Ion Creangă

Ion Creangă (ur. 1 marca 1837 w Humuleşti, zm. 31 grudnia 1889 w Jassach) – rumuński twórca literatury dziecięcej i młodzieżowej i pamiętnikarz.

Ion Creangă urodził się jako pierwszy syn chłopskiej rodziny z północnej Mołdawii. Uczył się najpierw w lokalnej szkole w rodzinnym Humuleşti, następnie w Broşteni i wreszcie w Târgu Neamț, pod okiem Isaiaha Teodorescu, którego uwiecznił w opowiadaniu "Ojciec Duhu". Matka Creangi chciała by został księdzem, więc kontynuował edukację w Fălticeni i szkole klasztoru Socola w Jassach. Swoje dzieciństwo, a następnie podróże za nauką stały się po latach podstawą jego najważniejszego dzieła: "Wspomnień z dzieciństwa".

W 1858 zakończył studia w Socola i ożenił się, a następnie został wyświęcony na diakona. Sześć lat później znów rozpoczął naukę, chcąc zostać nauczycielem; już po roku studiów zaproponowano mu posadę asystenta nauczyciela w szkole przy cerkwi Trzech Świętych Hierarchów w Jassach; równocześnie współpracował przy tworzeniu podręczników do nauki pisania i czytania w szkołach podstawowych. Konflikt z przełożonymi parafii przy cerkwi dawnego monasteru Golia, do której był przypisany i nazbyt świeckie rozrywki (m.in. uczęszczał do teatru, a także zabawiał się strzelaniem do gawronów na klasztornym podwórcu) spowodowały, że został zawieszony w prawach diakona i nauczyciela. Kupił wtedy mały, chłopski dom na obrzeżach miasta (obecnie izba pamięci pisarza), gdzie (porzucony przez żonę) mieszkał z małym synem, a utrzymywał się ze sprzedaży tytoniu. Dzięki pomocy Titu Maiorescu w 1874 odzyskał posadę nauczycielską.

W 1875 poznał szkolnego inspektora, a prywatnie – wybitnego poetę – Mihaia Eminescu, który zachęcił go do pisania. Eminescu, wyrafinowany intelektualista, był przeciwieństwem słabo wykształconego Creangi, w którym dostrzegł jednak samorodny i autentyczny geniusz. Zachęcił go do pisania i wprowadził do koła literackiego Junimea; miał także – prawdopodobnie – znaczny wpływ na twórczość Creangi, któremu przedstawił tłumaczenia literatury światowej i wyjątki dawnego piśmiennictwa rumuńskiego. Zauważalna jest jakościowa zmiana w pisarstwie Creangi po tym, jak Eminescu (chwilowo bez środków do życia) spędził rok w jego domu (1876-77). Creangă, mimo że w swoim domu w Jassach żył jak prosty chłop z Humuleşti, a świat mu znany ograniczał się do północnej Mołdawii, miał chłonny umysł, zdolny do absorpcji wartości literatury światowej, i przetworzenia ich w oparciu o solidną, tradycyjną wiejską mądrość.

Obaj pisarze pozostali przyjaciółmi do końca życia. Ion Creangă przeszedł w 1887 na emeryturę, dwa lata później zmarł na epilepsję (kilka miesięcy po śmierci Eminescu).

Cechą pisarstwa Creangi było opisywanie realistycznego świata prostych ludzi, ale wykorzystanie baśniowych schematów opowieści. Elementy fantastyczno-religijne jak Trójca Święta, Śmierć lub Święta Piątek wkraczają do chłopskiego świata, z którego wywodził się pisarz, i wchodzą w interakcje z jego mieszkańcami. Obserwacje Creangi na temat natury ludzkiej są ironiczne, ale ciepło-humorystyczne, ukazują różne aspekty dziewiętnastowiecznej chłopskiej mentalności. Szczególnie pełne tego typu satyrycznych obserwacji są "Wspomnienia z dzieciństwa", uznawane za jego arcydzieło; jednym z ważniejszych komicznych postaci w tych pamiętnikach jest sam narrator.

; Ważniejsze dzieła:
* "Capra cu trei iezi" (1875)
* "Dănilă Prepeleac" (1876)
* "Fata babei și fata moșneagului" (1877; wybór polski: "Czarodziejskie opowieści", 1933)
* "Povestea lui Harap-Alb" (1877)
* "Ivan Turbincă" (1878)
* "Wspomnienia z dzieciństwa" (cztery tomy, 1881-1892; wybór polski wydany w 1960)

Czeski poeta Oldřich Vyhlídal napisał wiersz "V rodném kraji básníka Iona Creangy". Utwór ten został wydrukowany w tomiku "Hnízda na vodě" z 1959 roku.


Chris Hani

Chris Hani, urodzony jako Martin Thembisile Hani (ur. 28 czerwca 1942 w Cofimvabie w RPA, zm. 10 kwietnia 1993 w Boksburgu) – lider Południowoafrykańskiej Partii Komunistycznej i Umkhonto we Sizwe, zbrojnego skrzydła Afrykańskiego Kongresu Narodowego (ANC). Był aktywnym przeciwnikiem apartheidu. Został zamordowany przez Janusza Walusia, polskiego imigranta.


Elostirion

Elostirion (sin. "gwiazda-straż") – wieża ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia.

Informacje na jej temat znajdują się we "Władcy Pierścieni", "dodatkach" do tej książki, "Silmarillionie" i "Niedokończonych opowieściach".

Była to najwyższa z trzech Białych Wież wznoszących się na Wieżowych Wzgórzach, na zachód od Shire. Została zbudowana tak jak dwie pozostałe, bezimienne wieże, przez Gil-galada dla Elendila. Umieszczony został w niej palantír – Kryształ Elendila. Sam Elendil często tam bywał i patrzył w niego w nadziei, że zobaczy Númenor. Zarówno wieża jak i kryształ przez długi czas były strzeżone przez Círdana i elfów z Szarych Przystani; do czasu, gdy Círdan opuścił Śródziemie, zabierając palantír ze sobą.


Euroborg

Euroborg (od lipca 2018 r. pod marketingową nazwą Hitachi Capital Mobility Stadion lub w skrócie Hitachi Stadion) – stadion piłkarski w Groningen, wybudowany w latach 2004–2005 i oficjalnie otwarty 13 stycznia 2006, choć pierwszy mecz rozgrano na nim już 7 stycznia 2006 (towarzyskie spotkanie FC Groningen – SC Veendam 5:0). Pojemność jego trybun wynosi 22 579 miejsc. Domowy obiekt FC Groningen. Zastąpił Oosterpark Stadion, na którym FC Groningen rozgrywał domowe spotkania w latach 1971–2005.


Dust and Dreams

Dust and Dreams – album brytyjskiej grupy Camel wydany w 1991 roku. Płyta jest inspirowana powieścią Johna Steinbecka "Grona gniewu". Książka opowiada o amerykańskiej rodzinie z Oklahomy migrującej do Kalifornii w trakcie wielkiego kryzysu. Można dostrzec pewne podobieństwa, albowiem Andrew Latimer pod koniec lat 80. również wyemigrował z Wielkiej Brytanii do Stanów Zjednoczonych. Płytę wydała Camel Productions, założona przez samego Latimera i jego partnerkę Susan Hoover po kłopotach z poprzednimi wytwórniami.

Całość muzyki napisał Andrew Latimer. Aranżację i teksty są autorstwa Susan Hoover.


Gniezno Winiary

Gniezno Winiary – stacja kolejowa w Gnieźnie w dzielnicy Winiary, w województwie wielkopolskim w Polsce. Jedna z trzech stacji w mieście (Gniezno, Gniezno Winiary i Gniezno Wąskotorowe). Stacja wybudowana w roku 1894 na terenie wsi Winiary. Po przyłączeniu wsi do miasta Gniezna została przemianowana na "Gniezno Winiary". Przy stacji znajduje się niewielki dworzec kolejowy, z nieczynną obecnie poczekalnią, górną częścią wykorzystywaną jako mieszkanie oraz dawnymi pomieszczeniami użytkowymi. Swojej funkcji nie zmieniło tylko pomieszczenie z nastawnią. Od stacji odchodzą linie jednotorowe niezelektryfikowane w kierunku Gniezna, Sławy Wielkopolskiej i Nakła nad Notecią.

znajduje się w jednostce administracyjnej


Nóż ceramiczny

Nóż ceramiczny – nóż, którego głownia wykonywana jest z dwutlenku cyrkonu (ZrO2), co nadaje jej wysoką twardość.
Sproszkowany dwutlenek cyrkonu jest prasowany pod bardzo wysokim ciśnieniem w prasie o kształcie głowni noża i tak przygotowany półprodukt jest spiekany izostatycznie pod ciśnieniem (proces HIP – Hot Isostatic Pressing) w temperaturze około 1400 °C przez 5–12 godzin. Po tym procesie powstaje głownia o twardości około 8,5 w skali Mohsa. Dla porównania twardość stali to 7 do 7,5, a twardość diamentu to 10.
Tak twarde ostrze wymaga ostrzenia na tarczy diamentowej, ale w normalnym użytkowaniu wystarczy to czynić raz na kilka lat.

Rękojeść może być wykonana z tworzywa sztucznego (poliamidu), czasem zbrojonego włóknem szklanym, metalu (np. stopów tytanu) lub drewna, często szlachetnego (np. hebanu lub drewna orzechowego).

Noże ceramiczne są lekkie, nierdzewne nawet w wodzie morskiej, obojętne chemicznie, nie przewodzą prądu elektrycznego i nie oddziałują z polem magnetycznym.

Głownie ceramiczne są również kruche – mogą się rozbić jak szkło po upadku na twarde podłoże. Z tego powodu nie nadają się do trybowania kości i krojenia czegokolwiek zamrożonego lub mięsa z kością. Ostrzem ceramicznym nie można również niczego podważać.

Noże ceramiczne nie są wykrywane przez czujniki metalu, z tego względu mogą być zagrożeniem wszędzie tam gdzie wniesienie noża może być niepożądane. Aby zapobiec takiemu niebezpieczeństwu część firm produkujących noże ceramiczne umieszcza w ich rękojeści stalowy element.


Stalowy gigant

Stalowy gigant (ang. "The Iron Giant") – amerykański film animowany wyprodukowany przez Warner Bros. Animation. Scenariusz filmu oparto na powieści Teda Hughesa "The Iron Man". Stowarzyszenie Krytyków Internetowych umieściło film na piątym miejscu rankingu "Animacje wszech czasów".

Premiera filmu w Cartoon Network odbyła się 26 grudnia 2009 roku o godz. 09:05 w ramach Świątecznego Kina Cartoon Network. Film jest również emitowany za pośrednictwem TV Puls.


BLOOD+

– serial anime oparty na filmie animowanym "" wyprodukowany przez Production I.G i Aniplex – oddział anime firmy Sony.
Premiera w Japonii odbyła się za pośrednictwem kanału anime w telewizji satelitarnej Sony – Animax i sieci kablowych takich, jak MBS, TBS, RKB i innych, między 8 listopada 2005 a 23 września 2006. "BLOOD+" został dopuszczony do międzynarodowej dystrybucji przez Sony Pictures Television International.

*


Książę Dracula

Książę Dracula albo Dracula (ang. "Dracula") – amerykański horror z 1931 roku w reżyserii Toda Browninga. Film jest adaptacją w sztuki scenicznej Hamiltona Deanego "Dracula", napisanej według powieści Brama Stokera o tym samym tytule.


Franciszek I Albrecht von Ratibor

Książę Franciszek I Albrecht von Ratibor, właściwie "Franz Albrecht Maximilian Wolfgang Josef Thaddäus Maria Metternich-Sándor 4. Herzog von Ratibor und 4. Fürst von Corvey, Prinz zu Hohenlohe-Schillingfürst-Breunner-Enkervoith" (ur. 5 listopada 1920 w Raciborzu – zm. 25 czerwca 2009 w Cetonie, Włochy) – książę raciborski (Herzog von Ratibor) i książę Corvey (Prinz zum Corvey).

Urodził się dokładnie w 40. rocznicę nadania tytułu księcia raciborskiego jego dziadkowi, Wiktorowi Maurycemu, przez cesarza Wilhelma I w nagrodę za wierną służbę.

W lipcu 1926 r. książę został adoptowany w Budapeszcie przez księżnę Klementynę von Metternich-Sándor, bezdzietną właścicielkę ogromnych majątków w Austrii i na Węgrzech. 13 stycznia 1927 r. umowę adopcyjną zatwierdził raciborski sąd.

Franciszek Albrecht został obywatelem Austrii i Węgier. Na Węgrzech spędził młodość, zdał maturę. Z powodu wojny przerwał studia prawnicze oraz rolnicze w Wiedniu i Budapeszcie.

Od najmłodszych lat był zainteresowany Polską i jej kulturą, co nie podobało się jego ojcu. W 1936 r. odwiedził Wawel, Warszawę i Poznań. Pierwotnie to nie on miał być księciem, lecz jego starszy brat Wiktor IV (który zginął jako żołnierz Wehrmachtu, w czołgu, 18 września 1939 r. w trakcie kampanii wrześniowej).

W 1937 r. otrzymał od ojca browar raciborski i 2 folwarki, którymi sprawnie zarządzał. W 1940 r. zmienił recepturę piwa, które zaczęło zdobywać cały rynek niemiecki.

Rodzina książąt raciborskich stale rezydowała w Rudach. Należał do niej pałac. Była również właścicielem zamku i browaru raciborskiego oraz szeregu folwarków w powiecie raciborskim. Na miejscu obecnego Zespołu Szkół Mechanicznych znajdował się zarząd korony książęcej.

Jesienią 1943 r. za sprzeciwienie się niemieckiej polityce na ziemiach polskich i publiczne potępienie Holocaustu został uwięziony w Dachau. Został uwolniony przez Armię Czerwoną w maju 1945 r. Został doradcą pierwszego polskiego prezydenta Raciborza, lecz olbrzymia popularność księcia przysporzyła mu wrogów w obejmującej władzę nad krajem PPR i mimo wstawiennictwa SD i PSL musiał uciekać z kraju przed represjami. Schronił się w jedynym niezagarniętym majątku swej rodziny – pałacu Corvey. Tam pielęgnował dogorywającego ojca, z którym się pogodził. W listopadzie 1945 r. został tytularnym księciem Raciborza i Corvey.

Utrzymywał korespondencję z prezydentami RP na uchodźstwie Edwardem Raczyńskim, Kazimierzem Sabbatem i Ryszardem Kaczorowskim, z którym się przyjaźnił, oraz z kanclerzem Niemiec Helmutem Kohlem, a także z prezydentem i kanclerzem Austrii Karlem Rennerem oraz arcyksięciem Ottonem Habsburgiem.

