Alonuszka

Alonuszka, ros. Алёнушка – obraz Wiktora Wasniecowa, namalowany w 1881 roku, przechowywany jest w Galerii Tretiakowskiej.


Pałac Myśliwski w Tarnobrzegu

Pałac Myśliwski w Tarnobrzegu; nazywany też: Pałacem Mokrzyszowskim, Pałacem Szindlerów, Dworkiem Myśliwskim - XIX wieczny neogotycki pałac, obecnie wykorzystywany na potrzeby Centrum Kształcenia Nauczycieli. Pałac jest bardzo dobrze zachowany i stanowi przykład neogotyckiej architektury romantycznej. Jego początki datuje się przed rokiem 1853. Budowa pałacu trwała pomiędzy 1853 (lub 1876?) a 1893 r. Pałac ten jest przykładem neogotyckiej architektury romantycznej. Pałac zachował kompletny neogotycki detal architektoniczny, tak wewnątrz jak i na zewnątrz budynku, oraz oryginalną stolarkę okienną i drzwiową. Szczególnie godna polecenia jest, zachowana w swej pierwotnej, neogotyckiej formie, klatka schodowa z modrzewiowymi schodami. Na terenie Mokrzyszowa zachowały się do naszych czasów liczne zabudowania folwarczne oraz dawny dom zarządcy posiadłości. Pałac otoczony jest pozostałościami po historycznym założeniu parkowym.

Zamek znajduje się w Tarnobrzegu, w Mokrzyszowie, przy ul. H. Sienkiewicza.

Naprzeciwko pałacu znajduje się kościół parafialny pod wezwaniem Chrystusa Dobrego Pasterza.

znajduje się w jednostce administracyjnej


Iwan Kozłowski

Iwan Kozłowski (, ur. 24 marca 1900 we wsi Marjanowka (obecnie w obwodzie kijowskim), zm. 24 grudnia 1993) – radziecki śpiewak operowy, Ludowy Artysta ZSRR (1940), Bohater Pracy Socjalistycznej (1980), dwukrotny laureat Nagrody Stalinowskiej (1941, 1949) i pięciokrotny kawaler Orderu Lenina (1939, 1951, 1970, 1976, 1980), laureat Państwowej Nagrody im. Tarasa Szewczenki (1990). Od 1926 roku solista Opery Moskiewskiej.

Uczył się w seminarium nauczycielskim w Kijowie, w 1920 ukończył Kijowski Instytut Muzyczno-Dramatyczny, 1920-1923 służył w wojskach inżynieryjnych Armii Czerwonej, w 1922 został solistą teatru operowego w Połtawie. Najbardziej znany dzięki roli Jurodiwego w operze "Borys Godunow" Musorgskiego i Lenskiego w "Eugeniuszu Onieginie" Czajkowskiego. Repertuar Kozłowskiego obejmował ponad 50 ról operowych, wiele utworów wokalnych, oraz kilkadziesiąt ukraińskich pieśni ludowych.


Noble House

Noble House – powieść napisana przez Jamesa Clavella w 1981 roku. Chronologicznie jest przedostatnią z serii „Saga Azji” i opowiada o losach założonego przez Dirka Struana w drugiej połowie XIX w. (powieść Tai-Pan) imperium handlowo-finansowego "Noble House". Akcja dzieje się w Hongkongu – wówczas (1963) kolonii brytyjskiej.

Na podstawie powieści powstał miniserial telewizyjny, w którym główną rolę zagrał Pierce Brosnan.


Neptune Avenue

Neptune Avenue – stacja metra nowojorskiego, na linii F. Znajduje się w dzielnicy Brooklyn, w Nowym Jorku i zlokalizowana jest pomiędzy stacjami Avenue X oraz West Eighth Street – New York Aquarium. Została otwarta 1 maja 1920.


61. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie odbył się w dniach 10–20 lutego 2011 roku. Imprezę otworzył pokaz amerykańskiego westernu "Prawdziwe męstwo" w reżyserii braci Coen. W konkursie głównym zaprezentowano 16 filmów pochodzących z 13 różnych krajów.

Jury pod przewodnictwem włoskiej aktorki Isabelli Rossellini przyznało nagrodę główną festiwalu, Złotego Niedźwiedzia, irańskiemu filmowi "Rozstanie" w reżyserii Asghara Farhadiego. Drugą nagrodę w konkursie głównym, Srebrnego Niedźwiedzia – Grand Prix Jury, przyznano węgierskiemu obrazowi "Koń turyński" w reżyserii Béli Tarra.

Honorowego Złotego Niedźwiedzia za całokształt twórczości odebrał niemiecki aktor Armin Mueller-Stahl.


Myrosław Turasz

Myrosław Turasz, ps. "Hrab", "Hrabowskyj", (ur. 26 lutego 1910 w Niżankowicach, zm. w czerwcu 1939 koło Zakopanego) – ukraiński działacz nacjonalistyczny, prawnik, przywódca Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN).

Uczęszczał do gimnazjum w Przemyślu, po ukończeniu IV klasy przeprowadził się z rodzicami do Borysławia. W 1928 rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Ukończył je w 1932. Był działaczem Płastu i ukraińskiego ruchu studenckiego. W OUN działał od 1929, początkowo jako prowidnyk powiatowy w Drohobyczu, następnie jako prowidnyk okręgowy w Stryju.

4 września 1931 aresztowany w związku z zabójstwem Hołówki, następnie uwolniony. 27 lutego 1932 skazany na 3 miesiące więzienia za działanie w zdelegalizowanym Płaście. W listopadzie 1933 skazany na 8 miesięcy więzienia za rozpowszechnianie niepodległościowych ulotek. W czerwcu 1935 sądzony za przynależność do OUN, uwolniony z braku dowodów.
Od listopada 1938 do czerwca 1939 prowidnyk krajowy OUN.

Zabity w niewyjaśnionych okolicznościach, podczas przekraczania granicy polsko-czeskiej w czerwcu 1939.


Bitwa HMAS Sydney z HSK Kormoran

Bitwa HMAS Sydney z HSK Kormoran – bitwa morska, która odbyła się 19 listopada 1941 na Oceanie Indyjskim w pobliżu zachodniego wybrzeża Australii między australijskim krążownikiem lekkim i niemieckim krążownikiem pomocniczym HSK „Kormoran”.

W wyniku bitwy oba okręty zostały zniszczone, przy czym krążownik „Sydney” zatonął wraz z całą załogą, natomiast załoga „Kormorana” została w większości uratowana i resztę wojny spędziła w obozie jenieckim nr 13 w Australii. W wyniku wieloletnich poszukiwań wraki obu jednostek odnaleziono 16 marca 2008 roku. Początkowo opis przebiegu starcia oparty był wyłącznie na zeznaniach załogi „Kormorana”, dopiero w 2009 po odnalezieniu wraku okrętu udało się zrekonstruować, w jaki sposób „Sydney” został zatopiony.


Arabistyka

Arabistyka – jedna z dziedzin orientalistyki, zajmująca się badaniem języka arabskiego i jego dialektów, kultury, historii obszarów arabskojęzycznych, systemów religijnych i filozoficznych, literatury arabskiej, a także polityki, gospodarki oraz ekonomii. Dziedziny powiązane ściśle z arabistyką to islamistyka i semitystyka.


Chorasan

Chorasan (pers: خراسان) – kraina historyczna w Azji Środkowej, położona na terenie dzisiejszego wschodniego Iranu, zachodniego i środkowego Afganistanu oraz częściowo na terytorium Tadżykistanu, Turkmenistanu i Uzbekistanu. Nazwa krainy pochodzi od perskiego słowa oznaczającego „skąd słońce przybywa” i znana jest od czasów panowania Sassanidów.

W okresie współczesnym nazwę Chorasan nosiła także największa z prowincji Iranu, która 29 września 2004 została podzielona na trzy odrębne jednostki administracyjne: Chorasan Północny, Chorasan-e Razawi i Chorasan Południowy.

