Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kraśniku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Kraśnik archidiecezji lubelskiej.

świątynia jest częścią dawnego zespołu klasztornego kanoników laterańskich. Została wybudowana około 1469 roku w stylu późnogotyckim. W latach 1527–1541 została przebudowana w stylu późnogotycko-renesansowym. Bryła kościoła i wyposażenie wnętrza zostały częściowo zmienione w czasie restauracji w 2 połowie XVII wieku. W latach 1907–1917 została dobudowana od strony południowej wieża zegarowa. W latach 2007–2013 w kościele były prowadzone prace remontowe.

Świątynia została wzniesiona na planie krzyża i jest podpiwniczona. Komora główna jest nakryta sklepieniem kolebkowym opartym na gurtach. Od strony północnej i strony południowej przylegają do niej dwa pomieszczenia nakryte sklepieniem kolebkowym otwarte szeroką arkadą. Także od strony południowej Jest umieszczona niewielka komora nakryta sklepieniem kolebkowym połączona krętym wąskim korytarzem w grubości muru z komorą główną. W części prezbiterialnej, od strony wschodu znajduje się małe prostokątne pomieszczenie. Piwnica pierwotnie krypta, do której wchodziło się schodami prowadzącymi od blaszanych drzwi w posadzce, za głównym wejściem do świątyni, w podchórzu, obecnie dostępna jest z zewnątrz, z dobudówki, mieszczącej schody z północnej elewacji świątyni. W związku z założeniem centralnego ogrzewania w latach 60. XX wieku zostały przebudowane podziemia świątyni.

Wnętrze świątyni jest podzielone na trzy nawy. Korpus nawowy o czterech przęsłach, oddzielony jest od prezbiterium ostrołukowym łukiem tęczowym. Nawa główna otwiera się do naw bocznych czterema parami ostrołukowych arkad podpartymi czworokątnymi filarami. Gurty sklepienne są podparte masywnym gzymsem i spływają na występy filarów. Sklepienie sieciowe w nawie głównej posiada zworniki w formie rozet i jeden hierogram IHS. W nawach bocznych znajduje się także sklepienie sieciowe, posiadające zworniki, w których znajdują się herby: Topór, Pilawa, Strzemię, hierogram IHS i rozety. W zakrystii znajduje się sklepienie krzyżowe z herbem Korczak w kluczu. W skarbcu jest umieszczone sklepienie kolebkowe, w oratorium znajduje się sklepienie kolebkowe z lunetami.


Kumisi

Kumisi – wieś w Gruzji, w Dolnej Kartlii, w gminie Gardabani, nad rzeką Kurą. Leży na wysokości 500 m n.p.m., w odległości 48 km od miasta Gardabani, na trasie kolejowej Tbilisi-Baku. W 2002 roku liczyła 2182 mieszkańców.

Pierwsze wzmianki wsi pochodzą z XV wieku. W Kumisi znajduje się średniowieczny kościół Świętej Trójcy i krypta rodu Orbeliani.

znajduje się w jednostce administracyjnej


Aghtakla

Aghtakla – wieś w Gruzji, w Dolnej Kartlii, w gminie Gardabani, nad rzeką Kurą. Leży na wysokości 340 m n.p.m., w odległości 18 km od miasta Gardabani, na trasie kolejowej Tbilisi-Baku. W 2002 roku liczyła 4229 mieszkańców.


Kaadsijärv

Kaadsijärv () – jezioro w Estonii, w prowincji Valgamaa, w gminie Karula. Położone jest na południe od wsi Lusti. Ma powierzchnię 2,3 ha linię brzegową o długości 751 m, długość 240 m i szerokość 140 m. Sąsiaduje z jeziorami Kaadsi Mustjärv, Ojajärv, Karula Savijärv, Kallõtõ, Väikene Mustjärv, Õdri. Położone jest na terenie Parku Narodowego Karula.


Gediminas Dalinkevičius

Gediminas Dalinkevičius (ur. 3 września 1946 w Kownie) – litewski muzyk, skrzypek, dyrygent oraz polityk, poseł na Sejm.


Rozdarte serca

Rozdarte serca () – turecki serial telewizyjny nadawany przez Star TV od 1 grudnia 2014 do 27 marca 2017. Serial liczy 3 serie. W Polsce emitowana była tylko seria pierwsza, premierowo w TVP 1 od 8 marca 2016 do 7 października 2017 .


Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai

Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai (szw. "LasseMajas detektivbyrå") – szwedzka seria książek dla dzieci napisanych przez Martina Widmarka, ilustrowanych przez Helenę Willis.

Seria opowiada przygody dwójki dzieci – Lassego i Mai, którzy żyją w małym miasteczku Valleby i prowadząc swoje biuro detektywistyczne, pomagają komisarzowi policji rozwiązywać rozmaite zagadki.

Na motywach książek powstały filmy pełnometrażowe. Obok serii książek, są również gry, puzzle itp. Popularną serię książek o przygodach Lassego i Mai wydaje poznańskie Wydawnictwo Zakamarki.


Jedna ręka nie klaszcze

Jedna ręka nie klaszcze (tytuł oryginalny "Jedna ruka netleská") – czeska komedia z 2003 roku w reżyserii Davida Ondříčka na podstawie scenariusza Jiří Macháčka, Davida Ondříčka i Ivana Trojana. Zdjęcia do filmu były kręcone w Pradze.


Jeff Beck's Guitar Shop

Jeff Beck's Guitar Shop – album studyjny brytyjskiego gitarzysty Jeffa Becka. Wydawnictwo ukazało się w październiku 1989 roku nakładem wytwórni muzycznej Epic Records. Płyta została nagrana w The Sol Studio w Cookham. Becka w nagraniach wsparli klawiszowiec Tony Hymas oraz perkusista Terry Bozzio.


Sojuz MS-04

Sojuz MS-04 – misja statku Sojuz do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, która dostarczyła jej 51. i 52. stałą załogę. Start nastąpił 20 kwietnia 2017 r., a lądowanie 3 września 2017 r.


Garbšiai

Garbšiai – wieś na Litwie, zamieszkana przez 2 ludzi, w rejonie ignalińskim, 7 km na północ od Kozaczyzny.


Warszawa Stalowa

Warszawa Stalowa – wąskotorowa stacja w Warszawie zlikwidowana w 1949 roku oraz budowany normalnotorowy przystanek kolejowy na linii kolejowej nr 9.


Wojciech Miltyk

Wojciech Miltyk (ur. 1969) – polski naukowiec, farmaceuta, profesor nauk farmaceutycznych. Dziekan Wydziału Farmaceutycznego z Oddziałem Medycyny Laboratoryjnej Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku, prezes Polskiego Towarzystwa Farmaceutycznego Oddział Białystok.


Wspólnota Rodzimowierców „Watra”

Wspólnota Rodzimowierców „Watra” – wspólnota religijna powstała w 2009 roku we Wrocławiu i skupiająca rodzimowierców z obszaru Dolnego Śląska, posiadająca osobowość prawną jako fundacja zarejestrowana w 2013 pod nazwą Fundacja na rzecz Kultury Słowiańskiej „Watra”. Prezesem fundacji, liderem i jednym z żerców wspólnoty oraz ich założycielem jest Rafał Merski.


Aharon Goldstein

Aharon Goldstein (hebr.: אהרן גולדשטיין, ur. 19 grudnia 1902 w Złotopolu, zm. 12 października 1976) – izraelski polityk, w latach 1963–1974 poseł do Knesetu z list Partii Liberalnej i Gahalu.


Legion samobójców

Legion samobójców (ang. "Suicide Squad") − amerykański film akcji na podstawie drużyny antybohaterów o tej samej nazwie, znanej z komiksów DC Comics. Jest to trzecia produkcja wchodząca w skład franczyzy DC Extended Universe. "Legion samobójców" został wyreżyserowany i napisany przez Davida Ayera. W głównych rolach wystąpili: Will Smith, Jared Leto, Margot Robbie, Joel Kinnaman, Viola Davis, Jai Courtney, Jay Hernandez, Adewale Akinnuoye-Agbaje, Scott Eastwood, Karen Fukuhara, Ike Barinholtz i Cara Delevingne.

Światowa premiera filmu miała miejsce 1 sierpnia 2016 roku w Nowym Jorku. W Polsce zadebiutował on 5 sierpnia tego samego roku. Produkcja zarobiła na całym świecie ponad 746 milionów dolarów i stała się dziesiątym najbardziej dochodowym filmem 2016. Film otrzymał jednak głównie negatywne recenzje od krytyków, chwalono obsadę i charakteryzację, krytykowano natomiast fabułę, reżyserię, montaż i postacie.

"Legion samobójców" podczas 89. ceremonii wręczenia Nagród Akademii Filmowej otrzymał statuetkę za najlepszą charakteryzację i fryzury. W 2020 pojawił się spin-off filmu, "Ptaki Nocy". W 2021 premierę będzie miała kontynuacja filmu Ayera, w której powróci część obsady znanej z pierwszej części.


Pałac Sándora

Pałac Sándora (czytaj: "Szandora;" węg. "Sándor-palota") – budynek w Budapeszcie w dzielnicy zamkowej przy placu Szent György tér; przebiega pod nim tunel pod Wzgórzem Zamkowym. Wybudowano go w latach 1803–1806 w stylu klasycystycznym.

Pierwotnie był siedzibą rodziny Sándorów. W 1867, zgodnie z propozycją premiera Gyuli Andrássy’ego, państwo węgierskie najpierw wynajęło, a następnie ostatecznie kupiło go na rezydencję premiera. W latach 1867–1945 (z krótkimi przerwami) służył jako rezydencja premiera Węgier, a często był też miejscem posiedzeń rządu. W czasie II wojny światowej został prawie całkowicie zniszczony, potem przez dłuższy czas używany był jako magazyn muzealny. Fasadę wyremontowano dopiero w latach 1989–1990, a kompletnej restauracji dokonano między 2000 a 2002. Wygląd zewnętrzny odpowiada pierwotnemu stanowi z 1806, a umeblowanie odzwierciedla stan z okresu międzywojennego. Od 2003 stanowi rezydencję prezydenta Republiki Węgierskiej i jednocześnie siedzibę Urzędu Prezydenta Republiki.


Hilton Molino Stucky Venice

Hilton Molino Stucky Venice – dawny młyn zbożowy w Wenecji, położony na wyspie Giudecca, nad Canale della Giudecca. Zbudowany pod koniec XIX wieku w stylu neogotyckim na zlecenie przedsiębiorcy Giovanniego Stucky’ego. Wzorem architektonicznym były neogotyckie budynki przemysłowe Północnej Europy, a zwłaszcza budynek browaru Gilde Brauerei w Hanowerze. Od 2007 roku należy do sieci hotelowej Hilton Worldwide. Na cały kompleks architektoniczny składa się 13 budynków, wśród których główny, Mulino Stucky jest jednym z najbardziej znanych zabytków architektury przemysłowej miasta Wenecji.


Kościół am Steinhof

Kościół am Steinhof (niem. Kirche am Steinhof, znany również jako Kirche zum heiligen Leopold – kościół pw. św. Leopolda) – rzymskokatolicki kościół w Wiedniu, w dzielnicy Penzing. Zbudowany został w latach 1904–1907 przez Ottona Wagnera jako część zespołu szpitalnego dla umysłowo chorych.

Jest jednym z najpiękniejszych przykładów architektury secesyjnej w Austrii.


Rachel Azarja

Rachel Azarja (hebr.: רחל עזריה, ang. "Rachel Azaria", ur. 21 grudnia 1977 w Jerozolimie) – izraelska polityk, w latach 2015–2019 poseł do Knesetu z listy Kulanu (My Wszyscy).

W wyborach parlamentarnych w 2015 po raz pierwszy dostała się do izraelskiego parlamentu. W dwudziestym Knesecie zasiadała w komisjach finansów, spraw wewnętrznych i środowiska oraz etyki. W kwietniu 2019 utraciła miejsce w parlamencie.


Gila Gamli’el

Gila Gamli’el (hebr.: גילה גמליאל, ur. 24 lutego 1974 w Gederze) – izraelska polityk, w latach 2003–2006 oraz od 2009 poseł do Knesetu z listy Likudu. W latach 2005–2006 wiceminister rolnictwa, w latach 2009–2013 wiceminister odpowiedzialna za postęp wśród młodzieży, studentów i kobiet, zastępca przewodniczącego dziewiętnastego Knesetu, od 2015 minister ds. emerytów. Od 17 maja 2020 roku minister ochrony środowiska.

W wyborach parlamentarnych w 2003 po raz pierwszy dostała się do izraelskiego parlamentu. Zasiadała w Knesetach XVI, XVIII, XIX, XX i XXI kadencji.


This Is What the Truth Feels Like

This Is What the Truth Feels Like – trzeci album studyjny amerykańskiej piosenkarki Gwen Stefani, wydany 18 marca 2016 roku nakładem wytwórni Interscope. Krążek zadebiutował na pierwszym miejscu Billboard 200, będąc tym samym pierwszym albumem artystki, który dotarł na szczyt tego notowania. Album promowały dwa single, wydany 20 października 2015 „Used to Love You” oraz „Make Me Like You” do którego zrealizowano pierwszy klip w historii nakręcony na żywo podczas rozdania nagród Grammy.


Zamek w Białej

Zamek w Białej – jeden z rejestrowanych zabytków miasta Biała w województwie opolskim.

Jest to zamek zbudowany najprawdopodobniej przez Piastów opolskich w XVI wieku w stylu renesansowym, na miejscu wcześniejszej warowni. Został przebudowany w stylu wczesnobarokowym w XVII stuleciu. Budowla składa się z trzech skrzydeł z krużgankami i wieży czworościennej zakończonej barokowym dachem hełmowym. W przyziemiu zachowały się gotyckie mury z XIV-XV wieku.

Obecnie budowla jest własnością prywatną.


What Now

What Now – szósty singiel barbadoskiej piosenkarki Rihanny, pochodzący z jej siódmego albumu studyjnego "Unapologetic". Klip do utworu został nakręcony we wrześniu 2013 roku w Tajlandii.


Rozporządzenie Komisji Europejskiej (WE) nr 2257/94 z dnia 16 września 1994 r. ustanawiające normy jakości bananów, czasem określane w mediach jako rozporządzenie o krzywiźnie bananów, to regulacja Unii Europejskiej ustanawiające standardy klasyfikacji bananów w marketingu i handlu międzynarodowym, która weszła w życie 1 stycznia 1995. Została zniesiona i zastąpiona uproszczoną regulacją 1333/2011 z 19 grudnia 2011, która weszła w życie 9 stycznia 2012.

Komisja Europejska i Parlament Europejski określiły rozporządzenie 2257/94 jako najbardziej znany „euromit”, ponieważ wiele komentarzy medialnych przedstawiło je karykaturalnie jako przykład zbędnej i frywolnej biurokratyzacji. Gazety tabloidowe takie jak polski Fakt lub brytyjski The Sun, oraz niektórzy europosłowie tacy jak Ryszard Czarnecki oraz Jerzy Buzek, opisywali regulację jako „absurd”, „zakaz sprzedaży krzywych bananów”, lub działanie lobby europejskich producentów. Media takie jak BBC, The Guardian, The Economist czy The New York Times przedstawiły historię rozporządzenia „jeden z najbardziej uporczywych euromitów,” otaczających uzasadnione prawa.