Po 1989 r. zajął się poprawą stosunków polsko-niemieckich w dziedzinie gospodarczej i dyplomatycznej, a także poszerzaniem kontaktów Raciborza z niemieckimi miastami (szczególnie z Roth). Książę był w Raciborzu dość częstym gościem. Systematycznie zabiegał zarówno o rozwój miasta, jak i kompleksu zamkowego w Rudach. W 2005 r. został przez prezydenta Raciborza Jana Osuchowskiego, przewodniczącego Rady Miasta Tadeusza Wojnara uhonorowany medalem „Zasłużony dla miasta Raciborza”. W 2004 r. prezydent RP Aleksander Kwaśniewski uhonorował Franciszka Albrechta Złotym Krzyżem Zasługi.

Książę znany był ze starań w celu restauracji pałacu w Grafenegg w Dolnej Austrii oraz współpracy w naukowym opracowaniu biblioteki pałacu Corvey.

Miał 5 synów urodzonych w Wiedniu:
* Wiktora,
* Tassila,
* Stephana,
* Benedikta,
* Philippa.


Bryggen

Bryggen (z norw. "Nadbrzeże") znane także jako Tyskebryggen (z norw. "Niemieckie Nadbrzeże") – jest to szereg hanzeatyckich budynków handlowych w Bergen, Norwegia, które znajdują się od 1979 roku na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Ich nazwa ma to samo pochodzenie co flandryjskie miasto Brugia.

W 1360 roku Liga Hanzeatycka ustanowiła w Bergen Kantor, czyli placówkę handlową, która zaczęła się rozwijać wraz z rozwojem miasta jako ważne centrum wymiany handlowej. Wraz ze wzrostem handlu przybywało budynków w Bryggen.

Sześć budynków od strony północnej spłonęło w 1955 roku, a następnie zrekonstruowano je w 1970 roku.

Obecnie Bryggen pełni funkcje turystyczne, mieszczą się w nich m.in. sklepy z pamiątkami, restauracje, puby oraz muzea.


Rzeczpospolita babska

Rzeczpospolita babska – polski czarno-biały film fabularny zrealizowany w 1969 roku przez Hieronima Przybyła. Komedia o czasach tuż po II wojnie światowej.


Centrum Astronomiczne im. Mikołaja Kopernika Polskiej Akademii Nauk (CAMK) – instytut naukowy Polskiej Akademii Nauk, mieszczący się w Warszawie przy ul. Bartyckiej 18. Posiada oddział w Toruniu.


Roadhouse Blues

Roadhouse Blues – bluesowo-rockowa piosenka amerykańskiego zespołu The Doors wydana na płycie "Morrison Hotel".

Roadhouse Blues był pierwszym wydanym singlem z albumu "Morrison Hotel" w 1970 roku. Utwór został również użyty w filmie The Doors. Roadhouse Blues osiągnął 50 miejsce na liście singli w USA.

Jej pierwszy wers "Keep your eyes on the road, your hands upon the wheel" ("Utrzymuj wzrok na drodze, a ręce na kierownicy") zawiera prostą instrukcję, której Jim Morrison użył podczas nauki jazdy samochodem swojej dziewczyny Pameli Courson.

Wers "Well, I woke up this morning and I got myself a beer" ("Więc wstałem dziś rano i wypiłem sobie piwo") odnosi się do rozmowy Jima z Alice’em Cooperem. Morrison słysząc wypowiedziane przez Coopera zdanie spontanicznie zanotował je na kartce.


The Power of Good-Bye

The Power of Good-Bye – czwarty singel promujący album "Ray of Light" amerykańskiej wokalistki muzyki pop Madonny. Tekst został napisany przez Madonnę i Ricka Nowelsa, a produkcją zajął się William Orbit i Patrick Leonard. Najpierw utwór został wydany na singlu w Stanach Zjednoczonych, gdzie mimo oczekiwanego sukcesu na listach poradził sobie średnio. O wiele lepiej poradził sobie w Europie, gdzie został wydany prawie dwa miesiące później.

"The Power of Good-Bye" to popowa ballada w której słychać wiele instrumentów smyczkowych oraz muzyki elektronicznej. Australijski krytyk muzyczny i przyjaciel Madonny, Molly Meldrum, twierdził że tekst utworu mówi o Seanie Pennie, byłym mężu artystki. Wersja piosenki, która została wydana jako singel i nagrana na album "Ray of Light" jest zupełnie inna od wersji demo. W lecie 2002 demo wyciekło do internetu. Posiada ono silniejszy rytm, więcej bębnów i basów. Tekst piosenki jest również inny.

Utwór otrzymał głównie pozytywne opinie krytyków muzycznych, którzy uznali go za bardziej poważny, niż poprzednie ballady Madonny. Piosenka była światowym sukcesem, choć nie udało się jej zdobyć dużej popularności którą zdobyły single "Frozen" i "Ray of Light". Udało się jej za to dotrzeć do szczytowego miejsca listy przebojów w Meksyku i do czwartego w Austrii. W Wielkiej Brytanii zadebiutowała na miejscu szóstym i pozostała na nim przez dziewięć tygodni, sprzedając się w 180.000 egzemplarzy. Utwór jest jednym z niewielu singli Madonny, który został przez nią wykonany w programie BBC "Top of the Pops".

Teledysk został nakręcony przez Matthew Rolstona w dniach 8-10 sierpnia 1998 w Silvertop House w Los Angeles i Malibu. Ukazuje on Madonnę i jej partnera grających w szachy. Madonna potem zrywa z nim. W dalszych ujęciach idzie na plażę i przechadza się po brzegu. Potem Madonny już nie ma. Prawdopodobnie popełniła samobójstwo, jednak nie jest to do końca prawdopodobne, ponieważ chwilę później pojawia się ponownie. Teledysk został stworzony na podstawie filmów "Humoresque" i "Sprawa Thomasa Crowna". Zagrał w nim chorwacki aktor Goran Višnjić znany z roli dr Luki Kovača w serialu "Ostry dyżur". Klip został nagrany głównie w kolorze błękitno-niebieskim. Jego oficjalna premiera miała miejsce 10 września 1998 roku, na kanale MTV.


Różnozarodnikowość

Różnozarodnikowość, heterosporia – wytwarzanie przez sporofit części roślin dwóch rodzajów zarodników (spor): męskich mikrospor (powstających w mikrosporangiach w wyniku mejozy mikrosporocytów) i żeńskich makrospor (powstających w makrosporangiach w wyniku mejozy makrosporocytów). Z mikrospor męskich rozwijają się gametofity męskie, z makrospor – gametofity żeńskie. Jeżeli spory zróżnicowane są nie tylko płcią, ale także wielkością – zjawisko takie określane jest jako anizosporia.

Różno- i jednakozarodnikowość była w przeszłości kryterium taksonomicznym, za pomocą którego wyróżniano grupy np. paprotniki jednakozarodnikowe ("isosporae") i różnozarodnikowe ("heterosporae") lub taksony, np. widłaki różnozarodnikowe i jednakozarodnikowe. Po lepszym poznaniu filogenezy paprotników okazało się, że róznozarodnikowość jest cechą wykształconą wielokrotnie w różnych, niespokrewnionych liniach rozwojowych tych roślin. Heterosporią cechują się niektóre mchy (np. w rodzaju "Macromitrium" występuje anizosporia) i wszystkie rośliny nasienne. U okrytonasiennych odpowiednikiem mikrosporangium jest woreczek pyłkowy, a makrosporangium jest ośrodek w zalążku.


Burberry

Burberry Group PLC – ekskluzywny brytyjski dom mody, założony w 1856 roku przez Thomasa Burberry’ego, zajmujący się produkcją oraz sprzedażą odzieży, perfum i akcesoriów mody męskiej oraz damskiej. Pierwotnie Burberrys’.
Marka w 1999 roku przeszła rebranding, obecnie w logo marki widnieje nazwa Burberry.

Charakterystyczny wzór Burberry jest najszerzej kopiowanym znakiem towarowym na świecie. Firma posiada sieć butików na całym świecie. Obecna była także w Polsce: butik w Warszawie na Placu Trzech Krzyży i w Poznaniu na Placu Wolności (róg alei K. Marcinkowskiego i I.J. Paderewskiego), a także w Silesia City Center w Katowicach.

Burberry jest marką prestiżową, posiadającą rekomendacje Brytyjskiej Rodziny Królewskiej. Słynny trencz Burberry nosiła m.in. Marlene Dietrich. W roku 2010/2011 twarzą firmy była Emma Watson.


(39464) Pöppelmann

(39464) Pöppelmann – planetoida z pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 3 lat i 288 dni w średniej odległości 2,43 j.a. Została odkryta 27 października 1973 roku w Obserwatorium Karla Schwarzschilda w Tautenburgu przez Freimuta Börngena. Nazwa planetoidy pochodzi od Matthäusa Daniela Pöppelmanna (1662–1736), saskiego architekta. Przed jej nadaniem planetoida nosiła oznaczenie tymczasowe (39464) 1973 UO5.


(39571) Pückler

(39571) Pückler – planetoida z pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 3 lat i 229 dni w średniej odległości 2,36 j.a. Została odkryta 21 września 1992 roku w Obserwatorium Karla Schwarzschilda w Tautenburgu przez Freimuta Börngena. Nazwa planetoidy pochodzi od Hermana Grafa von Pückler (1785–1871), niemieckiego księcia, autora książek podróżniczych. Przed jej nadaniem planetoida nosiła oznaczenie tymczasowe (39571) 1992 SN24.


(40457) Williamkuhn

(40457) Williamkuhn – planetoida z grupy pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 3,65 lat w średniej odległości 2,37 j.a. Została odkryta 4 września 1999 roku przez Myke’a Collinsa i Minora White’a w obserwatorium w miejscowości Anza w Kalifornii. William Kuhn (ur. 1918) zaprojektował i kierował budową 0,55-metrowego teleskopu w Anza dla amatorskiego stowarzyszenia Orange County Astronomers. Za pomocą tego teleskopu odkryto wiele planetoid.


(363) Padua

(363) Padua – planetoida z pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 4 lat i 202 dni w średniej odległości 2,75 j.a. Została odkryta 17 marca 1893 roku w Observatoire de Nice w Nicei przez Auguste Charloisa. Nazwa planetoidy pochodzi od włoskiego miasta Padwa. Przed nadaniem nazwy planetoida nosiła oznaczenie tymczasowe (363) 1893 S.


(52337) Compton

(52337) Compton – planetoida z grupy pasa głównego planetoid okrążająca Słońce w ciągu 3 lat i 253 dni w średniej odległości 2,39 j.a. Została odkryta 2 września 1992 roku w Obserwatorium Karla Schwarzschilda w Tautenburgu przez Freimuta Börngena i Lutza Schmadela. Nazwa planetoidy pochodzi od Arthura Comptona (1892–1962), amerykańskiego fizyka, laureata nagrody Nobla. Przed jej nadaniem planetoida nosiła oznaczenie tymczasowe (52337) 1992 RS.


Język wotycki

Język wotycki (wotski, wocki) – język ugrofiński z grupy bałtycko-fińskiej, używany niegdyś w Ingrii przez lud Wotów. Jest to język praktycznie wymarły: w 1989 roku posługiwały się nim, w zaledwie dwóch wioskach, 62 osoby w średnim i podeszłym wieku (najmłodsza z tych osób urodziła się w 1930 roku).

W ostatnich latach wzrosło zainteresowanie językiem wotyckim, zwłaszcza wśród ludzi młodych; jego nauczanie rozpoczęto w szkołach i na kursach. W konsekwencji liczba osób deklarujących znajomość tego języka zwiększyła się do ponad 700, jednak nie jest on dla nich językiem ojczystym, lecz obcym (wyuczonym).

W 1930 roku wotycki poeta Dymitr Cwietkow opublikował gramatykę tego języka, a do jego zapisu proponował używać cyrylicy; obecnie jednak stosuje się alfabet łaciński z dodatkowymi znakami diakrytycznymi. Próby stworzenia literatury się nie powiodły.


Onneyn Tahi

Onneyn Tahi (ur. 24 lipca 1944 na wyspie Aoba, zm. 1998) – vanuacki polityk, przewodniczący parlamentu, tymczasowy (12 – 30 stycznia 1989) prezydent kraju. Działacz socjalistycznej Partii Pracy ("Vanua’aku Party").

Funkcję głowy państwa pełnił do dnia wyboru na to stanowisko Fredericka Timakata.


Wyspa Chalky

Chalky (ang. "Chalky Island", maori "Te Kakahu") – mała wyspa w południowo-zachodniej części Nowej Zelandii, położona 140 km na zachód od miasta Invercargill i 15 km na południowy wschód od Przylądka Zachodniego (ang. "West Cape") Wyspy Południowej. Powierzchnia wyspy wynosi 514 hektarów.

W 1773 roku kapitan James Cook jako pierwszy oznaczył wyspę na mapie. Od końca XVIII wieku do początku XIX wieku wyspa była bazą dla łowców fok.

Nowozelandzki Departament Ochrony Środowiska (ang. "Department of Conservation") usunął z wyspy wszystkie drapieżniki, stworzono na niej rezerwat ptactwa. Na wyspy Chalky i Codfish przeniesiono wszystkie osobniki nielotnej papugi kakapo. Wyspa Chalky jest częścią Parku Narodowego Fiordland.


Port Huron

Port Huron – miasto i port w Stanach Zjednoczonych, w stanie Michigan, w hrabstwie St. Clair County. Liczy 32 338 mieszkańców. Leży u wyjścia rzeki St. Clair z jeziora Huron, od wschodu sąsiadujące z kanadyjskim miastem Sarnia w prowincji Ontario. Jest nazywane „morską stolicą Wielkich Jezior”.


Ruch antyaborcyjny

Ruch antyaborcyjny, również z angielskiego pro-life (dosł. „za życiem”) – ogół ruchów społecznych i organizacji prowadzących działalność edukacyjną, wychowawczą i naukową w obronie życia człowieka od poczęcia do naturalnej śmierci, przeciwstawiających się zwłaszcza aborcji i eutanazji oraz in vitro.

Według szeregu źródeł angielskojęzycznych jest to „ruch społeczny, którego celem jest uniemożliwienie kobietom dostępu do legalnej aborcji i rekryminalizacja tej procedury”, a „ludzie, którzy są pro-life uważają, że kobiety nie mają prawa decydować o tym, czy chcą urodzić dziecko, które poczęły, czy nie, oraz że aborcja w większości lub we wszystkich okolicznościach jest zła”.

Według Ewy Kowalewskiej, prezes Forum Kobiet Polskich, przedstawicielki organizacji pro-life Human Life International – Polska działania pro-life to m.in. pomoc samotnym, porzuconym matkom i ich poczętym dzieciom i ludziom słabym i chorym, oraz wsparcie rodzin, aby mogły wypełniać swoją rolę oraz wszechstronna edukacja. Według Kowalewskiej "polscy obrońcy życia zawsze podkreślali, że nie są „anty”, ale „za” – za życiem, za tradycyjną i silną rodziną oraz za pozytywnym, racjonalnym wychowaniem prorodzinnym, które formuje postawy „za życiem”". Organizacje pro-life twierdzą, że udzielają pomocy m.in. rodzinom wielodzietnym, dysfunkcyjnym oraz rodzicom samotnie wychowującym dzieci, usiłują też oddziaływać na ustawodawstwo dotyczące takich kwestii jak: aborcja, eutanazja, klonowanie, in vitro czy stosowanie kary śmierci.

