Niemców dolnośląskich i górnośląskich, Polaków o słabej identyfikacji z kulturą śląską jest omówiona we właściwych tematycznie hasłach.


Frito-Lay

Frito-Lay, Inc. – amerykańskie przedsiębiorstwo zajmujące się produkcją chrupek kukurydzianych, chipsów i innych przekąsek.

Frito-Lay, Inc. powstał z połączenia The Frito Company i H.W. Lay & Company w roku 1961. W roku 1965 Frito-Lay, Inc. połączył się z Pepsi Cola International Ltd., tworząc nową spółkę pod nazwą PepsiCo, Inc.

Produkty Frito-Lay to między innymi:
* Fritos
* Doritos
* Cheetos
* Ruffles
* Lay’s
* Star Chips
* Funyuns
* Snaki
* Stars
* Rold Gold – precle
* Smartfood
* Baken-Ets
* Tostitos
* Munchos
* Sunbites
* Sun Chips
* Munchies
* Walkers
* Cracker Jack
* Margrita


Michael Graves

Michael Graves (ur. 9 lipca 1934 w Indianapolis, zm. 12 marca 2015 w Princeton) – amerykański architekt i designer, czołowy przedstawiciel postmodernizmu.


Kinga Hatala

Kinga Hatala (ur. 17 lipca 1989 w Wadowicach) − polska siatkarka, grająca na pozycji atakującej.

Jest absolwentką studiów licencjackich Uniwersytetu Jagiellońskiego i studentką magisterskich Uniwersytetu Adama Mickiewicza. W rozgrywkach młodzieżowych grała najczęściej jako środkowa. Przed rozpoczęciem przygody z siatkówką trenowała piłkę ręczną.
W sezonie 2013/2014 w I lidze w piłce siatkowej kobiet była w składzie drużyny AZS KSZO Ostrowiec Świętokrzyski, która wywalczyła historyczny awans do ORLEN Ligi, najwyższej klasy rozgrywkowej, wygrywając wszystkie mecze zarówno w sezonie regularnym jak i w play-off. Pod koniec maja 2021 roku postanowiła zakończyć karierę siatkarską.


Veľopolie

Veľopolie (węg. Szélesmező, też Valopolya) – wieś (obec) na Słowacji położona w kraju preszowskim, w powiecie Humenné, w dolinie rzeki Laborec na północ od miasta Humenné.

Przez Wielopole przebiega linia kolejowa z Humennego do Medzilaborców – kiedyś część Pierwszej Węgiersko-Galicyjskiej Kolei Żelaznej.

Wieś Wielopole pierwszy raz wzmiankowana w 1430 roku pod węgierską nazwą Szélesmező. Do 1920 roku w granicach Królestwa Węgier.

Według danych z dnia 31 grudnia 2012, wieś zamieszkiwało 356 osób, w tym 173 kobiety i 183 mężczyzn.

W 2001 roku pod względem narodowości i przynależności etnicznej wieś zamieszkiwali wyłącznie Słowacy.

Ze względu na wyznawaną religię struktura mieszkańców kształtowała się w 2001 roku następująco:
* Katolicy rzymscy – 97,8%
* Grekokatolicy – 1,57%
* Ateiści – 0,31%
* Nie podano – 0,31%


Nywky (stacja metra)

Nywky (ukr. Нивки) – jedna ze stacji kijowskiego metra na linii Swjatoszynśko-Browarśkiej. Została otwarta 5 listopada 1971 roku.

Nazwa stacji nawiązuje do dzielnicy Nywky.

Stacja znajduje się płytko pod ziemią i była wraz ze stacjami Berestejśka i Swiatoszyn pierwszymi w Kijowie budowanymi metodą odkrywkową. Stacja składa się z centralnej sali z rzędami okrągłych kolumnach w pobliżu peronu. Kolumny pokryte są płytkami glazurowanymi w kolorze niebieskim. Wejście do stacji znajduje się na rogu Prospketu Pieriemohy (Aleja Zwycięstwa) i ul. Sczerbakowa.


Epupa Falls

Epupa Falls (port. Quedas do Monte Negro) – wodospady na rzece Kunene, na granicy Namibii i Angoli. W języku Herero nazwa "Epupa" oznacza "pianę".

Szerokość rzeki wynosi w tym miejscu około 500 metrów i tworzy szereg wodospadów na odcinku 1,5 km, z których najwyższy ma około 37 metrów. Niedaleko wodospadów znajduje się miejscowość Epupa.

Bezpośrednio w pobliżu wodospadów znajduje się pole namiotowe. Tamtejsze prysznice jak również toalety na świeżym powietrzu wykonane są z bambusa i drewna.


Iwan Bowkun-Ługaniec

Iwan Trofimowicz Bowkun, znany też jako "Iwan Orelski" i "Iwan Bowkun-Ługaniec" (ros. Иван Трофимович Бовкун-Луганец (Орельский), ur. 1899 w Ługańsku, zm. 10 lipca 1939 k. Kutaisi) – rosyjski rewolucjonista, funkcjonariusz radzieckich organów bezpieczeństwa, kombryg, dyplomata, pełnomocny przedstawiciel (ambasador) ZSRR w Chinach (1937-1939).


Tinder

Tinder – mobilny portal randkowy korzystający z technologii lokalizacji. Dostępny jest jako aplikacja na systemy operacyjne iOS oraz Android, ponadto w wybranych krajach można z niego korzystać w przeglądarce internetowej.


Liège-Bastogne-Liège 2015

Liège-Bastogne-Liège 2015 był 101. edycją wyścigu i rozegrał się na dystansie 263 kilometrów. Wyścig rozpoczął się w Liège, a zakończył w Ans. Wyścig zaliczał się do UCI World Tour 2015.


Joshua Wong

Joshua Wong Chi-fung (chiń. trad. 黃之鋒, ur. 13 października 1996 w Hongkongu) – hongkoński aktywista polityczny, który jest przewodniczącym i założycielem grupy uczniów-aktywistów Scholarism. Był uczniem United Christian College, a obecnie studiuje na Open University of Hong Kong (dane na 2014). Jest najbardziej rozpoznawalnym liderem protestów w Hongkongu z 2014, podczas których domagano się przeprowadzenia obiecanych wcześniej wolnych wyborów. Ze względu na wpływ na rzecz ruchów prodemokratycznych w Hongkongu został uznany za jednego z Najbardziej Wpływowych Nastolatków 2014 według magazynu „Time” i nominowany do nagrody Człowieka Roku, a w 2015 umieszczony na 10 miejscu na liście Największych Światowych Liderów magazynu „Fortune”.


USS Sailfish (SS-192)

USS Sailfish (SS-192) – amerykański okręt podwodny typu "Sargo", zwodowany 14 września 1938 w Portsmouth Naval Shipyard jako USS "Squalus" (SS-192). Jednostka została po raz pierwszy przyjęta do służby w marynarce amerykańskiej 1 marca 1939 roku, już jednak 23 maja tego samego roku uległa poważnemu wypadkowi podczas testów zanurzenia i zatonęła wraz z załogą. W efekcie zorganizowanej akcji ratowniczej marynarki, przy wykorzystaniu najnowszego wówczas sprzętu ratowniczego, udało się uratować życie 33 z 59 osób obecnych pod pokładem zatopionego okrętu.

Po wydobyciu okrętu 13 września tego samego roku, jednostka została odholowana do Portsmouth, gdzie 15 listopada została oficjalnie wycofana ze służby i poddana remontowi. 9 lutego 1940 roku okręt został przemianowany na USS "Sailfish" (SS-192), a 15 maja 1940 roku ponownie przyjęty do służby. Po wybuchu wojny na Pacyfiku, "Sailfish" wziął udział w działaniach podwodnych na tym akwenie, przeprowadzając łącznie 12 patroli bojowych. Operując z bazy Fremantle w Australii, a przede wszystkim z Pearl Harbor na Hawajach, zatopił według oficjalnych informacji siedem jednostek japońskich o łącznej pojemności 45 029 ton, w tym lotniskowiec eskortowy Chūyō, na pokładzie którego znajdowali się transportowani do Japonii amerykańscy jeńcy wojenni z zatopionego USS "Sculpin" (SS-191).


Fred Schaus

__BEZSPISU__

Frederick Appleton "Fred" Schaus (ur. 30 czerwca 1925 w Newark, zm. 10 lutego 2010 w Morgantown) – amerykański koszykarz, oraz trener, uczestnik meczu gwiazd NBA.

Podczas występów w szkole średniej zaliczano go do składów All-State. Po ukończeniu liceum, w 1943 roku, został powołany do odbycia obowiązkowej służby wojskowej, w ramach działań wojennych. W marynarce wojennej poznał Scotty'ego Hamiltona, zawodnika All-American z uczelni Wirginii Zachodniej. W wyniku tej znajomości zainteresował się studiowaniem na tej uczelni. Po powrocie z wojny w 1946 roku zdecydował się podjąć tam studia.

Do draftu NBA przystąpił bezpośrednio po ukończeniu uczelni w 1954 roku. Został w nim wybrany z numerem 23, ogólnej listy, przez klub Fort Wayne Pistons. Jako debiutant notował średnio 14,3 punktu oraz 2,7 asysty, co zapewniło mu miejsce w drugim składzie najlepszych zawodników ligi. Pistons dotarli wtedy do finałów dywizji centralnej, ulegając Lakers 0–2.