W sierpniu 1968 i wrześniu 1978 region został nawiedzony przez potężne trzęsienia ziemi, w których zginęło odpowiednio 12 000 i 25 000 ludzi.


Walt Disney Concert Hall

Walt Disney Concert Hall – hala koncertowa znajdująca się w Stanach Zjednoczonych w centrum Los Angeles w stanie Kalifornia. Mieści 2256 ludzi i jest siedzibą orkiestry "Los Angeles Philharmonic" oraz "Los Angeles Master Chorale".

Autorem projektu budynku jest amerykański architekt Frank Gehry, będący jednym z głównych przedstawicieli dekonstruktywizmu oraz laureatem nagrody Pritzkera. Projekt ruszył w 1987, a całość została otwarta 23 października 2003 roku.

Koszt projektu oszacowano na 274 miliony dolarów. Większość została sfinansowana przez prywatnych inwestorów i z darowizn, a firma The Walt Disney Company dołożyła około 110 milionów dolarów.

Budynek jest obiektem zainteresowania wielu fotografów ze względu na swoją nowoczesną, metalurgiczną budowę.


MS Finnbirch

MS Finnbirch - był szwedzkim statkiem typu RORO wybudowanym w 1978 jako MS Stena Prosper.

Zatonął 1 listopada 2006 podczas huraganu Britta na Morzu Bałtyckim u wschodnich wybrzeży Szwecji, pomiędzy wyspami Gotlandia i Olandia po tym, jak doznał przechyłu i dryfował bezwładnie na morzu, leżąc na burcie. O godzinie 19:37 zniknął z radarów. W momencie zatonięcia na pokładzie znajdowało się 14 osób załogi, 4 Szwedów i 10 Filipińczyków. Z wody wydobyto 13 osób - jedna z nich zmarła po przewiezieniu do szpitala. 22 listopada przy pomocy zdalnie sterowanego urządzenia do badań podwodnych znaleziono we wraku i wydobyto zwłoki czternastej osoby.

Statek został zbudowany w stoczni Hyundai Heavy Industries w Korei Południowej i 23 marca 1978 dostarczony armatorowi Stena RoRo. W 1988 został sprzedany fińskiej firmie Rettig, a następnie w 1995 Bore Line. Od 1999 ostatnim właścicielem statku oraz siostrzanej jednostki - MS Finnforest była Lindholm Shipping-Strömma Turism & Sjöfart. W momencie zatonięcia obydwie jednostki były wyczarterowane fińskiej firmie Finnlines. Wrak statku spoczywa na głębokości pomiędzy 83 - 86 metrów na pozycji 56°45′03″N 17°15′06″E.


Charles Robberts Swart

Charles Robberts Swart (ur. 5 grudnia 1894 w Winburgu, zm. 16 lipca 1982 w Bloemfontein) – ostatni gubernator generalny Związku Południowej Afryki i pierwszy prezydent Republiki Południowej Afryki oraz minister sprawiedliwości w latach 1948–1959.

Był członkiem Partii Narodowej (w 1923 roku został posłem do parlamentu), w 1959 został wybrany na gubernatora generalnego. W 1961 roku został pierwszym prezydentem Republiki Południowej Afryki, był nim do roku 1967.


Diwali

Diwali oraz Dipawali – hinduistyczne święto światła, obchodzone przez kilka dni każdego roku w Indiach.

Najważniejszym dniem obchodów jest Lakshmi Puja, który przypada na amawasja (dzień nowiu, 15 tzn. ostatni dzień ciemnej połowy miesiąca) w miesiącu aszwin lub kartika. Jest to dzień poświęcony Lakszmi (bogini szczęścia i dobrobytu) lub Lakszmi i Ganeśi. Sanskryckie słowo "dipawali" oznacza dosłownie „rząd lamp” (od słów "dipa" = „lampa” oraz "awali" = „rząd”) i odnosi się do lampek oliwnych z wypalanej gliny, które są zapalane przed każdym domem na powitanie Lakszmi. Lampki symbolizują zwycięstwo światła nad ciemnością, dobra nad złem.

Oprawę święta wzbogacają sztuczne ognie i dekoracje kwiatowe. Diwali jest obchodzone z rozmachem, towarzyszą mu liczne imprezy kulturalne.
Jest to jedno z najważniejszych tradycyjnych świąt obchodzonych w Indiach. Stanowi okazję do spotkania w gronie rodziny i przyjaciół, których obdarowuje się słodyczami.


TGV POS

TGV POS ("Paris – Ostfrankreich – Süddeutschland" – niem. "Paryż – Wschodnia Francja – Południowe Niemcy") – francuski, elektryczny zespół trakcyjny należący do rodziny pociągów TGV. W nomenklaturze SNCF pociągi te są oznaczone jako klasa TGV 384000. Jest to trzecia generacja pociągów TGV, w chwili obecnej istnieje 19 składów, zbudowanych przez firmę Alstom.

Pociągi TGV POS są przeznaczone do obsługi linii LGV Est européenne pomiędzy Paryżem a Nancy, Metz i Strasburgiem.


Craig L. Thomas

Craig Lyle Thomas (ur. 17 lutego 1933 w Cody, Wyoming, zm. 4 czerwca 2007 w Bethesda, Maryland) – amerykański polityk, senator ze stanu Wyoming (wybrany w 1994, 2000 i 2006), członek Partii Republikańskiej. W latach 1989-1995 zasiadał w Izbie Reprezentantów.

Craig L. Thomas zdobył trzecią kadencję w wyborach, które odbyły się 7 listopada 2006. Jego przeciwnikiem z Partii Demokratycznej był Dale Groutage. Thomas pokonał go stosunkiem głosów 70% do 30%.

Dwa dni po wyborach badania medyczne wykryły u Thomasa białaczkę. Zmarł 4 czerwca 2007 w Bethesda w stanie Maryland, w wyniku komplikacji spowodowanych tą chorobą. Opróżniony fotel senatora I klasy obsadził gubernator stanu Wyoming Demokrata Dave Freudenthal. Zgodnie z obowiązującym w tym stanie prawem, gubernator wybiera senatora spośród trzech kandydatów zaproponowanych przez stanowe kierownictwo partii dotychczasowego senatora (w tym przypadku Partia Republikańska). Gubernator Freudenthal wybrał stanowego senatora John Barrasso (zaprzysiężony 25 czerwca 2007). Wybory uzupełniające ("special election") odbędą się w listopadzie 2008, a wybrany wtedy senator sprawować urząd będzie cztery lata (bowiem to w 2013 kończy się kadencja senatorów I klasy, jakim był Thomas). Co ciekawe w 2008 w Wyoming odbędą się wybory dwóch senatorów, ponieważ kończy się kadencja senatora II klasy Mike Enzi.


Dionne Warwick

Marie Dionne Warwick (ur. 12 grudnia 1940 w East Orange) – amerykańska piosenkarka, aktorka i prezenterka telewizyjna.

Debiutowała jako wykonawczyni gospel, na początku lat 60. Pracowała również jako wokalistka sesyjna. Zaśpiewała wiele przebojów, m.in. "I Say a Little Prayer" (1967), "Do You Know the Way to San Jose" (1968), "I'll Never Fall in Love Again" (1969) i "Heartbreaker" (1982), autorstwa Bee Gees. Wzięła udział w zbiorowym dziele "USA for Africa". Siostrzenica Cissy Houston i kuzynka Whitney Houston. W 1998 wystąpiła gościnnie w operze mydlanej "Moda na sukces", gdzie zaśpiewała piosenkę tytułową serialu, "High Upon This Love".


Do utraty tchu

Do utraty tchu (fr. "À bout de souffle") – francuski film fabularny wyprodukowany w 1960 i wyreżyserowany przez Jeana-Luca Godarda, który był także współautorem (obok François Truffauta) jego scenariusza.

W 1983 roku nakręcono amerykański remake tego filmu, zatytułowany "Breathless" (tytuł polski: "Do utraty tchu"), z Richardem Gere'em i Valérie Kaprisky w rolach głównych.