Jedną z najbardziej znanych działaczek ruchu jest Gianna Jessen, która przeżyła mimo próby przeprowadzenia na niej aborcji. Aktywistką pro-life jest także Abby Johnson, była dyrektor jednej z klinik aborcyjnych Planned Parenthood w USA. W oparciu o jej historię powstał film "Nieplanowane". W Polsce najbardziej znaną aktywistką pro-life jest Kaja Godek.

Środowiska pro-life przedstawiają przeciwne postulaty do ruchów pro-choice.


Rodolphe Auguste d’Ornano

Rodolphe Auguste d’Ornano (ur. 9 czerwca 1817 w Liège, zm. 14 października 1865 w Paryżu) – francuski polityk i dyplomata, jedyne dziecko Marii Walewskiej z domu Łączyńskiej w jej drugim małżeństwie z kuzynem Napoleona, hrabią Philippe'em Antoine'em d’Ornano. Był przyrodnim bratem Aleksandra Walewskiego.

Rodolphe Auguste pobierał nauki w elitarnej szkole Collège Louis-Le-Grand w Paryżu i w szkole kadetów w Saint-Cyr. W wieku lat 18 wstąpił do korpusu dyplomatycznego króla Ludwika Filipa i pracował w ambasadzie francuskiej w Dreźnie i Londynie, ale musiał wkrótce opuścić służbę dyplomatyczną ze względu na swe powiązania z kuzynem Ludwikiem Napoleonem Bonaparte. Zajął się wtedy twórczością literacką i publicystyką historyczną i polityczną oraz odbył wiele podróży po Europie, m.in. po Korsyce, kolebce rodowej i Bonapartów i Ornanów.

16 czerwca 1845, w Tours ożenił się z Aline Élisabeth (1826-1899), markizą de Voyer d'Argenson i miał z nią sześcioro dzieci: Vanine Marie (1846-1880), Alphonse'a (1848-1908), Isabelle (1850-1874), Laure (1852-1928), Ludovica (1855-1886) i Marie Anne Berthe (1857-1911). Po dojściu do władzy Napoleona III otrzymał funkcję prefekta departamentu Yonne, potem był posłem tego departamentu do Zgromadzenia Ustawodawczego. Pełnił także wysokie funkcje na dworze cesarskim: był m.in.szambelanem i mistrzem ceremonii. Napoleon III nadał mu komandorię z gwiazdą orderu Legii Honorowej, hrabia posiadał także wiele wysokich odznaczeń zagranicznych.


Boris Schatz

Boris Schatz (ur. 1867 w Woroniach na Żmudzi, zm. 1932 w Denver) – żydowski malarz i rzeźbiarz, fundator Szkoły Sztuk Pięknych i Rzemiosł Besaleela w Jerozolimie. Tematyką jego prac, w większości inspirowanych Biblią, było narodowe odrodzenie Żydów.

Ojciec Schatza, będący nauczycielem w żydowskiej szkole religijnej, wysłał go na studia w jesziwie w Wilnie. Boris szybko jednak porzucił szkołę i, po zerwaniu wszelkich więzi z rodziną, podjął studia artystyczne, obejmujące malarstwo i rzeźbę, w Wilnie i Warszawie. W 1889 przeprowadził się do Paryża, gdzie opiekował się nim znany artysta Mark Antokolski.

W 1895 Schatz przyjął zaproszenie księcia Ferdynanda do objęcia funkcji nadwornego rzeźbiarza oraz założyciela Królewskiej Akademii Sztuki. W 1900 otrzymał złoty medal za statuę "Biust starej kobiety".

W 1905 poznał Teodora Herzla i pod jego wpływem stał się zagorzałym syjonistą. Na Kongresie Syjonistycznym w 1905 przedstawił pomysł utworzenia żydowskiej szkoły artystyczno-rzemieślniczej. Następnego roku ufundował taką szkołę w Jerozolimie, nazwaną później na cześć Besaleela, wzmiankowanego w Biblii artysty i rzemieślnika (projektanta Arki Przymierza i innych przedmiotów służących kultowi).

W kolejnych latach Schwatz organizował wystawy prac swoich studentów w Europie (m.in. we Lwowie) i Stanach Zjednoczonych. Były to pierwsze wystawy sztuki żydowskiej pochodzącej z terenu Palestyny.

Schatz zmarł podczas podróży zagranicznej w poszukiwaniu sponsorów dla Szkoły Sztuk Pięknych i Rzemiosł Besaleela. Jego ciało zostało przewiezione do Jerozolimy i pochowane na Górze Oliwnej.


Emanuel Tomanek

Emanuel Tomanek (ur. 25 grudnia 1893 w Szarleju, zm. 1940) – podporucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego II RP, komendant główny Związku Powstańców Śląskich.


Sicz Karpacka

Sicz Karpacka (ukr. "Карпатська Січ", oficjalnie "Організація Народної Оборони Карпатська Січ" – "Organizacja Obrony Narodowej Sicz Karpacka") – siły zbrojne autonomicznej Ukrainy Karpackiej (w ramach Republiki Czesko-Słowackiej) i Karpato-Ukrainy, istniejące od 9 listopada 1938 do końca kwietnia 1939.

Organizacja Obrony Narodowej „Sicz Karpacka” (ONOKS) została utworzona przez rząd ks. Augustyna Wołoszyna na bazie istniejącej wcześniej paramilitarnej organizacji młodzieżowej Ukraińska Narodowa Obrona. Podobnie jak UNO, Sicz Karpacka pozostawała pod wpływem silnej wówczas na Zakarpaciu Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów. Ze względu na słabość władz centralnych ówczesnej Czechosłowacji OUN traktowała Ruś Zakarpacką jako forpocztę niepodległej Ukrainy – ukraiński Piemont, a Sicz Karpacką – jako zalążek ukraińskich sił zbrojnych.

Sicz Karpacka liczyła w momencie utworzenia około 2 tys. żołnierzy, zaś pod koniec swego istnienia rozrosła się do 6 tys. żołnierzy. Oddziały Siczy były szkolone przez ukraińskich emigrantów - weteranów OUN z czasów wojny polsko-ukraińskiej. Nominalnym dowódcą Siczy został Rusin Dmytro Kłympusz, ale faktyczne dowództwo spoczywało w rękach Romana Szuchewycza (późniejszego dowódcy UPA). W skład sztabu Siczy, oprócz Szuchewycza, wchodzili: Iwan Rohacz, W. Romańczuk, Stepan Rosocha i J. Szpilko.

Przed atakiem węgierskim 14 marca 1939 dowództwo Siczy objął Mychajło Kołodzinskyj, który po kilku dniach walk został aresztowany przez Węgrów i wraz z adiutantem Zenonem Kossakiem rozstrzelany.

Struktura dowództwa Siczy była dualistycza. Legalnie i jawnie działała Komenda Główna pod dowództwem Kłympusza, mająca charakter polityczny. Jednak oprócz niej działał tajny Sztab Wojskowy Siczy Karpackiej, w którego skład wchodzili między innymi Mychajło Kołodzynśkyj, Zenon Kossak, Ołeh Olżycz, Roman Szuchewycz, Jewhen Stachiw, Hryhorij Barabasz, Iwan Butkowśkyj, Osyp Karaczewskyj, Jurij Łopatynski.

Grupę 200 instruktorów, rekrutujących się spośród Niemców Sudeckich, przysłała na Ruś Abwehra. W krótkim czasie Sicz Karpacka stała się dobrze wyszkoloną formacją z kompetentnymi dowódcami i wysokim morale. Sztab Siczy mieścił się w Chuście, istniało pięć garnizonów. Dowództwa dziesięciu obszarów i organizacje lokalne prowadziły powszechne szkolenie wojskowe i polityczne. Siczowcy pełnili również funkcję policji i straży granicznej.

W obrębie Siczy funkcjonowała komórka wywiadowcza, w której działali Jewhen Wreciona, Roman Myrowycz i Jewhen Stachiw.


Witold Teofil Staniszkis

Witold Teofil Staniszkis (ur. 20 grudnia 1880 w Mariampolu, zm. 21 listopada 1941 w KL Auschwitz) – polski agrotechnik, profesor rolnictwa i uprawy roślin SGGW, działacz społeczny i polityczny, polityk endecji, poseł na Sejm I,II i III kadencji w II RP z ramienia Związku Ludowo-Narodowego oraz Stronnictwa Narodowego.


Inter Groclin Auto

Inter Groclin Auto S.A. – polski producent wyposażenia i akcesoriów samochodowych, głównie poszycia foteli, jak i samych foteli i fotelików samochodowych.

Początki przedsiębiorstwa sięgają rzemieślniczego zakładu tapicerskiego założonego przez Zbigniewa Drzymałę w Grodzisku Wielkopolskim w 1977 roku. 3 listopada 1997 nastąpiła zmiana formy prawnej spółki ze spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na spółkę akcyjną, a w 1998 roku jej akcje weszły do publicznego obrotu na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie, wówczas na rynek równoległy. Obecnie wchodzi w skład indeksów WIG i WIG-PL.

W sierpniu 2006 r. spółka zatrudniała ponad 3100 osób i miała rynkową wartość ponad 300 mln złotych. Głównym akcjonariuszem spółki był założyciel i jej prezes Zbigniew Drzymała, posiadający 53,61% akcji i 63,70% głosów na WZA.

W latach 1996-2008 spółka była tytularnym sponsorem klubu piłkarskiego Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski.

W 2013 r. nastąpiło połączenie Inter Groclin Auto S.A. z Kabel-Technik-Polska Sp. z o.o., a w 2014 r. zmiana nazwy firmy na GROCLIN S.A.

W dniu 31.01.2019 r. GROCLIN S.A. sprzedał swój zakład w Grodzisku Wielkopolskim producentowi ekskluzywnych mebli Adriana i zamierza docelowo produkować tylko w swoich fabrykach na Ukrainie i w Bośni.


Bitwa morska pod Korfu

Bitwa morska pod Korfu miała miejsce 8 lipca 1716 podczas wojny wenecko-tureckiej 1714-1718.

Ta nierozstrzygnięta bitwa stoczona została podczas tureckiej próby zdobycia należącej wówczas do Wenecji wyspy Korfu położonej na Morzu Jońskim koło zachodnich wybrzeży Grecji.


Naum Gabo

Naum Gabo, właściwie Naum Pevsner (ur. 5 sierpnia 1890 w Briańsku, zm. 23 sierpnia 1977 w Waterbury) − amerykański rzeźbiarz pochodzenia rosyjskiego; od 1946 r. w USA.

Jeden z głównych inicjatorów konstruktywizmu. Tworzył kompozycje abstrakcyjne z metalu i mas plastycznych, m.in. "Manifest realistyczny" (1920) – wraz z bratem Antoine Pevsnerem.


(66479) Healy

(66479) Healy – planetoida z pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 4,43 lat w średniej odległości 2,69 j.a. Została odkryta 4 września 1999 roku przez Myke’a Collinsa i Minora White’a w obserwatorium w miejscowości Anza w Kalifornii. Nazwa planetoidy upamiętnia Davida Healy’ego (1936–2011) – astronoma amatora i astrofotografa, założyciela amatorskiego Junk Bond Observatory w Arizonie.


I’m a Slave 4 U

I’m a Slave 4 U – pierwszy singel amerykańskiej piosenkarki Britney Spears, pochodzący z albumu "Britney", wydanego w 2001 roku. Piosenka napisana i wyprodukowana została przez The Neptunes.


Sorabistyka

Sorabistyka – dyscyplina zajmująca się badaniem języka, literatury, kultury i dziejów Serbów Łużyckich. Stanowi część slawistyki.

Sorabistyka wykładana jest w Warszawie, Lwowie, Lipsku na starym uniwersytecie i na Uniwersytecie Karola w Pradze (na Wydziale Filozoficznym od 1901 r., w 1933 r. powołano Katedrę Sorabistyki).


Hans Rudolf Giger

Hans Rudolf Giger (Hans Ruedi Giger, znany jako H.R. Giger, czyt. []) (ur. 5 lutego 1940 w Chur w Gryzonii, Szwajcaria, zm. 12 maja 2014 w Zurychu) – szwajcarski malarz, najbardziej znany ze stworzenia postaci ksenomorfa do filmu "Obcy – ósmy pasażer Nostromo".


Štadión MFK Tatran Liptovský Mikuláš

Štadión MFK Tatran Liptovský Mikuláš – stadion piłkarski w Liptowskim Mikułaszu, na Słowacji. Został otwarty 29 sierpnia 1974 roku. Jego pojemność wynosi 1618 widzów. Swoje spotkania rozgrywają na nim piłkarze klubu Tatran Liptowski Mikułasz.

Do 1972 roku piłkarze Tatrana rozgrywali swoje spotkania na boisku na Pšaninách, w dzielnicy Okoličné (do 1970 roku samodzielna miejscowość). W 1972 roku boisko to zostało zlikwidowane w związku z budową na jego terenie mleczarni. Zawodnicy Tatrana tymczasowo przenieśli się na boisko przy zakładach im. 1 Maja. Jednocześnie, razem z budową nowego osiedla Podbreziny, ruszyła budowa nowego stadionu, którego uroczyste otwarcie miało miejsce 29 sierpnia 1974 roku. Na inaugurację gospodarze przegrali w sparingu z drużyną z Żyliny 1:9. W dniu otwarcia rozegrano także mecz miejscowych oldbojów z ich rówieśnikami z Závažnej Poruby. Pierwszy mecz ligowy na stadionie rozegrano 22 września. Pierwotnie stadion posiadał bieżnię lekkoatletyczną. W 1979 roku po zachodniej stronie utworzono boisko treningowe, rozpoczęła się także budowa budynku klubowego, którego oddanie do użytku nastąpiło 7 grudnia 1985 roku. W roku 1997 powstała kryta trybuna po stronie zachodniej. Latem 2007 roku boisko treningowe wyposażono w sztuczną murawę. W 2013 roku powstało drugie boisko treningowe o naturalnej nawierzchni, usytuowane na północ od głównego boiska, co ostatecznie położyło kres zarośniętej już wówczas trawą bieżni lekkoatletycznej. W latach 2018–2019 przeprowadzono gruntowną modernizację obiektu. Wzdłuż boiska powstały wówczas dwie nowe, zadaszone trybuny: zachodnia, mogąca pomieścić 924 widzów i wschodnia na 694 osoby. Oddano także do użytku nowe zaplecze socjalne, elektroniczną tablicę świetlną i system nawadniania murawy.


Assassin’s Creed Valhalla

Assassin’s Creed Valhalla – przygodowa gra akcji wyprodukowana przez kanadyjskie studio Ubisoft Montréal, stanowiąca dwunastą główną odsłonę serii "Assassin’s Creed" i kontynuację "Assassin’s Creed Odyssey". Akcja gry dzieje się w IX wieku w średniowiecznej Anglii. Gra została wydana 10 listopada 2020 na platformy Microsoft Windows, PlayStation 4, Xbox One, Xbox Series X/S oraz 12 listopada na PlayStation 5.