Najbardziej udanym pod względem statystycznym sezonem w jego karierze, okazały się rozgrywki 1950/51, podczas których uzyskiwał średnio 15,1 punktu, 7,3 zbiorki i 2,7 asysty. Został wtedy powołany do udziału w meczu gwiazd NBA, po raz pierwszy i zarazem jedyny w trakcie całej kariery zawodniczej.

20 grudnia 1953 roku został sprzedany do New York Knicks, gdzie w rezultacie zakończył karierę rok później.

W 1954 roku objął stanowisko trenera swojej byłej uczelni, West Virginia. Funkcję tę piastował do 1960 roku. Poprowadził drużynę Mountaineers do finałów NCAA w 1959 roku. W trakcie sześciu lat spędzonych z drużyną zanotował bilans 127-26 (83,1%). Pod jego wodzą zespół sięgał co roku po mistrzostwo konferencji południowej NCAA (sześciokrotnie). Uznano go również czterokrotnie Trenerem Roku Southern Conference (1955, 1958–1960).

W latach 1960–1967 był głównym trenerem Los Angeles Lakers. W tym czasie poprowadził zespół czterokrotnie do finałów NBA, uzyskując bilans 315-245. W 1967 roku opuścił stanowisko selekcjonera, obejmując funkcję głównego menedżera zespołu. Jego decyzje miały znaczący wpływ na zdobycie przez zespół mistrzostwa NBA w 1972 roku oraz udział w trzech finałach ligi (1968–1970).

Po opuszczeniu Lakers objął stanowisko głównego trenera Purdue University. Przez sześć lat (1972–1978) spędzonych z zespołem uzyskał bilans 104-60 (63,4%), prowadząc Boilermakers do mistrzostwa turnieju NIT (1974) oraz udziału w turnieju NCAA (1977).

Od 1981 do 1989 roku pełnił funkcję dyrektora sportowego na Uniwersytecie Wirginii Zachodniej. Tuż po jego odejściu ustanowiono nagrodę jego imienia – Fred Schaus Captain's Award, przyznawaną najbardziej wyróżniającemu się kapitanowi zespołu.

Jest jedynym trenerem w historii, którego drużyny występowały w finałach NBA, NCAA oraz turnieju NIT NCAA.


Kazimierz Myrlak

Kazimierz Myrlak (ur. 4 grudnia 1938 w Woli Marcinkowskiej) – polski śpiewak operowy, tenor liryczny,


Język ngandjera

Język ngandjera – język z grupy języków bantuidalnych używany w prowincji Cuando-Cubango w Angoli; należący do geograficznej grupy języków bantu R, spokrewniony z językami kwanjama, ndonga i kwambi.


Bitwa nad Kierżeńcem

Bitwa nad Kierżeńcem / Bitwa pod Korzeniami (ros. Сеча при Керженце, "Secza pri Kierżence") – radziecki film animowany z 1971 roku w reżyserii Jurija Norsztejna i Iwana Iwanow-Wano. Film wykorzystuje freski malarskie oraz ikony do opisania walki rosyjskiego ludu przeciwko obcym najeźdźcom tatarskim. Film powstał na podstawie muzyki Nikołaja Rimskiego-Korsakowa. Muzyka pochodzi z opery: "Legenda o niewidzialnym grodzie Kiteziu i dziewicy Fiewronii". Film jest inspirowany sztuką średniowiecza. Jego animacja jest poklatkowa i wykonana w oparciu o staroruskie mozaiki, freski i ikony pochodzące z XIV, XV i XVI wieku.


Wezwanie Tunezji

Wezwanie Tunezji, Głos Tunezji (arab. حركة نداء تونس, "Harakat Nida Tunis"; fr. "Appel de la Tunisie" lub "Nidaa Tounes") – tunezyjska centrolewicowa partia polityczna o profilu sekularystycznym.


Dajere-je zangi

Łańcuch (pers. "Dajere-je zangi") – irański komediodramat z 2008 roku w reżyserii Parisy Bachtawar. Scenariusz napisał mąż reżyserki, Asghar Farhadi.


Kościół Świętego Zygmunta w Łosicach

Kościół Świętego Zygmunta w Łosicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Łosice diecezji siedleckiej.

Obecna świątynia murowana, została wzniesiona w stylu neogotyckim w latach 1906-1909 dzięki staraniom księdza Piotra Kucharskiego. konsekrował ją w 1920 roku biskup pomocniczy siedlecki Czesław Sokołowski.

W kościele w ołtarzu głównym jest umieszczony obraz z XVII wieku – Matki Bożej z Dzieciątkiem, natomiast w ołtarzu bocznym jest umieszczony słynący cudami obraz (unicka ikona z dawnej łosickiej cerkwi Zaśnięcia Matki Bożej) Matki Bożej Przeczystej, namalowany także w XVII stuleciu. Obraz ten był zaginiony, jednak kilkanaście lat temu wrócił do kościoła. W świątyni znajdują się także liczne obrazy o treści religijnej namalowane w okresie od XVII - XIX wieku; należą do nich m.in: portret Tomasza Lewińskiego, proboszcza w Łosicach z 1854 roku, rzeźby w stylu barokowym i tablice nagrobne Franciszki z Bolestów Tchórzewskiej (zmarłej w 1850 roku) i Franciszka Ignacego Lewińskiego biskupa pomocniczego janowskiego (zmarłego w 1854 roku). Świątynia posiada także liczne zabytkowe sprzęty liturgiczne, między innymi; monstrancję w stylu rokokowym z 1780 roku, dwa kielichy w stylu barokowym z XVIII stulecia, pateny z XVIII stulecia, relikwiarze: w stylu barokowym i z początku XIX stulecia oraz szaty liturgiczne dalmatyki, kapa i ornaty pochodzące z XVIII stulecia.


Anita Blaze

Anita Blaze (ur. 29 październik 1991 w Les Abymes, Gwadelupa) − francuska florecistka.

W 2012 roku uczestniczyła w Igrzyskach Olimpijskich w Londynie (uczestnictwo zaliczyła dzięki zmianie dokonanej podczas meczu drużyny francuskiej o brązowy medal, weszła wówczas do walk za Ysaora'ę Thibus). Drużynowa medalistka mistrzostw świata i Europy. Indywidualna wicemistrzyni Francji z 2013 roku.

Szermierkę zaczęła uprawiać w wieku 4 lat, uczyła się jej początkowo w klubie szermierczym w Petit-Bourg. Jest studentką.


Albatros B.II

Albatros B.II – niemiecki dwupłatowy samolot wielozadaniowy - szkolny, łącznikowy i rozpoznawczy skonstruowany w 1914 roku w niemieckiej wytwórni lotniczej Albatros Werke AG w Berlinie.


Świdowiec

Świdowiec (522.24; ukr. Свидівець – "Swydiwec") – pasmo górskie na terenie zachodniej Ukrainy w Beskidach Połonińskich (Zakarpacie), będących częścią Karpat Wschodnich.

Świdowiec prawie w całości pokryty jest połoninami. Składa się z krótkiego, masywnego grzbietu głównego, od którego odchodzą na południe ramiona, znacznie dłuższe od grzbietu głównego, zwane Płajami Świdowieckimi (Bliźnicki, Tatulski, Stajkowy (Stary), Apecki).

Od zachodu graniczy przez dolinę Tereswy z Połoniną Krasna, od północnego zachodu z masywem Busztułu, a od północy przez Przełęcz Okole z Połoniną Czarną w Gorganach, od wschodu z Czarnohorą, a od południa, wzdłuż Cisy, z Karpatami Marmaroskimi.

Najwyższe szczyty to:
* na grzbiecie głównym: Bliźnica (1883 m n.p.m.), Stoh (1707 m n.p.m.), Tatulska (1774 m n.p.m.), Todiaska (1764 m n.p.m.), Ungariaska (1707 m n.p.m.)
* na Płaju Bliźnickim: Mała Bliźnica (1572 m n.p.m.), Stare (1475 m n.p.m.), Dumeń (1391 m n.p.m.)
* Na Płaju Tatulskim: Menczył Mały (1391 m n.p.m.), Menczył Wielki (1297 m n.p.m.)
* Na Płaju Stajkowym: Opresza (1481 m n.p.m.), Byczkow (1478 m n.p.m.)
* Na Płaju Apeckim: Apecka (1512 m n.p.m.)

Świdowiec znajduje się pomiędzy dolinami Brusturianki i Tereswy na zachodzie oraz Cisy na wschodzie. Jest zbudowany ze skał osadowych płaszczowiny czarnohorskiej. Samo pasmo ciągnie się z północnego zachodu na południowy wschód na długości około 25 km. Od głównego grzbietu rozciągają się na południe bardzo długie ramiona. Na północnych i wschodnich zboczach występują kotły polodowcowe. Zachowały się też inne ślady zlodowacenia w postaci pojedynczych jezior polodowcowych znajdujących się powyżej granicy lasu oraz moreny. Lasy porastają dolne partie zboczy i boczne grzbiety do wysokości 1300 m n.p.m. Powyżej rozciągają się rozległe hale, wykorzystywane na pastwiska i łąki. W przeciwieństwie do pobliskich pasm górskich bardzo słabo rozwinęła się tu kosodrzewina.