Tuor

Tuor (ur. 473, popłynął na zachód w 560 PE) – postać ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia.

Był Adanem, bohaterem Trzeciego rodu Edainów, jedynym synem Huora i Ríany, kuzynem Túrina, Lalaith oraz Niënor. Poczęty został tuż przed śmiercią Huora w bitwie Nirnaeth Arnoediad. Został przygarnięty przez Annaela, Sindara z Mithrimu, gdyż Ríana zmarła wkrótce po jego urodzeniu z powodu żalu po śmierci Huora. Tuor spędził dzieciństwo w jaskiniach Androth, lecz kiedy miał 16 lat, Sindarowie zostali schwytani podczas próby ucieczki do przystani Sirionu. Tuor został niewolnikiem u Easterlinga Lorgana, lecz w 492 roku uciekł. Mieszkał samotnie w Androth przez 4 lata, wyrządzając Easterlingom wielkie szkody.

Ulmo wybrał go na swego posłańca i w 496 roku zachęcił go do udania się do Nevrastu, gdzie młodzieniec znalazł miecz i zbroję pozostawioną tam przez Turgona, króla Gondolinu. Ulmo następnie polecił Tuorowi, aby dostał się do Gondolinu: dał mu płaszcz z cienia oraz Voronwego, pochodzącego z tego miasta. Dzięki symbolom Ulma Tuor został wpuszczony do Gondolinu i zgodnie z życzeniem tegoż Valara przekazał mieszkańcom Gondolinu jego ostrzeżenie. Turgon nie chciał opuścić miasta, więc Tuor w nim pozostał, nabierając siły i zdobywając wiedzę elfów. W 503 Tuor poślubił córkę Turgona, Idril. Było to drugie znane małżeństwo pomiędzy elfką a człowiekiem i na wiosnę przyszłego roku narodził się ich jedyny syn, Eärendil.

Podczas zdobycia Gondolinu przez Morgotha Tuor uratował Idril i Eärendila z rąk Maeglina, którego zabił. Wraz z żoną przywiódł niedobitki Gondolindrimów do Przystani Sirionu. Od czasu, kiedy Ulmo zaprowadził go do Nevrastu, Tuor tęsknił za Morzem, więc kiedy poczuł się stary, wybudował wielki statek Eärrámë i popłynął na zachód wraz z Idril.

Ich los jest nieznany, ale mówi się, że Tuor jako jedyny śmiertelnik został przyjęty w Eldamarze i zaliczony w poczet Eldarów.


Jackson Guitars and Basses

Jackson Guitars and Basses – amerykański producent gitar elektrycznych i basowych. Od 2002 roku właścicielem Jackson Guitars jest Fender Musical Instrument Corporation. Gitary tej firmy łatwo rozpoznać po charakterystycznym kształcie główki. Instrumenty tego producenta są szczególnie cenione w środowisku gitarzystów rockowych.


Karel Schwarzenberg

Karel Schwarzenberg, cz. Karel Jan Nepomuk Josef Norbert Bedřich Antonín Vratislav Menas kníže ze Schwarzenbergu, niem. Karl Johannes Nepomuk Josef Norbert Friedrich Antonius Wratislaw Mena Fürst zu Schwarzenberg (wym. ; ur. 10 grudnia 1937 w Pradze) – czeski polityk, działacz opozycji antykomunistycznej w okresie Czechosłowacji, minister spraw zagranicznych Republiki Czeskiej w latach 2007–2009 oraz 2010–2013, założyciel i lider partii TOP 09, od 1979 głowa arystokratycznego domu Schwarzenbergów, kandydat w wyborach prezydenckich w 2013.


Gerardo Matos Rodríguez

Gerardo Matos Rodríguez, znany także jako Becho (ur. 28 marca 1897 w Montevideo, zm. 25 kwietnia 1948 tamże) – urugwajski muzyk, kompozytor oraz dziennikarz. Znany jest głównie jako twórca klasycznego utworu „La Cumparsita”, prawdopodobnie najsłynniejszego i najbardziej znanego tanga wszech czasów, które skomponował jako młody student w 1919 i do którego prawa autorskie sprzedał, a następnie przez wiele lat starał się je odzyskać.

Rodríguez urodził się i zmarł w Montevideo, niemniej jednak często podróżował po Europie, a Paryż był w tym czasie jego drugim domem.


Rosamunde Pilcher

Rosamunde Pilcher, z domu Scott (ur. 22 września 1924 w Lelant w Kornwalii, zm. 6 lutego 2019 w Dundee) – angielska pisarka, oficer Orderu Imperium Brytyjskiego.

Podczas II wojny światowej była wrenką. Pierwsze opowiadanie opublikowała w wieku 19 lat. Wczesne utwory, zwłaszcza krótkie opowiadania dla pism kobiecych, podpisywała pseudonimem Jane Fraser, a pierwszą powieść pod nazwiskiem Rosamunde Pilcher opublikowała w 1955 r. Jej największym sukcesem była powieść "Poszukiwacze muszelek", przetłumaczona na wiele języków i sprzedana w ponad 10 milionach egzemplarzy. Twórczość Pilcher była bardzo popularna w Niemczech, gdzie telewizja ZDF zrealizowała ponad 100 filmów według jej tekstów.

W 1946 r. wyszła za mąż; jej mąż, Graham Pilcher, odznaczony za zasługi wojenne Krzyżem Wojskowym, pochodził z Dundee. Po ślubie powrócił z żoną do Szkocji, by podjąć pracę w rodzinnym przedsiębiorstwie. Zmarł w 2009 r. Pisarka mieszkała w Dundee przez resztę życia. Mieli dwóch synów i dwie córki. Jeden z jej synów, Robin, także jest pisarzem.


Pomezí

Pomezí czeska gmina położona na północy kraju w powiecie Svitavy w kraju pardubickim. W roku 2006 liczba mieszkańców wynosiła 1118.

Pierwsza wzmianka historyczna o gminie pochodzi z roku 1265.


Józef Sobiesiak

Józef Sobiesiak, ps. "Maks", "Bronicz" (ur. 17 maja 1914 w Pilaszkowicach, zm. 18 listopada 1971 w Warszawie) – polski działacz komunistyczny, radziecki partyzant, generał brygady Wojska Polskiego, kontradmirał, zastępca dowódcy Marynarki Wojennej (1963–1968), zastępca komendanta Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego w Warszawie (1968–1971). Sprawiedliwy wśród Narodów Świata.


Borys Wierliński

Borys Wierliński, ros. Борис Маркович Верлинский (ur. 27 grudnia 1887 w Bachmucie, zm. 30 października 1950 w Moskwie) – ukraiński szachista, mistrz międzynarodowy od 1950 roku. Był niesłyszący.


Jezioro Raduńskie Górne

Jezioro Raduńskie Górne (kszb. "Jezoro Reduńsczé Górné") – jezioro rynnowe na Pojezierzu Kaszubskim w powiecie kartuskim (województwo pomorskie). Jezioro znajduje się w najatrakcyjniejszej krajobrazowo części Kaszubskiego Parku Krajobrazowego zwanej Szwajcarią Kaszubską. Do momentu powstania sztucznej zapory w Borucinie stanowiło jedną całość wespół z jeziorem Raduńskim Dolnym pod nazwą "Jezioro Raduńskie (niem. "Radaunen-See")". Na całej długości rynny jeziora przepływa rzeka Radunia stanowiąc element szlaku wodnego Kółko Raduńskie. Południowy kraniec jeziora rozwidla się na dwie wąskie zatoki z których to wschodnia ma bezpośrednie połączenie z jeziorem Stężyckim. Nad wysokimi brzegami jeziora (dochodzącymi do wysokości 40 metrów) znajdują się ośrodki wypoczynkowe i domki letniskowe. W pobliżu sztucznego przesmyku Bramy Kaszubskiej, dzielącego oba jeziora Raduńskie znajduje się stacja limnologiczna Uniwersytetu Gdańskiego, zaś koroną zapory przebiega trasa drogi wojewódzkiej nr 228.