Rozporządzenie zostało przygotowane na prośbę przedstawicieli branży rolniczej oraz ministrów krajów członkowskich Unii Europejskiej, jako element ujednolicania międzynarodowych klasyfikacji norm jakości produktów, w celu ułatwienia handlu w obrębie UE. Dotyczyło ono jedynie nieprzetworzonych, niedojrzałych bananów spotykanych w globalnym hurtowym imporcie. Kryterium zniekształceń bananów obejmował jedynie najwyższą klasę jakości produktu – „ekstra” (obok np. kryterium zabrudzenia czy przemrożeń) – i dopuszczał tolerancję dla określonego odsetka produktów i dla niedużych odstępstw, oraz wyjątek dla nietypowych odmian pochodzących z Madery, Azorów, Algarve, Krety i Lakonii.

W czasie prac nad zastępującą rozporządzenie regulacją 1333/2011, sprzeciw wobec odwołania prawa zgłosili przedstawiciele 16 krajów, w tym Polski, uzasadniając to obawą przed ponowną fragmentaryzacją standardów jakości.


Telewizja w Turkmenistanie

Telewizja w Turkmenistanie według stanu na grudzień 2014 roku, składa się z 7 kanałów. Wszystkie z nich są własnością państwową i są finansowane przez rząd. Są to:
Kanały nadawcy publicznego współpracują z CCTV, Rossija-24, Euronews i NHK.

Wszystkie kanały nadają w języku turkmeńskim, jednak na kanale Miras można oglądać rosyjskie ORT o wyznaczonych porach, a Turkmenistan TV, z racji, iż jest kanałem międzynarodowym, nadaje również w 6 innych językach: rosyjskim, angielskim, chińskim, arabskim, perskim i francuskim.


Carlotta Moscia

Carlotta Moscia (ur. 28 kwietnia 1994 w Giaveno, Włochy) – włoska piłkarka, grająca na pozycji pomocnika.


Fastlane (2017)

Fastlane (2017) – gala wrestlingu wyprodukowana przez federację WWE dla wrestlerów z brandu Raw. Odbyła się 5 marca 2017 w Bradley Center w Milwaukee w Wisconsin. Emisja była przeprowadzana na żywo za pośrednictwem WWE Network oraz w systemie pay-per-view. Była to trzecia gala w chronologii cyklu WWE Fastlane.

Na gali odbyło się dziesięć pojedynków, w tym jedna podczas pre-show. W walce wieczoru, Goldberg pokonał Kevina Owensa i zdobył WWE Universal Championship, stając się jedyną osobą, która zdobyła Universal Championship, World Heavyweight Championship (WWE) oraz WCW World Heavyweight Championship. Prócz tego, Roman Reigns pokonał Brauna Strowmana, kończąc jego nieprzerwane pasmo zwycięstw. Bayley obroniła WWE Raw Women’s Championship w walce z Charlotte Flair, wskutek czego Charlotte po raz pierwszy przegrała singlową walkę na gali pay-per-view. Neville obronił WWE Cruiserweight Championship w pojedynku z Gentlemanem Jackiem Gallagherem, zaś Luke Gallows i Karl Anderson obronili swoje WWE Raw Tag Team Championship pokonując Enzo Amore i Big Cassa.


Hanaa Abdel Fattah Metwaly

Mohamed Hanaa Abdel Fattah Metwaly (znany jako Hanaa Abdel Fattah) (ur. 13 grudnia 1944 w Kairze, zm. 19 października 2012 tamże) – egipski reżyser teatralny, aktor, pedagog, tłumacz literatury polskiej.

Był absolwentem Kairskiej Akademii Sztuk, wydziału arabistyki Uniwersytetu Warszawskiego oraz wydziału reżyserii PWST w Warszawie.

Reżyserował w Teatrze Współczesnym w Warszawie, w Starej Prochowni i innych polskich teatrach. Był profesorem Instytutu Teatralnego Akademii Sztuk w Kairze. Zapraszał do Kairu takich artystów jak: Józef Szajna, Jan Englert, Jerzy Zelnik, Andrzej Dziuk, Leszek Mądzik, Bogusław Semotiuk, Aleksandra Górska, Barbara Pszoniak-Lasocka i innych.

W 2012 został odznaczony Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Od roku 1992 na stałe mieszkał w Kairze wraz z rodziną: żoną, Polką, Dorotą oraz córkami: Agnieszką (Ati), Jasminą i Kamila.

Hanaa Abdel Fattah Metwaly był drugim z czworga dzieci rodziny Abdel Fattah. Ojciec jego był dziennikarzem, krytykiem literackim, aktorem radiowym. Po zdaniu matury podjął studia w Akademii Teatralnej na kierunku aktorstwo i reżyseria. W połowie studiów rozpoczął dodatkowo naukę w Akademii Filmowej na wydziale scenariusz i reżyseria filmowa. Obie uczelnie ukończył z wyróżnieniem. Po studiach otrzymał pracę w Ministerstwie Kultury w Departamencie Domów Kultury.

Od wczesnych lat związany był ze sztuką. Już jako ośmiolatek grywał w słuchowiskach radiowych. Popularność przyniosła mu tytułowa rola w serialu opartym na "Baśniach 1001 nocy" – "Przygody Sindbada żeglarza". Potem nastąpiły kolejne role już na  deskach Teatru Narodowego i w filmie. Grał m.in. w filmie "Dworzec centralny" (1958) wyreżyserowanym przez znanego egipskiego filmowca Youssefa Chahine'a[i].

W trakcie studiów mniej czasu poświęcał grze aktorskiej, bardziej skupił się na reżyserii teatralnej, która była jego główną pasją. Jeszcze będąc studentem dał się poznać jako artysta rokujący nadzieje na przyszlość. Jego pierwsze prace reżyserskie to znane dramaty Nikosa Kazandzakisa[ii], E. O'Neill[iii], A. Faraga[iv] i innych. Największym sukcesem tamtych lat było wyreżyserowanie, już w ramach pracy w Min. Kultury, spektaklu "Król Bawełny" (1969) Youssefa Idrisa.

Wysokie oceny na studiach, osiągnięcia w pracy zawodowej zaowocowały przyznaniem mu stypendium na pogłębianie studiów zagranicą. Miał do wyboru Anglię lub dowolny kraj z byłego bloku socjalistycznego. W jego decyzji dużą rolę odegrał Alfred Farag, który powiedział: "Jeżeli chcesz poznać naprawdę dobry teatr to jedź do Polski". Tak też zrobił. Z początkiem lat siedemdziesiątych w mroźny grudniowy dzień przyleciał do Warszawy. Jak wszystkich cudzoziemskich stypendystów skierowano go do Łodzi na kurs nauki języka polskiego. Z natury otwarty, towarzyski, szybko nawiązujący kontakty z łatwością wszedł w przyjaźnie ze środowiskiem artystycznym, głównie z łódzkim Teatrem im. Stefana Jaracza.  Po zakończeniu kursu powrócił do Warszawy, uniezależnił się od zobowiązań wobec rządu egipskiego rezygnując ze stypendium. Rozpoczął studia magisterskie w Uniwersytecie Warszawskim na ówczesnym Wydziale Arabistyki podejmując jednocześnie pracę lektora.

I tak związał się zawodowo, artystycznie i w sprawach osobistych na ponad czterdzieści lat z Polską, którą uważał za swoją drugą ojczyznę.

Nauka w Łodzi dała mu wiele, gdyż od powrotu do Warszawy mówił już po polsku. Miał grono przyjaciół pośród Egipcjan, którzy  jak on przybyli na stypendia, jednak większą część czasu spędzał z Polakami. Nie zamykał się w swojej kulturze i jej zwyczajach. Starał się wtopić w społeczeństwo polskie celem bliższego poznania go i zrozumienia, co nie zawsze bylo aprobowane przez jego przyjaciół z kraju.

Kupował mnóstwo książek z polskiej literatury pięknej, dramaty, poezje, opracowania specjalistyczne w dziedzinie teatru. Czytał je nagminnie nawet w tramwaju, autobusie czy pociągu, co w tamtych czasach było w Polsce dosyć popularne. Chodził na większość spektakli granych w Warszawie, a nawet dojeżdżał do Krakowa do Teatru Starego. Zachwycał go teatr Kantora, Szajny, osiągnięcia artystyczne Grotowskiego, Wl. Staniewskiego w Gardzienicach...

Po roku mówił już biegle z poprawnym akcentem. Miał drobne pomyłki, najtrudniej radził sobie z partykułą "się" i końcówkami niektórych przymiotników, ale i to po latach opanował. Gdy ktoś obcy rozmawiał z nim przez telefon nie poznawał, że mówi z cudzoziemcem.

Był w ciągłym ruchu, zawsze aktywny, chłonny wszystkiego. Warszawa mu nie wystarczała, chciał poznać całą Polskę. W weekendy, czy inne dni wolne oraz urlopy jeździł po kraju z żoną, a z czasem do tych podróży dołączały dzieci, trzy córki. Nie sposób wymienić wszystkich miejsc gdzie był, łatwiej byłoby napisać gdzie nie był; i wszędzie dobrze się czuł, bawił, poznawał nowych ludzi, nowych przyjaciół. Zachwyciły go Tatry, jeziora mazurskie, ucztował ze ślązakami, choć mowę ich trzeba mu było chwilami tłumaczyć. Z wielką przyjemnością zwiedzał polskie kościoły, fotografował kapliczki przydrożne, brał udział w procesji w Boże Ciało w Łowiczu, słuchał koncertu Chopinowskiego w Żelazowej Woli.

Te wszystkie doznania zaowocowały pierwszymi artykułami opublikowanymi w prasie kairskiej, irakijskiej i kuwejckiej. Oto kilka wybranych: Jak polski film przedstawia historię (1974), Hubal i wojna partyzancka (1974), Stanisław Wyspiański (1982), Kantor i jego plastyczny teatr (1986), Teatr polski i jego twórcy (1987), Scena Plastyczna Mądzika (1991), Dramat śmierci u Tadeusza Kantora (1991).

Były to początki propagowania Polski i jej kulturę w Egipcie i Świecie Arabskim. Ta strona jego działalności z biegem lat poszerzyła się na inne jeszcze formy polskiego dorobku w dziedzinie sztuki i literatury.
----[i]  Youssef Chahine (1926 - 2008) – egipski reżyser filmowy. Otrzymał wiele nagród, między innymi nagrodę za całokształt twórczości na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1997 roku. Jest twórcą jednej z 11 części międzynarowego filmu poświęconego reakcji na zamach na World Trade Center – 11.09.01.

[ii]  Nikos Kazandzakis (1885 - 1957) – grecki powieściopisarz, poeta, dramaturg, tłumacz i myśliciel. Znany m.in. jako autor powieści "Grek Zorba."

[iii] Eugene Gladstone O’Neill (1888 - 1953) – dramaturg amerykański, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 1936.

[iv]  Alfred Farag (1929-2005) – egipski dramatopisarz


Pierwszy rząd Stanleya Baldwina

Pierwszy rząd Stanleya Baldwina – rząd Partii Konserwatywnej pod przewodnictwem Stanleya Baldwina powstał 22 maja 1923 i przetrwał do 22 stycznia 1924.


Heinrich Albert

Heinrich Albert (ur. 28 czerwca 1604 w Lobenstein, zm. 6 października 1651 w Królewcu) – niemiecki kompozytor i poeta.

Pochodził z pogranicza Turyngii i Saksonii. W 1622 wstąpił do gimnazjum w Gerze, następnie studiował kompozycję w Dreźnie u swojego wuja, najwybitniejszego żyjącego wówczas kompozytora niemieckiego, Heinricha Schütza. Na życzenie rodziców rok później zaczął jednak studia prawnicze w Lipsku, gdzie jednak nie zrezygnował z edukacji muzycznej – uczył się u Johanna Hermanna Scheina, cenionego kompozytora i ówczesnego kantora w lipskim kościele św. Tomasza. Wpływ Scheina na twórczość muzyczną Alberta zaznaczył się wyraźnie w utworach młodego kompozytora.

W 1626 Albert wyjechał do Prus w celu studiów muzycznych. Kształcił się w Królewcu u miejscowego kompozytora i organisty, Johannesa Stobäusa. W 1631 został organistą katedry w Królewcu i to stanowisko piastował aż do śmierci. Należał do kręgu artystycznego skupionego wokół poety Simona Dacha.

Do dzieł Heinricha Alberta należą utwory instrumentalne (w tym organowe) i wokalne – pieśni kościelne i świeckie. W jego utworach zaznacza się bliskość kultury polskiej – zaznaczana przez samego autora w tytułach takich jak "Aria Polonica" albo "Tantz nach Art der Polen". Heinrich Albert był również doceniany za życia jako poeta i autor tekstów do pieśni (również własnych) – jego pieśni były wydawane przez działające wówczas w Królewcu kółko literackie.


Wydział Nauk Historycznych i Pedagogicznych Uniwersytetu Wrocławskiego (WNHiP UWr) – jeden z 10 wydziałów Uniwersytetu Wrocławskiego powstały w 1988 roku w wyniku reorganizacji Wydziału Filozoficzno-Historycznego i podzielenia go na wyżej wymieniony oraz Wydział Nauk Społecznych Uniwersytetu Wrocławskiego. Kształci studentów na ośmiu podstawowych kierunkach zaliczanych do nauk humanistycznych, na studiach stacjonarnych oraz niestacjonarnych.

Wydział Nauk Historycznych i Pedagogicznych jest jednostką interdyscyplinarną. W jego ramach znajduje się 6 instytutów oraz 2 katedry (etnologii i muzykologii). Aktualnie zatrudnionych jest 265 pracowników naukowo-dydaktycznych (z czego 24 na stanowisku profesora zwyczajnego, 35 na stanowisku profesora nadzwyczajnego i adiunkta ze stopniem doktora habilitowanego, 24 na stanowisku doktora habilitowanego, 182 na stanowisku doktora).

Liczna jest również grupa 106 adiunktów. Wydział współpracuje również z emerytowanymi profesorami, których autorytet wspiera zarówno proces dydaktyczny, jak i przede wszystkim wymianę międzynarodową.

Według stanu na 31 grudnia 2019 roku na Wydziale Nauk Historycznych i Pedagogicznych studiuje łącznie 3527 studentów (w tym 2568 na studiach dziennych, 959 na studiach zaocznych), co czyni pod względem liczby słuchaczy trzeci wydział uniwersytetu po Wydziale Filologicznym i Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii. Ponadto na wydziale kształci się 170 doktorantów, odbywających studia doktoranckie w ramach Szkoły Doktorskiej.


(3852) Glennford

(3852) Glennford – planetoida z pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 5 lat i 179 dni w średniej odległości 3,11 j.a. Została odkryta 24 lutego 1987 roku w Europejskim Obserwatorium Południowym przez Henriego Debehogne. Nazwa planetoidy została nadana na cześć Glenna Forda, amerykańskiego aktora znanego z westernów. Przed nadaniem nazwy planetoida nosiła oznaczenie tymczasowe (3852) 1987 DR6.