Do zachodniej części pasma sięga swoimi granicami Karpacki Park Narodowy obejmujący rejon najwyższych szczytów pasma Świdowca.

Bukowy las pierwotny Świdowca został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 2007 r., wraz z innymi karpackimi lasami bukowymi na Ukrainie i Słowacji.


Alpy Australijskie

Alpy Australijskie (ang. "Australian Alps") – pasmo górskie w południowo-wschodniej Australii, na terenie stanów Nowa Południowa Walia i Wiktoria, będące najwyższą częścią Wielkich Gór Wododziałowych. Ciągnie się na przestrzeni 300 km od okolic Melbourne po okolice Canberry.

Zbudowane z paleozoicznych kwarcytów, łupków krystalicznych i wapieni poprzecinanych intruzjami granitów. Uskokami porozdzielane są na osobne pasma: Gourock Range, Monaro, Barry Mountains i Góry Śnieżne. W położonych na południu Nowej Południowej Walii Górach Śnieżnych znajdują się najwyższy szczyt Australii Góra Kościuszki (2228 m n.p.m.).

Południowe i wschodnie stoki strome, poprzecinane wąskimi i głębokimi dolinami. W niższych partiach występują lasy eukaliptusowe, powyżej 1200–1300 m zakrzewienia i łąki górskie. W Alpach Australijskich źródło ma największa rzeka kontynentu Murray, prócz tego rzeki Murrumbidgee i Rzeka Śnieżna.


Wieża ciśnień na Karłowicach

Wieża ciśnień na Karłowicach – wieża ciśnień znajdująca się przy pl. Daniłowskiego we Wrocławiu z nominalnym adresem ul. Berenta 75, zasilająca dawniej lokalny wodociąg osiedla Karłowice.

Wieża została wybudowana w latach 1914-15 na potrzeby lokalnego wodociągu zaopatrującego w wodę pitną podmiejskie miasto-ogród Karłowice. Wykonawcą robót była wrocławska firma budowlana "Lolat Eisenbeton Breslau A.G." specjalizująca się w konstrukcjach żelbetowych. W roku 1930, po tym gdy dwa lata wcześniej Karłowice zostały przyłączone do Wrocławia, lokalny wodociąg został przejęty przez przedsiębiorstwo miejskie, a wieża zaczęła pełnić jedynie funkcję zbiornika końcowego, regulującego ciśnienie w sieci. Wieża została wpisana do rejestru zabytków w 1979 roku. W roku 1985 została wyłączona z eksploatacji. Do 2004 dzierżawiła ją Sekcja Grotołazów Wrocław, wykorzystując jej wnętrze do treningów technik linowych. We wrześniu 2012 roku wieżę wraz z działką, na której się ona znajduje urząd miejski Wrocławia wystawił na sprzedaż. W następnym roku została zakupiona przez Gminę Wrocław. Obecnie wieża pełni jedynie funkcję masztu nadawczego dla sieci telefonii komórkowych, jej anteny są umieszczone na kondygnacji z tarasem.

Karłowicka wieża ciśnień została zaprojektowana w stylu kształtującego się wówczas modernizmu ze zredukowaną ilością ozdobnych historyzujących form. Bryła wieży podzielona jest na cztery części: podstawę mieszczącą magazyn techniczny, trzon wewnątrz którego umieszczono schody prowadzące do zbiornika wody, głowicę mieszczącą zbiornik oraz zwieńczony kopułą belweder z tarasem widokowym. Podstawa zbudowana jest na rzucie ośmiokąta, dwie wyższe na planie koła. elementami ozdobnymi bryły są gzymsy zaznaczające podziały na poszczególne kondygnacje oraz lizeny zdobiące trzon wieży. Belweder tworzy osiem kolumn wspierających spłaszczoną nieco kopułę oraz wypełniające przestrzeń między nimi wklęsłe łukowato ściany. Całość wieńczy umieszczony na kopule model sfery niebieskiej. Całkowita wysokość obiektu wynosi 46 m. Na wysokości 31 m znajduje się posadowiony na żelbetowym ruszcie nitowany zbiornik na wodę typu Intze o średnicy ok. 9 m i wysokości ok. 7,5 m.

Wieża ciśnień zajmuje centralne miejsce placu Daniłowskiego, przy którym zbiegają się promieniście osie komunikacyjne osiedla: al. Kasprowicza oraz ulice Berenta i Przybyszewskiego. Budowla do dziś stanowi architektoniczną dominantę okolicy placu jak i całego osiedla.


Lough

Lough ("wym.:" ) – ogólna nazwa przestrzeni zalanej wodą używana głównie w Irlandii. Mogą być tak nazwane:
* jezioro
* zatoka (geografia), fiord, estuarium

Nazwa ta pochodzi od irlandzkiego słowa loch ("wym.:" ) i oznacza najczęściej jezioro. Jednak nie wszystkie jeziora w Irlandii nazywane są lough. Dodatkowo mianem lough ("ang. wym.:" ) są określane niektóre obszary wodne w północnej Anglii. Słowo loch, pochodzące z języka gaelickiego szkockiego, jest też używane w języku angielskim w Wielkiej Brytanii (przeważnie w Szkocji) w znaczeniu "ang. lake". Lough Neagh w Ulsterze jest największym jeziorem na Wyspach Brytyjskich.


MIRC

mIRC − klient IRC dla Windows rozpowszechniany na licencji shareware, stworzony w 1995 przez Khaleda Mardam-Beya. Posiada edytor skryptów i własny język skryptowy. Dzięki wtyczkom zawiera dodatkowe funkcje, takie jak:
* menedżer kanałów IRC,
* odtwarzacz MP3,
* serwery DCC.

Do 30 czerwca 2015 mIRC został pobrany z amerykańskiego serwisu download.com 42 156 561 razy oraz został uznany za jeden z 10 najpopularniejszych programów internetowych w 2003 roku.

W 2001 roku indonezyjski zespół muzyczny T-Five nagrał piosenkę „MIRC”. W 2006 program pojawił się w teledysku „Boten Anna” Basshuntera.


Siła Plancka

Siła Plancka – pochodna jednostka siły, w naturalnym systemie jednostek oznaczana jako FP.

formula_1 1,21027 × 1044 N

gdzie: formula_2 – energia Plancka, formula_3 – długość Plancka, "c" – prędkość światła w próżni, "G" – stała grawitacji.

Siła Plancka jest to siła, która jest potrzebna, aby masę Plancka rozpędzić do prędkości pozwalającej jej pokonać długość Plancka w czasie Plancka. Siła Plancka odgrywa ważną rolę w teorii strun jako podstawowe naprężenie. W ogólnej teorii względności siła Plancka to czynnik, przez który należy podzielić gęstość energii, aby otrzymać zakrzywienie czasoprzestrzeni.


Manic Miner

Manic Miner – komputerowa gra platformowa stworzona przez Matthew Smitha na komputer ZX Spectrum. Została wydana w roku 1983 przez firmę Bug-Byte. Stanowi pierwszą grę z serii "Miner Willy". Jej wydania wznowione ukazały się pod szyldem Software Projects.


Szyling kenijski

Szyling kenijski – waluta używana na terenie Kenii. Dzieli się na 100 centów. Skrót nazwy to KES. Szyling jest walutą od 1963 roku, czyli od uzyskania niepodległości.


Berthe Morisot

Berthe Morisot (ur. 14 stycznia 1841, zm. 2 marca 1895) – malarka francuska, czołowa przedstawicielka impresjonizmu. Pochowana na Cmentarzu Passy.

Pochodziła z zamożnej rodziny mieszczańskiej, jej matka była krewną Jean-Honoré Fragonarda. Od dziecka uczyła się rysunku, była uczennicą Jean-Baptiste-Camille Corota. Rodzina Berthy należała do kręgu przyjaciół Edouarda Maneta. Jego brat Eugene Manet został mężem Berthy. Młoda malarka nauczyła się wiele od Maneta, i szczególnie w jej wczesnych obrazach da się zauważyć wyraźny wpływ jej mentora. Później jednak zwróciła się ku impresjonizmowi i regularnie wystawiała swe dzieła na wystawach organizowanych przez impresjonistów. Jej prace odznaczające się spokojem i delikatnością przedstawiały najczęściej kobiety podczas codziennych zajęć.


Dáin II Żelazna Stopa

Dáin II Żelazna Stopa (ur. w 2767 roku Trzeciej Ery, zm. 17 marca 3019 roku Trzeciej Ery) – postać ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia.

Był władcą krasnoludów, władca Żelaznych Wzgórz, od 2941 do 3019 roku król Plemienia Durina i szósty Król pod Górą. Syn Náina i krewny Thorina Dębowej Tarczy. Po jego śmierci objął rządy w odrodzonym królestwie Ereboru. Panowanie Dáina było pomyślne i długie, lecz pod koniec życia monarcha musiał zmierzyć się jeszcze z atakiem sił Saurona.

Pojawia się w "Hobbicie". Wspominają o nim także bohaterowie "Władcy Pierścieni", a dalsze informacje na jego temat znajdują się w "Dodatkach" do tej powieści.