Przed 1920 jezioro nosiło nazwę niemiecką "Oberer Radaunen-See".


Bułgarski Pułk Grenadierów SS

Bułgarski Pułk Grenadierów SS (niem. Waffen-Grenadier Regiment der SS (bulgarisches Nr 1)), nazywany też Bułgarskim Legionem Przeciwpancernym – ochotnicza jednostka wojskowa Waffen-SS złożona z Bułgarów pod koniec II wojny światowej.

Pierwsze pomysły sformowania bułgarskiego legionu Waffen-SS i wysłania na front wschodni pojawiły się już w 1942 r., ale władze carskiej Bułgarii nie zgodziły się na to. Koncepcja ta została reaktywowana we wrześniu 1944 r., po przejściu Bułgarii na stronę przeciwników Niemiec. Na mocy rozkazu Reichsführera SS Heinricha Himmlera z 13 listopada rozpoczęto w obozie szkoleniowym w Döllersheim w Austrii formować Bułgarski Pułk Grenadierów SS. Rekrutował się on spośród bułgarskich studentów i robotników z Niemiec oraz tych żołnierzy i osób cywilnych, którzy uciekli z Bułgarii, aby walczyć przeciwko Sowietom. Wśród nich było też 12 bułgarskich studentek medycyny z uniwersytetu w Wiedniu, skierowanych na studia przez młodzieżową organizację "Brannik". Jednym z ochotników był bułgarski as lotniczy ppor. Piotr Boczew. Ostatecznie zwerbowano ok. 600-700 osób, na czele których stanął niemiecki oficer SS-Standartenführer Günter Alhalt, a następnie SS-Oberführer Heinz Bertling. Z ramienia proniemieckiego bułgarskiego "rządu emigracyjnego" Aleksandyra Cankowa, rezydującego w Wiedniu, zwierzchnictwo nad oddziałem sprawował płk Iwan Rogozarow. Formowanie pułku zakończyło się w grudniu 1944 r. Otrzymał on oficjalną nazwę Waffen-Grenadier Regiment der SS (bulgarisches Nr 1).

Na pocz. kwietnia 1945 r. Niemcy planowali włączyć pułk do II Korpusu Pancernego SS. Jednakże z powodu antyniemieckich nastrojów wśród bułgarskich żołnierzy, wysłanie pułku na front przedłużyło się o miesiąc. 20 kwietnia tego roku jednostkę przekształcono w Pułk Niszczycieli Czołgów SS (SS Panzer-Zerstörer-Regiment (bulgarisches)). Niemcy planowali rozbudować ją w Waffen-Grenadier Division der SS (bulgarische Nr 1), ale nigdy do tego nie doszło. Nie jest prawdą często spotykane w literaturze przedmiotu stwierdzenie, iż Bułgarzy nie wzięli udziału w żadnych walkach, a ich jedyną akcją było schwytanie i rozstrzelanie grupy dezerterów z własnych szeregów. W dniach 5-7 maja 1945 r. w okolicach miasta Stockerau na terenie Austrii wzięli udział w walce przeciw nacierającym jednostkom 46 Armii Armii Czerwonej. Bułgarzy zniszczyli 14 sowieckich czołgów i 2 działa pancerne, zadając przeciwnikowi spore straty w ludziach (wzięto nawet ok. 30 jeńców), ale i sami ponieśli dotkliwe straty. Zginęło bądź zostało poważnie rannych 98 żołnierzy, a 46 uznano za zaginionych. Pułk wycofał się w rejon miejscowości Horn. Niemiecki dowódca obrony miasta podpisał kapitulację garnizonu i zobowiązał się do przekazania Armii Czerwonej wszystkich żołnierzy Waffen-SS. W tej sytuacji niemieckie i bułgarskie oddziały Waffen-SS zaatakowały garnizon miasta, próbując bezskutecznie przejąć władzę. W nocy z 7 na 8 maja Bułgarzy wycofali się z Hornu, przechodząc na terytorium Czech. 10 maja trzon pułku (ok. 250 żołnierzy) poddał się wojskom amerykańskim z 3 Armii. Bułgarzy zostali osadzeni w obozie jenieckim w Bad Ischl.

Żołnierze pułku nosili niemieckie mundury z naszywką w kolorach flagi bułgarskiej na ramieniu, na której był herb bułgarski z lwem i napis "Свобода или смърт" (Wolność lub śmierć). Wielu oficerów i żołnierzy samowolnie zrywało odznaki SS, zastępując je bułgarskimi. Nosili też bułgarskie czapki wojskowe. Niektórzy oficerowie mieli szable.

W 1992 r. w Bułgarii został utworzony Związek Weteranów Przeciwpancernego Legionu, grupujący ostatnich żyjących żołnierzy Bułgarskiego Pułku Grenadierów SS. Wszedł on w skład ogólnokrajowego Stowarzyszenia Weteranów II Wojny Światowej.


Summi Pontificatus

Summi Pontificatus – encyklika o solidarności ludzkiej i państwie totalitarnym ogłoszona 20 października 1939 przez papieża Piusa XII jako pierwszy tego typu akt jego pontyfikatu. Nawiązywała do ogłoszonej 40 lat wcześniej w 1899 r. encykliki "Annum sacrum" papieża Leona XIII, w której poświęcono świat Najświętszemu Sercu Jezusa. Pius XII uznawał, że był to w czasach szerzącego się materializmu i laicyzmu akt opatrznościowy, bowiem błędy nowoczesności, wynikające z odejścia od religii i Kościoła doprowadziły do "bankructwa duchowego i moralnego", a ostatecznie do wojny. "Summi Pontificatus" można więc traktować jako program nowego pontyfikatu, którego celem była odbudowa cywilizacji chrześcijańskiej.

W swojej encyklice Pius XII potępił rozpętanie II wojny światowej przez totalitaryzm Niemiec nazistowskich i ZSRR. Jednak papież nie wymienił z nazwy ani tych państw, ani systemów politycznych w nich panujących. Krytykę zawarł w sugestywnych słowach przeciw odejściu ludzi od wiary w Boga i od zasad prawa naturalnego, regulującego stosunki międzyludzkie i międzynarodowe. Za najważniejsze zasady uznał równość wszystkich ludzi wynikającą z ich przyrodzonej godności, powszechną solidarność międzyludzką opartą na miłości braterskiej oraz organiczny charakter społeczeństwa z rodziną jako wspólnotą podstawową. Bez wątpienia przypomnienie tych zasad było skierowane przeciw rasizmowi (w tym antysemityzmowi), nacjonalizmowi i teoriom walki klasowej. Następnie Pius XII potępił absolutyzm (wszechwładzę) władzy państwowej, która nie czuje się skrępowana żadnymi nadrzędnymi normami. Rości sobie ona pretensje do rządów nawet nad duszami ludzi. Papież skrytykował takie teorie państwa, zwłaszcza zaś pogwałcenie praw sumienia, w tym swobody wyznawania wiary i wychowania chrześcijańskiego, a także ograniczanie praw rodziny i wolności inicjatywy prywatnej.

Pod koniec encykliki, wymieniając nieszczęścia wojny, której nie udało mu się zapobiec na drodze dyplomatycznych wysiłków, Pius XII wspomniał o Polsce, "narodzie tak Nam drogim, tej Polsce, która przez swą niezłomną wierność dla Kościoła i przez wielkie zasługi, jakie zdobyła, broniąc chrześcijańskiej kultury i cywilizacji - o czym historia nigdy nie zapomni - ma prawo do ludzkiego i braterskiego współczucia całej ludzkości. Położywszy swą ufność w Bogarodzicy Dziewicy, "Wspomożyciele Wiernych", czeka ona upragnionego dnia, w którym, jak tego domagają się zasady sprawiedliwości i prawdziwie trwałego pokoju, wyłoni się wreszcie zmartwychwstała z owego jak gdyby potopu, który się na nią zwalił".