Lai Chi Wai

Lai Chi Wai (; ur. 1982 roku) – hongkoński wspinacz sportowy, specjalizował się we wspinaczce na szybkość oraz w klasycznej. Dwukrotny Mistrz Azji we wspinaczce na szybkość z 2002 oraz z 2003.


Język manggarai

Język manggarai – język austronezyjski używany w prowincji Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie na wschodzie Indonezji, na wyspie Flores. Posługuje się nim 900 tys. osób. Dzieli się na szereg zróżnicowanych dialektów: zachodni, centralny (ruteng), zachodnio-centralny, wschodni. Jest bliski językowi riung. Do jego zapisu służy alfabet łaciński. Ma swój opis gramatyczny oraz słownik.


Język alorski

Język alorski – język austronezyjski używany w prowincji Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie w Indonezji, m.in. na wyspie Alor.

Język ten nie jest spokrewniony z nieaustronezyjskimi językami alor-pantar, występującymi w tym samym regionie. Odrębny jest także od miejscowej formy języka malajskiego, zwanej malajskim alorskim. Jest natomiast blisko spokrewniony z językiem lamaholot i bywa postrzegany jako jego dialekt.

Opis gramatyczny języka sporządziła lingwistka Marian Klamer.


Język lamaholot

Język lamaholot, także: solor – język austronezyjski używany w prowincji Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie na wschodzie Indonezji, m.in. na wyspie Flores i w archipelagu wysp Solor. Składa się z trzech dialektów: zachodniego, środkowego i wschodniego. Według danych z 2010 r. posługuje się nim 180 tys. osób

Pod pojęcie języka lamaholot podkłada się niekiedy inne języki regionu. Lingwista Gorys Keraf wskazał, że nazwę tę przypisuje się osiemnastu językom.


Zatoka Parnawska

Zatoka Parnawska (est. "Pärnu laht") – zatoka w północno-wschodniej części Zatoki Ryskiej, we wschodniej części Morza Bałtyckiego. Położona jest w południowo-zachodniej części Estonii. Największą rzeką uchodzącą do zatoki jest Parnawa, nad której ujściem położone jest miasto o tej samej nazwie. Jej powierzchnia wynosi 411 km2, średnia głębokośc – 4,7 m, a maksymalna głębokość – 8 m.

Wzdłuż wschodniego brzegu zatoki biegnie droga krajowa nr 4 (fragment europejskiej trasy E67) od granicy z Łotwą przez Parnawę do Tallinna.


Tala Madani

Tala Madani (ur. 1981 w Teheranie) – irańsko-amerykańska artystka wizualna zajmująca się głównie malarstwem, a także animacją. Jej prace mają ironiczny i krytyczny charakter, a ich tematami są głównie reprezentacje płci i seksualności w patriarchalnym społeczeństwie Iranu, zwłaszcza męskość i kultura maczyzmu. Odwołuje się także do tradycji sztuki arabskiej i perskiej.


Zabójczy rejs

Zabójczy rejs (ang. "Murder Mystery") – amerykańska komedia kryminalna w reżyserii Kyle’a Newachecka, miała swoją premierę 14 czerwca 2019 roku w serwisie Netflix.


Pałac dla Putina

Pałac dla Putina (, polska transkrypcja "Dworiec dlja Putina. Istorija samoj bolszoj wzjatki", ang. "Putin’s palace. History of world’s largest bribe", pol. "Pałac dla Putina. Historia największej łapówki") to śledczy film dokumentalny o Putinie i „największej kradzieży w historii Rosji”, czyli o Rezydencji na przylądku Idokopas nad Morzem Czarnym. Z filmu wynika, że to najdroższa rezydencja na świecie o wartości 100 miliardów rubli (ok. 5 miliardów złotych), zajmuje ona obszar 7800 hektarów (78 km²), będąc zatem 39. razy większa od Księstwa Monako, przypomina państwo w państwie, należy tak naprawdę do Putina i sfinansowana została pokątnie z pieniędzy należących do skarbu państwa.

W filmie Putin jest porównywany na kilku fotomontażach (w tym w miniaturze) do Ludwika XIV. Również muzyka dobrana została zgodnie z tą stylistyką, są to utwory barokowe na instrumentach z epoki.

Film ukazał się z angielskimi napisami na kanale Aleksieja Nawalnego na YouTubie 19 stycznia 2021, dzień po jego powrocie do Rosji i aresztowaniu go podczas przekraczania granicy na lotnisku Szeremietiewo. Już po pół godzinie od wstawienia film miał pół miliona odsłon, po jednym dniu – ponad 25 milionów (stan z 20 stycznia 2021), ponad 45 milionów (stan z 20 stycznia 2021 po południu), ponad 100 milionów razy (stan 28 stycznia 2021 roku).

24 stycznia 2021 roku o godzinie 23:30 dokument z polskim tłumaczeniem (lektor) wyemitowała stacja TVP Info.


No Surrender (2021)

No Surrender (2021) – gala wrestlingu, zorganizowana przez amerykańską federację Impact Wrestling, która była transmitowana za pomocą platformy Impact Plus. Odbyła się 13 lutego 2021 w Skyway Studios w Nashville. Była to trzynasta gala z cyklu No Surrender.

Karta walk składała się z dziewięciu pojedynków, w tym czterech o tytuły mistrzowskie. W walce wieczoru Rich Swann obronił Impact World Championship przeciwko Tommy’emu Dreamerowi, ponadto The Good Brothers (Karl Anderson i Doc Gallows) zachowali Impact World Tag Team Championship po wygranej nad The Privet Party (Isiah Kassidy i Marq Quen) oraz Chrisem Sabinem i Jamesem Stormem, Fire and Flava (Kiera Hogan i Tasha Steelz) utrzymały Impact Knockouts Tag Team Championship w w Texas Tornado No Disqualification matchu z Havok i Nevaeh, T.J. Perkins pozostał Impact X Division Championem, pokonując Rohita Raju. Josh Alexander został pretendentem do walki o Impact X Division Championship, zwyciężając w innowacyjnym Triple Threat Revolver matchu.

Impact Wrestling zapowiedział współpracę z japońską federacją New Japan Pro-Wrestling (NJPW), podając informację, że w ich programie telewizyjnym – "Impakcie!" wystąpią FinJuice (Juice Robinson i David Finlay).


Dwóch ojców

Dwóch ojców (port. "Pai em Dobro") – brazylijski film komediowy w reżyserii Cris D'Amato. W rolach głównych występują Maisa Silva, Eduardo Moscovis i Marcelo Médici.

Oficjalna premiera filmu odbyła się 15 stycznia 2021 roku w serwisie Netflix.


Le Cabanon

Le Cabanon, Domek Le Corbusiera – minimalistyczny domek letni architekta Le Corbusiera w Roquebrune-Cap-Martin, we Francji.

Domek to mała, drewniana chatka, która składa się z pokoju o wymiarach 3,66 x 3,66 metra i wysokości 2,26 metra. W pokoju znajduje się mała wnęka sypialna, łazienka i biurko, ale brak kuchni. Został zbudowany w latach 1951–52 na działce o pow. 15 m², znajduje się na wschód od wcześniej wybudowanego domu wakacyjnego Eileen Gray E-1027 oraz pięciu domków wakacyjnych, zaprojektowanych przez Le Corbusiera. Części domku architekta zostały wytworzone w Ajaccio a następnie złożone w całość na skalistym wybrzeżu Morza Śródziemnego. W pobliżu Le Corbusier zbudował również małą szopę jako pracownię. Wnętrze domku ozdobił dekoracyjnym motywem. Architekt spędził większość swoich ostatnich wakacji w tym domku i tu utonął w morzu w 1965.

W 2016 domek wraz z otoczeniem wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO jako część obiektu: Dzieła architektury Le Corbusiera jako wybitny wkład do modernizmu.


Max Fremerey

Max Fremerey (ur. 5 maja 1889 w Kolonii, zm. 20 września 1968) – niemiecki wojskowy, generalleutnant.


Improvisations sonoristiques

Improvisations sonoristiques ("Improwizacje sonorystyczne") – utwór kameralny, skomponowany przez Witolda Szalonka w 1968.

Kompozycja przeznaczona jest na klarnet, puzon, wiolonczelę i fortepian. Powstała na prośbę Zygmunta Krauzego, z przeznaczeniem dla jego zespołu kameralnego Warsztat Muzyczny.


Christian Jungnickel

Christian Jungnickel – profesor Politechniki Gdańskiej, kierownik Katedry Technologii Koloidów i Lipidów na Wydziale Chemicznym.


Lichtspielhaus

Rammstein: Lichtspielhaus – płyta DVD wydana przez zespół Rammstein. Znajdują się na niej teledyski, wywiady, fragmenty koncertów oraz materiał typu "making of" kilku teledysków zespołu. Czas trwania całości to około 210 minut.

Płytę zaklasyfikować można do filmu dokumentalnego i muzycznego.

Na płycie znajdują się:


Żuraw krzykliwy

Żuraw krzykliwy ("Grus americana") – gatunek dużego ptaka wodnego z rodziny żurawi (Gruidae). Zamieszkuje obecnie Park Narodowy Bizona Leśnego w Kanadzie (ta populacja zimuje w Aransas National Wildlife Refuge). Ponadto z ptaków utrzymywanych w niewoli utworzono osiadłą populację w Kissimmee Prairie na Florydzie oraz niewielką populację w Górach Skalistych zamieszkującą Grass Lake National Wildlife Refuge, a zimującą w Bosque del Apache National Wildlife Refuge (ta populacja nie utrzymuje się sama). Ponadto część ptaków znajduje się w niewoli. Dawniej zamieszkiwały pas od południowo-zachodniej Kanady po jezioro Michigan. Zimowiska znajdowały się na atlantyckim wybrzeżu USA oraz w północnym Meksyku. Ponadto osiadła populacja zamieszkiwała wybrzeża Zatoki Meksykańskiej.


Norton Commander

Norton Commander (w skrócie NC lub Norton) – menedżer plików oparty na interfejsie tekstowym, będący powłoką systemową dla systemu operacyjnego MS-DOS; później dostępny również dla systemów z rodziny Microsoft Windows. Jako program do zarządzania strukturą plików i katalogów stał się pierwowzorem dla całej grupy ortodoksyjnych menedżerów plików. Napisany został przez Johna Sochę i firmowany przez "Peter Norton Computing" (w 1990 r. przejęty przez firmę Symantec Corporation), stąd jego nazwa.

Koncepcja działania programu oparta jest na schemacie poleceń systemu DOS:
 "polecenie" "katalog_źródłowy\plik" "katalog_docelowy\plik"
i stąd pomysł podziału okna programu na dwa panele prezentujące listy plików w obu katalogach, źródłowym i docelowym – model ten zakorzenił się do tego stopnia, że nie wyrugowała go z użycia zupełnie odmienna technika zarządzania folderami i plikami stosowana w Eksploratorze Windows, będącym raczej jedną z konsol administracyjnych Windows niż menedżerem plików. Wszystkie polecenia NC wydawane są za pomocą klawiszy funkcyjnych od do , a w późniejszych wersjach programu również za pomocą myszy i techniki "przeciągnij i upuść" (ang. "drag and drop").

Menedżer ten miał wbudowany prosty edytor plików tekstowych i oferował ich łatwy podgląd. Można było wykorzystywać go również do uruchamiania innych programów, wówczas większość kodu Nortona Commandera usuwana była z pamięci operacyjnej, zwalniając miejsce dla procesu potomnego (uruchamianego programu); pozostawał w niej jedynie niewielki, rezydentny program ładujący, odpowiedzialny za ponowne wczytanie kodu programu głównego po zakończeniu pracy procesu potomnego.

W krótkim czasie Norton Commander stał się jednym z najpopularniejszych programów w swojej klasie i wzorem do naśladowania dla konkurencji – polskim jego klonem był "Foltyn Commander", jednak znacznie szerzej używanym klonem był ukraiński "Volkov Commander". Na Nortonie Commanderze wzorowany jest również linuksowy "Midnight Commander" i przeznaczony dla Windows "Total Commander" (dawniej "Windows Commander"), oraz bardzo podobny do oryginału i pracujący w trybie wiersza poleceń Windows – "FAR Manager" (rosyjskiego autorstwa), a także "CNW Commander" przeznaczony dla systemu Novell NetWare.

Sam Norton Commander rozwijał się dalej i wraz z ewolucją systemów rodziny Windows wydano nie tylko jego wersję 5.51 dla DOS, ale również wersję 2.01 dla Windows w pełni wykorzystującą możliwości systemów Microsoftu. Program obsługuje długie nazwy plików i umożliwia między innymi podgląd zawartości plików w najpopularniejszych formatach (m.in. programów z pakietu Microsoft Office) i archiwizowanie dokumentów do formatu ZIP.

Od 1990 roku, po przejęciu firmy Peter Norton Computing, program był rozwijany przez Symantec Corporation aż do 1999 roku, w którym zaprzestano dalszego rozwijania programu.


Język awarski

Język awarski (aw. , ) – język kaukaski używany przez Awarów, głównie na obszarze Dagestanu, w pewnej liczbie także na pozostałym obszarze Federacji Rosyjskiej oraz na terenie Azerbejdżanu, Gruzji i Turcji. Awarski należy do zespołu awaro-didojskiego, tworzącego podgrupę wśród języków dagestańskich w grupie północno-wschodniej (nachsko-dagestańskiej) języków kaukaskich.

Język ten używany jest, według różnych szacunków, przez ok. 556 tys. osób (1989 r.) do ponad 650 tys. Głównymi użytkownikami tego języka są Awarowie, choć pełni on także rolę lingua franca oraz standardu literackiego dla wielu dagestańskich plemion, których języki nie wykształciły normy pisanej.

Wyróżnia się kilka głównych dialektów języka awarskiego oraz drobniejsze gwary lokalne. Podstawowy ich podział polega na przeciwstawieniu sobie dialektów północnych i południowych.

Podstawą języka literackiego stał się tzw. "bolmac" (awar. болмац), ponaddialektalna norma, spontanicznie wykształcona dla potrzeb porozumiewania się użytkowników różnych dialektów awarskich. W tym właśnie wariancie języka powstało najwięcej dzieł ustnej literatury ludowej.
Początki piśmiennictwa w języku awarskim sięgają XV w., kiedy to zaczęto zapisywać alfabetem arabskim teksty przeznaczone głównie do celów religijnych. W późniejszym czasie (XVII–XIX w.) zapisywano także awarskie teksty niereligijne, takie jak np. pieśni ludowe, bajki, opowieści.
Prace nad stworzeniem współczesnego awarskiego standardu literackiego rozpoczęto na przełomie XIX i XX w., choć intensywniejszy rozwój datuje się dopiero na lata dwudzieste XX w. Początkowo, od 1928 r. awarski był on zapisywany pismem łacińskim, później jednak (1938 r.), na mocy państwowych decyzji wprowadzono jako obowiązujący alfabet formę cyrylicy, opartą na rosyjskiej.