Marc Forné Molné

Marc Forné Molné (ur. 30 grudnia 1946 w La Massana) – andorski polityk i prawnik, w latach 1994–2005 premier Andory.


Boris Akunin

Boris Akunin (ros. "Борис Акунин", właśc. Grigorij Szałwowicz Czchartiszwili (ros. "Григорий Шалвович Чхартишвили", gruz. "გრიგოლ შალვას ძე ჩხარტიშვილი" – "Grigol Szalwas dze Czchartiszwili"); ur. 20 maja 1956 w Zestaponi, Gruzińska SRR) – rosyjski pisarz pochodzenia gruzińskiego, eseista, tłumacz z języka japońskiego, autor kryminałów przeważnie rozgrywających się w realiach carskiej Rosji.

„Akunin” (悪人) to słowo japońskie, które można przetłumaczyć jako „łotr”. W swojej powieści "Diamentowa karoca" autor definiuje „akunina” jako osobę, która sama tworzy swoje zasady. Pseudonim „B. Akunin” to również aluzja do anarchisty Michaiła Bakunina (akronim jego nazwiska).

znajduje się we współczesnej jednostce administracyjnej


Alternative Tentacles

Alternative Tentacles – niezależna wytwórnia płytowa utworzona w 1979 roku w San Francisco przez East Bay Raya i Jello Biafrę.

Pierwszym nagraniem, które ukazało się sygnowane tą nazwą, był singel ich zespołu Dead Kennedys: "California Über Alles". Kiedy zdobył on pewną popularność, Ray i Biafra zdecydowali się utworzyć większą firmę płytową, która będzie nie tylko wydawać płyty ich zespołu, ale i innych wykonawców. Od połowy lat 80. jedynym właścicielem wytwórni jest Biafra.

W 1981 roku została wydana pierwsza składanka: "Let Them Eat Jellybeans", promująca zespoły związane z wytwórnią. W późniejszych latach, dzięki popularności takich zespołów jak: Nomeansno, D.O.A. czy Alice Donut, które były związane z firmą, stała się ona jedną z najważniejszych w USA na rynku niezależnym (undergroundowym) (obok SST Records, Dischord Records czy Slash Records). Oprócz płyt muzycznych ukazują się również płyty "mówione" z tematyką polityczną i społeczną (albumy Jello Biafry i Noama Chomsky'ego).

W pierwszej połowie 2000 roku Biafra i Alternative Tentacles zostali pozwani przez innych członków Dead Kennedys. Sprawa dotyczyła honorariów, praw do nagrań zespołu i do nazwy. Zakończyła się niekorzystnie dla Biafry, a sam zespół wznowił działalność z innym wokalistą, zawierając umowę z wytwórnią Manifesto Records.

W październiku 2002 roku Alternative Tentacles przeniosła się z San Francisco do Emeryville (również Kalifornia).


Theodor Schwann

Theodor Schwann (ur. 7 grudnia 1810 w Neuss, zm. 11 stycznia 1882 w Kolonii) – niemiecki zoolog, fizjolog i histolog – twórca podstaw nowoczesnej histologii, odkrywca pepsyny i komórek glejowych.

Studiował medycynę w Berlinie, po czym został asystentem fizjologa J. P. Müllera (1834/1838). W czasie badań procesów trawienia (1836 r.) wyizolował substancję odpowiedzialną za trawienie w żołądku – pierwszy enzym przygotowany z tkanki zwierzęcej – nazwał ją pepsyną.

Opisał strukturę ograniczoną błoną komórkową otaczającą jądro i wprowadził pojęcie metabolizmu. W latach 1838-1839 współpracował z botanikiem M. J. Schleidenem, tworząc teorię budowy komórkowej, wspólną dla roślin i zwierząt.

W latach 1839-1848 był profesorem uniwersytetu w Leuven. W tym okresie badał powstawanie zarodników drożdży, stwierdzając, że fermentacja cukru i skrobi jest wynikiem procesów życiowych. Sformułował podstawowe zasady embriologii stwierdzając, że wszystkie organizmy powstają z pojedynczych komórek.

Na uniwersytetach w Leuven i Liège w Belgii (1849/1879) badał proces przekazywania impulsów nerwowych z receptorów do mięśni, odkrywając rolę komórek otaczających aksony (otoczka mielinowa), skracających czas od pobudzenia do reakcji mięśni. Obecnie znane są cztery rodzaje tzw. komórek glejowych, stanowiących wciąż przedmiot intensywnych badań neurofizjologów, którzy zmierzają do odkrycia mechanizmów działania tajemniczego „drugiego mózgu” (nie zbudowanego z neuronów).

Wyniki jego badań nie znalazły zrozumienia współczesnych. Odkrycie roli drożdży w fermentacji alkoholowej zostało wyszydzone przez Justusa Liebiga i Friedricha Wöhlera. Z niechęcią przyjmowano jego koncepcje, że ciało ludzkie powstaje i działa zgodnie ze ślepymi prawami natury.

R. Douglas Fields, profesor Neurobiologii i Programu Nauk Kognitywnych w University of Maryland (College Park), współczesny autorytet w dziedzinie badań interakcji neuronalno-glejowych, napisał:
W tej nieprzychylnej atmosferze Schwann – człowiek skromny i pobożny – zrezygnował z pracy naukowej. Został wynalazcą maszyn dla górnictwa. Zaprojektował m.in. aparaty oddechowe do akcji ratunkowych (pomysł wykorzystano później w czasie konstrukcji wyposażenia do badań podwodnych). Okresowo cierpiał na depresję i stany lękowe.

Koncepcje Schwanna zyskały uznanie wkrótce po jego rezygnacji z dalszej pracy naukowej. Już w roku 1847 pracę "Mikroskopische Untersuchungen...", 1839 uznano za „jeden z najważniejszych kroków na drodze postępu w naukach fizjologicznych”.


PC Speaker

PC Speaker (ang. głośnik PC) – najstarszy system dźwiękowy w komputerach osobistych. Składa się z jednego głośnika, zazwyczaj przytwierdzonego do obudowy. Wymyśliła i wyprodukowała go firma IBM – pierwszym komputerem wyposażonym w głośnik był PC 5150 (sierpień 1981 roku). Faktycznie był używany w grach oraz innych aplikacjach, zanim w 1990 r. pojawiły się bardziej zaawansowane technologicznie karty dźwiękowe o nazwie Sound Blaster firmy Creative Technology, które były przeznaczone do podłączenia do płyty głównej przez szynę danych typu ISA. Jednakże, jeszcze przez kilka lat po tym, jak karty dźwiękowe stawały się coraz popularniejsze i szeroko dostępne, producenci gier tworzyli dźwięki i muzykę dla PC Speakera po to, by nie tracić klientów, którzy nie mieli kart dźwiękowych. Było to po części spowodowane faktem, że karty dźwiękowe początkowo nie miały standardów i były w znacznym stopniu niezgodne między sobą. PC Speaker był jedynym systemem dźwiękowym, który można było uznać za uniwersalny.

PC speaker charakteryzuje się niemożnością grania więcej niż jednego tonu naraz. Z tego powodu często był nazywany beeperem (buczkiem), szczególnie, gdy karty muzyczne stały się powszechnie dostępne. Innym określeniem jest głośniczek systemowy. Pomimo swoich ograniczeń, PC speaker zaczął być używany w niekonwencjonalny sposób do kreowania wrażenia muzyki polifonicznej bądź efektów dźwiękowych w grach komputerowych, takich jak seria gier przygodowych firmy LucasArts w połowie lat 90. Niektóre programy, takie jak MP (Module Player, 1989), ScreamTracker, Impulse Tracker, a nawet sterowniki Microsoft Windows mogły grać 4-bitowy dźwięk PCM za pomocą PC speakera, z użyciem modulacji szerokości impulsu (PWM). Jednakże, ze względu na to, w jaki sposób PC speaker jest sterowany, te efekty często powodują zauważalne spowolnienie i zazwyczaj nie działają w komputerach, które są szybsze niż te, dla których program był pierwotnie napisany.

Wszystkie nowoczesne systemy operacyjne zawierają API z rdzennym dźwiękiem tak, że aplikacje nie muszą już znać specyfiki każdej karty dźwiękowej. Równocześnie, używanie sprzętu dźwiękowego wysokiej jakości stało się powszechne. Obecnie, PC speaker używany jest tylko do sygnałów ostrzegawczych niskiego poziomu takich jak błędy przy uruchamianiu, chociaż mogą ciągle być wykorzystane w pełni, gdy zachodzi taka potrzeba, tak długo jak nie są zredukowane do miniaturowego głośnika piezoelektrycznego którego własności akustyczne są tak różne od zwykłego głośnika z papierową membraną, że większość zwykłych „sztuczek” pseudopolifonicznych nie brzmi należycie.


Enlightenment

Enlightenment (nazywany też często e) – menedżer okien dla środowiska X Window System, który może być używany samodzielnie lub wraz ze środowiskami graficznymi takimi jak GNOME (swego czasu był to domyślny menedżer okien tego środowiska) czy KDE. Jego głównym autorem jest programista i grafik Carsten Haitzler (Rasterman). Wydany na licencji BSD.