Encyklika zawiera również wizję nowego ładu społecznego, opartego na wartościach chrześcijańskich i prawie naturalnym. Papież wyraził przekonanie, że tylko na ich gruncie możliwe jest zbudowanie sprawiedliwego porządku powojennego.

Pius postrzegał ustroje totalitarne raczej nie jako źródło zła, ale następstwo upadku moralnego ludzkości, i taki pogląd głosił w encyklice:


Feliks Konopka

Feliks Konopka ps. Piotr Krzemień (ur. 17 lipca 1888 w majątku Breń Gmina Olesno (powiat dąbrowski) k. Dąbrowy Tarnowskiej, zm. 17 lutego 1982 w Krakowie) – polski poeta i malarz pochodzenia ziemiańskiego (syn Jana Franciszka Konopki), tłumacz literatury niemieckiej i francuskiej na język polski oraz literatury polskiej na język francuski.

Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim, po ukończeniu którego uczył się malarstwa u Jacka Malczewskiego (przyjaciela rodziny Konopków) w Akademii Sztuk Pięknych. Przed wojną był związany z grupą literacką Czartak. Korespondował m.in. z Marią Pawlikowską-Jasnorzewską i Mariną Bersano-Begey.

Publikował od 1917 roku. W 1929 opublikował pierwszy tomik wierszy, „Słowa w ciemności”. Po wojnie pracował m.in. przy konserwacji ołtarza Wita Stwosza w Kościele Mariackim w Krakowie. Spośród tłumaczeń za szczególnie znaczący uważa się pierwszy całościowy przekład Fausta, opublikowany w 1962 roku, za który w roku następnym otrzymał nagrodę polskiego PEN-Clubu. W roku 1972 wydał tom wierszy „Ostatnia jesień” a w 1981 – kolejny tom wierszy wybranych, „Skarbonki z rudej gliny”.

W 1978 roku ożenił się z Marią Gościej (źródło: "Dziennik wypadków", informacja pod datą 27 lutego 1982 roku).


Rak jelita grubego

Rak jelita grubego () – pierwotny nowotwór złośliwy jelita grubego wywodzący się z nabłonka błony śluzowej jelita grubego. Do raka jelita grubego zaliczany jest rak okrężnicy, rak zgięcia esiczo-odbytniczego i rak odbytnicy. Klinicznie bywa dzielony na raka okrężnicy i odbytnicy. Rak kanału i brzegu odbytu jest osobną jednostką kliniczną.

Pod względem zapadalności na świecie stanowi drugi co do częstości nowotwór złośliwy u kobiet i trzeci u mężczyzn. W 2012 roku rozpoznano 1 340 000 przypadków raka jelita grubego i 690 000 zgonów z jego powodu. Histopatologicznie zdecydowaną większość nowotworów jelita grubego u ludzi stanowi gruczolakorak. Objawy choroby zależą od lokalizacji guza oraz jej zaawansowania. Początkowo nowotwór pozostaje bezobjawowy lub skąpoobjawowy. Typowym objawem raka jelita grubego jest krwawienie, które przy dalszej lokalizacji guza jest obserwowane jako jawna obecność krwi zmieszanej ze stolcem lub krwi na stolcu, a w przypadku bliższej lokalizacji guza krew ulega degradacji i świeża krew nie jest widoczna, a krwawienie objawia się obecnością ciemno zabarwionych stolców i niedokrwistości z niedoboru żelaza. Anemia manifestuje się przede wszystkim osłabieniem, ciągłym zmęczeniem oraz bladością skóry i błon śluzowych. Ból brzucha występujący przy raku jelita grubego jest niecharakterystyczny, jego lokalizacja i typ zależą od lokalizacji guza. Mogą występować naprzemienne biegunki i zaparcia, a także spadek masy ciała. W zaawansowanej chorobie w badaniu fizykalnym może być wyczuwalny guz, powiększenie wątroby lub węzłów chłonnych.

Duże znaczenie w powstawaniu choroby mają modyfikowalne czynniki ryzyka, z których największe znaczenie ma nieprawidłowa dieta ze zbyt dużą ilością czerwonego mięsa, tłuszczów nasyconych i zbyt małą ilością warzyw, owoców i błonnika. Istotne znaczenie mają palenie tytoniu, otyłość, cukrzyca i nieswoiste zapalenia jelit. W 20–30% przypadków raka zachorowania mają tło dziedziczne, które zwykle pozostaje niezidentyfikowane.

Podstawowym badaniem pozwalającym rozpoznać raka jelita grubego jest kolonoskopia, która umożliwia uwidocznienie guza i pobranie próbek do badania histopatologicznego. Pomocniczo stosuje się wirtualną kolonoskopię TK lub MRI, endoskopię kapsułkową oraz radiologiczne badanie dwukontrastowe. W ocenie zaawansowania stosuje się tomografię komputerową, rezonans magnetyczny, ultrasonografię endoskopową oraz pozytonową tomografię emisyjną. Zaawansowanie choroby klasyfikuje się w klasyfikacji TNM.

Leczenie raka jelita grubego warunkuje zaawansowanie choroby oraz stan chorego. Wykonuje się zabieg operacyjny, który ma na celu usunięcie guza wraz z marginesem zdrowych tkanek. Rodzaj zabiegu zależy od lokalizacji guza i zwykle polega na resekcji części jelita z usunięciem regionalnych węzłów chłonnych w jednym bloku tkankowym z odtworzeniem ciągłości przewodu pokarmowego. W przypadku guza położonego w odbytnicy, dąży się również do odtworzenia ciągłości przewodu pokarmowego z zachowaniem zwieraczy odbytnicy, jednakże w przypadku zbyt niskiego położenia guza, konieczna jest amputacja odbytnicy i wytworzenie stałej kolostomii. Leczenie operacyjne w zaawansowanych przypadkach raka odbytnicy jest poprzedzone leczeniem neoadiuwantowym, a w zaawansowanych przypadkach raka okrężnicy jest uzupełnione leczeniem adiuwantowym. Leczenie choroby z przerzutami jest oparte na chemioterapii, której charakter zależy od założonych celów terapeutycznych i stanu chorego. U niewielkiej części chorych możliwe jest chirurgiczne usunięcie pojedynczych przerzutów do wątroby lub płuc. W chemioterapii wielolekowej stosuje się programy składające się z fluoropirymidyn (5-fluorouracylu, kapecytabiny) w połączeniu z oksaliplatyną lub irynotekanem.


Pomysłowy Dobromir

Pomysłowy Dobromir – polski dobranockowy serial animowany tworzony w latach 1973–1975. Wyprodukowano 20 10-minutowych odcinków. Nakręcono je w warszawskim Studiu Miniatur Filmowych. Reżyseria Roman Huszczo. Scenariusz Adam Słodowy i Roman Huszczo. Założenia plastyczne serii Leszek Gałysz i Rafał Sikora. Muzyka Adam Markiewicz.


Muckross Abbey

Muckross Abbey (irl. "Mainistir Mhucrois") – opactwo w hrabstwie Kerry w południowo-zachodniej Irlandii, na terenie Parku Narodowego Killarney.

Opactwo zostało wzniesione w 1448 roku jako klasztor Franciszkanów. Na przestrzeni wieków było wielokrotnie niszczone i odbudowywane – tutejsi mnisi często padali ofiarą prześladowań i napaści maruderów z armii. Obecnie opuszczony budynek opactwa jest w znaczniej części pozbawiony dachu, poza tym jednak dość dobrze zachowany. Wewnątrz murów znajduje się dziedziniec z rosnącym tam olbrzymim drzewem cisowym. Na pobliskim cmentarzu zachowały się XVII i XVIII-wieczne nagrobki kilku poetów irlandzkich z mieszkających tu niegdyś klanów O'Donoghue, O'Rathaille i O'Suilleabhain.


Christian de Duve

Christian René de Duve (ur. 2 października 1917 w Thames Ditton, zm. 4 maja 2013 w Nethen, Belgia) – belgijski lekarz, cytolog, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny.