2 Front Dalekowschodni

2 Front Dalekowschodni (ros. "2-й Дальневосточный фронт") – związek operacyjno-strategiczny Armii Czerwonej o kompetencjach administracyjnych i operacyjnych na dalekowschodnim terytorium ZSRR, działający podczas wojny z Japonią w 1945 roku w czasie II wojny światowej.

Utworzony 2 lub 5 sierpnia 1945 z Frontu Dalekowschodniego. Dowódcą frontu był gen. armii Maksim Purkajew. W skład frontu wchodziły: 2., 15. i 16. Armia, 5 Samodzielny Korpus Piechoty, Kamczacki Rejon Obrony i 10 Armia Lotnicza. Rozwinął się na linii: Błagowieszczeńsk, Babstowo, Woskrieszienskoje naprzeciw japońskiej Armii Kwantuńskiej oraz w rejonie Sowietskaja Gawań na północnym Sachalinie. Uczestniczył częścią sił w operacji kwantuńskiej i wyzwoleniu północnej Korei (9 sierpnia – 2 września 1945). Jego 56 Korpus Piechoty i 16 Armia (dowódca gen. L. Czeremisow) przy współdziałaniu z Flotą Oceanu Spokojnego wykonały operację sachalińską (11–25 sierpnia). Między 18 sierpnia a 1 września siłami Kamczackiego Rejonu Obrony i oddziałów Pietropawłowskiej Bazy Morskiej przeprowadził operację desantową na Wyspy Kurylskie. Oba te działania bojowe prowadzone były przeciw 5. Frontowi japońskiemu.

10 września 1945 na bazie frontu powstał Dalekowschodni Okręg Wojskowy.


Elżbieta Ryl-Górska

Elżbieta Ryl-Górska (ur. 16 kwietnia 1933) – polska śpiewaczka operetkowa (sopran), związana głównie z Operetką Warszawską oraz pedagog muzyczny.


Robert Markuš

Robert Markuš, cyr. Роберт Маркуш (ur. 7 października 1983 w Bačkiej Topoli) – serbski szachista, arcymistrz od 2004 roku.


Break the Science Barrier

Break the Science Barrier – telewizyjny film dokumentalny napisany i zrealizowany przez Richarda Dawkinsa. Zadaniem filmu jest udowodnienie, że praca naukowca jest nie tylko pożyteczna, ale intelektualnie stymulująca i ekscytująca. Autor przeprowadza wywiady z wieloma znanymi postaciami ze świata nauki i nie tylko. Film zawiera wiele wątków obecnych w wydanej dwa lata później książce "Rozplatanie tęczy".

Pierwotnie wyemitowany przez Channel 4 w Wielkiej Brytanii – zapoczątkował współpracę pomiędzy tą stacją a Dawkinsem. Ponad dziesięć lat później wydany na DVD.


Feroz Khan

Feroz Khan (hindi: फ़ेरोज़ ख़ान, urdu: فیروز خان, inaczej Firoz Khan, Feroze Khan, ur. 25 września 1939 w Bengaluru, Indie, zm. 27 kwietnia 2009 tamże) – to sławny bollywoodzki aktor, reżyser, montażysta i producent filmowy. Był ojcem młodego i popularnego aktora Fardeena Khana.

Jego ojciec pochodził z Afganów, matka z Parsów. Zadebiutował w 1960 roku w filmie "Didi". Był muzułmaninem, chociaż jego żona, córka i syn są wyznania hinduistycznego.


Galeria Willa

Galeria Willa – jedna z trzech galerii należących do Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi. Galeria znajduje się przy ulicy Wólczańskiej 31/33, w zabytkowej willi wzniesionej w 1903 roku według projektu Gustawa Landau-Gutentegera dla łódzkiego fabrykanta Leopolda Kindermanna. Galeria powstała w 1975 roku.


Fryderyka Elkana

Fryderyka Elkana (właśc. Fryderyka Judkowska, ur. 4 grudnia 1942 w Aczyńsku w ZSRR, obecnie Rosja) – polska piosenkarka i wokalistka jazzowa działająca w Polsce i we Francji; także aktorka niezawodowa. Absolwentka warszawskiej Średniej Szkoły Muzycznej w klasie śpiewu. Wykonywała zarówno standardy jazzowe, jak i utwory z repertuaru polskiej muzyki rozrywkowej.

znajduje się we współczesnej jednostce administracyjnej


Schroniska na Śnieżce

Schroniska na Śnieżce – nieistniejące obiekty turystyczne na Śnieżce – najwyższym szczycie Karkonoszy (1602 m n.p.m.), zlokalizowane po obu stronach granicy.


Ratusz w Żaganiu

Ratusz w Żaganiu – wieża ratuszowa jest pozostałością ratusza usytuowanego pierwotnie w Rynku, a w XVI wieku przeniesionego na zachodnią pierzeję zabudowy mieszkalnej. Usytuowana jest pośrodku Rynku. Neoklasycystyczna, zbudowana w latach 1879–1880 na wzór florenckiego Palazzo Vecchio z wykorzystaniem fragmentów ratusza gotyckiego z XIV-XVI wieku. Na I piętrze zachowało się sklepienie kryształowe z pierwszej połowy XVI wieku.

Ratusz doznał poważnych uszkodzeń w czasie nalotu alianckiego 11 kwietnia 1943.


USS Stockton (DD-73)

USS Stockton (DD-73) – amerykański niszczyciel typu "Caldwell" będący w służbie United States Navy w czasie I wojny światowej. W czasie II wojny światowej służył w Royal Navy pod nazwą HMS Ludlow. Nazwa okrętu pochodziła od komandora Roberta Stocktona (1795–1866).


USS Gwin (DD-71)

USS Gwin (DD-71) – amerykański niszczyciel typu "Caldwell" będący w służbie United States Navy w czasie I wojny światowej. Patronem okrętu był Lieutenant Commander William Gwin (1832–1863).

Okręt został zwodowany 22 grudnia 1917 w stoczni Seattle Construction & Drydock Company, matką chrzestną była James S. Woods. Jednostka weszła do służby 18 marca 1920 w Puget Sound, pierwszym dowódcą został Lt. Comdr. H. H. Bousen.

"Gwin" opuścił Puget Sound 26 kwietnia i udał się w rejs do portów kalifornijskich. Stamtąd przeszedł przez Kanał Panamski do Newport, gdzie dotarł 2 czerwca. Brał udział w operacjach wzdłuż wschodniego wybrzeża USA sięgających na południe do Charleston.

Niszczyciel został wycofany ze służby w Philadelphia Navy Yard 28 czerwca 1922. Pozostał nieaktywny w Filadelfii do czasu skreślenia jego nazwy z listy okrętów floty 25 stycznia 1937. Jego kadłub został sprzedany na złom 16 marca 1939 firmie Union Shipbuilding Company z Baltimore.


USS Benham (DD-49)

USS Benham (DD-49) – amerykański niszczyciel typu "Aylwin" będący w służbie United States Navy w czasie I wojny światowej.

Okręt zwodowano 22 marca 1913 w stoczni William Cramp and Sons Ship and Engine Building Company w Filadelfii. Matką chrzestną była Edith Wallace Benham, córka patrona okrętu, kontradmirała Benhama. Jednostka weszła do służby 20 stycznia 1914, pierwszym dowódcą został Lieutenant Commander C. P. Train.

Po rejsie odbiorczym w rejonie Karaibów, "Benham" przeszedł do rezerwy 24 lipca 1914. Ponownie przeszedł do aktywnej służby 21 grudnia 1914, dołączył do Flotylli Torpedowej Floty Atlantyku i pełnił służbę patrolową i szkoleniową wzdłuż wschodniego wybrzeża USA. Ratował załogę z holenderskiego parowca "Blommersdijk" 8 października 1916 po tym jak statek został zatopiony przez niemiecki okręt podwodny U-53 w pobliżu Nowej Anglii. Okręt opuścił Tomkinsville 15 maja 1917 i po przejściu do Queenstown w Irlandii pełnił służbę patrolową do czasu przejścia do Brestu we Francji 10 czerwca 1918. Bazując w Breście pełnił służbę patrolową do końca I wojny światowej. 21 grudnia 1918 odpłynął do Stanów Zjednoczonych.
Dołączył do Floty Atlantyku na początku 1919 "Benham" i wziął udział w manewrach zanim przeszedł do rezerwy służbowej w Norfolk 28 czerwca 1919. Podczas 1921 pływał wzdłuż atlantyckiego wybrzeża USA do momentu przydzielenia do Eskadr Lotniczych (ang. Air Squadrons) Floty Atlantyku jako okręt obserwacji samolotów i tender. Zwolniony z tego przydziału w maju 1922 przeszedł do Filadelfii, gdzie został wycofany ze służby 7 lipca 1922.

Został rozebrany na złom w 1935, a pozostałości zostały sprzedane 23 kwietnia 1935.


USS Sampson (DD-63)

USS Sampson (DD-63) – amerykański niszczyciel, okręt główny typu "Sampson" będący w służbie United States Navy w czasie I wojny światowej. Nazwa okrętu pochodziła od admirała Williama T. Sampsona (1840–1902).

Stępkę okrętu położono 21 kwietnia 1915 w stoczni Fore River Shipbuilding Company. Zwodowano go 4 marca 1916, matką chrzestną była Marjorie Sampson Smith. Jednostka weszła do służby 27 czerwca 1916 w Boston Navy Yard, pierwszym dowódcą został Commander B. C. Sampson.

Kontrtorpedowiec "Sampson" został przydzielony do 9 Dywizjonu wchodzącego w skład Atlantyckich Sił Niszczycieli (ang. Atlantic Destroyer Force) i przeprowadził rejs odbiorczy w pobliżu zatoki Narragansett. Po odbyciu gier wojennych w rejonie Provicetovn opuścił Tompkinsville 15 maja 1917 i dołączył do eskorty konwoju ruszającego z Halifaksu. Do Queenstown w Irlandii dotarł 25 maja 1917. Rozpoczął służbę patrolową i eskortową w okolicach Wysp Brytyjskich bazując w Queenstown. Na jego rufie zainstalowano dwa miotacze bomb głębinowych brytyjskiej produkcji. 29 maja rozpoczął służbę mającą na celu obronę statków z zaopatrzeniem przez niemieckimi okrętami podwodnymi, którą to służbę prowadził do końca I wojny światowej.

18 czerwca 1917 "Sampson" uratował dwie małe łodzie wyładowane rozbitkami z SS "English Monarch" storpedowanego przez U-24. Uratował także kapitana i 13 marynarzy z SS "Elele" (kolejna ofiara U-24). Następnego ranka podniósł z wody kolejnych 17 ocalałych z "Elele", a 20 czerwca wyładował wszystkich w Queenstown. Niszczyciel odpowiadał także na inne wołania o pomoc oraz przeprowadzał kilka razy ataki mające na celu odpędzenie okrętów podwodnych widzianych w pobliżu konwojów. Okręty wypłynął z Brestu 12 grudnia by eskortować prezydenta USA Woodrow Wilsona płynącego na pokładzie transportowca "George Washington" do Europy na konferencję pokojową. Niszczyciel wrócił do Queenstown 14 grudnia i popłynął do Stanów Zjednoczonych 26 grudnia. Do New York Navy Yard dotarł 7 stycznia 1919.
Po remoncie w tej stoczni "Sampson" został przydzielony do 4 Dywizjonu 2 Flotylli Sił Niszczycieli (ang. 4th Division, 2d Flotilla, of the Destroyer Force) i popłynął 22 marca 1919 do bazy Naval Torpedo Station w Newport, z której miał operować. Zameldował się Inspektorowi Zaopatrzenia (ang. Inspector of Ordnance) w celu przeprowadzenia testów eksperymentalnych torped i min, ale ten przydział został przerwany w maju 1919. Asystował wtedy przy transatlantyckim przelocie wodnopłatowców NC-4, gdy te samoloty Marynarki dokonywały pierwszego transoceanicznego lotu. Do New York Navy Yard wszedł 1 grudnia 1919 na przegląd deaktywacyjny, który został zakończony 14 lutego 1921.

Po przeholowaniu do Philadelphia Navy Yard "Sampson" został wycofany ze służby 15 czerwca 1921. Pozostawał nieaktywny w czasie kolejnych lat, a 17 lipca 1935 został wydany rozkaz zezłomowania go zgodnie z ustaleniami londyńskiego traktatu morskiego. Nazwa okrętu została skreślona z listy jednostek floty 7 stycznia 1936. Były okręt został sprzedany na złom 8 września 1936 firmie Boston Iron and Metal Company, Inc. z Baltimore.


USS Paulding (DD-22)

USS Paulding (DD-22) amerykański niszczyciel, okręt główny typu "Paulding" będący w służbie United States Navy w czasie I wojny światowej. Po wojnie służył w United States Coast Guard jako CG-17. Nazwa okrętu pochodziła od kontradmirała Hirama A. Pauldinga USN (1797-1878).

Stępkę okrętu położono 24 lipca 1909 w stoczni Bath Iron Works. Zwodowano go 12 kwietnia 1910, matką chrzestną była Emma Paulding. Jednostka weszła do służby 29 września 1910, pierwszym dowódcą został Lieutenant Commander Yates Stirling, Jr.

Okręt został przydzielony do Flotylli Torpedowej Atlantyku (ang. Atlantic Torpedo Fleet) i operował głównie z portów wschodniego wybrzeża USA. Taką służbę pełnił do czasu wejścia Stanów Zjednoczonych do I wojny światowej. W kwietniu 1917 okręt patrolował wybrzeże Nowej Anglii, w maju został przygotowany do służby zamorskiej. 21 maja niszczyciel wyszedł w drogę do Wielkiej Brytanii i dotarł do Queenstown w Irlandii. Jego głównym zadaniem było eskortowanie konwojów płynących z USA do Wielkiej Brytanii i Francji przed niemieckimi okrętami podwodnymi. "Paulding" wrócił do Stanów Zjednoczonych po podpisaniu rozejmu.

Niszczyciel został wycofany ze służby w sierpniu 1919 i pozostawał we Flocie Rezerwowej. Od 28 kwietnia 1924 do 18 października 1930 był wypożyczony Straży Przybrzeżnej i służył w patrolach rumowych. Stacjonował wtedy w Bostonie.

Niszczyciel został wysłany by znaleźć "CG-238" w czasie huraganu w lutym 1927 w pobliżu Cape Cod. 75 stopowa jednostka już się rozpadła, a "Paulding" spędził dwa dni sztormując. Stracił sporo wyposażenia pokładowego i jeden z czterech kominów. 17 grudnia 1927 w wypadku staranował i zatopił okręt podwodny "S-4", gdy ten wynurzał się. "S-4" zatonął wraz z całą załogą. Sąd uznał Straż Przybrzeżną za niewinną.

Do marynarki wrócił 18 października 1930. Został ponownie przydzielony do Floty Rezerwowej i stanął na kotwicy przy League Island. Został skreślony z listy okrętów floty 28 czerwca 1934 i sprzedany na złom zgodnie z ustaleniami londyńskiego traktatu morskiego.


USS McCall (DD-28)

USS McCall (DD-28) – amerykański niszczyciel typu "Paulding" będący w służbie United States Navy w czasie I wojny światowej. Po wojnie służył w United States Coast Guard oznaczony jako (CG-14). Nazwa okrętu pochodziła od Edwarda McCalla.