Język awarski należy dziś do najlepiej rozwiniętych literackich języków Dagestanu. Po awarsku ukazują się gazety codzienne, publikuje się literaturę piękną, opracowania naukowe (poświęcone głównie kulturze ludowej Awarów, obyczajom, literaturze). Język ten jest nauczany na poziomie podstawowym, średnim oraz wyższym jako oddzielny przedmiot.

Oprócz swego własnego języka, większość Awarów dagestańskich biegle zna także rosyjski, jako język urzędowy Federacji Rosyjskiej.

Pierwsze materiały naukowe dotyczące języka awarskiego opublikowano w XVIII w., choć poważniejsze i pełniejsze prace wyszły dopiero w drugiej połowie XIX w., opublikowane przez Piotra Uslara i Franza Antona Schiefnera.


Narzeczona z Lammermoor

Narzeczona z Lammermoor () – powieść historyczna Waltera Scotta wydana w 1819 w Edynburgu, w trzeciej części "Tales of My Landlord"; powieść na język polski przetłumaczyła Krystyna Tarnowska (1961).

Fabuła powieści jest osadzona w Szkocji w na przełomie XVII–XVIII wieku. Ukazuje bogate tło narodowe i społeczne; w "Narzeczonej z Lammermooru" ważną rolę pełnią opisy kultury i zwyczajów narodowych. Jest to historia tragicznej miłości Edgara, pana Ravenswood, i Lucy Ashton, córki jego wroga Sir Williama Ashtona.

Na podstawie powieści powstało libretto opery "Łucja z Lammermooru" (1835) Gaetano Donizettiego.


Pacman

Pacman – domyślny zarządca pakietów w dystrybucji Linuksa – Arch Linuksie. Został napisany przez Judda Vineta, twórcę Arch Linuksa. Pacman pozwala na zarządzanie pakietami (ze sprawdzaniem zależności) z wykorzystaniem bardzo prostych i krótkich komend. Pakiety z programami to archiwa tar zbudowane zgodnie z "Arch Linux Build System (ABS)". Pacman domyślnie korzysta z oficjalnych repozytoriów, możliwe jest jednak zarówno skorzystanie z innych serwerów, jak i stworzenie własnego repozytorium z pakietami. Standardowo plik konfiguracyjny Pacmana znajduje się w "/etc/pacman.conf" – można w nim zdefiniować m.in. które pakiety nie powinny być aktualizowane, lokalizację pliku log czy też serwery z programami.


Bańgów

Bańgów (niem. "Baingow") – dzielnica Siemianowic Śląskich granicząca z Piekarami Śląskimi i Czeladzią, położona 3 km na północ od centrum. Przez Bańgów przebiega ulica Henryka Krupanka, która jest częścią drogi krajowej nr 94.

Wierni rzymskokatoliccy przynależą do dwóch bańgowskich parafii: pod wezwaniem Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny oraz pod wezwaniem św. Jana Sarkandra. Znajduje się tu park Fazaniec (Bażantarnia) o powierzchni 39,32 ha. Bańgów składa się z dwóch części: starszej gdzie przebiega droga krajowa i nowszej czyli osiedla bloków bardziej na wschód od starej części, gdzie znajduje się Szkoła Podstawowa nr 16 oraz Gimnazjum nr 5. Jako dzielnica miasta, Bańgów zachował w znacznym stopniu charakter rolniczy.

Ludność starszej części Bańgowa jest pochodzenia zwykle autochtonicznego, mieszkańcy części nowszej to w dużej części przybysze z innych stron Polski.
W Bańgowie działa firma Adient, która jest producentem części samochodowych oraz zakład luksemburskiej firmy Ugine&Alz, która jest producentem blachy (obecnie Aperam).


Flaga Mozambiku

Flaga Mozambiku przedstawia trzy poziome pasy: zielony, czarny i żółty, oddzielone dwoma węższymi białymi pasami. Od strony masztu wcina się czerwony trójkąt, na którym widnieją następujące elementy (obecne również na godle Mozambiku): żółta pięcioramienna gwiazda, motyka – symbol prostego ludu, kraju, gdzie rolnictwo jest nadal głównym źródłem utrzymania, karabin Kałasznikowa – symbol walki o niepodległość oraz otwarta książka – symbol oświaty.

Flaga została oficjalnie przyjęta 1 maja 1983, kiedy władzę w kraju przejęła partia FRELIMO, ustanawiając jednocześnie system jednopartyjny. Nowa flaga nawiązywała wyglądem do flagi partii FRELIMO. W 1992 zakończyła się wojna domowa, w której walczyli ze sobą zwolennicy partii władzy oraz ruchu RENAMO. Obie partie doszły do porozumienia, które doprowadziło do demokratyzacji kraju. Uchwalono nową konstytucję, a w 2002 przyjęto nowy hymn państwowy (w miejsce poprzedniego, który nosił tytuł "Wiwat, wiwat FRELIMO").

W 2005 padła propozycja, by zmienić również flagę. Przeciwnicy obecnej flagi (głównie zwolennicy RENAMO) optują za usunięciem dwóch elementów: gwiazdy, przypominającej lewicową ideologię FRELIMO, oraz karabinu, niespotykanego na żadnej innej fladze państwowej, a mogącego zaszkodzić wizerunkowi kraju. Zwolennicy dotychczasowej flagi widzą w nim raczej symbol walki o niepodległość kraju. Spory nad wprowadzeniem nowych symboli państwowych (flagi i godła) wywołały burzliwą dyskusję wśród mozambickich polityków i opinii publicznej.


Pieśń Patriotyczna

Pieśń Patriotyczna (Патриотическая песня) – utwór instrumentalny bez tekstu słownego, będący hymnem państwowym Federacji Rosyjskiej w latach 1991–2000, oraz 1990 do 1991 Rosyjskiej Federacyjnej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Skomponował go rosyjski kompozytor Michaił Glinka w 1833 roku pod tytułem «Motif de chant national».

Wykonywano tylko pompatyczną melodię, urzędowego tekstu nie napisano. Jednakże docent Konstantin Nikitin z Konserwatorium Petersburgskiego uważa, że utwór bazuje ściśle na polskim hymnie religijnym "Kryste, dniu naszei światłości" Wacława z Szamotuł. Natomiast zdaniem historyka Siergieja Makina Michaił Glinka mógł raczej rozważać użycie tej muzyki w operze "Iwan Susanin" – do instrumentalnej charakterystyki polskich interwentów podczas Smuty. Stąd zapis znalazł się w rękopisach kompozytora. Wkrótce po publikacji artykułów Konstantina Nikitina i Siergieja Makina w Rosji zastąpiono "Pieśń Patriotyczną", przywracając melodię hymnu Związku Radzieckiego skomponowaną przez Aleksandra Wasiljewicza Aleksandrowa, za to z całkiem nowym tekstem. Por.: "Российская газета" – 25.05.2000 oraz miesięcznik "Совершенно секретно" – №12 z 2000 r.

W roku 1991 rozpisano konkurs na słowa do hymnu. Istniały też stare warianty tekstu, np. "O, Boże! Pobłogosław Rosję". Zgłoszono około 2000 propozycji słów, lecz w 1997 roku wybrany został tekst "Sław’sia, Rossija". Nie został on jednak oficjalnie hymnem, ponieważ w roku 2000 na wniosek nowego prezydenta Rosji Władimira Władimirowicza Putina jako hymn Rosji przywrócono melodię utworu Aleksandra Wasiljewicza Aleksandrowa – dawny hymn Związku Radzieckiego.


Łada Samara

Łada Samara – samochód osobowy segmentu C produkowany przez radziecką, następnie rosyjską firmę AwtoWAZ pod marką Łada, a na rynek rosyjski początkowo jako WAZ Sputnik. Sprzedaż trzydrzwiowego modelu uruchomiono w 1984 roku. Produkcję zakończono w 2013 roku.


Cannon Street Station

Cannon Street Station – stacja kolejowa i jednocześnie stacja metra w Londynie, w City of London, w Anglii.


Lucyna Messal

Lucyna Messal, właśc. Lucyna Mischal-Sztukowska, Messalka (ur. 16 października 1886 w Warszawie, zm. 10 grudnia 1953 tamże) – polska aktorka, śpiewaczka (sopran) i tancerka operetkowa, primadonna Operetki Warszawskiej.


Bank of Shanghai Headquarters

Bank of Shanghai Headquarters () – wieżowiec w Szanghaju w Chinach. Ulokowany jest w znanej dzielnicy Pudong. Jest to obecnie 9. co do wysokości gmach w tym mieście. Plasuje się on za Grand Gateway Shanghai II. Mierzy 252 metry wysokości i 46 pięter. Jego budowa ryszyła w 2002 roku, zakończyła się natomiast w roku 2005. Jest dziełem Kenzo Tange Associates. Wykonano go w stylu modernistycznym. Jego powierzchnia wynosi 108 000 m², i jest wykorzystywana jako biura.


Pih

Pih właściwie Adam Piechocki (ur. 9 września 1977 w Białymstoku) – polski raper. Były członek zespołów JedenSiedem i Skazani na Sukcezz. Od 2000 roku prowadzi solową działalność artystyczną.

Współpracował ponadto m.in. z takimi wykonawcami i zespołami jak: Trzeci Wymiar, Hukos, Chada, PTP, Młody M, WhiteHouse, Borixon, Teka, Ten Typ Mes, Peja oraz Onar, Paktofonika. W ramach występów gościnnych wziął udział w nagraniach ponad 80 albumów.

Absolwent Wydziału Prawa na Uniwersytecie w Białymstoku. W 2012 roku raper, wraz z takimi wykonawcami jak Pjus, Tadek, Lukasyno, czy Juras znalazł się w honorowym komitecie poparcia Marszu Niepodległości.

W 2013 roku został wyróżniony tytułem "Artysty roku" w plebiscycie magazynu Aktivist „Nocne Marki”.


City College of New York

The City College of The City University of New York (powszechniej znany jako City College of New York lub po prostu City College, CCNY) – uczelnia w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych, najstarsza z 24 instytucji kształcenia wyższego City University of New York i pierwsza publiczna uczelnia w Stanach Zjednoczonych. Jej zaprojektowany przez George’a B. Posta neogotycki kampus rozciągający się wzdłuż Convent Avenue od 130. do 141. ulicy na wzgórzach Harlemu na Manhattanie jest jedną z najpiękniejszych i najbardziej charakterystycznych wizytówek dzielnicy.


Te Anau

Te Anau – jezioro w Nowej Zelandii, położone na Wyspie Południowej. Przy powierzchni 344 km² jest największym jeziorem na tej wyspie i drugim co do powierzchni (po jeziorze Taupo) w całej Nowej Zelandii. Jest także największym co do objętości zbiornikiem wodnym w całej Australazji.

Jezioro rozciąga się generalnie w linii północ-południe, na długości 65 km, jednak posiada bardzo rozbudowana linię brzegową. M. in. w jego zachodnim brzegu istnieją trzy głęboko wcinające się w ląd (do ok. 19 km) zatoki o charakterze fiordów: North Fiord, Middle Fiord i South Fiord. U wylotu środkowego fiordu znajduje się szereg niewielkich wysepek.

Lustro jeziora leży na wysokości 210 m n.p.m. Jego maksymalna głębokość wynosi 417 m co znaczy, że jego dno jest kryptodepresją (leży 226 m poniżej poziomu morza).

Rzeki wpływające: Waiau, rzeki wypływające: Clinton i Eglinton.

Większość obszaru jeziora leży w granicach Fiordland National Park oraz w granicach obszaru Te Wahipounamu wpisanego na listę światowego dziedzictwa UNESCO.


Uniwersytet Masaryka

Uniwersytet Masaryka w Brnie () – publiczna uczelnia założona w Brnie w 1919 roku. Jest największym uniwersytetem na Morawach i drugim w Czechach. Nazwa uczelni pochodzi od pierwszego prezydenta Czechosłowacji, Tomáša Masaryka. W latach 1960–1990 z powodów politycznych uczelnia nosiła nazwę Uniwersytet Jana Evangelisty Purkyněgo. Na Uniwersytecie studiuje obecnie (r. akad. 2020/2021) ponad 30 tys. studentów w ramach przeszło 400 programów.


Ambrogio Lorenzetti

Ambrogio Lorenzetti (ur. ok. 1290 w Sienie, zm. 1348 tamże) – malarz włoski, przedstawiciel szkoły sienieńskiej, zdominowanej przez stylizującą bizantyjską tradycję rozwiniętą przez Duccia i Simone Martiniego.

Ambrogio Lorenzetti wraz z bratem Pietro tworzyli pod wpływem dzieł Giotta. Byli pierwszymi artystami ze Sieny, którzy nawiązywali do realistycznych przedstawień tego florenckiego malarza. Wspólnie stworzyli freski w Palazzo Publico. W swoich eksperymentach z trzecim wymiarem zwiastowali już sztukę renesansu. Ambrogiemu przypisuje się dwa małe obrazy przedstawiające pierwsze w sztuce europejskiej pejzaże.


Brytyjska korona państwowa

Brytyjska korona państwowa (ang. "Imperial State Crown") – insygnium ceremonialne władców Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, symbol Imperium brytyjskiego. Brytyjska korona państwowa przechowywana jest w Tower w Londynie.

Brytyjska korona państwowa została zrobiona przez firmę jubilerską Garrard & Co w 1937 roku na uroczystości koronacyjne króla Jerzego VI i zastąpiła wcześniejszą koronę tego typu wykonaną dla królowej Wiktorii w 1838 roku. Używana jest podczas najważniejszych uroczystości państwowych w Wielkiej Brytanii. Król Anglii wkłada ją na głowę po koronacji koroną świętego Edwarda w kolegiacie św. Piotra Opactwa Westminsterskiego, a także ma ją każdorazowo na głowie podczas uroczystości otwarcia nowej sesji Parlamentu w Londynie.

Uchodzi za najwspanialszy klejnot w kolekcji skarbca Tower w Londynie. Ma formę korony zamkniętej ("corona clausa") i ozdobiona jest przez: 5 rubinów i spineli, 11 szmaragdów, 17 szafirów, 273 perły i 2868 diamentów. Wśród kamieni szlachetnych umieszczonych w tym symbolu władzy znajdują się:
* Cullinan II ("Mniejsza Gwiazda Afryki") – drugi co do wielkości diament świata, o masie 317 karatów, umieszczony w obręczy po stronie czołowej korony
* Szafir Stuartów – umieszczony w obręczy korony po przeciwnej stronie do diamentu Cullinan II
* Rubin Czarnego Księcia – spinel rubinowy umieszczony na diamentowym krzyżu maltańskim nad obręczą w czołowej części korony
* Szafir Świętego Edwarda – kamień szlachetny z pierścienia koronacyjnego Edwarda Wyznawcy umieszczony w diamentowym krzyżu maltańskim wieńczącym koronę.