Urodził się w Thames Ditton, w hrabstwie Surrey, w Wielkiej Brytanii, gdzie jego rodzice schronili się przed działaniami I wojny światowej. W 1920 roku wrócili do Belgii i zamieszkali w Antwerpii. W 1934 podjął studia medyczne na Katolickim Uniwersytecie w Lowanium. Jako wyróżniający się student dołączył do zespołu badawczego profesora J.P. Bouckaerta, pracującego nad wpływem insuliny na pobieranie glukozy. Po wybuchu II wojny światowej został powołany do belgijskiego wojska i, jako wojskowy lekarz, wysłany do południowej Francji. Po zwycięstwie Niemiec w kampanii francuskiej, trafił do obozu jenieckiego, z którego uciekł i wrócił do Belgii, aby kontynuować studia. Dyplom lekarza uzyskał w 1941 roku.

Ze względu na ograniczone możliwości prowadzenia prac badawczych w warunkach wojennych, zdecydował się na odbycie stażu lekarskiego w Instytucie Raka, a także studia chemiczne. Równocześnie intensywnie studiował literaturę dotyczącą insuliny, co pozwoliło mu na opracowanie książki "Glucose, Insuline et Diabète" oraz uzyskanie stopnia "Agrégé de l'Enseignement Supérieur" (odpowiednika doktoratu) w 1945 roku.

Po wojnie odbył dwa staże naukowe. W latach 1946–1947 przebywał w Instytucie Karolinska, w laboratorium Hugo Theorella, a następnie uzyskał stypendium Fundacji Rockefellera, które pozwoliło mu na półroczny pobyt w Washington University in St. Louis, gdzie współpracował z Gerty Cori i Carlem Cori, a także z Earlem Sutherlandem.

W 1947 roku wrócił do Leuven, gdzie wykładał chemię fizjologiczną na Wydziale Medycznym Uniwersytetu. W 1951 roku otrzymał tytuł profesora. W 1962 roku został zaproszony do wstąpienia na Uniwersytet Rockefellera, gdzie pracowali m.in. Albert Claude oraz George Palade. Od tej pory dzielił swój czas pomiędzy pracę w Leuven i Nowym Jorku.
Badania prowadzone przez Christiana de Duve pozwoliły na odkrycie nieznanej struktury komórkowej, nazwanej przez niego lizosomem. W 1974 otrzymał, wraz z Claude’em i Paladem, Nagrodę Nobla w dziedzinie medycyny i fizjologii za "odkrycia dotyczące strukturalnej i funkcjonalnej organizacji komórek".

We wrześniu 1943 ożenił się z Janine Herman. Mieli czworo dzieci. Janine zmarła w 2008 roku. Christian de Duve, który w wieku 95 lat borykał się z wieloma chorobami (w tym nowotworem), poprosił o przeprowadzenie eutanazji, która miała miejsce 4 maja 2013.


John Abell

John Abell (ur. 1652 w Aberdeen; zm. w 1724 w Cambridge) – szkocki kompozytor i lutnista, śpiewak klasyczny (kontratenor).

Abell był początkowo członkiem chóru Royal Chapell. Przechrzcił się na katolicyzm i opuścił Anglię gdy Jakub II Stuart opuścił kraj. Objeździł wiele europejskich krajów, odwiedził między innymi księstwo Hesji i jego stolicę Kassel. W roku 1700 powrócił do kraju. Od 1702 do 1704 służył u jednego z angielskich książąt w Irlandii.

John Abell był kompozytorem zbiorów piosenek. Jego angielskie piosenki mają wydźwięk patriotyczny. Pod koniec życia spróbował swych sił jako śpiewak.


OMA DRM

OMA DRM

Mechanizm OMA DRM umożliwia bezpieczne rozsyłanie materiałów multimedialnych na urządzenia mobilne. Jego funkcjonalność pozwala m.in. na przenoszenie materiału danego użytkownika między różnymi urządzeniami zdolnymi do odtworzenia zaszyfrowanych danych. Mechanizm oddzielenia licencji od samego zaszyfrowanego pliku
daje możliwość rozsyłania materiału, a dopiero potem zakupienie licencji. Z kolei strumieniowanie (dostępne dopiero w wersji 2.0 w niewielu modelach telefonów) pozwala na bezpieczne odtwarzanie materiałów w czasie rzeczywistym. Funkcjonalność ta
jest bardzo przydatna podczas oglądania na telefonie wydarzeń na żywo.
Wśród standardów OMA wyróżniamy następujące mechanizmy:

# Forward Lock — uniemożliwienie nieautoryzowanego przenoszenia materiałów między urządzeniami. Główne założenie to zablokowanie możliwości przenoszenia materiałów drogą peer-to-peer. Urządzenie jest w stanie odtwarzać, jednak nie może przekazywać materiału dalej.
# Combined Delivery — kontrolowanie użytkowania poszczególnych materiałów. Mechanizm uwzględniający wszystkie rodzaje sprzedaży danego materiału (na przykład preview, time-based license, usage-based license). Licencja wraz z materiałem jest dostarczana w jednym pliku.
# Separate Delivery — funkcjonalność, dzięki której możliwe jest dostarczanie osobno zaszyfrowanego materiału, a dopiero następnej kolejności licencji na użytkowanie. W celu pobrania licencji użytkownik łączy się z portalem oferującym dane materiały. Adres portalu jest zapisywany w momencie szyfrowania. Funkcjonalność ta nie jest dostępna w wielu telefonach.

Wersja OMA DRM rozszerzona do wersji 2.0 wprowadziła dodatkowe możliwości:

# Wyższy poziom bezpieczeństwa — uzyskany poprzez wiązanie praw do materiału z konkretnym użytkownikiem;
# Strumieniowanie zabezpieczonych plików;
# Możliwość przenoszenia zabezpieczonego materiału na inne urządzenia zdolne do bezpiecznego odtwarzania;
# Możliwość rozsyłania materiałów drogą peer-to-peer w formie zabezpieczonej.

Przez długi czas urządzenia takie jak telefony komórkowe, borykały się z problemem braku
standardów dotyczących używanych mechanizmów. Każdy producent używał własnych
rozwiązań. W celu zażegnania tego problemu została powołana organizacja, nazwana Open Mobile Alliance. Podstawowa działalnością OMA jest tworzenie nowych standardów, które mogą być wykorzystywane przez producentów urządzeń mobilnych w celu zapewnienia kompatybilności. W ramach prac OMA został stworzony specjalny standard DRM, nazwany OMA DRM.


Kościół Zielonoświątkowy przy ul. Miłej we Wrocławiu – najstarszy z neogotyckich kościołów Wrocławia. Należy do Kościoła Zielonoświątkowego, do zboru liczącego ponad 300 wiernych.

Pierwszy kościół w tym miejscu został wybudowany wedle różnych źródeł w 1826 lub już w 1722 jako kaplica pogrzebowa pobliskiego kościoła św. Krzyża przy znajdującym się tu wówczas cmentarzu. Była to wówczas skromna budowla szachulcowa pod wezwaniem św. Wawrzyńca. W 1858 lub 1860 na jego miejscu postawiono nowy kościół w stylu neogotyckim według projektu Alexisa Langera. Kościół ten, zachowując wezwanie św. Wawrzyńca, przetrwał aż do końca II wojny światowej, choć według ksiąg adresowych w roku 1943 był już nieczynny.

Po wojnie, pozbawiony dachu i okien, przez kilkanaście lat niszczał, wykorzystywany przez zamieszkujących sąsiadujące ulice (Szczytnicka, Piwna, Ładna) Cyganów jako stajnia dla koni. 21 maja 1960 przejęli go w użytkowanie zielonoświątkowcy: budynek zrujnowany był w owym czasie w 60%, zagrzybiony i pozbawiony wszelkiego wyposażenia.