Stępkę okrętu położono 8 czerwca 1909 w stoczni New York Shipbuilding Company w Camden. Zwodowano go 4 czerwca 1910, matką chrzestną była Jessie Willits. Jednostka weszła do służby 23 stycznia 1911, pierwszym dowódcą został Lieutenant Commander J. T. Tomkins.

Okręt został przydzielony do Flotylli Torpedowej Floty Atlantyku i operował wzdłuż wybrzeża Atlantyku, głównie z Newport i w rejonie zatoki Chesapeake. Każdej zimy płynął wraz z flotą na wody kubańskie na manewry.

W 1916 "McCall" brał udział w patrolach neutralności w pobliżu Nowego Jorku i wybrzeża Nowej Anglii. 14 czerwca 1917, po przejściu przeglądu w Filadelfii, popłynął do Nowego Jorku by eskortować konwój z żołnierzami płynący do Europy. Kontrtorpedowiec kontynuował wykonywanie obowiązków eskortowych na zachodnim Atlantyku do stycznia 1918, gdy popłynął do Queenstown. Dotarł tam 22 lutego i pełnił obowiązki eskortowe i ratownicze do 16 grudnia.

Po powrocie do Stanów Zjednoczonych w styczniu 1919 wznowił służbę w pobliżu wschodniego wybrzeża USA do czasu wycofania ze służby w Filadelfii 12 grudnia 1919.

Był w rezerwie przez następne cztery i pół roku, po czym został przekazany United States Coast Guard 7 czerwca 1924. Stacjonował w New London i brał udział w patrolach rumowych.

Wrócił do US Navy 18 października 1930 i został sprzedany na złom 2 maja 1934 zgodnie z ustaleniami londyńskiego traktatu morskiego.


Deutsche Jungenschaft

Deutsche Jungenschaft vom 1.11.1929, nazwa skrótowa: "dj 1.11." była stowarzyszeniem młodzieży wywodzącym się z Ruchu Młodzieży Niemieckiej, założonym przez Eberharda Köbela 1 listopada 1929 roku. Deutsche Jungenschaft odłączyła się od ugrupowania Deutsche Freischar na skutek nieporozumień w sprawie kursu organizacji.
Grupa "dj 1.11" miała znaczący wpływ na członków ugrupowania opozycyjnego "Biała Róża" w nazistowskich Niemczech, które nawoływało do aktywnego sprzeciwu względem dyktatorskiego reżimu Adolfa Hitlera.


Kościół św. Wojciecha w Kaliszu

Kościół św. Wojciecha w Kaliszu – kościół w Kaliszu, na Zawodziu, tuż obok rezerwatu archeologicznego; drewniany, o konstrukcji zrębowej, oszalowany osmolonymi tarcicami sosnowymi; wybudowany w 1798.

Pierwotny budynek wzniesiony został prawdopodobnie już około 1200. Pełnił on wtedy funkcje parafialne, które zostały jednak zniesione w 1406 przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Mikołaja Trąbę, przez co popadł w ruinę. O roku powstania obecnej budowli informuje napis znajdujący się na jednej z belek stropowych: "Anno Domini 1798 die 24 Aprilis Sebastjan Zieliński kościoła tego fundator, kunsztu garncarskiego z parafianami wszystkimi. Cieśla Jan Kejner". Kościół posiada prostokątną nawę, prezbiterium wraz z zakrystią, sygnaturkę wybudowaną w 1894.

Romańska kropielnica pochodzi zapewne z wyposażenia kolegiaty św. Pawła Apostoła.

W 2017 podczas prac archeologicznych pod warstwą ziemi w kościele odkryto cmentarz z XVIII wieku.


Wydział Ekonomiczny Uniwersytetu Opolskiego (WE UO) – jeden z 9 wydziałów Uniwersytetu Opolskiego w Opolu powstały w 1992 roku w wyniku przekształcenia dotychczasowego Instytutu Nauk Ekonomicznych Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu i podniesienia go do rangi samodzielnego wydziału. Kształci studentów na czterech podstawowych kierunkach zaliczanych do nauk ekonomicznych, na studiach stacjonarnych oraz niestacjonarnych.

W ramach Wydziału Ekonomicznego znajdują się 4 katedry oraz 4 zakładów. Aktualnie zatrudnionych jest 54 pracowników naukowo-dydaktycznych (z czego 5 na stanowisku profesora zwyczajnego, 7 na stanowisku profesora nadzwyczajnego ze stopniem doktora habilitowanego, 1 na stanowisku adiunkta ze stopniem doktora habilitowanego, 34 na stanowisku adiunkta ze stopniem doktora, na stanowisku 6 asystenta ze stopniem magistra).

Liczną grupę nauczycieli akademickich stanowią adiunkci. Poza tym wydział współpracuje również z emerytowanymi profesorami, których autorytet wspiera zarówno proces dydaktyczny, jak i przede wszystkim wymianę międzynarodową. Pracownicy naukowi instytutu zajmowali też często najważniejsze stanowiska w hierarchii uniwersyteckiej, w tym prorektorów: Janusz Słodczyk (2002-2005, 2012-2019), Stanisława Sokołowska (2008-2012) i Rafał Matwiejczuk (od 2019).

Według stanu na 2015 rok na wydziale studiuje łącznie 1103 studentów (w tym 910 na studiach dziennych, 193 na studiach zaocznych oraz kilkunastu doktorantów, odbywających studia doktoranckie w ramach Wydziałowego Studium Doktoranckiego.

Wydział dysponuje też samodzielną biblioteką wydziałową z ok. 71 tys. jednostek inwentarzowych, w tym m.in. 32 tys. woluminów czasopism i 92 tys. woluminów druków zwartych. Zbiór czasopism liczy 7 tys. tytułów. Siedzibą wydziału jest Collegium Oeconomicum, budynek położony przy ulicy Ozimskiej 46 a, należący dawniej do Komitetu Wojewódzkiego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR).


Zafarana

Zafarana – miejscowość wypoczynkowa na północno-wschodnim krańcu muhafazy Prowincja Morza Czerwonego w Egipcie, leżąca nad Zatoką Sueską (Riwiera Morza Czerwonego), na afrykańskim brzegu, przy przylądku Ras Zafarana, przy skrzyżowaniu dróg "nr 24" i "nr 26", w odległości około 65 km na południowy wschód od Ajn Suchna.

Na przylądku, przy którym leży Zafarana znajduje się latarnia morska zbudowana w 1862 roku.

Na północny zachód od miejscowości znajduje się największa w Egipcie i jedna z największych w świecie farma wiatrowa. W 2012 roku liczyła ona 700 turbin wiatrowych, o łącznej mocy 550 MW.


Air Liquide

Air Liquide S.A. – francuskie przedsiębiorstwo chemiczne z główną siedzibą w Paryżu, specjalizujące się w wytwarzaniu gazów przemysłowych.

Firma została założona w 1902 roku przez fizyka i wynalazcę Georges’a Claude’a oraz przedsiębiorcę Paula Delorme’a. Początkowo jej działalność koncentrowała się na wykorzystaniu operacji skraplania powietrza do pozyskiwania tlenu. Obecnie Grupa Air Liquide jest międzynarodowym przedsiębiorstwem dostarczającym gazy techniczne i medyczne oraz związane z nimi usługi.


Georges Lacombe

Georges Lacombe (ur. 18 czerwca 1868 w Wersalu, zm. 29 czerwca 1916 w Alençon) – francuski malarz i rzeźbiarz – nabista.

Studiował w Académie Julian w Paryżu, jego nauczycielami byli Alfred Roll i Henri Gervex. W 1892 poznał Paula Sérusiera i związał się z nabistami, stając się rzeźbiarzem grupy. Rzeźbił przede wszystkim w drewnie. Na jego twórczość bardzo duży wpływ miały prace Paula Gauguina.


Podróż kobiety

Podróż kobiety (hindi: "लागा चुनरी में दाग", urdu: "لاگا چنری میں داغ", ang.: "My Veil is Stained") – indyjski film wyreżyserowany przez Pradeep Sarkara, autora "Parineeta". W rolach głównych Jaya Bhaduri, Rani Mukerji, Konkona Sen Sharma, Kunal Kapoor i Anupam Kher. Gościnnie pojawiają się Abhishek Bachchan i Hema Malini. Wyprodukowany przez Yash Chopra i jego syna Aditya Chopra, autorów wielu hitów m.in. "Chak de India", "Dhoom", "Mohabbatein", "Hum Tum", "Veer-Zaara". Tematem filmu jest dramat kobiety, która ratuje swoją rodzinę od klęski finansowej prostytuując się w Mumbaju.


Fouad El Taher

Fouad El Taher (ur. 17 kwietnia 1965) – egipski szachista i sędzia szachowy ("FIDE Arbiter" od 2008), mistrz międzynarodowy od 1990 roku.


Petro Pewnyj

Petro Pewnyj (ur. 1888 w Połtawie, zm. 1957 w USA) – ukraiński polityk okresu II RP, poseł na Sejm III i IV kadencji w latach 1930–1938.


Jarosław Rak

Jarosław Rak (ur. 29 lipca 1909 w Winnikach, zm. 10 września 1989) – ukraiński działacz nacjonalistyczny, sportowy i płastowy, prawnik.

W latach 30. był członkiem Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, działaczem Ukraińskiego Związku Sportowego we Lwowie oraz przewodniczącym Ukraińskiego Studenckiego Klubu Sportowego.

W 1934 był sądzony w „procesie warszawskim” za udział w zabójstwie ministra Bronisława Pierackiego, skazany na karę więzienia.

W latach 1939-1940 był kierownikiem wydziału młodzieży Ukraińskiego Komitetu Centralnego, następnie działaczem Ukraińskiego Komitetu Narodowego w Krakowie. Aresztowany 5 lipca 1941, do 18 grudnia 1944 był więźniem niemieckiego obozu koncentracyjnego KL Auschwitz (nr oboz. 66676).

W latach 1945-1948 był działaczem młodzieżowym w Niemczech, w latach 1945-1953 członkiem Głównej Rady Płastowej, od 1970 przewodniczącym Koordynacyjnej Rady Wychowawczo-Doradczej przy Ukraińskim Komitecie Kongresowym Ameryki.


GoldenEye 007

GoldenEye 007 – gra komputerowa typu first-person shooter stworzoną przez Rare na konsolę gier wideo Nintendo 64 w 1997 roku, która bazuje na filmie z serii James Bond - GoldenEye z 1995 roku.

"GoldenEye 007" zostało stworzone przez niedoświadczony zespół, osiem z dziesięciu osób pracujących nad projektem nigdy wcześniej nie zajmowało się grami komputerowymi. Początkowym zamysłem twórców było stworzenie rail shootera zbliżonego do wydanej w 1996 "Virtua Cop". Główny programista Martin Hollis przyznał, że koncept posiadania wielu zadań w trakcie pojedynczej misji został zainspirowany przez "Super Mario 64".

Gra otrzymała bardzo pozytywne recenzje, sprzedała się w ponad ośmiu milionach kopii. W 2010 roku wydano remake gry na konsolę Wii.


Niënor

Niënor (sin. "Lament", także Níniel, "Łza-kobieta") – postać ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Była ludzką kobietą, córką Húrina i Morweny oraz siostrą i żoną Túrina Turambara.

Jako dziecko zbiegła wraz z matką z Dor-lóminu do Doriathu, gdzie została wychowana na dworze króla Thingola. Jako nastoletnia dziewczyna wyruszyła razem z grupą elfów, na poszukiwania brata do Nargothrondu, gdzie zastała jedynie smoka Glaurunga, który rzucił na nią czar, wskutek czego straciła pamięć.

Została znaleziona przez grupę elfów, lecz grupa ta została zaatakowana przez orków. Niënor uciekając przed orkami porzuciła wszystkie swe ubrania i biegając nago przez las, znalazła się na skraju Brethilu, w miejscu nazywanym Haudh-en-Elleth (sin. "Wzgórze Księżniczki Elfów"), gdzie spoczęła Finduilas. Tam znalazł ją Túrin Turambar, jej brat, który wcześniej widział swoją młodszą siostrę jedynie jako niemowlę, a ze względu na niewiadomą tożsamość dziewczyny, nazwał ją Níniel. Níniel i Túrin zakochali się w sobie i po roku wzięli ślub, z którego niebawem miało narodzić się dziecko.

Niedługo potem, kiedy Túrin udał się na poszukiwania Glaurunga, Niënor poszła za nim. Gdy Túrin po walce z Glaurungiem został porażony smoczym jadem i leżał nieprzytomny, Niënor dowiedziała się od umierającego Glaurunga, że Turambar jest jej bratem. Kiedy smok umarł, jego klątwa straciła moc, a Niënor odzyskała pamięć. Pod wpływem tego rzuciła się ze skał Jeleniego Skoku w wody Teiglinu.


Państwo Islamskie

Państwo Islamskie (PI), w latach 2006–2013 Islamskie Państwo w Iraku, w latach 2013–2014 Islamskie Państwo w Iraku i Lewancie (IPIL) (, "Ad-Daula al-Islamijja fi al-Irak wa-asz-Szam"; akronimy: arab. داعش, "Da’isz"; ang. "IS", "ISIS", "ISIL", "Daesh") – salaficka organizacja terrorystyczna oraz samozwańczy kalifat ogłoszony w 2014 roku na terytorium państwowym Iraku i Syrii. Państwo Islamskie to nie tylko ugrupowanie, ale również dżihadystyczne quasi-państwo. Jego nazwa i idea jest szeroko krytykowana i potępiana, Organizacja Narodów Zjednoczonych, rządy i główne grupy muzułmanów odmawiają jego uznania.

Celem ugrupowania, które jest spadkobiercą sunnickich ekstremistów z okresu okupacji Iraku przez siły USA i ich koalicjantów, jest ustanowienie hierokracji opartej na zasadach szariatu (prawa koranicznego) na wszystkich terytoriach zamieszkanych bądź rządzonych przez muzułmanów. 29 czerwca 2014 roku ugrupowanie proklamowało na ziemiach okupowanych powstanie kalifatu pod nazwą "Państwo Islamskie".

Szacowano, iż w sierpniu 2014 roku ugrupowanie zrzeszało 80 000 bojówkarzy, w tym 50 tysięcy walczących w Syrii i 30 tysięcy w Iraku. Państwo Islamskie prowadziło aktywną kampanię rekrutacyjną wśród zwolenników dżihadu i kalifatu. W związku z tym w bojówkach wciąż walczy wielu muzułmanów mieszkających na stałe w krajach europejskich, Stanach Zjednoczonych i Australii.

Po ekspansji Państwa Islamskiego na terytoria Syrii i Iraku oraz dopuszczeniu się zbrodni na ludności cywilnej, Stany Zjednoczone podjęły 8 sierpnia 2014 na terenie Iraku interwencję lotniczą przeciwko dżihadystom. Po ogłoszeniu „strategii Obamy” i uformowaniu koalicji międzynarodowej 23 września 2014 r. rozszerzono operację lotniczą na Syrię.

W październiku 2019 roku siły specjalne USA zlokalizowały miejsce przebywania przywódcy, założyciela ISIS, Abu Bakr al-Baghdadiego, a następnie zabiły go.