La Gazette

La Gazette – najstarsza gazeta francuska założona w roku 1631. Założył ją Théophraste Renaudot, medyk Ludwika XIII. "La Gazette" była tygodnikiem (ukazywała się w czwartek) i zawierała 4 strony. Była wydawana do roku 1915.


Dąb Chełmońskiego

Dąb Chełmońskiego – dąb szypułkowy, rosnący na terenie wsi Korytów w gminie Radziejowice (województwo mazowieckie), uznany za pomnik przyrody. Obwód pnia wynosi około 500 centymetrów. Drzewo rośnie bezpośrednio przy ulicy Dębowej (dawny przebieg drogi krajowej nr 50 sprzed budowy obwodnicy Żyrardowa). Nazwa drzewa upamiętnia polskiego malarza Józefa Chełmońskiego.


Marin Marais

Marin Marais (ur. 31 maja 1656 w Paryżu, zm. 15 sierpnia 1728 tamże) – francuski gambista i kompozytor okresu baroku.


Narva-Jõesuu

Narva-Jõesuu (niem.: "Hungerburg") – miasto uzdrowiskowe w Estonii, w prowincji Virumaa Wschodnia, nad rzeką Narwa, nad Zatoką Fińską i przy granicy z Rosją. Niegdyś uzdrowisko dla szlachty z Piotrogrodu. U ujścia Narwy do Morza Bałtyckiego w 1957 roku zbudowano 31-metrową latarnię morską Narva-Jõesuu. W miejscowości znajduje się również cerkiew Kazańskiej Ikony Matki Bożej z 1867 r., przeniesiona po II wojnie światowej ze wsi Meriküla.


Świątynia Kirtland

Świątynia Kirtland – najstarsza ze świątyń należących do ruchu świętych w dniach ostatnich zwanych mormonami. Należy do Społeczności Chrystusa. Jest domem modlitwy i miejscem nabożeństw. Znajduje się w miejscowości Kirtland, w stanie Ohio, Stany Zjednoczone. Została wpisana na listę National Historic Landmark i National Register of Historic Places.

Budowa trwała od czerwca 1833 roku do marca 1836 roku.


Wasyl Kowpak

Wasyl Kowpak FSSJK, ukr. Васил Ковпак (ur. 11 stycznia 1967 w Jaśniskach) – ukraiński duchowny, założyciel Bractwa Świętego Jozafata, które odrzuca część reform Soboru Watykańskiego II i niektóre formy ekumenizmu praktykowane przez papieża Benedykta XVI.

Wasyl Kowpak należał do Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X powstałego z inicjatywy Marcela Lefebvre’a; był administratorem kościoła św. Piotra i Pawła we Lwowie 28 września 2000 roku założył Bractwo Świętego Jozafata i jest jego przeorem.


Stade Félix-Bollaert

Stade Félix-Bollaert – stadion piłkarski, położony w mieście Lens, Francja. Oddany został do użytku w 1932 roku. Od tego czasu swoje mecze na tym obiekcie rozgrywa zespół Ligue 1 – RC Lens. Jego pojemność wynosi 41 233 miejsc. Rekordową frekwencję, wynoszącą 48 912 osób, odnotowano w 1992 roku podczas meczu ligowego pomiędzy RC Lens a Olympique Marsylia.


Florentino Ameghino

Florentino Ameghino (ur. 19 września 1853 w Moneglia w Italia, zm. 6 sierpnia 1911 w La Plata), argentyński zoolog, paleontolog i antropolog.

Był synem włoskich emigrantów; niektóre źródła podają, iż antropolog urodził się we Włoszech. Był samoukiem. Poświęcił swoje życie studiom dotyczącym południowej Pampy. Zebrał olbrzymią kolekcję skamielin, która umożliwiła mu badania w dziedzinie geologii i paleontologii. Zajmował się prehistorią człekokształtnych na terenie Pampy. Wysunął kilka kontrowersyjnych teorii, dotyczących pochodzenia człowieka na kontynencie południowo-amerykańskim.

Ameghino był profesorem zoologii Uniwersytetu w argentyńskiej Kordowie, wicedyrektorem Muzeum w La Plata oraz dyrektorem Muzeum Narodowego w Buenos Aires. Zmarł na cukrzycę.

Imieniem Ameghino zostały nazwany jeden z kraterów na Księżycu (Ameghino) oraz jedna z jednostek terytorialnych w północno-zachodniej części prowincji Buenos Aires.

Jego bratem był inny argentyński paleontolog i odkrywca Carlos Ameghino.


Tupua Tamasese Tupuola Tufuga Efi

Tupua Tamasese Tupuola Tufuga Efi (ur. 1 marca 1938 w Motoʻotua, Samoa) – O le Ao o le Malo Samoa od 20 czerwca 2007 do 21 lipca 2017, dwukrotny premier w latach 1976–1982 oraz w 1982.


Sputnik 25

Sputnik 25 (również: E-6 1 lub E-6 2) – radziecka sonda kosmiczna serii E-6 należącej do programu Łuna, pierwsza próba miękkiego lądowania na powierzchni Księżyca. Sonda wyposażona była w lądownik o masie 100 kg.

Sonda została wyniesiona rakietą Mołnia 8K78/E6, z kosmodromu Bajkonur w dniu 4 stycznia 1963 roku, o godz. 08:49 czasu uniwersalnego. Z powodu awarii transformatora nie doszło do zapłonu silnika członu ucieczkowego rakiety nośnej i sonda wraz z tym członem pozostała na niskiej orbicie wokółziemskiej. 5 stycznia 1963 roku sonda uległa zniszczeniu w atmosferze Ziemi.

Pomyślnie wyniesiony statek serii E-6 nosił nazwę Łuna 4, jednak sonda ta nie trafiła w Księżyc i jej misja zakończyła się niepowodzeniem.


Jaguar XJ220

Jaguar XJ220 – supersamochód skonstruowany i produkowany przez brytyjską firmę Jaguar Cars Ltd. w latach 1992-1994. Zakłady produkcyjne są rozmieszczone w Coventry, Birmingham i Halewood, w Wielkiej Brytanii. XJ 220 miał 3,5-litrowy, dwudziestoczterozaworowy silnik V6 z podwójnym turbodoładowaniem zaprojektowany przez firmę TWR (Tom Walkinshaw Racing). Wyprodukowano zaledwie 281 z planowej produkcji 350 egzemplarzy tego modelu. Samochód ten pierwotnie planowano wyposażyć w 12-cylindrowy silnik, lecz ostatecznie do tego nie doszło. Już wówczas stworzono nazwę XJ 220, która miała wskazywać prędkość maksymalną, oznaczoną w milach.


Tupua Tamasese Meaʻole

Tupua Tamasese Meaʻole (ur. 3 czerwca 1905, zm. 5 kwietnia 1963) – pierwszy O le Ao o le Malo Samoa Zachodniego (obecnie Samoa) razem z Malietoa Tanumafili II od 1962 do swej śmierci. Jeden z twórców konstytucji niepodległego Samoa.

W 1929 po śmierci ojca odziedziczył tytuł arystokratyczny Tupua Tamasese, zostając jednym z czterech „wielkich wodzów” ("tama ʻaiga") Samoa.


Mettupalayam

Mettupalayam (tamilski: மேட்டுப்பாளையம்) – miasto w dystrykcie Coimbatore, w stanie Tamilnadu w Indiach, u podnóża gór Nilgiri, na wysokości 326 m n.p.m. W 2001 populacja miasta wyniosła 66 313. Miasto jest znane głównie z linii kolejowej Nigiliri Mountain Railway do Utakamand, wpisanej na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.


Borys Kossakowski

Borys Kossakowski (ur. 5 lutego 1980) – prozaik, poeta, songwriter, muzyk i dziennikarz. Absolwent psychologii Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Gdańskiego.


Stadion Ludwika II

Stadion Ludwika II, Stade Louis II – wielofunkcyjny stadion, położony w Monako. Oddany został do użytku w 1985 roku. Od tego czasu swoje mecze na tym obiekcie rozgrywa zespół Ligue 1 – AS Monaco FC. Jego pojemność wynosi 18 523 miejsc. W latach 1998-2012 corocznie w sierpniu był na nim rozgrywany mecz o Superpuchar Europy UEFA. W latach 2003 – 2005 rozgrywano na nim lekkoatletyczny Światowy Finał IAAF.


Stade du Ray

Stade du Ray – stadion piłkarski, położony w Nicei. Oddany został do użytku w 1927 roku. Od tego czasu swoje mecze na tym obiekcie rozgrywa zespół piłkarski OGC Nice. Jego pojemność wynosi 17 415 miejsc. Rekordową frekwencję, wynoszącą 25 532 osób, odnotowano w 1974 roku podczas meczu pomiędzy OGC Nice a Fenerbahçe SK.


Ruzizi

Ruzizi – rzeka w Demokratycznej Republice Konga, Burundi i Rwandzie. Płynie w Wielkim Rowie Afryańskim. Liczy 160 kilometrów. Wypływa z Jeziora Kiwu i stanowi granicę między Demokratyczną Republiką Konga a Rwandą. Następnie tworzy granicę między Burundi a Demokratyczną Republiką Konga. Wpływa do jeziora Tanganika.


Monachium. Zemsta

Monachium. Zemsta – książka kanadyjskiego dziennikarza George’a Jonasa opisująca część szczegółów Operacji Gniew Boży rozpoczętej przez Izrael w odpowiedzi na atak terrorystyczny podczas Igrzysk Olimpijskich w Monachium w 1972. Książka po swojej publikacji w 1984 roku trafiła w Wielkiej Brytanii na listy bestsellerów w kategoriach literatury faktu i beletrystyki. Książkę zekranizowano dwukrotnie: w 1986 roku Michael Anderson nakręcił "Miecz Gideona", a w 2005 roku Steven Spielberg - "Monachium".

Głównym źródłem informacji, na których oparta jest książka, mająca postać pierwszoosobej narracji, jest Juwal Awiw, w książce występujący jako Avner – oficer Mosadu zwerbowany do misji specjalnej mającej na celu wyeliminowanie członków OWP i Czarnego Września podejrzanych o udział i planowanie ataku podczas igrzysk. Każdy rozdział książki opisuje inną akcję wraz z jej tłem. Jonas twierdzi, że starał się zweryfikować dane Awiwa, jednak Cwi Zamir, wówczas dyrektor Mosadu, twierdzi, że nigdy nie znał Avnera, a inni oficerowie biorący udział w operacji twierdzą, że wersja Awnera nie jest dokładna. Z kolei John Starnes, szef służb specjalnych Kanadyjskiej Królewskiej Policji Konnej, twierdzi, że opisana historia jest prawdziwa.


Fight for Life

Fight for Life – komputerowa gra typu bijatyka "jeden na jednego" wydana przez Atari dla konsoli Atari Jaguar w 1996 roku. Był to ostatni tytuł wydany przez Atari dla Jaguara.

W roku 1994 Atari zatrudniła programistę Segi (Francois Bertrand) do pracy nad bijatyką 3D dla Jaguara Poprzednio pracował on przy "Virtua Fighter".

Gra została ukończona w grudniu 1995 roku, około 19 miesięcy od rozpoczęcia pracy. "Fight for Life" jest jedyną jak dotąd grą tego typu dla Jaguara.


Oblężenie Sarajewa

Oblężenie Sarajewa – trwające od 5 kwietnia 1992 do 29 lutego 1996 oblężenie przez siły Republiki Serbskiej oraz Jugosłowiańską Armię Ludową stolicy Bośni i Hercegowiny – Sarajewa. Wydarzenie to uważane jest za najdłuższe i najbardziej krwawe oblężenie w historii Europy po II wojnie światowej.

Na początku marca 1992 w Bośni i Hercegowinie odbyło się referendum, w którym głosujący niemalże jednogłośnie (tj. 99,7% przy frekwencji wynoszącej 64%) opowiedzieli się za stworzeniem nowego państwa i odłączeniem się od Jugosławii. Referendum było jednakże niezgodne z ówczesną konstytucją Federalnej Republiki Jugosławii; ponadto głosowanie zostało zbojkotowane przez Serbów, stanowiących 33% ludności Bośni i Hercegowiny. 5 kwietnia 1992 roku Bośnia i Hercegowina ogłosiła niepodległość, która szybko została uznana przez wspólnotę międzynarodową. Po tych wydarzeniach góry otaczające Sarajewo zostały opanowane przez wojska serbskie liczące 18 tys. żołnierzy. Armia ta dysponowała czołgami, moździerzami, karabinami maszynowymi, wyrzutniami rakiet oraz karabinami snajperskimi. 2 maja 1992 roku Serbowie całkowicie zablokowali miasto. Bośniackie siły liczyły około 40 tys. żołnierzy, jednak były słabo wyposażone i nie zdołały przełamać oblężenia.

Po wojnie Międzynarodowy Trybunał Karny dla byłej Jugosławii skazał dwóch serbskich generałów za liczne zbrodnie przeciwko ludzkości popełnione podczas oblężenia miasta. Stanislav Galić został skazany na dożywocie, a Dragomir Milošević (zbieżność nazwisk ze Slobodanem Miloševiciem jest przypadkowa) na 33 lata pozbawienia wolności. W akcie oskarżenia stwierdzono między innymi:


Battista Pininfarina

Battista Pininfarina, do 1962 Giovanni Battista "Pinin" Farina (ur. 2 listopada 1893 w Turynie, zm. 3 kwietnia 1966) – włoski projektant samochodów, założyciel biura projektowego Carrozeria Pininfarina.

Wychował się jako najmłodszy z 11 rodzeństwa, stąd jego przydomek "Pinin" – najmłodszy, najmniejszy. Wcześnie rozpoczął pracę zakładzie swojego brata, produkującym na zamówienie nadzwozia samochodowe. Tam zetknął się ze znanymi postaciami włoskiej motoryzacji – Vincenzo Lancią i Giovannim Agnellim. W wieku 17 lat dla tego ostatniego wykonywał szkice samochodu Fiat Zero.

W latach 20. przebywał w USA, a po powrocie w 1930 r. założył własną firmę Carrozeria Pininfarina, specjalizująca się w projektowaniu samochodów i produkcji wersji specjalnych, zwłaszcza o charakterze sportowym. Rosnąca sława pozwoliła mu na współpracę z największymi firmami motoryzacyjnymi. Pininfarina uważany jest m.in. za twórcę sportowego wizerunku samochodów Ferrari. Oparty na jego projekcie samochód Cistalia 202 wraz z siedmioma innymi pojazdami zaprezentowany był w 1951 r. Museum of Modern Art w Nowym Jorku na pierwszej, powojennej wystawie poświęconej motoryzacji.

W 1962 r. Battista Farina dokonał oficjalnej zmiany nazwiska na Battista Pininfarina, włączając w nie swój przydomek. W tym samym roku przekazał prowadzenie firmy synowi Sergio Pininfarinie.