Enlightenment znany jest z dużych możliwości konfiguracji oraz atrakcyjnej grafiki i efektów specjalnych. Dostępne są (na stronie domowej projektu) niezwykle dopracowane pod względem graficznym tematy pulpitu (themes) oraz statyczne i animowane tła pulpitu.

Menedżer dostępny jest w dwóch liniach – wydanej w 2000 roku, stabilnej DR16 oraz rozwojowej DR17. Kod następnej serii, DR17 (lub inaczej E17), jest napisany od początku i bazuje na silnie zmodularyzowanych bibliotekach EFL (Enlightenment Foundation Libraries). DR17 ma być samodzielną powłoką graficzną, przeznaczoną dla szerokiej gamy urządzeń od urządzeń wbudowanych do stacji roboczych.

"Powłoka graficzna" to określenie twórców Enlightenment. Oznacza ono, że poza zarządzaniem oknami program wykonuje też inne funkcje, ale nie jest tak rozbudowany jak środowiska graficzne w rodzaju KDE czy GNOME, dla których powstają często duże aplikacje. Podobne do niego są środowiska Xfce czy Window Maker.

Enlightenment również posiada swój menedżer logowania – Entrance. Jest to efektownie wyglądający odpowiednik bardziej znanych menedżerów logowania takich jak XDM, GDM czy KDM.

Z Enlightenment domyślnie korzystają następujące dystrybucje GNU/Linuksa: Elive, OpenGEU, OzOS, Maryan Linux, Yellow Dog Linux, gOS, Ebuntu, Pentoo, Macpup oraz Bodhi Linux.


Antikleja

Antikleja (gr. "Antíkleia") – w mitologii greckiej matka Odyseusza, córka Autolykosa, wnuczka Hermesa.

Ojcem Antiklei był Autolykos, syn Hermesa i Chione bądź Stilbe, złodziej i argonauta. Jej matka zaś nosiła imię Amfitea, jej brat zaś Ajsimos. Autolykos próbował kiedyś skraść trzody należące do sąsiadującego z nim Syzyfa, czym rozgniewał swego sąsiada. W odwecie Syzyf uwiódł Antikleję, zaręczoną już z Laertesem, też argonautą i królem Itaki, a uczynił to w przeddzień ślubu. Rzadsza wersja mitu podaje, że Autolykos specjalnie podsunął Syzyfowi swą córkę, pragnąc dochować się inteligentnego wnuka.

Antikleja poślubiła Laertesa. Istnieje jednak wersja mitu, w której jeszcze przed ślubem, ale już po zaręczynach, w domu swego ojca bądź już na Itace, współżyła z wizytującym u jej ojca bądź z bawiącym przejazdem na wyspie Syzyfem, dlatego też różne wersje mitu podają różne ojcostwo Odyseusza. Jedne podają, że był synem Laertesa, inne widzą w nim nieślubnego syna Syzyfa. Pierwszą wersję przyjmował Homer, drugą tragicy. W jednej wersji Antikleja urodziła Odyseusza na Itace, w deszczowy dzień, kiedy przez wodę nie mogła powrócić z góry Neriton. Mit ten ma związek z imieniem nowo narodzonego dziecka, łączonego z greckim zdaniem znaczącym "Zeus padał deszczem na drodze". Inna wersja mitu przeczy temu, podając, że imię nadał dziecku Syzyf, a także, że Odyseusz urodził się jeszcze przed dotarciem na Itakę, w beockim Alalkomenaj. Prócz Odyseusza Antikleja urodziła Laertesowi córkę Ktimene, którą wydano za Eurylocha. Pomimo tego Odyseusza zwano jedynym dzieckiem Laertesa.

Antikleja nie potrafiła poradzić sobie z przedłużającą się nieobecnością syna. Odyseusz wyjechał na wojnę trojańską. Lata mijały, a informacje o synu nie nadchodziły. W końcu zmarła ze strapienia bądź wedle innej wersji dokonała samobójstwa. Zanim zmarła, przyczyniła się jednak do śmierci Naupliosa, który w czasie nieobecności Odysa działał na korzyść zalotników o rękę Penelopy. Matka Odyseusza oszukała go, podając, jakoby jeden z synów Naupliosa zmarł. Oszukany pogrążył się w rozpaczy, popełniając samobójstwo. Inna wersja mitu mówi, że to Nauplios rozpowiadał o rzekomej śmierci Odysa pod Troją, chcąc pomścić Palamedesa, i to z jego powodu Antikleja odebrała sobie życie.

Zstąpiwszy w trakcie swej podróży do świata umarłych, Odyseusz spotkał Antikleję jako drugą z napotkanych dusz umarłych, zaraz po wieszczu Tejrezjaszu.

W mitologii greckiej była jeszcze inna Antikleja, która urodziła Hefajstosowi olbrzyma Perifetesa.


John William Waterhouse

John William Waterhouse (ur. 6 kwietnia 1849 w Rzymie, zm. 10 lutego 1917 w Londynie) – brytyjski malarz. Przedstawiciel neoklasycyzmu i prerafaelita. Znany szczególnie z portretów kobiecych postaci mitycznych i literackich.

Kiedy miał pięć lat, jego rodzina przeniosła się z Rzymu do Londynu. Początkowo malarstwa uczył go ojciec William Waterhouse. Od 1870 roku studiował w londyńskiej Królewskiej Akademii Sztuki ("The Royal Academy of Arts").

W 1874 podczas "Letniej Wystawy" organizowanej przez Royal Academy wystawił, będący klasyczną alegorią, obraz "Sleep and His Half-Brother Death", który spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem. Od tej pory wystawiał tam swoje obrazy corocznie aż do śmierci w 1917. W roku 1895 John William Waterhouse został członkiem Akademii Królewskiej.

Najbardziej znanym obrazem artysty jest "The Lady of Shalott", przedstawiający jedną z bohaterek legendy o Królu Arturze i Rycerzach Okrągłego Stołu – Elaine z Astolat, która unosząc się na łodzi, umarła z żalu z powodu nieodwzajemnionej miłości do Lancelota.


Metal Gear Solid

Metal Gear Solid (jap. メタルギアソリッド, "Metaru Gia Soriddo", potocznie MGS) – gra komputerowa wydana w 1998 roku przez japońskie studio Konami na konsolę PlayStation. Jej gatunek został określony przez producenta jako "taktyczna akcja szpiegowska". Została zaprojektowana, wyreżyserowana oraz wyprodukowana przez Hideo Kojimę i jest bezpośrednią kontynuacją "Metal Gear" oraz "Metal Gear 2: Solid Snake" wydanych w Japonii na komputery osobiste MSX 2.

Głównym protagonistą gry jest Solid Snake, żołnierz, który infiltruje bazę nuklearną w celu neutralizacji zagrożenia terrorystycznego pochodzącego z tajnej jednostki sił specjalnych – Foxhound. Snake musi uwolnić dwóch zakładników: szefa agencji DARPA i prezesa firmy zbrojeniowej ArmsTech, zmierzyć się z terrorystami i powstrzymać ich przed rozpoczęciem ataku nuklearnego. Przerywniki filmowe zostały oparte na silniku graficznym gry, a wszystkie postacie w niej występujące otrzymały dubbing profesjonalnych aktorów.

Gra została bardzo wysoko oceniona przez recenzentów, zdobywając najwyższe noty. Osiągnęła ponadto komercyjny sukces, sprzedając się w liczbie ponad 6 milionów egzemplarzy. "Metal Gear Solid" jest uważana przez wielu krytyków za jedną z najlepszych i najważniejszych gier wszech czasów, a także jest często postrzegana jako tytuł, który pomógł spopularyzować gatunek skradanek. Sukces komercyjny tytułu doprowadził do wydania wersji rozszerzonej na PlayStation i PC, zatytułowanej "Metal Gear Solid: Integral" oraz remake’u, "Metal Gear Solid: Twin Snakes" wydanego ma konsolę Nintendo GameCube. "Metal Gear Solid" dał również początek licznym sequelom, prequelom i spin-offom, wliczając w to m.in. kilka gier, słuchowisko radiowe, komiksy oraz powieści. Metal Gear Solid pojawił się także na PlayStation Classic.


Niedziela Miłosierdzia Bożego

Niedziela Miłosierdzia Bożego, Święto Miłosierdzia – w Kościele katolickim uroczystość liturgiczna obchodzona w pierwszą niedzielę po Wielkanocy ku czci Miłosierdzia Bożego; wypada pomiędzy 30 marca a 2 maja; ustanowiona w 2000 roku przez św. Jana Pawła II. W tym dniu przyjmując Komunię świętą, można uwolnić się od wszystkich kar pośmiertnych.


John Howard

John Howard OM, AC, SSI (ur. 26 lipca 1939 w Sydney) – polityk australijski, premier Australii w latach 1996-2007.


Stan wojny

Stan wojny – instytucja prawna uregulowana w w 1907 roku. Przewiduje wypowiedzenie wojny i określone skutki w stosunku do państw obcych, a także – poprzez instytucję stanu wojennego – skutki w stosunkach wewnętrznych państwa. Stan wojny nie jest równoznaczny z walką orężną.