Abdelaziz Onkoud

Abdelaziz Onkoud (ur. 30 listopada [1972 w Azemour) – marokański szachista, mistrz międzynarodowy od 2006 roku.


Park Narodowy Góry Cooka

Park Narodowy Góry Cooka (ang. "Aoraki/Mount Cook National Park") – jeden z czternastu parków narodowych w Nowej Zelandii. Zlokalizowany jest w centralnej części Wyspy Południowej w Alpach Południowych i zajmuje powierzchnię 707 km². Został utworzony w 1953 roku. Tak jak pozostałe parki narodowe w Nowej Zelandii, jest zarządzany przez Department of Conservation. Należy do grupy Te Wāhipounamu – czterech nowozelandzkich parków narodowych wpisanych razem na listę światowego dziedzictwa UNESCO.


Sten Suvio

Sten Suvio (ur. 25 listopada 1911 w Hannila zm. 19 października 1988 w Helsinkach) – fiński bokser, złoty medalista letnich igrzysk olimpijskich w Berlinie w kategorii półśredniej. W finale pokonał Michaela Muracha.


Rudi Istenič

Rudi Istenič (ur. 10 stycznia 1971 w Kolonii w RFN) – były słoweński piłkarz.

Rudi Istenič był piłkarzem niemieckich klubów: Fortuny Düsseldorf, KFC Uerdingen 05 i Eintrachtu Brunszwik

Z reprezentacją Słowenii uczestniczył w Mistrzostwach Europy 2000.


Prężność pary wodnej

Prężność pary wodnej (ciśnienie pary wodnej) – ciśnienie cząstkowe wywierane przez parę wodną zawartą w powietrzu, określane w jednostkach ciśnienia – milimetrach słupa rtęci (mm Hg) lub hektopaskalach (hPa).

Do pomiaru prężności pary wodnej służy psychrometr.

Średnie ciśnienie pary wodnej na kuli ziemskiej przyjmuje najniższe wartości w obszarach podbiegunowych, zwłaszcza w zimie (poniżej 1 hPa), a największe w strefie równikowej, do 25-30 hPa.


Kiwi mały

Kiwi mały, kiwi Owena, nielot Owena ("Apteryx owenii") – gatunek nielotnego ptaka z rodziny kiwi (Apterygidae). Pierwotnie występował jedynie na Wyspie Południowej (Nowa Zelandia), lecz w latach (około) 1890–1910 został przeniesiony na wyspę Kapiti, w celu restytucji. Żyje w wysoko położonych lasach.


Auregnais

Auregnais (także: Aoeur'gnaeux, Aurignais) – wymarły etnolekt romański, określany jako odrębny język lub jako db dialekt języka normandzkiego. Do lat 40. funkcjonował na wyspie Alderney (), jednej z wysp Normandzkich.

Przez wieki "auregnais", blisko spokrewniony z językiem normandzkim oraz z dialektami sąsiednich wysp: "dgèrnésiais" (Guernsey), "jèrriais" (Jersey) i "sercquiais" (Sark), był językiem ludności wiejskiej na wyspie Alderney i pobliskich wysepkach Les Casquets.

"Auregnais" zaczął być wypierany przez język angielski w XIX w., kiedy na wyspie osiedliło się wielu robotników z Anglii, zatrudnionych przy budowie nowego portu oraz wielu żołnierzy, mieszkających w garnizonie na wyspie. Brak oświaty i publikacji w "auregnais" spowodował, że już w 1880 dzieci przestały mówić tym dialektem.

Ostateczny zanik "auregnais" był spowodowany wysiedleniem całej ludności wyspy do Wielkiej Brytanii w czasie II wojny światowej. Wyspa została przekształcona przez Niemców w twierdzę. Po wojnie na wyspę powróciła tylko część dawnych mieszkańców; w większości zasiedlili ją Anglicy. To spowodowało, że w 1966 język francuski przestał być drugim, obok angielskiego, językiem urzędowym na wyspie.

Zachowało się bardzo niewiele tekstów pisanych w "auregnais"; przetrwał on głównie w nazwach miejscowości oraz w jednym zapożyczeniu w miejscowym języku angielskim: "vraic" (nawóz z wodorostów).


Tragedia Makbeta

Tragedia Makbeta (inny tytuł Makbet, ang. "The Tragedy of Macbeth") – film fabularny Romana Polańskiego z 1971 roku, zrealizowany na podstawie sztuki Williama Szekspira, o tym samym tytule.

Tragedia Makbeta to pierwszy film Polańskiego zrealizowany po tragicznej śmierci jego żony, Sharon Tate. Krytycy uważali, że film jest nacechowany większą brutalnością niż dramat Szekspira, ponieważ znajdujący się w depresji Polański chciał odreagować rodzinną tragedię.

Film został wyprodukowany przy wsparciu Victora Lownesa, członka zarządu Playboya, a realizacja filmu (kręconego w Walii) przedłużyła się i jego budżet wynoszący 2,5 miliona dolarów musiał zostać zwiększony o dodatkowe 600 tysięcy.


A Game of Thrones

A Game of Thrones – gra fabularna stworzona przez Guardians of Order, oparta na cyklu powieści George’a R.R. Martina "Pieśń lodu i ognia". System został stworzony tak, iż można w niego grać korzystając z dwóch różnych mechanik – Systemu d20 lub Tri-Stat dX. Ukazały się dwie edycje gry: kolekcjonerska (tylko 2500 egzemplarzy; ) i zwykła (). Edycja limitowana była oprawiona w skórę i zawiera zasady obu różnych mechanik oraz obszerny wywiad z George’em R.R. Martinem. W wersji zwykłej są tylko zasady mechaniki d20. System został stworzony przez Guardians of Order, wydany natomiast przez Sword & Sorcery – firmę-córkę wydawnictwa White Wolf.

28 lipca 2006 roku George R.R. Martin ogłosił, że otrzymał informację od szefa Guardians of Order, iż firma kończy swoją działalność i w związku z tym nie będą już wydawać nowych podręczników związanych z systemem. Martin wyrażał nadzieję, że być może gra zostanie przejęta przez inną firmę, mimo pewnych problemów z odzyskaniem przez niego praw do swojej własności intelektualnej.

7 marca 2007 roku Martin napisał, iż odzyskał prawa do swojej własności intelektualnej i wszystko jest już w porządku (ang. "We're now all square") pomiędzy nim a Guardians of Order. Zgodnie z ich porozumieniem, Martin otrzymał wszystkie pozostałe egzemplarze edycji limitowanej systemu. Nie ma jakichkolwiek innych informacji dotyczących tego porozumienia ani też aktualnego stanu praw do gry jej innych twórców.

24 kwietnia 2007 roku na stronie Martina ukazała się informacja, że firma Green Ronin stworzy nową linię gier fabularnych osadzonych w świecie Pieśni lodu i ognia, niezwiązanych z poprzednimi, stworzonymi przez Guardians of Order.

W 305 numerze magazynu "Dragon" pojawiły się materiały dotyczące świata Pieśni lodu i ognia i mechaniki d20 – między innymi statystyki Tyriona Lannistera, Sandora Clegane’a i innych postaci, pomysły na przygody oraz klasa prestiżowa brata z Nocnej Straży.


Emeł Etem Toszkowa

Emeł Etem Toszkowa, bułg. Емел Етем Тошкова (ur. 4 marca 1958 w Isperich) – bułgarska inżynier, działaczka związkowa i polityk tureckiego pochodzenia, deputowana do Zgromadzenia Narodowego 38., 39., 40. i 41. kadencji, w latach 2005–2009 wicepremier oraz minister w rządzie Sergeja Staniszewa.


Element znaczony

Element znaczony () – w językoznawstwie strukturalistycznym istotna część znaku.

Pojęcie wprowadzone przez Ferdinanda de Saussure’a w celu uchwycenia istoty znaku. Zdaniem de Saussure’a znak łączy nie tyle rzecz i nazwę, ale pojęcie (które określa jako element znaczony) z obrazem akustycznym lub graficznym samego znaku – które określa jako element znaczący ().
Element znaczony jest pojęciem, tym, co mamy na myśli, kiedy wypowiadamy dany znak (dane słowo), w odróżnieniu od elementu znaczącego, który jest samym, surowym ciągiem głosek lub znaków graficznych.


Górna Parana

Górna Parana (hiszp. "Alto Paraná") – jeden z departamentów Paragwaju. Stolicą jest Ciudad del Este (dawniej nazywane Ciudad Presidente Stroessner). Sąsiaduje z 4 departamentami: Itapúa na południu, Caaguazú i Caazapá na zachodzie oraz Canindeyú na północy. Dodatkowo graniczy od północnego wschodu z Brazylią (stan Parana). Na południowym wschodzie graniczy natomiast z Argentyną (prowincja Misiones).

W ciągu ostatnich 50 lat nastąpił duży wzrost liczby ludności. Większa część tego wzrostu skupiła się na stolicy Ciudad del Este. Znaczna część ludzi to pracownicy budujący Most Przyjaźni łączący Paragwaj z Brazylią, ukończony w 1965 roku. W departamencie tym znajduje się elektrownia wodna Itaipu, produkująca 95% energii elektrycznej Paragwaju oraz 30% energii dla Brazylii.

Pierwszym miastem założonym w Górnej Paranie było miasto Presidente Franco. Najważniejsze gospodarstwa rolne skupione są w Minga Guazú. Znajduje się tam także port lotniczy Guaraní International Airport.


Eterek

Radiowy Teatrzyk „Eterek” – cykliczne satyryczne słuchowisko radiowe autorstwa Jeremiego Przybory, tworzone przez niego w latach 1948-1956.

Współautorem pierwszych trzech odcinków był Antoni Marianowicz, a reżyserem pierwszych dwóch – Kazimierz Wajda. Późniejsze odcinki realizował samodzielnie Jeremi Przybora. Kompozytorem piosenek do teatrzyku był Jerzy Wasowski. Spotkanie autora i kompozytora zaowocowało kilka lat później słynnym Kabaretem Starszych Panów.

Pierwszy „Eterek” został nadany 17 sierpnia 1948 o godzinie 19.45 w Programie II Polskiego Radia i trwał 25 minut, następny w niedzielę 17 października 1948 o godzinie 19.00 już w I Programie PR. Po pierwszych pięciu odcinkach nastąpiła prawie półroczna przerwa: szósty odcinek nadano 7 maja 1949. Ostatni odcinek, "Dramatyczny koncert życzeń", nagrano 24 marca 1956.

W dziesiątą rocznicę „Eterka”, 10 sierpnia 1958, wyemitowano "powtórkę" "Słynnych powiedzonek". 16 czerwca 1978 nadano jeszcze jeden odcinek, pod prawdopodobnym tytułem "W rannych pantoflach".

Teksty trzynastu wieczorów „Eterka” ukazały się w roku 1957 w wydaniu książkowym.


Dhan Dhana Dhan Goal

Dhan Dhana Dhan Goal (inne tytuły: angielski "Goal: Heroes Will Rise", niemiecki "Dhan Dhana Dhan Goal: Kämpfe für deinen Traum") – indyjski dramat sportowy wyreżyserowany w 2007 roku przez Vivek Agnihotri, autora "Chocolate". W filmie grają John Abraham, Bipasha Basu, Arshad Warsi i
Boman Irani. Muzykę do filmu skomponował Pritam Chakraborty. Autorem tekstów piosenek jest Javed Akhtar.

Premiera filmu miała miejsce tego samego dnia w Indiach i Pakistanie, gdzie do niedawna zakazany był pokaz filmów indyjskich (oglądano je powszechnie nielegalnie). Tematem filmu jest historia piłkarskiego klubu emigrantów z Indii, Bangladeszu i Pakistanu. Rzecz dzieje się w Londynie. Zagrożony zamknięciem i odnoszący dotychczas tylko porażki klub zaczyna walczyć o zwycięstwo w finale. Film przedstawia więzi między przyjaciółmi, kumplami, w małżeństwach i najbardziej dramatyczną relację między ojcem i synem, ich żal i próby jednania się. Porusza też problem jedności Azjatów z Indii, Pakistanu i Bangladeszu, ich walki o tożsamość w kraju Anglików, o szacunek do siebie i dumę z tego, kim są.


Frederick Parkes Weber

Frederick Parkes Weber (ur. 1863, zm. 1962) – brytyjski dermatolog.

Jego ojciec, sir Hermann David Weber (1823-1918), był osobistym lekarzem królowej Wiktorii. Drugie imię, Parkes, zostało mu nadane na cześć przyjaciela ojca, sir Edmunda Parkesa. Ukończył Trinity College na Uniwersytecie Cambridge. Prowadził praktykę lekarską w Londynie.

Weber na przestrzeni pięćdziesięciu lat praktyki opublikował około 1200 artykułów i 23 książki. Opisał jako pierwszy wiele jednostek chorobowych, często noszących dziś jego imię; są to m. in.:
* zespół Klippla-Trénaunaya-Webera
* choroba Webera-Christiana
* choroba Rendu-Oslera-Webera
* zespół Sturge’a-Webera
* zespół Webera-Cockayne’a

Tak jak ojciec, był zapalonym numizmatykiem, członkiem Royal Numismatic Society. Zbiory monet Webera znajdują się obecnie w Boston Medical Library, British Museum, Bodleian Library w Oksfordzie i Fitzwilliam Museum w Cambridge.


Julius Straub

Julius Straub (ur. 24 maja 1907, zm. 29 października 1948 w Landsberg am Lech) – niemiecki kapo w obozie koncentracyjnym Flossenbürg i zbrodniarz wojenny.

W czasie II wojny światowej pełnił funkcję kapo w obozie we Flossenbürgu. Podczas ewakuacji obozu Straub został włączony do oddziałów, które nadzorowały kolumny więźniów. Miał na sumieniu życie wielu więźniów, których zastrzelił podczas tego marszu śmierci.

Osądzony przez amerykański Trybunał Wojskowy w Dachau po zakończeniu wojny. Julius Straub skazany został na karę śmierci przez powieszenie i stracony w więzieniu Landsberg pod koniec października 1948 roku.


Louis-Antoine Pardaillan de Gondrin

Louis-Antoine Pardaillan de Gondrin, książę d’Antin (ur. 5 września 1665, w Paryżu - zm. 2 listopada 1736, tamże) – francuski arystokrata i wojskowy.

Jedyny syn Louisa-Henriego de Pardaillana de Gondrin, markiza de Montespan i Franciszki-Ateny de Rochechouart, znanej jako "Markiza de Montespan" (późniejszej maîtresse-en-titre króla Ludwika XIV Burbona). 21 sierpnia 1686 poślubił Julie Françoise de Crussol d'Uzès, z którą miał dwóch synów, których obu przeżył:
* Ludwika de Pardaillan de Gondrin (1689-1712), markiza de Gondrin, który był pierwszym mężem Marii Wiktorii de Noailles (późniejszej żony hrabiego Tuluzy),
* Piotra de Pardaillan de Gondrin (1692-1733), księcia-opata w Langres i członka Akademii Francuskiej.