W 1963 r. otrzymał doktorat honoris causa na Uniwersytecie w Turynie jako "niekwestionowany lider w projektowaniu nadwozi i twórca włoskiego stylu w designie samochodów"

Tuż przed śmiercią odznaczony został przez Charles'a de Gaulle'a Legią Honorową.


Formula One 04

Formula One 04 – gra o tematyce Formuły 1 wyprodukowana oraz wydana przez Sony Computer Entertainment. Premiera gry po raz pierwszy miała miejsce dnia 30 lipca 2004 roku na świecie i Europie, 22 września 2004 roku wydano ją w Japonii a 30 lipca 2005 roku w Stanach Zjednoczonych.

Gra posiada oficjalną licencję na używanie prawdziwych nazwisk kierowców, a także znaków firmowych oraz nazw rywalizujących zespołów.


Walid Dżumblatt

Walid Dżumblatt, także Walid Dżunbulat (ur. 7 sierpnia 1949 r. w Muchtarze) – polityk libański, przywódca Socjalistycznej Partii Postępu, syn Kamala Dżumblatta z druzyjskiego rodu Dżumblattów. W okresie libańskiej wojny domowej dowodził druzyjskimi milicjami, walczącymi z prawicowymi Siłami Libańskimi. Od 1991 roku regularnie wybierany do Zgromadzenia Narodowego z okręgu Szuf. W latach 2005-2009 był jednym z przywódców Sojuszu 14 Marca. Obecnie lider niezależnego bloku parlamentarnego Zgromadzenie Demokratyczne.

Zobacz też:
* Wojna w Górach Szuf
* Cedrowa rewolucja


Loud Love

Loud Love – utwór amerykańskiej grupy grunge'owej Soundgarden. Utwór został wydany w 30 sierpnia 1989 roku, jako pierwszy singel promujący drugi album zespołu, Louder Than Love. Autorem tekstu i muzyki jest frontman Chris Cornell. Od momentu wydania, utwór na stałe wszedł w repertuar Soundgarden na koncertach, wersje koncertową można usłyszeć na Louder than Live. Ponadto utwór "Loud Love", został zagrany podczas pierwszego koncertu Soungarden po reaktywacji, w klubie Showbox, 16 kwietnia 2010 roku. Piosenka została opublikowana w 1997 roku, na albumie kompilacyjnym A-Sides, zawierającym największe przeboje grupy. Do utworu nakręcono teledysk.


Chór pielgrzymów

Chór pielgrzymów – nazwa odnosząca się do chóralnych fragmentów oper, takich jak "Tannhäuser" Ryszarda Wagnera i "Nabucco" ("Nabuchodonozor") Giuseppe Verdiego.


Hands All Over

Hands All Over – utwór amerykańskiej grupy grunge'owej Soundgarden. Autorem muzyki jest gitarzysta Kim Thayil, oprawą tekstową zajął się wokalista Chris Cornell. "Hands all over" został wydany w 1990 roku, jako drugi singel promujący album Louder Than Love. Ponadto utwór znalazł się na płycie EP, pt. "Loudest Love" wydanej w 1990 roku, a także na albumie kompilacyjnym A-Sides, czyli zbiorze singli zespołu, wydanym w 1997 roku.


UFC 74

UFC 74: Respect – gala mieszanych sztuk walki organizacji UFC, która odbyła się 25 sierpnia 2007 roku w Las Vegas. W walce wieczoru Randy Couture pokonał Gabriela Gonzagę, broniąc mistrzostwa UFC w wadze ciężkiej.


Angelika Markul

Angelika Markul (ur. w 1977 w Szczecinie) – polska artystka mieszkająca w Paryżu. Dyplom École nationale supérieure des beaux-arts w Paryżu otrzymała w 2003 roku w pracowni multimedialnej Christiana Boltanskiego. Współpracuje z paryską Galerie Frédéric Giroux i Galerią Kewening w Kolonii.


Guitar Hero 5

Guitar Hero 5 – komputerowa gra muzyczna wydana przez Activision i RedOctane we wrześniu 2009 roku na konsole PlayStation 2, PlayStation 3, Xbox 360 oraz Wii. Jest to piąta część serii gier komputerowych "Guitar Hero". Gracz wciela się w niej w gitarzystę, basistę, wokalistę lub perkusistę, by samemu lub z zespołem grać na kontrolerach-instrumentach, do rytmu uderzając w odpowiednie klawisze. Gracz może przejąć też kontrolę nad znanymi postaciami branży, takimi jak Kurt Cobain, Johnny Cash czy Carlos Santana.

Zmiany w stosunku do poprzednich części "Guitar Hero" polegają między innymi na wprowadzeniu możliwości gry wieloosobowej w dowolnych kombinacjach instrumentów czy też możliwości odłączania się lub dołączania się dodatkowego gracza w trakcie piosenki. Gra zawiera 85 piosenek 83 wykonawców.

Gra "Guitar Hero 5" została pozytywnie przyjęta przez recenzentów. Odniosła także sukces komercyjny, do 2010 roku uzyskując sprzedaż bliską 1 miliona egzemplarzy.


Daxue Shan

Daxue Shan () – pasmo górskie w południowo-zachodnich Chinach, w prowincji Syczuan, najwyższe w Hengduan Shan. Rozciąga się na długości ok. 200 km, najwyższym szczytem jest Gongga Shan (7556 m n.p.m.). Porośnięte jest lasami iglastymi i górskimi stepami. W najwyższych partiach występują lodowce górskie.


Links 2-3-4

Links 2-3-4 (niem. Lewa 2-3-4) – utwór niemieckiej grupy Rammstein pochodzący z trzeciego albumu zespołu, zatytułowanego "Mutter" (2001).

Słowa piosenki są odpowiedzią na zarzuty kierowane w kierunku muzyków, iż popierają faszyzm. W utworze padają słowa "(mein Herz) schlägt es links" - "(moje serce) bije na lewo", co znaczy iż wyznają lewicowe poglądy.

Teledysk przedstawia wygenerowaną komputerowo walkę kolonii mrówek z chrząszczem.


Kościół św. Jakuba w Wiedniu

Kościół św. Jakuba w Wiedniu-Floridsdorf (także w niem. "Pfarrkirche Floridsdorf") – modernistyczny kościół rzymskokatolicki, zlokalizowany w Wiedniu, w dzielnicy Floridsdorf.

Świątynia została wybudowana w latach 1936–1938 według planów architekta Roberta Kramreitera. Zastąpiła wcześniejszy kościół św. Józefa z 1836, który był za mały na potrzeby dynamicznie rozwijającej się dzielnicy. Efektowna, monumentalna fasada ozdobiona jest figurami dwunastu apostołów, stąd też wywodzi się potoczna nazwa kościoła – "Kościół Dwunastu Apostołów".

Kościół jest znakomicie wyeksponowany na Pius-Parsch-Platz i Franz-Jonas-Platz, co zapewnia dobry ogląd fasady. Wewnątrz znajdują się interesujące witraże, a także baptysterium.

Dojazd licznymi tramwajami, metrem i S-Bahn do stacji Floridsdorf. Kościół znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie stacji i przystanków.


Granica azersko-rosyjska

Granica azersko-rosyjska to granica międzypaństwowa dzieląca terytoria Azerbejdżanu i Rosji, ciągnąca się na długości 284 km.

Początek granicy to trójstyk granic Gruzji, Rosji (Dagestan) i Azerbejdżanu w górach Wielkiego Kaukazu. Następnie granica biegnie w kierunku południowo-wschodnimi szczytami Wielkiego Kaukazu, m.in. przez Guton (3648 m n.p.m) i Bazardüzü (4466 m n.p.m), dochodzi do rzeki Samur i biegnie korytem tej rzeki do jej ujścia do Morza Kaspijskiego na północ od azerskiej miejscowości Yalama.

Granica powstała po proklamowaniu niepodległości przez Azerbejdżan w 1991 roku. Przebieg obecnej granicy pokrywa się z granicą Azerbejdżanskiej SRR i Rosyjskiej FSRR (Dagestańskiej ASRR) z lat 1921-1991.


Dżersej

Dżersej – spolszczona nazwa odmiany dzianiny wyrabianej oryginalnie z cienkich włókien wełnianych, obecnie także bawełnianych i innych rodzajów włókien. Nazwa materiału pochodzi od nazwy wyspy na kanale La Manche – Jersey.

Dzianina ta nadaje się do produkcji lekkiej odzieży (także bielizny) i pościeli. Między innymi popularne T-shirty (także koszulki sportowe) wykonywane są na ogół z cienkiego dżerseju, w najbardziej popularnych wersjach – bawełnianego.

Spotykane są różne odmiany splotu dżersejowego, m.in. z pojedynczej albo z podwójnej przędzy, "interlock" i in.


Nasz dziadzio

Nasz dziadzio – serial animowany produkcji polskiej wyprodukowany w 1967 roku. Zawiera 7 odcinków.

Serial opisuje perypetie głównego bohatera, dziadzia, który opowiada wnuczkowi o swoich przygodach.


Minimax pl Jarocin 2007

Minimax pl Jarocin 2007 – piąta edycja kompilacji utworów, wybranych przez Piotra Kaczkowskiego, wydana w 2007. Firmowana jest nazwą polskiej audycji, Minimax, nadawanej na antenie Programu III Polskiego Radia.


Michał Słoma

Michał Słoma (ur. 31 stycznia 1982 r.) – polski wioślarz, reprezentant kraju w jedynce na Igrzyskach Olimpijskich w Londynie. Zawodnik klubu Międzyszkolny Ośrodek Sportowy w Ełku, a następnie AZS UMK Toruń.


Grand Prix Bahrajnu 2010

Grand Prix Bahrajnu 2010 (oryg. 2010 Formula 1 Gulf Air Bahrain Grand Prix) – wyścig będący pierwszą rundą Mistrzostw Świata Formuły 1 w sezonie 2010. Odbył się w dniach 12-14 marca 2010 roku na torze Bahrain International Circuit w stolicy Bahrajnu – Manamie. Było to siódme Grand Prix Bahrajnu w historii (wszystkie odbyły się na tym torze). Pierwszy raz od sezonu 2006, wyścig ten był rundą otwierającą sezon i po raz pierwszy odbył się on na wydłużonym układzie toru, który służył wcześniej do rozgrywania wyścigów długodystansowych.

Wyścig zakończył się dubletem zespołu Ferrari – Fernando Alonso jako pierwszy minął linię mety, Felipe Massa zajął drugą pozycję. Podium uzupełnił Lewis Hamilton z McLarena, a zdobywca pole position – Sebastian Vettel z Red Bulla ukończył wyścig na 4. pozycji.


Partia Liberalno-Konserwatywna

Partia Liberalno-konserwatywna (hiszp. "Partido Liberal-Conservador") – hiszpańska partia powstała w roku 1876 z inicjatywy Antonia Cánovasa del Catillo, w procesie restauracji korony hiszpańskiej po upadku I Republiki.

Razem z Partią Liberalną na czele z Sagastą (1880) tworzyły dwupartyjny system polityczny nazywanym turnizmem wyborczym ("turnismo", z hiszpańskiego turno-zamiana). Obie partie wymieniały się władzą spełniając jeden warunek – akceptując Alfonsa XII jako króla i panowanie dynastii Burbonów oraz uznawanie Konstytucji 1876 roku. Zapewniało to utrzymanie stabilnej sytuacji politycznej w kraju, potrzebnej po zamachu stanu przeprowadzonym przez generała Martineza Camposa. System ten usprawniał również porozumienie z opozycją.

Partia pod przewodnictwem Canovasa powstała w 1987 łącząc min. Unię Liberalną oraz Partie Moderados i pozostała aktywna do 1931 roku. Przez różne epoki i zmieniających się liderów Partia Liberalno-Konserwatywna była znana również pod takimi nazwami jak: Partia Konserwatywna, Partia Canovasa, Partia Silvela czy Partia Maura (kolejno od nazwisk czołowych polityków: Francisca Silvela i Antonia Maury). To jednak nazwa pierwotna, z pozoru łączącą dwa przeciwstawne pojęcia najtrafniej oddawała charakter partii. Człon „liberalna” odnosiła się do tworzenia systemu wiernego Konstytucji z 1876 roku i podążania zgodnego z tradycjami nie tylko Hiszpanii, ale i Europy. „Konserwatyzm” zaś oznaczał wierność imperialnemu charakterowi kraju. Zwolennicy Partii Konserwatywnej głównie zamieszkiwali południową i środkową część kraju.

Początkowo działania partii skupiły się na obronie prawa własności, porządku społecznego, ale przede wszystkim na ochronie monarchii. W styczniu 1876 roku wprowadzono cenzurę prasową, a w lutym 1879 "Prawo druku" uznające jakikolwiek atak czy krytykę pod adresem monarchii lub rządu za przestępstwo. Partia stała na straży porządku, poprawnych stosunków z Kościołem oraz tradycji. W 1878 roku wprowadzono "Prawo wyborcze" faworyzujące głosowanie przez rolników w stosunku do burżuazji, mającej zbyt postępowe poglądy. Z czasem powstał Instytut Reform Społecznych czy Narodowy Instytut Przewidywania dbający o ubezpieczenia społeczne. Zmodernizowano procedury wojenne marynarzy oraz wprowadzono projekty zmian administracyjnych. Podczas rządów Antonia Maury partia promowała politykę probrytyjską oraz profrancuską. Jego następca, Eduardo Dato, swoje działania skierował w stronę reform socjalnych dotyczących warunków pracy. Stworzył Ministerstwo Pracy, prawo odnoszące się do wypadków w miejscach pracy oraz wprowadził ośmiogodzinny dzień pracy.

Po zamachu stanu przeprowadzonym przez Primo de Rivierę (1923) działacze Partii odsunęli się od życia politycznego. Powrócili w 1930 roku z nowymi ideami, wpasowującymi się w nurt konserwatywno-republikański.

Działalność Partii Konserwatywnej zakończyła się w roku 1931 wraz z ogłoszeniem II Republiki.


Montenapoleone

Montenapoleone – stacja metra w Mediolanie, na linii M3. Znajduje się na via Montenapoleone, w Mediolanie i zlokalizowana jest pomiędzy stacjami Turati i Duomo. Została otwarta w 1990.


André Bauchant

André Bauchant (ur. 24 kwietnia 1873 w Château-Renault, zm. 12 sierpnia 1958 w Montoire-sur-le-Loir) – francuski malarz, prymitywista.

Początkowo pracował w zawodzie ogrodnika, jego uzdolnienia plastyczne wyszły na jaw podczas służby wojskowej w czasie I wojny światowej. Zaczął malować w wieku 46 lat, natomiast jego prace zostały wystawiono po raz pierwszy w 1921 w Salonie Jesiennym. Zaprojektował m.in. dekoracje dla zespołu Ballets Russes do inscenizacji baletu Igora Strawinskiego "Apollon musagète" (1928). Jego twórczość cenili artyści i krytycy sztuki, m.in. Jacques Lipchitz, Le Corbusier, Amédée Ozenfant i Siergiej Diagilew.