W Polsce uchwałę o wprowadzeniu stanu wojny podejmuje Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, a jeśli ten nie może zebrać się na posiedzenie, o stanie wojny postanawia Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej. Uchwała taka może być podjęta jedynie w przypadku zbrojnej agresji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub gdy z umów międzynarodowych wynika zobowiązanie do wspólnej obrony przeciw agresji (art. 116 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dn. 2 kwietnia 1997 r.). Stan wojny jest skierowany do agresora i społeczności międzynarodowej, stanowi podstawę do rozpoczęcia działań zbrojnych. Przerwa w walce jest rozejmem. Zakończenie stanu wojny następuje zwykle przez zawarcie pokoju, przy czym decyzję podejmuje Sejm RP. Stan wojny nie pociąga za sobą bezpośrednich skutków dla sytuacji wewnętrznej państwa, chyba że zostanie dodatkowo wprowadzony stan wojenny (art. 228 i następne Konstytucji RP). Sądy doraźne i wyjątkowe mogą działać jedynie w przypadku stanu wojny i stanu wojennego, choć nie jest to wyrażone dosłownie w Konstytucji RP.


Eragon

Eragon – powieść Christophera Paoliniego stanowiąca pierwszą część jego cyklu "Dziedzictwo". Została opublikowana w 2003 roku przez wydawnictwo Alfred A. Knopf, w Polsce przez Mag. Znajdowała się na liście bestsellerów New York Timesa (dane z 22 kwietnia 2004 r.).

Akcja książki rozgrywa się w krainie Alagaësii, w której miejsce mają przygody młodego chłopca o imieniu Eragon.

Film "Eragon" oparty na książce światową premierę miał 13 grudnia 2006 r. W Polsce ukazał się 26 grudnia poprzez 20th Century Fox.


Paolo Maldini

Paolo Maldini (ur. 26 czerwca 1968 w Mediolanie) – włoski piłkarz który występował na pozycji obrońcy. Przez całą karierę grał w A.C. Milan, którego jest wychowankiem i był również kapitanem tej drużyny. Był także reprezentantem Włoch z którą zdobył wicemistrzostwo świata 1994, brązowy medal mistrzostw świata 1990 i wicemistrzostwo europy 2000. Dla drużyny narodowej rozegrał łącznie 126 meczów. Uznawany jest za jednego z najlepszych obrońców w historii piłki nożnej.

Debiut w klubie zaliczył w wieku 17 lat, 20 stycznia 1985 roku w zremisowanym 1:1 meczu z Udinese Calcio. Już od następnego sezonu, Maldini stale grał w jedenastce zespołu, rozbijając ataki takich zawodników jak Zbigniew Boniek czy Michel Platini. Zagrał wtedy w 27 meczach włoskiej Serie A. W sezonie 1987/88, razem z Milanem zdobył mistrzostwo Włoch. W latach 1988/89 i 1989/90 zdobył Puchar Europy. Od sezonu 1991/92, trzy razy z rzędu sięgał po mistrzostwo Włoch, a dodatkowo w sezonie 93/94 wygrał trzeci już Puchar Europy.

Następnie na rok „przerwał” zdobywanie kolejnych tytułów, aby w sezonie 95/96 znowu zdobyć mistrzostwo. W kolejnych dziewięciu sezonach, zdobył dwa tytuły (1998/99 i 2003/04). Natomiast po kolejne zwycięstwo w Lidze Mistrzów, sięgnął w sezonie 2002/03. W roku 2005 Maldini mógł po raz piąty cieszyć się Pucharem, po pierwszej połowie finału z Liverpool F.C. (w której Paolo strzelił bramkę) i wyniku 3:0, ale Milan ostatecznie przegrał po dogrywce i rzutach karnych. W 2007 Milan znowu spotkał się z Liverpoolem, lecz tym razem górą byli Włosi. Maldini po raz piąty wygrał Puchar Mistrzów i po raz ósmy wystąpił w finale, wyrównując rekordy odpowiednio Alfreda Di Stéfano i Francisca Gento.

Jest synem Cesarego Maldiniego. Żonaty z modelką Adrianą Fossa, z którą ma synów Christiana i Daniela. Christian (który urodził się podczas ME '96) karierę piłkarską rozpoczął w młodzieżowej drużynie Milanu grając, podobnie jak ojciec, na pozycji lewego obrońcy. Obecnie wypożyczony jest do drużyny Brescia Calcio. Daniel Maldini wciąż rozwija się w szkółce piłkarskiej Milanu. Gra na pozycji ofensywnego pomocnika, a przez trenerów i swojego dziadka, Cesarego Maldiniego, uznawany jest za wielki talent, który wkrótce zagrać może w pierwszej drużynie Milanu.

16 lutego 2008 roku w meczu 23 kolejki włoskiej Serie A pomiędzy A.C. Milan a Parma F.C. Paolo rozegrał swój 1000 mecz w profesjonalnej karierze. Jak wyliczyli dziennikarze „La Gazzetta dello Sport” od profesjonalnego debiutu Maldiniego minęło 8427 dni. Według obliczeń tej gazety Maldini z tysiąca meczów aż 981 rozegrał w pierwszej jedenastce czy to A.C. Milan czy reprezentacji Włoch, przeważnie z opaską kapitana, a w 916 spotkaniach grał przez pełne 90 minut. Kapitan Milanu spotkanie w Parmie rozpoczął na ławce rezerwowych. Na murawie pojawił się w 68 minucie, zmieniając Marka Jankulovskiego.

17 kwietnia 2009 Maldini zapowiedział, że po sezonie zakończy karierę. 24 maja rozegrał swój ostatni mecz na stadionie San Siro, a Milan uległ Romie 2:3. Niektórzy kibice po spotkaniu wyrazili swoje niezadowolenie ze stosunków piłkarza z publicznością. 31 maja 2009 Maldini zakończył 25-letnią karierę piłkarską w wygranym meczu z Fiorentiną 2:0. Pod koniec czerwca Włoska Federacja Piłkarska na łamach jednego z dzienników podziękowała piłkarzowi za jego karierę i 126 spotkań we włoskiej drużynie narodowej. Wcześniej Maldini odrzucił propozycję rozegrania pożegnalnego meczu.

Po zakończeniu kariery przez Maldiniego koszulka z numerem 3, w której grał piłkarz, została zastrzeżona. Koszulkę z tym numerem może otrzymać tylko jego syn, o ile w przyszłości będzie grał w Milanie.

27 sierpnia 2009 podczas losowania fazy grupowej Ligi Mistrzów, Michel Platini wręczył Paolowi Maldiniemu nagrodę za całokształt kariery.

W sierpniu 2018 roku, Maldini powrócił do AC Milan, gdzie został wybrany na stanowisko dyrektora strategii i rozwoju w pionie sportowym. Niespełna rok później, były piłkarz awansował na funkcję dyrektora technicznego. 21 marca 2020 roku, AC Milan poinformował, że Paolo Maldini został zakażony koronawirusem (SARS-CoV-2).


Bokmål

Bokmål [] (dosł. „język książkowy”) – jeden z dwóch oficjalnych standardów piśmienniczych języka norweskiego. Około 85–90% mieszkańców Norwegii pisze w wariancie bokmål niezależnie od dialektu, jest to również forma najczęściej nauczana na kursach języka norweskiego dla obcokrajowców.

Oficjalnie nazwy „bokmål” używa się tylko w odniesieniu do języka pisanego i ściśle z nim związanych form mówionych używanych w mediach, teatrze itp., ale w rzeczywistości wariant ten ma żywe podłoże w języku mówionym, w dialekcie zwanym . Nie jest znana liczba osób, dla których mówiony bokmål jest językiem ojczystym, ale Kjell Venås, norweski językoznawca, szacuje, że może to być ponad 20% mieszkańców kraju, tzn. około miliona ludzi.

Nazwy "bokamál" używano w języku staronorweskim na określenie łaciny, a później, po reformacji, języka liturgicznego. Od lat 50. XIX wieku zaczęto używać nazw "bogmaal" i "bogsprog" dla podkreślenia różnicy między językiem pisanym a językiem mówionym i dialektami, ale także żeby odróżnić stosowany wówczas w Norwegii w charakterze języka urzędowego duński od formującego się wówczas wariantu "nynorsk". Nazwy tej dla inspirowanego duńską ortografią języka pisanego używa się od roku 1929.


Konklawe 1914

Konklawe 1914 - zgromadzenie kardynałów zwołane 31 sierpnia 1914 po śmierci papieża Piusa X (20 sierpnia 1914) i zakończono 3 września 1914 wyborem Giacomo della Chiesa (Benedykt XV).