Louis de Rouvroy, książę de Saint-Simon określał go jako zdecydowanie dobrego oficera, choć innego zdania był m.in. Ludwik III Burbon-Condé, który zabawił się raz jego kosztem udając, że na obóz wojskowy dokonano ataku. d’Antin spanikował, lecz jako człowiek spokojny nie szukał odwetu za ten afront.


Ratusz w Skierniewicach

Ratusz w Skierniewicach – budowla powstała w 1847 według projektu Henryka Marconiego w stylu neorenesansowym.

Ratusz zbudowano w zwartym ciągu kamienic. Na początku XX wieku został częściowo przebudowany. Podczas II wojny światowej pełnił funkcję więzienia.


Torre

Torre (port. "wieża") – najwyższy szczyt kontynentalnej Portugalii o wysokości 1993 m n.p.m. Znajduje się w masywie górskim Serra da Estrela. Na szczycie w 1948 roku wybudowano 7-metrową wieżę, tak aby najwyższy punkt kontynentalnej Portugalii sięgał 2000 m n.p.m. Pod sam rozległy wierzchołek można dotrzeć drogą jezdną biegnącą pomiędzy miejscowościami Seia i Covilhã.

Najwyższym szczytem Portugalii jest Pico na Azorach.


Volkswagen Nutzfahrzeuge

Volkswagen Nutzfahrzeuge ([ˈfɔlksˌvaːgən ˈnʊt͡sˌfaːɐ̯t͡sɔʏ̯ɡə]; z niem. "Volkswagen Pojazdy Użytkowe") – część koncernu Volkswagen AG specjalizująca się w produkcji pojazdów dostawczych i ciężarowych. Od 1995 roku jest w pełni samodzielną marką oraz odrębną jednostką biznesową Volkswagen AG.

„Volkswagen Nutzfahrzeuge” posiada dwie fabryki w Europie. Pierwszą, macierzystą jest fabryka w Hanowerze, zajmująca się obecnie głównie produkcją modelu Volkswagen Transporter i jego wersji osobowych (Caravelle, Multivan, Westfalia). Wcześniej produkowano tam również model Volkswagen LT (do 2006 roku). Model Volkswagen Crafter, następca modelu LT powstaje we współpracy z Daimlerem w fabrykach w Düsseldorfie i Ludwigsfelde na bazie Mercedesa Sprintera. Drugą fabryką spółki jest Volkswagen Poznań, która od listopada 2003 specjalizuje się w produkcji modelu Volkswagen Caddy oraz Caddy Maxi (2007), zaś w mniejszym stopniu Volkswagen Transporter T5. Ten ostatni tylko w Poznaniu jest produkowany w wersjach ze skrzynią ładunkową i podwójną kabiną. Ze względu na niższe koszty pracy zakład w Poznaniu specjalizuje się również w wykonywaniu bardziej pracochłonnych wersji specjalnych obu produkowanych modeli (np. pocztowych, dla firm kurierskich, policyjnych). Obecnie zdolność produkcyjna zakładu Volkswagen Poznań wynosi około 170 tys. sztuk rocznie.

Volkswagen Nutzfahrzeuge jest producentem samochodów ciężarowych (od lekkich do ciągników siodłowych) i bazujących na ich podwoziach autobusów. Pojazdy takie powstają w Brazylii w Resende w stanie Rio de Janeiro. W 2007 roku powstało ich około 47 tys. sztuk, w tym około 35 tys. ciężarówek. W 2007 roku wprowadzono do produkcji nową serię ciężarówek Titan, które występują również w odmianie Constellation. Stosuje się w nich m.in. 6-cylindrowe silniki Diesla o pojemności 8,3 dm³ Cummins ISC z intercoolerem i wtryskiem common rail bez sterowania elektronicznego. Oprócz modeli ciężarowych w Brazylii powstają pick-upy Saveiro. W Południowej Afryce powstają w liczbie około 800-900 sztuk rocznie modele Golf Pickup na bazie Golfa z lat 70. z przeznaczeniem na lokalny rynek.

Koncern Volkswagen AG podjął w ostatnich latach próbę przejęcia większości akcji koncernu Scania AB i wejścia w segment ciężkich samochodów ciężarowych i autobusów. Rywalizuje w tym zakresie z rodziną Wallenbergów, głównych akcjonariuszy szwedzkiego koncernu od 1917 roku, oraz z grupą MAN. W marcu 2008 r. Volkswagen AG, który miał dotychczas 20,89% akcji Scania AB, dających prawo do niemal 38% głosów, odkupił od „Investor AB” (kontrolowanej przez Wallenbergów) i fundacji Wallenbergów pakiet akcji. W ten sposób zwiększył udziały do 37,73% akcji z prawem do 68,6% głosów.

Po tym jak firma Porsche przejęła większość akcji Volkswagen AG, 1 stycznia 2009 MAN AG przejął od "Volkswagen Nutzfahrzeuge" spółkę Volkswagen Caminhōes e Ônibus (zwaną też "Volkswagen Truck & Bus") z siedzibą w Resende w Brazylii. Volkswagen AG posiada 29,9% akcji koncernu MAN. Prawdopodobnie oba koncerny chcą połączyć produkcję ciężarówek, autobusów i silników Diesla w jedną grupę przemysłową, kontrolowaną przez MAN. Dotyczyć to może również większościowych (68,6%) udziałów Volkswagen AG w firmie Scania, które mogą zostać przejęte przez MAN (jest on również właścicielem niewielkiego pakietu akcji spółki Scania).

Od 2016 rozpoczęto produkcję samochodu Volkswagen Crafter w Białężycach koło Wrześni. Jest to zakład należący do VWP. Poprzednik był budowany w fabryce Mercedesa.


Mario Calderara

Mario Calderara (ur. 10 października 1879 w Weronie, zm. 18 marca 1944) – włoski lotnik i wynalazca. W 1912 roku zaprojektował, zbudował i z powodzeniem sam obleciał największy na świecie aeroplan.

Calderara od najmłodszych lat pasjonował się lataniem. Służył we włoskiej marynarce wojennej. Zainspirowany szybowcami Otto Lilienthala, przekonał włoską marynarkę wojenną, aby pozwoliła mu na eksperymenty z szybowcami na wodzie. Po wielu ryzykownych i zakończonych fiaskiem próbach startowania z wody, postanowił wziąć sześciomiesięczny urlop z wojska i zająć się studiami w Paryżu wraz z producentem samolotów Gabrielem Voisinem.

W 1919 roku Calderara wystosował podanie do admiralicji o pozwolenie budowy nowego typu samolotu, który mógłby startować i lądować na wodzie. W tamtych czasach wodnosamoloty jeszcze nie istniały, poza francuskim modelem, zaprojektowanym przez Fabre, który posiadał wiele wad. Latanie było wielką pasją Calderary.

Calderarę, podobnie jak wielu innych pionierów, trudno było przestraszyć. Kiedy dowiedział się o sukcesach braci Wright, napisał do nich, prosząc o poradę techniczną. Był mile zaskoczony, gdy otrzymał odpowiedź.

Po wybuchu I wojny światowej, Mario Calderara został pozbawiony domu pod Paryżem, ponieważ Francuzi uznali go za własność wroga. Rodzina poniosła dalsze straty finansowe, a Calderara zmarł nagle we śnie w wieku 65 lat w 1944 roku.


Cnoty kardynalne

Cnoty kardynalne (łac. "cardo" – zawias) – pojęcie w chrześcijaństwie oznaczające "cnoty ludzkie" (KKK 1810), które "odgrywają kluczową rolę i dlatego nazywa się je cnotami „kardynalnymi”; wszystkie inne grupują się wokół nich" (KKK 1805).

Wyróżnia się 4 cnoty kardynalne:
* roztropność,
* sprawiedliwość,
* umiarkowanie
* męstwo.

Wymienione są one w Mdr 8:5-7

Uznawane przez niektórych za zapożyczone od filozofów starożytnych, przede wszystkim od Platona, a także Arystotelesa (Etyka nikomachejska).


Gleb Uspienski

Gleb Uspienski, ros. Глеб Иванович Успенский (ur. 25 października 1843 w Tule - zm. 6 kwietnia 1902 w Petersburgu) – rosyjski narodnicki prozaik.

Jednym z jego utworów jest "Obyczaje ulicy Rastieriajewej".


Constantin Ionescu

Constantin Ionescu (ur. 12 września 1958 w Braszowie) – rumuński szachista, arcymistrz od 1998 roku.


Centrum Badania Lotu imienia Neila A. Armstronga (ang. "Neil A. Armstrong Flight Research Center") – jedno z centrów badawczych amerykańskiej agencji kosmicznej NASA. Położony na terenie bazy sił powietrznych w Edwards.

Ośrodek jest główną placówką badawczą NASA w zakresie badań aeronautycznych. Konstruuje się tu i oblatuje unikatowe konstrukcje lotnicze.


Seconds

"Seconds" – piosenka rockowej grupy U2, pochodząca z jej wydanego w 1983 roku albumu, "War". Opowiada ona o możliwości wybuchu wojny jądrowej i zawiera fragmenty pochodzące z dokumentu "Soldier Girls". Był to pierwszy utwór w historii zespołu, którego Bono nie wykonał sam. The Edge zaśpiewał w nim dwie zwrotki. "Seconds" była pierwszą piosenką, podczas której wykonania na żywo The Edge zadebiutował w roli wokalisty. Miało to miejsce w trakcie koncertu, w ramach trasy War Tour, 26 lutego 1983 roku. Utwór był regularnie grany podczas początkowych etapów tras War Tour i Unforgettable Fire Tour. Ostatnie wykonanie piosenki na żywo odbyło się 7 lipca 1985 roku.

W utworze występuje trwająca około jedenaście sekund przerwa, rozpoczynająca się w 2:10 min.

W 2007 roku zespół Aerosmith nagrał własną wersję piosenki.


René Pape

René Pape (ur. 4 września 1964 w Dreźnie) – niemiecki bas.
Pape odbywał swoją edukację muzyczną w drezdeńskim chórze oraz w Wyższej Szkole Muzycznej im. Carla Marii von Webera w Dreźnie. W 1988 zadebiutował w berlińskiej Staatsoper Unter den Linden, a w 1995 stał się rozpoznawalny dzięki udziałowi w przedstawieniu „Czarodziejskiego fletu” Mozarta w partii Sarastra pod dyrekcją Sir Georga Soltiego.

W tym samym roku zadebiutował w Metropolitan Opera w Nowym Jorku i od tej pory występuje tam corocznie.
Jego repertuar obejmuje największe role basowe niemieckiej literatury operowej, ale także partie takie jak Ramfis w "Aidzie", Filip II w "Don Carlosie", Mefistofeles w "Fauście" oraz partię tytułową w "Borysie Godunowie".

Występuje regularnie w teatrach operowych takich jak Opera Nationale de Paris, Lyric Opera of Chicago, Royal Opera House Covent Garden, Wiener Staatsoper i mediolańska La Scala, na festiwalach (Bayreuth, Glyndebourne), salach koncertowych z najlepszymi orkiestrami świata.

W 2006 zadebiutował w filmie wcielając się w Sarastra w filmowej wersji opery "Czarodziejski flet" w reżyserii Kennetha Branagha; premiera miała miejsce na festiwalu filmowym w Wenecji.
w 2006 powstał o nim film dokumentalny zatytułowany „Der Bass René Pape - Mein Herz brennt“ (reżyseria: Sibylle Muth).

Jego matka jest fryzjerką, a ojciec kucharzem. Rozwiedli się, kiedy miał dwa lata. Przez jakiś czas mieszkał z babcią, dzięki której zaczął interesować się muzyką. Jego dziadek ze strony matki był tenorem operetkowym.


Alain Perrin

Alain Perrin, (ur. 7 października 1956 w Lure) – jest francuskim trenerem. Od października 2008 do grudnia 2009 prowadził AS Saint-Étienne.

Zaczynał karierę szkoleniowca w klubie AS Nancy w roku 1983, jako trener juniorów drużyny prowadzonej przez Arsène Wengera, zdobył reputację bardzo zdolnego trenera juniorów i zaproponowano mu szefowanie tamtejszej akademii piłkarskiej.

W roku 1993 miał pierwszą okazję do wykazania się swoimi umiejętnościami w prowadzeniu klubu gdy przejął kierowanie drużyną Troyes AC, i dość szybko udało mu się awansować z tym klubem do Ligue 1. W debiutanckim sezonie jego klub zdołał się ponadto zakwalifikować do Pucharu UEFA. Te sukcesy zaowocowały propozycją prowadzenia Olympique Marsylia w 2002 roku.

15 grudnia 2009 roku został zwolniony z roli szkoleniowca AS Saint-Étienne.


Kolegiata św. Serwacego w Quedlinburgu

Kolegiata św. Serwacego w Quedlinburgu (niem. "Stiftskirche St. Servatius") – trójnawowa bazylika w stylu romańskim wzniesiona w XI-XII w. Quedlinburgu w środkowych Niemczech. Dawny kościół kwedlinburskiego opactwa żeńskiego (niem. "Damenstift Quedlinburg"). Określany często mianem katedry kwedlinburskiej (niem. "Quedlinburger Dom"), chociaż nigdy nie był kościołem biskupim.

Kolegiata, zamek oraz stare miasto w Quedlinburgu zostały wpisane w 1994 na listę światowego dziedzictwa kulturowego UNESCO.


Stadion Alkazar

Stadion Alkazar (grec. "Στάδιο Αλκαζάρ") – wielofunkcyjny stadion sportowy klubu AE Larisa, znajdujący się w Larisie (stolica Tesalii, Grecja) przy ulicy Kozanis, na północnych obrzeżach miasta. Został zbudowany w 1964 roku. Od ostatniej przeróbki (w 2005 roku) może pomieścić 13 108 widzów. Wymiary boiska to 105 x 68m. W 2010 roku piłkarze AE Larisa przenieśli się na nowy obiekt, AEL FC Arena.


Karmazynowy przypływ

Karmazynowy przypływ (ang. "Crimson Tide") – film z 1995 roku w reżyserii Tony’ego Scotta. W rolach głównych wystąpili Denzel Washington i Gene Hackman.

Film opowiada o napięciu, jakie powstaje pomiędzy ludźmi, którzy muszą nie tylko dzielić trudności i niebezpieczeństwa na pokładzie okrętu podwodnego, ale także odpowiedzialność za pociski balistyczne, do wystrzelenia których są wytrenowani i stres psychiczny związany z konsekwencji ewentualnego ich wystrzelenia.

Muzykę do filmu napisał Hans Zimmer, który otrzymał nagrodę Grammy za piosenkę tytułową.


Dziewczyna na pożegnanie

Dziewczyna na pożegnanie (ang. "The Goodbye Girl") – amerykańska komedia romantyczna z 1977 na podstawie sztuki Neila Simona. W Polsce znana także pod tytułem Pożegnanie z dziewczyną.


Konstytucja 3 Maja 1791 roku

Konstytucja 3 Maja 1791 roku – obraz Jana Matejki powstawał od stycznia do października 1891. W maju prace nad nim były jednak tak zaawansowane, iż możliwe było pokazanie płótna na jubileuszowej wystawie w Sukiennicach z okazji 100 rocznicy uchwalenia konstytucji.

Obraz ma wymiary 247 × 446 cm. Znajduje się w zbiorach Zamku Królewskiego w Warszawie.