André Bauchant malował sceny rodzajowe, tematy biblijne, mitologiczne i historyczne, martwe natury (kwiaty) i pejzaże. Często korzystał ze starych ilustracji jako źródła inspiracji, jego prace odznaczają się drobiazgowością w oddaniu szczegółów. Kolorystyka, początkowo blada i chłodna, stopniowo ożywiała się i ocieplała. Za odkrywcę talentu malarza uchodzi niemiecki kolekcjoner i krytyk sztuki Wilhelm Uhde.

Prace artysty posiadają m.in. Muzeum Sztuki Naiwnej w Laval (Musée d'Art Naïf de Laval), Museum of Modern Art w Nowym Jorku i Tate Gallery w Londynie.


Kundry

Kundry – bohaterka misterium scenicznego Ryszarda Wagnera "Parsifal" – główna rola kobieca tej opery przeznaczona dla sopranu, bądź mezzosopranu. Wagnerowski archetyp kobiety-kusicielki, postrzegana jako uosobienie Ewy, Herodiady czy Dalili oraz innych znanych kusicielek.


The Orchestral Tubular Bells

The Orchestral Tubular Bells – album Mike’a Oldfielda wydany w roku 1975. Jest to zaaranżowana przez Davida Bedforda orkiestrowa wersja debiutanckiego albumu artysty. Wykonana przez Royal Philharmonic Orchestra z udziałem Oldfielda grającego na gitarze.

Melodia nie różni się od tej znanej z pierwowzoru, głównymi różnicami jest brak chórów oraz
rezygnacja z mistrza ceremonii w finale pierwszej części.


Toskowie

Toskowie – jedna z dwóch największych (obok Gegów) albańskich grup etnicznych, zamieszkujących obszar północnej Grecji, południowo-zachodniej Macedonii Północnej i Albanii na południe od rzeki Shkumbin. Posługuje się dialektem toskijskim języka albańskiego (toskërishtja), stanowiącym podstawę kodyfikacji współczesnego języka literackiego Albanii. Wśród Tosków powszechna jest znajomość języka greckiego. Społeczność toskijska jest dwuwyznaniowa – większość wyznaje islam w odmianie sunnickiej i bektaszyckiej, grupę mniejszościową stanowią wyznawcy prawosławia.

Constantin Chekrezi doszukiwał się pochodzenia nazwy Tosków od Etrusków. Macedoński historyk nacjonalistyczny Petar Popovski szuka etymologii tego pojęcia w Toskanii, skąd mieli w jego opinii przybyć w przeszłości Toskowie. W XIX wieku używano także wersji Toxides.

Wśród Tosków wyróżnia się trzy podgrupy językowe: Myzeqarów (zamieszkujących okolice Myzeqe), Labów i Czamów. Efektem migracji z kręgu toskijskiego są się dwie inne albańskie grupy etniczne: Arwanici i Arboresze. Z terenów toskijskich wywodzi się także większość albańskiej diaspory muzułmańskiej w Stanach Zjednoczonych.

W przeciwieństwie do drugiej pod względem wielkości albańskiej grupy etnicznej – Gegów, Toskowie rzadko zajmowali się pasterstwem, a podstawą ich utrzymania była uprawa roli i handel. W czasach osmańskich ziemie należące do Tosków były bardziej dostępne komunikacyjnie niż tereny Gegów, z tego też powodu w większym stopniu doświadczali ucisku podatkowego ze strony Imperium Osmańskiego, ale mieli także większe możliwości kontaktu ze światem zewnętrznym (największe porty albańskie znajdowały się na terenach toskijskich). W przeciwieństwie do Gegów, już w XIV w. wśród Tosków przestała funkcjonować trybalna organizacja społeczeństwa. Typowe dla gospodarki południowej Albanii były wielkie majątki ziemskie (çiftliki), działające w systemie przypominającym feudalizm.

Toskijscy działacze niepodległościowi byli inspiratorami deklaracji niepodległości z 1912 roku, ale w okresie międzywojennym zostali zmajoryzowani przez elitę polityczną wywodzącą się z grupy gegijskiej. Przejęcie władzy przez komunistów w 1944 oznaczało przejęcie kontroli nad państwem przez polityków wywodzących się z grupy toskijskiej. Władzę pełnili do 1992, kiedy to wraz z przejęciem władzy przez Demokratyczną Partię Albanii elita państwowa została zdominowana przez Gegów.


Ignaz Jastrow

Ignaz Jastrow (ur. 13 września 1856 w Nakle n. Notecią, zm. 2 maja 1937 w Berlinie) – niemiecki prawnik, historyk i polityk.

Studiował historię, prawo i nauki polityczne we Wrocławiu i w Berlinie. W 1878 roku otrzymał stopień doktora filozofii. Od 1879 roku uczył w różnych gimnazjach berlińskich, zaś od roku 1881 był wydawcą i redaktorem czasopism naukowych, m.in. „Sozialen Praxis” („Praktyka Społeczna”). Uzyskał następnie habilitację z historii i udzielał się na Uniwersytecie Humboldtów w Berlinie jako docent prywatny. Był asystentem Leopolda von Ranke.

Przyczynił się do rozpowszechnienia pojęcia liberalizm socjalny. Był członkiem Towarzystwa Polityki Społecznej i założył w 1897 roku czasopismo „Arbeitsmarkt” („Rynek Pracy”). W 1905 roku otrzymał profesurę, a w latach 1906–1914 wykładał w Wyższej Szkole Handlowej w Berlinie, której był pierwszym rektorem w latach 1906–1909. Z powodu swego żydowskiego pochodzenia stanowisko profesora nauk politycznych na Uniwersytecie Humboldtów w Berlinie mógł otrzymać dopiero w 1920 roku. Karierę naukową zakończył w 1935 roku w wieku 79 lat. Zmarł dwa lata później.

Był autorem ok. 200 publikacji naukowych, szczególnie z zakresu prawa pracy; w tym książki "Polityka socjalna i nauka administracji" (1902). Znany był również jako przedstawiciel niemieckiej doktryny prawa administracyjnego przełomu XIX i XX wieku.


FC Oss Stadion

FC Oss Stadion – wielofunkcyjny stadion w mieście Oss w Holandii. Najczęściej używany jest jako stadion piłkarski, a swoje mecze rozgrywa na nim drużyna TOP Oss. Stadion może pomieścić ponad 4650 widzów.


Espingole

Espingole - francuski niszczyciel z początku XX wieku, typu "Durandal". Nazwa oznaczała garłacz. "Espingole" zatonął 4 lutego 1903.


Yatagan

Yatagan - francuski niszczyciel z początku XX wieku, typu "Framée". Nazwa oznacza "jatagan". Brał udział w I wojnie światowej. 3 listopada 1916 roku, "Yatagan" zatonął w okolicy Dieppe po zderzeniu ze statkiem SS "Teviot", podczas zadań ochrony rybołówstwa


Sape

Sape - francuski niszczyciel z okresu I wojny światowej. Jednostka typu "Branlebas". Okręt wyposażony w dwa kotły parowe opalane węglem. Niszczyciel przetrwał wojnę. Został skreślony z listy floty 3 maja 1926 roku.


Elisabeth Demleitner

Elisabeth Demleitner (ur. 23 września 1952 w Kochel am See) – niemiecka saneczkarka reprezentująca RFN, brązowa medalistka igrzysk olimpijskich, wielokrotna medalistka mistrzostw świata i Europy.

Na igrzyskach startowała trzykrotnie, zajmując trzecie miejsce na igrzyskach w Innsbrucku w 1976 roku. Była też czwarta podczas igrzysk w Sapporo w 1972 roku i rozgrywanych osiem lat później igrzysk w Lake Placid. Na mistrzostwach świata wywalczyła cztery medale. Mistrzynią świata została w roku 1971. W latach 1974 i 1979 zdobywała srebro, a 1970 roku była trzecia. Na swoim koncie ma również trzy medale mistrzostw Europy: w latach 1977 i 1978 zdobywała tytuł mistrzyni, a 1972 roku była druga.


Pascal Clément

Pascal Clément (ur. 12 maja 1945 w Boulogne-Billancourt, zm. 21 czerwca 2020 w Paryżu) – francuski polityk, były minister sprawiedliwości i strażnik pieczęci, parlamentarzysta.


Klaas Visser

Klaas Visser (ur. 24 grudnia 1921 r. w Amsterdamie, zm. 12 grudnia 1944 r. w rejonie Dorsten) – holenderski ochotnik Luftwaffe podczas II wojny światowej

W 1936 r. ukończył szkołę średnią. Następnie pracował w sklepie rodziców. Od 1937 r. uczył się na kursach wieczorowych. We wrześniu 1942 r. wstąpił ochotniczo do niemieckiej armii. Początkowo służył jako kierowca. 10 lipca 1943 r. został przydzielony do jednostki wojskowej, stacjonującej na lotnisku A 9/VII w Crailsheim. Wkrótce odkomenderowano go na przeszkolenie lotnicze w jednostce szkoleniowej Fliegerregiment 51, po czym przydzielono go do 6/JG.90. W 1944 r. przeszedł do 9/NJG.1. Pod koniec 1944 r. został strzelcem pokładowym na samolotach Bf 110G. 12 grudnia zginął podczas nocnego lotu bojowego przeciwko bombowcom RAF, atakującym Essen. Samolot spadł w rejonie Dorsten.


Synowie Różowej Pantery

Synowie Różowej Pantery (ang. "Pink Panther and Sons", 1984-1985) – amerykański serial animowany wyprodukowany przez Hanna-Barbera i United Artists Television.
W Polsce emitowany w paśmie wieczorynki w od 1 do 15 sierpnia 1990 roku.


Okręg wyborczy Grampound

Okręg wyborczy Grampound powstał w 1553 r. i wysyłał do angielskiej, a następnie brytyjskiej, Izby Gmin dwóch deputowanych. Okręg obejmował miasto targowe (obecnie wieś) Grampound w Kornwalii. Został rozwiązany z powodu korupcji w 1821 r.


Idiot Wind

Idiot Wind – piosenka skomponowana przez Boba Dylana, nagrana przez niego w grudniu 1974 r., wydana na albumie "Blood on the Tracks" w styczniu 1975 r.


Uczciwy przekręt

Uczciwy przekręt (ang. "Leverage") – amerykański serial sensacyjno-kryminalny.

Premiera pierwszego odcinka miała miejsce 7 grudnia 2008. Serial produkowany jest przez Electric Television i emitowany na antenie stacji TNT. Powstało pięć sezonów serialu. Pierwszy składa się z 13 odcinków i emitowany był między grudniem 2008 a lutym 2009. Emisja drugiego sezonu rozpoczęła się w lipcu 2009 i została podzielona na dwa sezony: letni (9 odcinków) i zimowy (6 odcinków). Trzeci sezon (premiera 20 czerwca 2010 roku) składa się z 16 odcinków. Czwarty sezon zawierać będzie 18 odcinków, a emisja rozpoczęła się w czerwcu 2011 roku. 5 sezon serialu miał premierę 15 lipca 2012 roku i będzie zawierać 15 odcinków.

W Polsce od 18 maja 2009 oglądać go można w telewizji n (usługa VOD: nSeriale), a od 5 września na antenie Canal+. Od 5 września 2011 roku emitowany jest na antenie TVN 7.


Józef Kobiałko

Józef Kobiałko ps. "Franciszek", "Kazimierz", "Walek" (ur. 20 października 1884 r. we wsi Goryń, zm. 12 listopada 1941 r. w Auschwitz) – działacz socjalistyczny i niepodległościowy. Członek Organizacji Bojowej PPS, zastępca senatora wybrany w 1935 roku w województwie lubelskim, kawaler Orderu Virtuti Militari.


Pir Mohammad-e Omar Szejch

Pir Mohammad-e Omar Szejch (ur. ok. 1380, zm. 18 maja 1409) - władca z dynastii Timurydów, panujący w Farsie od roku 1405 aż do śmierci.

Był najstarszym synem Omar Szejcha i wnukiem Timura (1370 - 1405). Kiedy jego ojciec zmarł w roku 1394 przejął po nim namiestnictwo Farsu. Za panowania Timura dwukrotnie był karany za podejrzane zachowanie. Po jego śmierci władzę Pir Mohammada uznali namiestnicy Jazdu i Abarkuhu, on sam zaś niemal natychmiast uznał zwierzchnictwo Szahrocha (1405 - 1447). Mógł mieć na to wpływ fakt, iż Szahroch po śmierci Omar Szejcha poślubił matkę Pir Mohammada, Melkat Aghę, a ponadto jego druga żona, Gouharszad Agha, była siostrą żony Pir Mohammada. Brat Pir Mohammada, Eskandar Soltan, będący namiestnikiem Hamadanu, uciekł do niego zaatakowany przez jednego z władców Lorestanu i zagrożony przez Omara, syna Miranszaha (1405 - 1408). Jego obawy przed tym ostatnim okazały się uzasadnione, ponieważ niedługo po jego odejściu Omar rzeczywiście zajął Hamadan. Dwa lub trzy miesiące po przybyciu do niego jego brata Pir Mohammad oddał mu w namiestnictwo Jazd i synowie Omara Szejcha zawarli pokój z Omarem-e Miranszahem.

Niedługo potem Pir Mohammad razem z Eskandarem Soltanem i swoim trzecim bratem, Rostamem, który był namiestnikiem Isfahanu, poparł Omara w wojnie z jego bratem, Aba Bakrem. Po sukcesie jakim był rajd na tabor Aba Bakra bracia w kwietniu 1406 roku przegrali z nim bitwę i ten przystąpił do oblężenia Isfahanu. Został jednak odparty dzięki skutecznej obronie mieszczan. Po tych wydarzeniach niezadowolony z namiestnictwa Jazdu Eskandar Soltan podjął wyprawę na Kerman, ostrzeżony o tym Pir Mohammad pochwycił go jednak i zajął Jazd, który poddał się jego siłom bez walki. Eskandar Soltan uciekł i dołączył do Rostama w Isfahanie. Pir Mohammad zaatakował go, kiedy jednak okazało się że mieszkańcy będą go bronić zadowolił się splądrowaniem przedmieść i okolicy. Wkrótce to Rostam z Eskandar Soltanem oblegali Pir Mohammada w Szirazie, także oni musieli jednak odstąpić od oblężenia.

W roku 1407/1408 Pir Mohammad pokonał swoich braci w bitwie w pobliżu łąk Ganduman i po swoim zwycięstwie ogłosił amnestię dla przeciwników. W ten sposób udało mu się przeciągnąć na swoją stronę znaczną część armii Isfahanu i kiedy podszedł do miasta to poddało mu się bez walki. Pir Mohammad następnie zdobył sobie serca Isfahańczyków ogłaszając zwolnienie z podatków. Według Hafeza-e Abru był on znany z utrzymywania dyscypliny wśród swoich żołnierzy i zakazywania wymuszeń na ludności. W roku 1409 Pir Mohammad wyruszył na Kerman, jednak 18 maja w nocy został zabity w swoim namiocie przez grupę żołnierzy działających pod przywództwem jednego z dowódców armii Szirazu, Hosejna Szarbatdara.