United States Army Air Corps

United States Army Air Corps (Korpus Lotniczy Armii Stanów Zjednoczonych, USAAC) – formacja lotnictwa wojskowego Armii Stanów Zjednoczonych istniejąca w latach 1926–1941. Po zakończeniu I wojny światowej, gdy początkowo bagatelizowanie lotnictwo stało się coraz ważniejszą częścią ówczesnego pola walki, nastąpił rozdźwięk pomiędzy bardziej konserwatywnym personelem wojskowym oraz tymi oficerami, którzy uważali, że samoloty są jeszcze niewystarczająca wykorzystane, a operacje lotnicze czasów Wielkiej Wojny były duszone z powodów politycznych niezwiązanych z ich skutecznością. Nazwę USAAC nadano 2 lipca 1926 r. przekształconej Służbie Lotniczej Armii Stanów Zjednoczonych istniejącej od 1917 r. 20 czerwca 1941 r. Korpus Powietrzny stał się częścią nowo utworzonych Sił Powietrznych Armii Stanów Zjednoczonych (USAAF), co dało mu większą autonomię od struktury dowodzenia na średnim szczeblu armii. Podczas II wojny światowej Korpus Lotniczy ("Air Corp", AC), choć nie był administracyjnym szczeblem, pozostawał jednym z ramion bojowych armii do 1947 r., kiedy to został legalnie zniesiony przez ustawę powołującą Departament Sił Powietrznych.

Korpus Powietrzny został przemianowany przez Kongres Stanów Zjednoczonych na Siły Powietrzne Armii Stanów Zjednoczonych w dużej mierze w ramach kompromisu pomiędzy zwolennikami lotnictwa jako oddzielnego rodzaju sił zbrojnych, a zwolennikami tradycyjnego dowództwa armii, którzy postrzegali lotnictwo jako formację pomocniczą wspierającą działania sił lądowych. Chociaż jego członkowie pracowali nad promowaniem koncepcji autonomicznych sił powietrznych w latach międzywojennych, głównym celem polityki wojskowej było raczej wsparcie sił lądowych niż niezależne operacje.
1 marca 1935 r., wciąż borykając się z problemem oddzielenia lotnictwa wojskowego, armia uruchomiła Siły Powietrzne Kwatery Głównej w celu scentralizowanej kontroli jednostek bojowych lotnictwa na terytorium Stanach Zjednoczonych, niezależnie od Korpusu Powietrznego, ale koordynując je. Oddzielenie Korpusu Powietrznego od kontroli nad jego jednostkami bojowymi spowodowało problemy z jednością dowodzenia, które stały się bardziej dotkliwe, gdy Korpus Powietrzny powiększył się w ramach przygotowań do II wojny światowej. Zostało to rozwiązane przez utworzenie Sił Powietrznych Armii ("Army Air Force", AAF), co spowodowało, że obie organizacje podporządkowały się nowemu wyższemu szczeblowi.

W dniu 20 czerwca 1941 r. istnienie Korpusu Lotniczego Armii Stanów Zjednoczonych jako głównego komponentu lotnictwa armii amerykańskiej zmieniło się na fakt, że stał się on wyłącznie elementem szkoleniowym i logistycznym nowych Sił Powietrznych Armii Stanów Zjednoczonych, które obejmowały siły dawnej Kwatery Głównej Sił Powietrznych pod nową strukturą organizacyjną Dowództwa Bojowego Sił Powietrznych dla operacji bojowych na pierwszej linii frontu; ten nowy element wraz z Korpusem Lotniczym tworzył nowe USAAF.

Korpus Powietrzny przestał mieć własną strukturę administracyjną po 9 marca 1942 r., ale jako „stała ustawowa organizacja lotniczego ramienia armii i główny składnik Sił Powietrznych Armii” przeważająca większość personelu przydzielonego do Sił Powietrznych Armii była nadal członkami Korpusu Powietrznego.


Travunijana tribunicae

Travunijana tribunicae – gatunek ślimaków z rzędu Littorinimorpha i rodziny źródlarkowatych.

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1963 roku przez Hartwiga Schütta pod nazwą "Plagigeyeria tribunicae". Jako miejsce typowe wskazano źródła rzeki Trebišnjicy w Bilećy. W 2020 roku gatunek ten przeniesiony został do rodzaju "Travunijana" przez Jozefa Grego.

Ślimak ten osiąga od 1,9 do 2,7 mm wysokości dyskowato wypłaszczonej muszli. Skrętka jest zmienna, od całkiem płaskiej po szeroko stożkowato wyniesioną. Rzeźba powierzchni protokonchy ma postać regularnie rozmieszczonych, głębokich dołeczków. Kształt ujścia jest uchowaty. Warga wrzeciona jest lekko zafalowana, natomiast profil boczny wargowy jest prosty.

Mięczak ten zasiedla bentos źródeł. Należy do zdrapywaczy żerujących na peryfitonie.

Gatunek jest endemitem Bośni i Hercegowiny, znanym tylko z miejsca typowego. Miejsce to zostało jednak zatopione w wyniku budowy tamy Grančarevo i utworzenia sztucznego zbiornika o nazwie Bilećko Jezero, co niewątpliwie doprowadziło do wymarcia tamtejszej populacji. Nie wiadomo, czy gatunek ten mógł przetrwać w innej, nieodkrytej lokalizacji. Czerwona księga gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody klasyfikuje go jako gatunek krytycznie zagrożony wymarciem (CR).


Sepp-Doll-Stadion

Sepp-Doll-Stadion (do 1988 roku Kremser Stadion) – stadion piłkarski w Krems an der Donau, w Austrii. Został otwarty w 1923 roku. Może pomieścić 10 000 widzów. Swoje spotkania rozgrywają na nim piłkarze klubu Kremser SC.

Stadion został otwarty w 1923 roku. Obiekt powstał tuż obok miejskiego parku i w miejscu, w którym w czasie I wojny światowej urządzono kwatery dla żołnierzy armii Austro-Węgier. W przeszłości obiekt posiadał tor żużlowy, zlikwidowany podczas przebudowy stadionu w połowie lat 80. XX wieku.

Pojemność stadionu wynosi 10 000 miejsc. Od strony północnej, wzdłuż boiska ciągnie się zadaszona trybuna główna z miejscami siedzącymi, tarasowe trybuny stojące od pozostałych stron są niezadaszone. Obiekt wyposażony jest w sztuczne oświetlenie osadzone na czterech masztach umieszczonych w narożnikach.


Strzelanina w centrum handlowym w Alphen aan den Rijn – strzelanina, do której doszło 9 kwietnia 2011 roku w centrum handlowym "Ridderhof" w Alphen aan den Rijn w Holandii. Sprawcą strzelaniny był 24-letni schizofrenik Tristan van der Vlis. W strzelaninie zginęło 7 osób, a 17 zostało rannych; jest to jedna z największych tego rodzaju tragedii we współczesnej historii Holandii.


Pandemia COVID-19 w Rosji

Pandemia COVID-19 w Rosji – pandemia zachorowań na terenie Rosji na ostrą zakaźną chorobę układu oddechowego COVID-19 wywoływaną przez wirusa SARS-CoV-2.

31 stycznia 2020 poinformowano o dwóch pierwszych zdiagnozowanych przypadkach zakażenia koronawirusem. Oboje pacjentów było narodowości chińskiej. Jeden z nich był hospitalizowany w Tiumeniu, a drugi w mieście Czyta.

26 marca potwierdzono pierwszy śmiertelny przypadek SARS-CoV-2, była to 83-letnia kobieta z miasta Syktywkar.

28 marca 2020 liczba przypadków zakażenia koronawirusem wzrosła do 1264, w tym 4 osoby zmarły. Ponadto 49 osób zostało uznanych za ozdrowieńców.

2 kwietnia 2020 Władimir Putin w orędziu telewizyjnym ogłosił przedłużenie dni wolnych od pracy do końca kwietnia (wcześniej obowiązywały do 5 kwietnia) z zachowaniem wynagrodzenia. Jednocześnie zastrzegł, że okres wolny od pracy może zostać skrócony, jeśli postępy w walce z COVID-19 będą następowały szybko. Putin zapowiedział również odroczenie referendum nad poprawkami do konstytucji i obiecał wsparcie dla osób szczególnie narażonych na zakażenie. 28 kwietnia ogólnokrajowa kwarantanna została przedłużona do 11 maja.

Wielu Rosjan w czasie epidemii preferuje samoizolację poprzez wyjazdy z miast na popularne w Rosji dacze. Rosyjscy lekarze oraz mer Moskwy Siergiej Sobianin zasugerowali tę formę przeczekania pandemii szczególnie osobom starszym.

16 kwietnia Putin poinformował o przełożeniu z powodu pandemii na późniejszy termin w 2020 roku wojskowej parady z okazji 75. rocznicy zwycięstwa Armii Czerwonej nad nazistami, planowanej pierwotnie na 9 maja.

11 maja 2020 Rosja z liczbą zakażeń wynoszącą ponad 221 tysięcy wyprzedziła Wielką Brytanię (219 183) i Włochy (219 070), zajmując pod tym względem trzecie miejsce na świecie (po USA i Hiszpanii).

15 maja 2020 w Moskwie rozpoczęto masowe badania losowo wybranych osób pod kątem obecności koronawirusa oraz przeciwciał. Celem akcji jest identyfikacja osób, które przechodzą zakażenie bezobjawowo i poznanie rzeczywistej skali epidemii w stolicy Rosji. W zależności od wyników badań będą podejmowane działania o ewentualnym znoszeniu ograniczeń związanych z pandemią.

11 sierpnia 2020 Władimir Putin poinformował o zarejestrowaniu pierwszej na świecie szczepionki przeciw COVID-19. Pierwszymi osobami zaszczepionymi przeciwko koronawirusowi mieli być pracownicy rosyjskiej służby zdrowia. Według zapowiedzi szczepionka miała być dobrowolna i do powszechnego obrotu miała wejść 1 stycznia 2021.