Już rok później, po wprawieniu okien i pokrycia dachu dachówką karpiówką obiekt przywrócono do użytkowania. Dalsze prace remontowe prowadzono w latach 1970–1973, a 8 stycznia 1973 kościółek stał się formalną własnością Kościoła Zielonoświątkowego w Polsce. Dobudowano wówczas przykrytą dachem pulpitowym salkę od strony południowej, co spowodowało zniekształcenie pierwotnych założeń architektonicznych budowli.

Kościół jest jednonawowy z trójprzęsłową nawą, ma długość 15 metrów, szerokość 7,5 metra i wysokość 20 metrów. Wieża kościoła znajduje się po jego zachodniej stronie, ma 35 metrów wysokości i zwieńczona jest ażurowym kamiennym hełmem. Na nieistniejącym dziś cmentarzu przy kościele został pochowany architekt świątyni, Alexis Langer, jednak dokładnego miejsca jego pochówku do dziś nie zlokalizowano.


Frederick Augustus Maxse

Frederick Augustus Maxse (13 kwietnia 1833 – 25 czerwca 1900 w Londynie), brytyjski wojskowy i dziennikarz, syn Jamesa Maxse'a i lady Caroline Berkeley, córki 5. hrabiego Berkeley, młodszy brat Henry'ego, gubernatora Nowej Fundlandii.

Do Royal Navy wstąpił w 1852 r. i uzyskał rangę porucznika. Brał udział w wojnie krymskiej. W 1854 r. rozpoczął służbę na okręcie HMS "Agamemnon". W 1855 r. został awansowany do stopnia komandora i został drugim oficerem na okręcie. Był również adiutantem ds. morskich lorda Raglana po bitwie pod Almą. W latach 1855-1857 dowodził HMS "Ariel" na Morzu Śródziemnym. W 1857 r. został awansowany do stopnia kapitana. Z czynnej służby odszedł w 1867 r. W 1875 r. otrzymał stopień kontradmirała. Pięć lat później został wiceadmirałem. Wreszcie 1 lipca 1885 r. otrzymał awans na stopień admirała.

Po odejściu z czynnej służby w marynarce Maxse rozpoczął karierę parlamentarną. W 1868 r. bezskutecznie startował w wyborach do Izby Gmin w okręgu Southampton. Sześć lat później próbował w okręgu Tower Hamlets, ale z podobnym rezultatem. Zarzucił więc karierę polityczną i rozpoczął pracę jako dziennikarz. Pisał artykuły o wojnie krymskiej w National Reviewon. Pisał również na inne tematy, począwszy od reform wyborczych, poprzez równouprawnienie kobiet, aż po kwestię irlandzką. Przygotowywał pierwszą wystawę Międzynarodowego Stowarzyszenia Rzeźbiarzy, Malarzy i Grawerów w maju 1898 r.

W 1861 r. poślubił Cecilię Steel (zm. 7 lutego 1918) i miał z nią dwóch synów i dwie córki:
* Olive Hermione Maxse (zm. 16 marca 1955)
* Frederick Ivor Maxse (22 grudnia 1862 – 28 stycznia 1958)
* Leopold James Maxse (11 grudnia 1864 – 22 stycznia 1932), ożenił się z Katherine Lushington, nie miał dzieci
* Violet Georgina Maxse (1872 – 10 października 1958), żona lorda Edwarda Gascoyne-Cecila i Alfreda Milnera, 1. wicehrabiego Milner, miała dzieci z pierwszego małżeństwa


Oosteinde

Oosteinde, dialekt groningski t Oost-èn – wieś w Holandii, w prowincji Groningen, w gminie Eemsmond, w pobliżu rzeki Groote Tjariet.


Oudeschip

Oudeschip, dialekt groningski t Olschip - wieś w Holandii, w prowincji Groningen, w gminie Eemsmond.


Elpidius Markötter

Elpidius Markötter OFM (ur. 8 października 1911 w Südlohn w Westfalii, zm. 28 czerwca 1942 w KL Dachau) – niemiecki duchowny rzymskokatolicki, franciszkanin. Za obronę Polaków i Żydów w wygłoszonym kazaniu w święto Bożego Ciała został zamęczony przez nazistów w niemieckim obozie koncentracyjnym.


Zengzi

Zengzi (ur. 505 p.n.e., zm. 435 p.n.e.) – wczesny uczony konfucjański.

Podobnie jak Konfucjusz, którego był bezpośrednim uczniem, pochodził z państwa Lu. Należał do grupy pięciu uczniów, którzy przekazali nauki Konfucjusza następnym generacjom (inni to Ziyu, Zizhang, Zixia i Yuzi). Wszyscy ci uczniowie są określani mianem "zi" (子), czyli „mistrz”, co ukazuje szacunek, jakim ich otaczano, ale fakt, że Zengzi jest "zawsze" określany w ten sposób, może zaznaczać jego wyższy jeszcze status. Jego wypowiedzi i czyny są często cytowane w księgach Xunzi i Mencjusza, a także w "Dialogach konfucjańskich". Wspominają o nim "Liji" i "Taitai Liji".

Był najmłodszym uczniem Konfucjusza. Przypisuje mu się autorstwo "Wielkiej Nauki", w której porusza między innymi zagadnienia związane z wywieraniem wpływu moralnego na otoczenie. Część badaczy przypisuje mu także zestawienie "Dialogów konfucjańskich".

Znany jest z rozwinięcia koncepcji "zhong" („lojalności”) i "shu" („dobroci”), jaką miały zachowywać wedle siebie podporządkowana i nadrzędna osoba w hierarchii społecznej. W swoich wypowiedziach przejawiał wielką troskę o dobrobyt innych. Stąd też wiązany jest z wypracowaniem koncepcji "xiao" (nabożności synowskiej). Miał opracować "Księgę nabożności synowskiej", bardzo popularną u schyłku cesarstwa.

Jego uczniem był między innymi Zisi.


Most Zarzeczny w Wilnie

Most Zarzeczny w Wilnie – most drogowy w Wilnie, na Wilejce, w ciągu ulicy Zarzecznej, stalowy, wzniesiony w 1901; łączy Stare Miasto i Zarzecze.


The Skatalite!

The Skatalite! – piąty album studyjny The Skatalites, jamajskiej grupy muzycznej wykonującej ska; ukazał się także pod tytułem Plus.

Płyta została wydana w roku 1969 przez Treasure Isle Records i była w zasadzie kompilacją nagrań zarejestrowanych przez Duke'a Reida w ciągu kilkunastu miesięcy istnienia zespołu na przełomie lat 1964-65. Oprócz dziewięciorga członków założycieli zespołu, w sesjach tych wzięli również udział tacy muzycy jak Val Bennett, Arkland "Drumbago" Parks czy Oswald "Baba" Brooks. Produkcją nagrań zajął się Duke Reid.

W roku 1997 nakładem francuskiej wytwórni Jet Set Records ukazała się reedycja albumu na płycie CD.


Wyspa Halla

Wyspa Halla (ros. "Остров Галля") – wyspa położona w rosyjskim archipelagu Ziemi Franciszka Józefa, na Morzu Arktycznym. Powierzchnia 1049 km2. Ma charakter wyżynny, z wysokościami do 502 m n.p.m.

Wyspa jest prawie całkowicie pokryta lodowcem. Stosunkowo duże obszary wolne od lodu stałego znajdują się tylko na jego południowym krańcu, na dwóch przylądkach: Tegetthoff i Litowa. Jest jedną z największych wysp archipelagu. Z południowo-wschodniej strony wyspy znajduje się zatoka Hydrografów. Ze względu na surowe warunki wyspa nie jest zamieszkana przez człowieka.

Wyspa została nazwana na cześć amerykańskiego arktycznego odkrywcy Charlesa Francisa Halla. Została odkryta 30 sierpnia 1873 roku przez austro-węgierską wyprawę arktyczną na statku "Admiral Tegetthoff", dowodzoną przez Karla Weyprechta.