Ron Leavitt

Ron Leavitt (ur. 7 listopada 1947 w Nowym Jorku, zm. 10 lutego 2008 w Kalifornii) – amerykański scenarzysta i producent filmowy. Wraz z Michaelem G. Moye współtwórca serialu „Świat według Bundych”.

Jego długoletnią partnerką była aktorka i modelka Jessica Hahn, z którą miał dwoje dzieci. Zmarł na raka płuc.


Mackenzie Crook

Paul Mackenzie Crook (ur. 29 września 1971 w Maidstone) – brytyjski aktor, scenarzysta, reżyser i komik. Laureat nagrody BAFTA za najlepszy scenariusz w serialu komediowym. Znany z roli asystenta dyrektora Garetha Keenana w sitcomie BBC "Biuro" ("The Office", 2001-2004). Wystąpił także jako Ragetti z serii filmów przygodowych "Piraci z Karaibów" i w roli Orella w serialu HBO "Gra o Tron" (2013). Jest twórcą i gwiazdą jako Andy Stone w serialu komediowym z jedną kamerą BBC Four "Detektoryści" ("Detectorists", 2014–2017).


Portadown

Portadown (irl. "Port an Dúnáin") – miasto leżące w Irlandii Północnej, w hrabstwie Armagh, nad rzeką Bann.

Miasto zamieszkuje 24 000 ludzi i jest siedzibą klubu piłkarskiego Portadown F.C.


Gmina Szpetal Górny

Gmina Szpetal Górny (za II RP i do 1954 "gmina Szpetal"; od 1979 "gmina Fabianki") – dawna gmina wiejska istniejąca do 1954 roku oraz w latach 1973–1979 w woj. warszawskim, pomorskim, bydgoskim i włocławskim. Siedzibą władz gminy były do 1954 roku Fabianki, a następnie Szpetal Górny.

Gmina o nazwie "Szpetal" należąca do powiatu lipnowskiego istniała już w XIX wieku. Jej północne i wschodnie granice wyznaczały wsie Winduga, Polichnowo, Brzustowa, Lisek, Łochocin, Popowo, Wichowo, Zbytkowo, Świątkowizna, Chełmica Mała, Skórzno, Urszulewo, Zarzeczewo. Południową i zachodnią granicę wyznaczała rzeka Wisła (w skład gminy Szpetal wchodziły wioski, które w 1927 roku zostały włączone do Włocławka i stanowią obecnie jego dzielnicę Zawiśle).

W okresie międzywojennym gmina Szpetal należała do powiatu lipnowskiego w woj. warszawskim. 1 kwietnia 1938 roku gminę wraz z całym powiatem lipnowskim przeniesiono do woj. pomorskiego. Przez cały okres międzywojnia urząd wójta pełnił Roman Kostkowski.

Po wojnie gmina weszła w skład terytorialnie zmienionego woj. pomorskiego, przemianowanego 6 lipca 1950 roku na "woj. bydgoskie". Według stanu z 1 lipca 1952 roku gmina składała się z 21 gromad: Bogucin, Chełmica Duża, Chełmica Mała, Cyprianka, Fabianki, Lisek, Łęg-Witoszyn, Łochocin, Osiek, Popowo, Rachcin, Szpetal Górny, Świątkowizna, Wichowo, Wilczeniec Bogucki, Wilczeniec Fabianki, Winduga, Witoszyn Nowy, Witoszyn Stary, Zarzeczewo i Zbytkowo. Gmina została zniesiona 29 września 1954 roku wraz z reformą wprowadzającą gromady w miejsce gmin.

Gminę Szpetal Górny reaktywowano 1 stycznia 1973 roku w powiecie lipnowskim w województwie bydgoskim. 1 czerwca 1975 roku gmina weszła w skład nowo utworzonego woj. włocławskiego. 15 stycznia 1976 roku do gminy Szpetal Górny przyłączono część obszaru znoszonej gminy Bobrowniki (sołectwa Białe Błota, Bobrowniki Osada, Bobrowniki Pole, Bógpomóż, Brzostowo, Gnojno, Lisek, Polichnowo i Rybitwy).

1 września 1979 roku siedziba gminnych organów władzy i administracji państwowej gminy Szpetal Górny została przeniesiona do Fabianek z jednoczesną zmianą nazwy gminy na "gmina Fabianki". Od 1999 roku gmina Fabianki należy do powiatu włocławskiego w woj. kujawsko-pomorskim.


Józef Medyk

Józef Medyk (ur. 8 lutego 1942 w miejscowości Ostrów Nowy, zm. 6 listopada 2012 w Opolu) – polski prawnik, od 2007 do 2011 członek, a od 2011 do 2012 zastępca przewodniczącego Trybunału Stanu, sędzia Sądu Najwyższego w stanie spoczynku.


David Armstrong-Jones

David Armstrong-Jones, 2. hrabia Snowdon, znany również jako David Linley ("David Albert Charles Armstrong-Jones", ur. 3 listopada 1961 w Clarence House w Londynie) – potomek brytyjskiej rodziny królewskiej, hrabia Snowdon (od 2017), wicehrabia Linley (od 1961 do 2017), syn Antony’ego Armstronga-Jonesa, 1. hrabiego Snowdon i księżniczki Małgorzaty, hrabiny Snowdon; wnuk Jerzego VI, króla Zjednoczonego Królestwa; zajmuje 21. miejsce w linii sukcesji brytyjskiego tronu; ebenista i projektant wnętrz.

David urodził się w Londynie jako pierwsze dziecko Antony’ego, 1. hrabiego Snowdon i Małgorzaty, hrabiny Snowdon.

W 1982 ukończył Parnham House w Beaminster.

W 1993 poślubił Serenę Stanhope, z którą ma dwoje dzieci: Charlesa, wicehrabiego Linley (ur. 1999) i lady Margaritę Armstrong-Jones (ur. 2002). Małżeństwo zakończyło się separacją w 2020.

Od urodzenia nosił tytuł wicehrabiego Linley jako najstarszy syn hrabiego Snowdon. Tytuł hrabiowski odziedziczył po śmierci ojca w 2017. Od 2019 zajmuje 21. miejsce w linii sukcesji brytyjskiego tronu, za Leną Tindall, a przed swoim synem. Jest pierwszą osobą w tej linii, która nie jest potomkiem królowej Elżbiety II. Nie jest formalnie członkiem brytyjskiej rodziny królewskiej i wobec tego nie ma obowiązku reprezentowania monarchy w oficjalnych wystąpieniach. Od 2018 wspiera działalność "The Prince’s Foundation", prowadzonej przez jego ciotecznego brata, księcia Walii.

Jest właścicielem firmy "Linley", która zajmuje się produkcją mebli (założył ją w 1985). Współpracuje z angielskim domem aukcyjnym Christie’s, w którym pełni funkcję honorowego przewodniczącego. Jest autorem książek o tematyce wystroju wnętrz.

Poprzez swojego przodka, Jana Wilhelma Friso, księcia Oranii, spokrewniony jest ze wszystkimi rodzinami królewskimi i książęcymi panującymi w Europie.

Mieszka w Kensington w Londynie.


Józef Świrski

Józef Świrski herbu Szaława (ur. 1784, zm. 4 stycznia 1854 w Paryżu) – ostatni minister spraw wewnętrznych Rządu Narodowego w powstaniu listopadowym w 1831, poseł z powiatu hrubieszowskiego na sejm 1830-1831 roku.

Wstąpił do wojska Księstwa Warszawskiego, w 1813 odznaczony Krzyżem Legii Honorowej. Poseł hrubieszowski na Sejm Królestwa Kongresowego w 1825 i 1830.
W czasie powstania listopadowego przyczynił się do odebrania stanowiska wodza naczelnego gen. Janowi Zygmuntowi Skrzyneckiemu.

Po upadku powstania został wykluczony z amnestii carskiej a jego dobra uległy konfiskacie. 10 października 1832 przybył do Francji. Stronnik ks. Adama Jerzego Czartoryskiego. Był członkiem sejmu powstańczego na emigracji. W 1833 współzałożyciel i członek kierownictwa Związku Jedności Narodowej. W 1833 udał się do Galicji jako emisariusz tej organizacji. W 1834 roku skazany przez władze rosyjskie na ścięcie za udział w powstaniu listopadowym. Członek Towarzystwa Literackiego od 1832.

Pochowany na Cmentarzu Montmartre.


Niezwyciężony Iron Man

Niezwyciężony Iron Man (ang. "The Invincible Iron Man") − amerykański film animowany w reżyserii Patricka Archibalda i Jaya Olivy, opowiadający kolejne przygody Iron Mana. Jest to trzeci film serii Marvel Animated Features.


Saarbrücken-Burbach

Saarbrücken-Burbach – stacja kolejowa w Saarbrücken, w kraju związkowym Saara, w Niemczech. Znajduje się tu 1 peron.

znajduje się w jednostce administracyjnej


Team Sleep

Team Sleep - utworzony w 2000 roku w Sacramento, zespół rockowy. Założycielem i liderem grupy jest Chino Moreno (wokalista i gitarzysta), znany ze swoich występów w Deftones. Oprócz niego, członkami zespołu są Zach Hill, (perkusista zespołu Hella), Todd Wilkinson, Rick Verrett i DJ Crook.

Jedyny utwór z wczesnej twórczości zespołu wydany na płycie to instrumentalny "The Passportal", który został umieszczony na The Matrix Reloaded: The Album z 2003.

Do chwili obecnej zespół wydał jedną płytę długogrającą - "Team Sleep". Jej premiera miała miejsce w 2005 roku, a piosenką promującą ją była "Ever", do której przygotowano także teledysk. Na 2008 zapowiadany jest kolejny album studyjny grupy.

Teksty zespołu są inspirowane m.in. wydarzeniami historycznymi i twórczością Edgara Allana Poego.


Instytut Filologii Germańskiej Uniwersytetu Wrocławskiego – jednostka dydaktyczno-naukowa należąca do struktur Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Wrocławskiego.


Kościół pielgrzymkowy w Wies

Kościół pielgrzymkowy w Wies (niem. "Wieskirche") – rokokowy kościół w Wies (gmina Steingaden) w tzw. Pfaffenwinkel w Bawarii w południowych Niemczech. Zbudowany w 1745–54 przez architekta Dominikusa Zimmermanna oraz jego brata, malarza i sztukatora Johanna Zimmermanna. Jeden z najznamienitszych przykładów sztuki rokoko w Niemczech.

W 1983 kościół został wpisany na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO.


Henri Gaudier-Brzeski

Henri Gaudier-Brzeski, ang. Henri Gaudier-Brzeska (ur. 4 października 1891 w Saint-Jean-de-Braye, zm. 5 czerwca 1915 w Neuville St. Vaast) – francuski grafik i rzeźbiarz.

Był uczuciowo związany z poznaną w Paryżu Sofią Brzeską (właśc. Zofią), pisarką polskiego pochodzenia zarabiającą na życie jako guwernantka. Przyjęli swoje nazwiska, dodając je jako drugi człon. W 1910 wyjechali wspólnie do Londynu. Żyli w skrajnej biedzie. Po wybuchu I wojny światowej Gaudier jako ochotnik zgłosił się do armii brytyjskiej i zginął 5 czerwca 1915 na froncie.

Artysta zdobył uznanie dopiero po śmierci. Historycy sztuki uznają go za przedstawiciela nurtu zwanego wortycyzmem (zapoczątkowany przez Wyndhama Lewisa w 1912). Pierwsza wystawa jego prac miała miejsce już po śmierci Gaudiera.

Jego praca twórcza i związek z Sofią Brzeską-Gaudier był głównym tematem filmu "Dziki Mesjasz" z 1972 w reżyserii Kena Russella.

Imię Henriego Gaudiera-Brzeskiego nosi Lycée Technique et Professionnel Gaudier-Brzeska w Saint-Jean de Braye koło Orleanu. Prace artysty można oglądać między innymi w Muzeum Sztuki w Orleanie.


Aleksander Groinin

Aleksander Groinin ps. Aleksander (ur. ?, zm. 19 września 1944 w Warszawie) – podchorąży, uczestnik powstania warszawskiego jako żołnierz plutonu pancernego „Wacek” 2. kompanii „Rudy” batalionu „Zośka” Zgrupowania „Radosław” Armii Krajowej.

W powstaniu warszawskim uczestniczył w walkach swojego oddziału na Woli i Starym Mieście.
Zginął 19 września 1944 podczas walk powstańczych w rejonie ul. Solec na Czerniakowie.

Został odznaczony Orderem Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych. Na Powązkach Wojskowych znajduje się jego symboliczna mogiła.


Salvador de Iturbide y Huarte

Salvador de Iturbide y Huarte (ur. 1820, zm. 7 czerwca 1856), książę Meksyku.

Książę Salvador był ósmym dzieckiem (i trzecim synem) Agustína de Iturbide, cesarza Meksyku, i cesarzowej Marii Anny Huarte. W czasie rządów jego ojca był on trzeci w kolejce do meksykańskiego tronu po braciach Ángelu de Iturbide y Huarte i Agustinie Jerónimo de Iturbide y Huarte. Jego ojca rozstrzelano w 1824. Były książę udał się na wygnanie gdzie uczęszczał do szkół z internatem oraz później na studia. W 1845 roku, ku radości swojej matki, ożenił się z Meksykanką z dobrego rodu, Rosarią Marzan-Guisasola. Para żyła razem długo, a małżeństwo okazało się bardzo szczęśliwe. Kiedy Maksymilian I Habsburg został cesarzem Meksyku zwrócił się do Salvadora o pozwolenie na adopcję jego syna Agustína de Iturbide y Green, ten wyraził zgodę.

Książę Salvador utopił się w wypadku podczas pływania łodzią w Tepic River w 1856 roku.


Dziwokraska

Dziwokraska ("Uratelornis chimaera") – gatunek ptaka z rodziny ziemnokrasek (Brachypteraciidae) występujący endemicznie na Madagaskarze w okolicach miasta Toliara. Jest narażony na wyginięcie.

; Cechy gatunku:
Upierzenie brązowe z czarną plamą za okiem i pręgą na piersi. Skrzydła i boki niebieskie, brzuch biały.

; Średnie wymiary:
* Długość ciała – 45 cm.

; Biotop:
Sawanna.

; Pożywienie:
Owadożerna.

; Rozmnażanie:
Samica składa 3–4 jaja i wysiaduje je samotnie w głębokiej norze wykopanej przez parę. Po wykluciu piskląt samiec pomaga w wychowie.


THW Kiel

THW Kiel – niemiecki męski klub piłki ręcznej z Kilonii, powstały w 1904. Występuje w Bundeslidze, mecze w roli gospodarza rozgrywa w Sparkassen-Arenie.


Kolë Berisha

Kolë Berisha (ur. 26 października 1947 w Dobërdol) – albański polityk Kosowa, przewodniczący Zgromadzenia Kosowa (parlamentu) od marca 2006 do stycznia 2008.


Feliks Jan Dziak

Feliks Jan Dziak ps. "Fied" (ur. 27 września 1920, zm. 20 września 1944 w Warszawie) – sierżant podchorąży, uczestnik powstania warszawskiego jako dowódca drużyny w I plutonie „Włodek” 1 kompanii „Maciek” batalionu „Zośka” Zgrupowania „Radosław” Armii Krajowej.