Wielu naukowców i ekspertów uznało działania rządu za niewystarczające.

2 lutego 2021 medyczne czasopismo "Lancet" poinformowało, że rosyjska szczepionka Sputnik V przeciwko SARS-CoV-2 jest bezpieczna i skuteczna na poziomie 91,6%. Do tego czasu szczepionkę tę zamówiło ponad 50 krajów.


Slammiversary (2020)

Slammiversary (2020) – gala wrestlingu, zorganizowana przez amerykańską federację Impact Wrestling (IW), która była nadawana na żywo w systemie pay-per-view i za pośrednictwem platformy Fite.tv. Odbyła się 18 lipca 2020 w Skyway Studios w Nashville. Była to szesnasta gala z cyklu Slammiversary, a zarazem drugie pay-per-vie IW w 2020. Organizacja celebrowała osiemnastą rocznicę powstania.

Karta walk składała się z siedmiu pojedynków, w tym pięciu o tytuły mistrzowskie. Walką wieczoru był Fatal Five Way Elimination match o zawieszone Impact World Championship, w którym zycięstwo odniósł Eddie Edwards po pokonaniu Ace’a Austina, Treya oraz powracających Richa Swanna (kontuzja) i Erica Younga (zwolnienie z WWE). W pojedynku drużynowym The North (Ethan Page i Josh Alexander) zachowali Impact World Tag Team Championship, zwyciężając Samiego Callihana i Kena Shamrocka. Samozwańczy TNA World Heavyweight Champion, Moose, obronił tytuł mistrzowski w walce z Tommym Dreamerem w Old School Rules matchu, natomiast Willie Mack, Impact X Division Champion oraz Jordynne Grace, Impact Knockouts Championka, utracili pasy mistrzowskie odpowiednio na rzecz Chrisa Beya i Deonny Purrazzo. W czasie wydarzenia zadebiutowali The Good Brothers (Doc Gallows i Karl Anderson) i Heath Miller, powrócili zaś EC3, The Motor City Machine Guns (Alex Shelley i Chris Sabin) oraz dwaj wspomniani uczestnicy walki wieczoru.


Minecraft Dungeons

Minecraft Dungeons – przygodowa gra akcji z elementami RPG stworzona przez Mojang Studios i wydana przez Xbox Game Studios 26 maja 2020. Jest dostępna na Microsoft Windows, Nintendo Switch, PlayStation 4, Xbox One oraz Xbox Series X/S. Grę oparto na silniku Unreal Engine 4.


Język iau

Język iau, także: foi, iaw, turu, urundi, ururi, yau – język papuaski używany w prowincji Papua na wschodzie Indonezji, we wsiach Barere, Fawi i Taiyai (kabupaten Puncak Jaya). Według danych z 2000 r. posługuje się nim 600 osób. Dzieli się na dialekty: foi, iau właściwy, turu. Jest językiem tonalnym. Jego młodsi użytkownicy władają także językiem indonezyjskim. Język ma swój opis gramatyczny. Do jego zapisu służy alfabet łaciński.


Język bilua

Język bilua – język używany w Prowincji Zachodniej (Wyspy Salomona), na wyspie Vella Lavella. Według danych z 1999 r. posługuje się nim 8,7 tys. osób. Użytkownicy języka władają także językiem angielskim. Ma swój opis gramatyczny oraz słownik; do jego zapisu służy alfabet łaciński.

W odróżnieniu od większości języków Wysp Salomona nie należy do rodziny austronezyjskiej. Wraz z językami lavukaleve, savosavo i touo tworzy rodzinę języków centralnych Wysp Salomona. Jest to największy język papuaski na Wyspach Salomona pod względem liczby użytkowników.


Jak przejąć kontrolę nad światem, nie wychodząc z domu – zbiór felietonów Doroty Masłowskiej wydany w 2017 w Krakowie przez Wydawnictwo Literackie.

Książka zawiera 24 felietony publikowane przez autorkę na stronie „Dwutygodnika” w nieregularnych odstępach od 2013 do 2016. W tekstach Masłowska przede wszystkim przedstawia i analizuje obraz współczesnej Polski, jaki wyłania się z wytworów kultury popularnej („kultury okropnej”), m.in.: seriali "Dynastia" i "W labiryncie", twórczości Beaty Kozidrak i zespołu Bajm, czy programów rozrywkowych "Kuchenne rewolucje" i "Ameryka Express". Część felietonów stanowi zaś zbiór impresji na różne tematy, np. o latach 2000. oraz wizyt Masłowskiej w Tatarstanie i Stanach Zjednoczonych, chaosie w przestrzeni miejskiej.

Za opracowanie graficzne wydawnictwa odpowiedzialny był Maciej Chorąży. Rysunki stanowią głównie zdjęcia i kolaże popkulturowych symboli.

W 2020 ukazał się drugi zbiór felietonów pod tytułem "Jak przejąć kontrolę nad światem 2".


Cesare Sterbini

Cesare Sterbini (ur. 29 października 1783 w Rzymie, zm. 19 stycznia 1831) – librecista włoskiej opery.

Jego najsłynniejsza praca to teksty do dwóch oper Gioacchino Rossiniego: libretto "Cyrulik sewilski", oparte na komedii Pierre’a Augustina Carona de Beaumarchais oraz libretto dla "Torvaldo i Dorliska".
Jak prawie wszyscy współcześni mu libreciści, Sterbini utrzymywał się z innych środków. Od 1814 był urzędnikiem w administracji papieskiej.

Debiutował jako autor słów do kantaty "Paolo i Virgini", z tematem zaczerpniętym z powieści Bernardina de Saint-Pierre, do muzyki Vincenzo Migliorucciego (teatr Valle, 4 lipca 1812).

Zmarł w Rzymie 19 stycznia 1831.


Biomutant

Biomutant – fabularna gra akcji opracowana przez szwedzkiego dewelopera Experiment 101 i wydana przez THQ Nordic. Gra została wydana 25 maja 2021 roku na Windows, PlayStation 4 i Xbox One.


SM UC-52

SM UC-52 – niemiecki podwodny stawiacz min z okresu I wojny światowej, jedna z 64 zbudowanych jednostek typu "UC II". Zwodowany 23 stycznia 1917 roku w stoczni Germaniawerft w Kilonii, został przyjęty do służby w Kaiserliche Marine 15 marca 1917 roku. Przebazowany na Morze Śródziemne został nominalnie wcielony w skład Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine pod nazwą U-94, pływając w składzie Flotylli Pola (a później II Flotylli Morza Śródziemnego). W czasie służby operacyjnej okręt odbył siedem patroli bojowych, w wyniku których zatonęło 18 statków o łącznej pojemności  BRT, zaś cztery statki o łącznej pojemności  BRT zostały uszkodzone. SM UC-52 został poddany Brytyjczykom 16 stycznia 1919 roku w wyniku podpisania rozejmu w Compiègne, a następnie zezłomowany w 1920 roku.


Cmentarz ewangelicki w Siemianowicach Śląskich – cmentarz założony w 1886 roku w Siemianowicach Śląskich, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego.


USS Doris Miller (CVN-81)

USS Doris Miller (CVN-81) – amerykański lotniskowiec z napędem jądrowym w planach budowy, czwarty okręt typu "Gerald R. Ford". Planowana data rozpoczęcia budowy to styczeń 2026, zakończenia budowy - październik 2029, a wejścia do służby - 2030. Jednostkę przypisano do wyprodukowania w stoczni Newport News Shipbuilding w stanie Virginia. Okręt ma mieć wyporność 100 000 długich ton.
Lotniskowiec zostanie nazwany na cześć Amerykanina Dorisa Millera, pierwszego czarnoskórego, któremu przyznano Krzyż Marynarki Wojennej.


Władimir Szlachtin

Władimir Szlachtin, (ur. 8 czerwca 1940, zm. 17 lutego 2003) – Rosjanin, radziecki i rosyjski dowódca wojskowy, generał pułkownik Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej, XXX.

W 1960 ukończył Wyższą Szkołę Pogranicza w Ałma-Ata, w 1968 - Akademię Wojskową im. Frunzego, w 1978 - Wojskową Akademię Sztabu Generalnego.

Dekretem Prezydenta Federacji Rosyjskiej z dnia 14 lipca 1992 został mianowany Wiceministrem Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej - Dowódcą Wojsk Pogranicznych Federacji Rosyjskiej (od 14 lipca 1992 do sierpnia 1993).


Sébastien Faure

Sébastien Faure, właśc. Auguste Louis Sébastien Faure (ur. 6 stycznia 1858 w Saint-Étienne, zm. 14 lipca 1942 w Royan) – francuski pisarz, wolnomyśliciel, działacz anarchistyczny i pedagogiczny oraz propagator sekularyzacji. Główny orędownik anarchizmu syntezy.


The Cosmic Game

The Cosmic Game – czwarty album studyjny Thievery Corporation, wydany w 2005 roku w Stanach Zjednoczonych przez Eighteenth Street Lounge Music. Jako pierwszy z albumów zespołu doszedł do 1. miejsca na liście Dance/Electronic Albums tygodnika Billboard.