Absolwent Liceum im. Tadeusza Czackiego w Warszawie. Przed wybuchem powstania mieszkał na ul Hipotecznej 3 w Warszawie.

Podczas okupacji niemieckiej działał w konspiracji. W powstaniu uczestniczył w walkach swojego oddziału na Woli, Starym Mieście i Czerniakowie. Poległ przy ul. Solec na Czerniakowie.

Jego siostrą była Maria Dziak również poległa w trakcie powstania.

Został dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych. Jego symboliczna mogiła znajduje się na Powązkach Wojskowych w Warszawie.


Bilino Polje

Bilino Polje – stadion piłkarski w Zenicy, otwarty 4 października 1972. Domowy obiekt Čeliku Zenica, od 1996 mecze w roli gospodarza rozgrywa na nim również męska reprezentacja piłkarska Bośni i Hercegowiny. Ponadto, okazjonalnie występują na nim bośniackie kadry: w piłce nożnej kobiet oraz w rugby union mężczyzn. Od kilkunastu lat najnowocześniejszy, a zarazem jeden z największych stadionów w Bośni i Hercegowinie.

Obiekt zlokalizowany jest w ścisłym centrum Zenicy, nad rzeką Bośnią, w lewobrzeżnej części miasta.


Kuzco

Kuzco – bohater filmów animowanych wytwórni Walta Disneya "Nowe szaty króla", "Nowe szaty króla 2" oraz serialu "Nowa szkoła króla".

Król starożytnej cywilizacji (imperium Inków), arogancki, egocentryczny, rozrywkowy i czasem strachliwy. Jego rodzice prawdopodobnie nie żyją. W filmach głos pod niego podkłada Maciej Stuhr, a w serialu Grzegorz Drojewski.


Honeymoon Travels Pvt. Ltd.

Honeymoon Travels Pvt. Ltd. – indyjski film wyreżyserowany w 2007 roku przez debiutantkę Reema Kagti. Za produkcję odpowiedzialni są Farhan Akhtar oraz Ritesh Sidhwani. Tematem filmu jest miłość przedstawiona w historiach 6 par, które razem wyjeżdżają autobusem w zorganizowaną podróż poślubną z Mumbaju na Goa. Film stawia pytania o to, co przyciąga ludzi do siebie, co odpycha, jak zbliżają się, jak oddalają, zależność od oczekiwań rodziców, potrzebę oddzielenia się małżeństwa od swoich rodziców, problemy wynikające z nacisku rodziców na małżeństwo aranżowane. Stawia pytanie, czy miłość jest nakładaniem na siebie więzów, czy dawaniem sobie wolności. Ponadto pokazuje radość z bycia kochanym i kochania kogoś.


Katastrofa kolejowa pod Piotrkowem Trybunalskim wydarzyła się 9 października 1962, 7 km od Piotrkowa Trybunalskiego, między wsią Jarosty a Moszczenicą. W wyniku zderzenia dwóch pociągów pasażerskich, śmierć poniosły 34 osoby, a 67 osób zostało rannych.


Sunburn

Sunburn – singel angielskiego zespołu rockowego Muse z ich debiutanckiego albumu, "Showbiz". Jest to czwarty singel wydany przez grupę z tego krążka, a jego poprzednikami były „Uno”, „Cave” oraz „Muscle Museum”. Utwór został wypuszczony na rynek 21 lutego 2000 roku jako zestaw składający się z dwóch płyt CD (okładki w kolorze czerwonym i żółtym) i 7-calowego winyla. W tym samym roku wydano także kilka zremiksowanych wersji „Sunburn” – „Timo Maas Sunstroke Remix”, „Breakz Again Remix” i „Steven McCreery Remix”.

Jest to pierwsza piosenka Muse, która trafiła na listę TOP 40 prowadzoną przez stację BBC. Można ją zobaczyć na dwóch wydanych przez zespół koncertowych DVD – "Hullabaloo" oraz "Absolution Tour", jak również usłyszeć w reklamie serii komputerów iMac firmy Apple.

Według wokalisty Coldplay Chrisa Martina, piosenka ta zainspirowała go do napisania hitowego singla „Clocks” z 2002 roku.

W teledysku do „Sunburn” występuje aktorka Brooke Kinsella, znana z udziału w popularnym brytyjskim serialu, "EastEnders".


Czesław Lissowski

Czesław Lissowski (ur. 13 stycznia 1895 w Zasadkach, zm. 15 listopada 1942 w Dachau) – polski ksiądz katolicki, kapelan Wojska Polskiego II RP, działacz społeczny, historyk.


Bakterie śluzowe

Bakterie śluzowe (myksobakterie) – jednokomórkowe bakterie Gram-ujemne, pałeczki należące do królestwa "Eubacteria", wydzielające śluz i poruszające się ruchem ślizgowym.

Większość to saprobionty, rozkładające związki organiczne w glebie, nawozie lub gnijącym drewnie. Niektóre mają zdolność do rozkładania peptydoglikanu lub celulozy, inne żerują na innych bakteriach.
Rozmnażanie niektórych myksobakterii jest o wiele bardziej skomplikowane od innych. Tworzą one skupienia, które przekształcają się w wielokomórkowe, wznoszące się ponad powierzchnię ciała owocowe. Podczas tego procesu komórki bakteryjne wewnątrz ciała owocowego wchodzą w stan spoczynku, podobnie jak przetrwalniki. W sprzyjających warunkach spory pękają i komórki spoczynkowe stają się aktywne.


William Pascoe

William Pascoe, właściwie Abu-Bakr Pasko (ur. ? zm.1833) − afrykański przewodnik i tłumacz brytyjskich wypraw odkrywczych w głębi Czarnego Lądu.

Wywodził się z muzułmańskiego plemienia Hausa w północnej Nigerii. Jako młody człowiek został porwany przez handlarzy niewolników i sprzedany Portugalczykom w dzisiejszej Ghanie. Niewolniczy statek został jednak zaatakowany przez okręt Royal Navy, a niewolnicy uwolnieni. Abu-Bakr, który po tym wydarzeniu przybrał miano Williama Pascoe, przez jakiś czas służył na brytyjskim okręcie, ale w roku 1823 w Cape Coast zrezygnował, by przyłączyć się do włoskiego podróżnika Giovanniego Belzoniego poszukującego rzeki Niger.

Wkrótce potem Belzoni zmarł na szlaku, a Pascoe został zaangażowany jako przewodnik i tłumacz przez Anglika Hugh Clappertona na czas jego ekspedycji (wraz z Richardem Landerem), również zmierzającej do ustalenia rzeczywistego biegu Nigru. Obaj Brytyjczycy – wbrew powszechnej opinii ugruntowanej od czasów starożytnych – uważali, iż Niger nie jest dopływem Nilu, co zamierzali udowodnić.

Po wylądowaniu w pobliżu dzisiejszego Lagos w listopadzie 1825 roku członkowie ekspedycji ruszyli na północ, w kierunku ziem starożytnego królestwa Joruba. Maszerowali przez Benin, gdzie Pascoe dwukrotnie dezerterował, a raz został zwolniony (za każdym razem wracał) przez Clappertona. Gdy Clapperton zmarł w Sokoto w kwietniu 1827 roku, Lander – jedyny biały członek wyprawy, który przeżył trudy podróży – wrócił wraz z Pascoe na wybrzeże, skąd odpłynął do Anglii, podczas gdy Pascoe został w Cape Coast.

W 1832 roku Lander wrócił nad dolny Niger, gdzie prowadził szereg karawan kupieckich przez cały następny rok na zlecenie spółki z Liverpoolu. Pascoe, który ponownie mu towarzyszył, zmarł w 1833 roku podczas jednej z wypraw prawdopodobnie otruty przez zawistnych współplemieńców.

William Pascoe oddał nieocenione usługi badaczom Afryki starającym się określić bieg Nigru i odnaleźć ujście tej wielkiej rzeki.


Veli Vodnjak

Veli Vodnjak (Veli Vonjok) to wyspa na Adriatyku, położona 10 km na zachód od miasta Hvar. Długość linii brzegowej wynosi 2 682 m, a powierzchnia 25,27 ha. Najwyższy punkt wyspy wznosi się 44 m n.p.m. Na południowym cyplu "Klobuk" jest latarnia morska (sygnał B Bl 6s). Wyspa należy do archipelagu wysp Paklińskich.


Anton Corfiz von Ulfeldt

hrabia Anton Corfiz von Ulfeldt (ur. 15 czerwca 1699, zm. 31 grudnia 1760) był austriackim dyplomatą i politykiem.

Od roku 1742 nosił tytuł kanclerza ("Staatskanzler") Austrii (aż do 1753 roku) i był współpracownikiem Johanna Christopha von Bartensteina.

W roku 1741 otrzymał Order Złotego Runa – najwyższe habsburskie odznaczenie państwowe

Jego żona była księżna Maria von Lobkowicz (1726-1786), którą poślubił 16 kwietnia 1743 roku. Ich córką była Elisabeth, księżna von Ulfeldt (1747-1791).


Dreaming Out Loud

Dreaming Out Loud – debiutancki album amerykańskiego zespołu pop-rockowego OneRepublic. Po raz pierwszy album został wydany 20 listopada 2007 roku w USA i Nowej Zelandii, ale na rynku muzycznym ukazał się też w Australii , Wielkiej Brytanii i we Włoszech oraz Hiszpanii . Producentem albumu jest Greg Wells, jednak kilka piosenek wyprodukował wokalista zespołu Ryan Tedder.

Album został wydany po sukcesie zremiksowanej wersji singla „Apologize”, wyprodukowanej przez Timbalanda. Piosenka zadebiutowała na drugim miejscu listy "Billboard Hot 100" i zajęła pierwsze miejsce w szesnastu krajach świata. Drugi singel „Stop and Stare” również osiągnął duży sukces. Kolejnym singlami były piosenki „Say (All I Need)”, „Mercy” i „Come Home” z gościnnym udziałem Sary Bareilles.

Album odniósł duży sukces w wielu krajach świata, poprzez Australię, Kanadę, Niemcy czy Wielką Brytanię. W Stanach Zjednoczonych zajął czternaste miejsce na liście "Billboard 200" oraz zdobył status złotej płyty przyznawanej przez RIAA.


Chuck Burgi

Chuck Burgi (ur. 15 sierpnia 1952 w Montclair, New Jersey) – amerykański perkusista.

Grał i koncertował z takimi wykonawcami i zespołami jak: Al Di Meola, Hall & Oates, Blue Öyster Cult, Meat Loaf, Rainbow, Brand X i Enrique Iglesias. Poadto nagrywał z m.in. Bon Jovi i Dianą Ross.

Był członkiem zespołu Balance razem z: Peppy Castro, Bobem Kulickiem, Dennisem Feldmanem, Dougiem Katsarosem.

Przez 3,5 roku wystawiania na Broadwayu musicalu "Movin' Out" (motywem przewodnim są historie opisane w piosenkach Billey'ego Joela) autorstwa Twyle Tharp, był członkiem grupy scenicznej tam występującej.

Od listopada 2005 roku współpracuje z Billym Joelem, czego owocem jest np. udział w 12 koncertach Joela w hali Madison Square Garden w Nowym Jorku w 2006 roku. Spośród najnowszych nagrań, w których uczestniczył trzeba wymienić m.in. koncertowy album Joela "12 Gardens" oraz wydany w 2007 roku singiel Joela "Christmas in Fallujah".

Bratem Chucka Burgiego jest aktor Richard Burgi (znany m.in. z seriali "Gliniarz z dżungli" i "Bez pardonu", czy też z filmów "Żołnierze kosmosu 2" oraz "Hostel 2").


The Muse

The Muse – album wydany przez Eltona Johna w sierpniu 1999 jako ścieżka dźwiękowa filmu fabularnego "Muza" ("The Muse").

Był to czwarty soundtrack w dorobku artysty od czasów "Friends" z 1971, "Król Lew" z 1994 i "Elton John and Tim Rice's Aida" wydanym wcześniej tego samego roku.

Kolejny soundtrack, tym razem do animowanego filmu "Droga do El Dorado" został zrealizowany rok później.


Bitwa o Tal Afar

Bitwa o Tal Afar - akcja zbrojna, w północno-zachodnim Iraku, przeprowadzona przez Stany Zjednoczone, przy wsparciu wojsk irackich, przeciwko partyzanom w Tal Afar. Akcja została przeprowadzona w odpowiedzi na wzrastającą liczbę zamachów na żołnierzy amerykańskich oraz irackich.

W dniu 7 czerwca, armia USA prowadziła mało znaczące operacje w mieście.
Gdy siły USA wycofały się z Tal Afar, partyzanci zaatakowali miasto. .

Premier Iraku Ibrahim al-Dżaafari ogłosił w sobotę 10 września zamknięcie przejścia granicznego z Syrią, w pobliżu miasta Tal Afar. Powodem tej decyzji było rozpoczęcie operacji wojskowej na dużą skalę zmierzającej do "uwolnienia" obszarów wokół Tal Afar od rebeliantów i arabskich bojowników

Dnia 18 września, armia amerykańska oraz irackie siły ponownie wkroczyły do Tal Afar, opanowanego przez partyzantów. Wybuchły ciężkie walki w mieście. W operacji siły amerykańskie straciły 6 żołnierzy, straty sił irackich są szacowane na około 20-30 żołnierzy.


Vüqar Həşimov

Vüqar Həşimov (ur. 24 czerwca 1986 w Baku, zm. 10 stycznia 2014 w Berlinie) – azerski szachista, arcymistrz od 2002 roku.


Ferenc Török

Ferenc Török (ur. 3 sierpnia 1935 w Budapeszcie) – węgierski pięcioboista nowoczesny. Wielokrotny medalista igrzysk olimpijskich.

Na igrzyskach olimpijskich 1964 w Tokio zwyciężył w konkurencji indywidualnej oraz zdobył brąz w drużynie. Nigdy nie został indywidualnie mistrzem świata, choć cztery razy stanął na podium tej imprezy – najczęściej przegrywał z rodakiem Andrásem Balczó. Większe sukcesy odnosił w drużynie. Na igrzyskach 1968 w Meksyku zdobył kolejny złoty medal, właśnie w drużynie.

Jego bratem jest Ottó Török, również pięcioboista. Jego szwagier László Móra wystąpił na igrzyskach w jeździectwie, a teść Péter Abay w szermierce.


Szívverés

Szívverés – debiutancka płyta Csézy, która swoją premierę miała w 2007. Po ukazaniu płyty Csézy zdobyła nagrodę Fonograf Węgierskiej Akademii Muzycznej w kategorii "Odkrycie roku" (2008). Angielska wersja tytułowej piosenki reprezentowała Węgry w Konkursie Piosenki Eurowizji 2008


Yokmok

"Yokmok" – polski film fabularny, gatunek filmu psychologicznego z 1963 roku, w reżyserii Stanisława Możdżeńskiego, do którego scenariusz napisał Zdzisław Skowroński, na podstawie opowiadania Tadeusza Brezy pt. "Jokkmokk".


Mickey’s Speedway USA

Mickey’s Speedway USA – gra wyścigowa wydana w 2000 roku na konsolę Nintendo 64 przez Nintendo.