Gang Olsena wpada w szał

Gang Olsena wpada w szał (duń. "Olsen-banden ser rødt") – duński film komediowy z 1976 roku, ósmy film z popularnej serii o gangu Olsena, będący kontynuacją filmu "Gang Olsena na torach" z 1975 roku. Film był duńskim kandydatem do nagrody Oscara w 1977 roku, w kategorii filmów nieanglojęzycznych, lecz nie otrzymał nominacji.

Film emitowano w Polsce również pod alternatywnymi tytułami: Gang Olsena 8 oraz Zemsta Gangu Olsena.


Gang Olsena znowu w akcji

Gang Olsena znowu w akcji () – duński film z 1977 roku, należący do popularnej serii filmowej Gang Olsena (dziewiąty film), będący kontynuacją filmu "Gang Olsena wpada w szał" z 1976 roku.

Film emitowano w Polsce również pod alternatywnym tytułem: Gang Olsena uderza ponownie.


Rumour Has It

Rumour Has It - czwarty singel brytyjskiej piosenkarki Adele z jej drugiego albumu studyjnego zatytułowanego "21". Została napisana przez Adele i Ryana Teddera, wokalistę grupy OneRepublic. Adele wykonała go w programie "The Jonathan Ross Show".

"Rumour Has It" jest jazzowo-perkusyjnym utworem, który Adele opisała jako "bluesowo-popowe przytupywanie". Wyjaśniła, że piosenka nie była inspirowana mediami, tylko dotyczyła jej przyjaciół, którzy czasami wierzyli w plotki o jej zerwaniu z chłopakiem. "Rumour Has It" kontrastuje z inną piosenką napisaną przez Teddera a wyprodukowaną przez Jima Abbissa (Turning Tables). Utwór promował serial "The Lying Game" wyprodukowany dla telewizji ABC.


Anthony Wirig

Anthony Wirig (ur. 3 lutego 1983 w Thionville) – francuski szachista, arcymistrz od 2011 roku.


Södertälje Fotbollsarena

Södertälje Fotbollsarena – stadion położony w Södertälje, w Szwecji. Obecnie jest głównie używany do rozgrywania spotkań piłkarskich. Jest areną zmagań klubów Assyriska FF i Syrianska FC. Södertälje Fotbollsarena może pomieścić 6 400 widzów. Rekord frekwencji miał miejsce 31 maja 2009, podczas meczu derbowego między Assyriska FF a Syrianska FC. Wyniósł 8 453 widzów.


Ludwig Meidner

Ludwig Meidner (ur. 18 kwietnia 1884 w Bernstadt, obecnie Bierutów, zm. 14 maja 1966 w Darmstadt) – niemiecki malarz żydowskiego pochodzenia, ekspresjonista i grafik.

Jego ojciec, George Meidner, prowadził na bierutowskim rynku sklep z tekstyliami. Ludwig uczęszczał do gimnazjum w Katowicach. W latach 1901–1903 pobierał nauki murarstwa. W latach 1903–1905 uczęszczał do Państwowej Akademii Sztuk we Wrocławiu. Pierwsze jego prace powstawały pod wpływem dzieł śląskiego malarza barokowego Michaela Willmanna. Jako dorosły artysta przeżył duchowe nawrócenie, co zaowocowało głęboko religijnymi pracami. Styl tych prac określa się jako ekstatyczny ekspresjonizm. Jego prace łączące pierwiastki mistyczne z żydowskimi miały wpływ na artystyczną grupę Jung Idysz.

W roku 2000 w jego rodzinnym mieście została odsłonięta tablica dwujęzyczna upamiętniająca jego osobę, zawieszona na ścianie budynku znajdującego się po przeciwnej stronie ulicy co jego dom (budynek, w którym mieszkał Ludwig Meidner, nie istnieje).


Gieorgij Atarbekow

Gieorgij Atarbekow (ros. Георгий Александрович Атарбеков, pierwotne nazwisko Gework Atarbekian, ur. 2 grudnia 1892 w Eczmiadzynie, zm. 22 marca 1925 koło Tbilisi) – bolszewik ormiańskiego pochodzenia, oficer Czeki.

W 1908 wstąpił do Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji, 1910-1911 studiował na wydziale prawnym Uniwersytetu Moskiewskiego, 1911 aresztowany i zwolniony, 1917 członek komitetu SDPRR(b) w Suchumi i okręgowego komitetu wojskowo-rewolucyjnego w Suchumi. W 1918 wstąpił do północnokaukaskiej Czeki i brał udział w walkach z „białymi” Rosjanami i z muzułmańskimi powstańcami w tym regionie. Od lipca do listopada 1918 zastępca przewodniczącego, a od listopada do 3 grudnia 1918 przewodniczący Północnokaukaskiej Obwodowej Czeki. Szef Wydziału Specjalnego 11 Armii, od 27 lutego do 10 marca 1919 przewodniczący gubernialnej Czeki w Astrachaniu, od lutego do 13 marca 1919 szef Wydziału Specjalnego Czeki Frontu Kaspijsko-Kaukaskiego, od 10 marca do 27 lipca 1919 szef Wydziału Specjalnego Czeki 11 Armii i Kraju Astrachańskiego/Astrachańskiego Rejonu Południowej Grupy Wojsk Frontu Wschodniego. Przewodniczący Wojskowego Trybunału Rewolucyjnego Frontu Południowego, w 1920 szef Wydziału Specjalnego Czeki 9 Armii i pełnomocnik Czeki przy Radzie Komisarzy Ludowych RFSRR w Obwodzie Kubańsko-Czarnomorskim i w Baku. W 1921 był przewodniczącym Komitetu Rewolucyjnego (Rewkomu) w północnej Armenii, a 1922-1923 ludowym komisarzem poczt i telegrafu ZFSRR. Według Donalda Rayfielda był nazywany „ulubionym zabójcą Stalina z Kaukazu”. Organizował masowe zabójstwa w Piatigorsku i Armawirze; z karabinu maszynowego zastrzelił wszystkich pasażerów pociągu, którymi byli gruzińscy lekarze i pielęgniarki wracający z Rosji do Gruzji, w Piatigorsku zarąbał szablą setkę zakładników, w swoim gabinecie zabił własną sekretarkę, a w Armawirze zabił kilka tysięcy osób.

Zginął w katastrofie lotniczej wraz z Solomonem Mogilewskim i Aleksandrem Miasnikowem w drodze na konferencję do Suchumi. Według jednej z wersji katastrofę spowodowali gruzińscy piloci chcąc zemścić się za stłumienie powstania sierpniowego w Gruzji w 1924, według innej katastrofę zaaranżował Ławrientij Beria.


Central Connect Airlines

Central Connect Airlines – czeskie linie lotnicze, z siedzibą w Ostrawie,Czechy.


Andriej Kriwow

Andriej Kriwow (ros. Андрей Анатольевич Кривов; ur. 14 października 1985) – rosyjski lekkoatleta specjalizujący się w chodzie sportowym.

Startuje w chodzie na 20 kilometrów. W 2007 zdobył wicemistrzostwo Europy młodzieżowców. Na mistrzostwach świata w 2009 był szesnasty, a rok później zajął piątą lokatę podczas mistrzostw Europy. Złoty medalista uniwersjady (2011 i 2013). Reprezentant kraju w pucharze Europy w chodzie i pucharze świata oraz medalista mistrzostw Rosji.

Rekord życiowy: 1:18:24 (2012).


U-1406

U-1406 – niemiecki okręt podwodny (U-Boot) przybrzeżnego typu "XVIIB" z czasów drugiej wojny światowej. Jednostka była jednym z trzech wybudowanych okrętów tego typu wyposażonego w turbinę Waltera.

Zamówienie na budowę okrętu zostało złożone w stoczni Blohm und Voss w Hamburgu 4 stycznia 1943 roku, po czym 30 października tego samego roku rozpoczęto jego budowę. U-1406 został zwodowany 2 stycznia 1945 roku, a do służby w Kriegsmarine przyjęto go 8 lutego. Do czasu kapitulacji III Rzeszy okręt nie rozpoczął jednak działań operacyjnych. Już po rozkazie zaprzestania walk przez niemieckie siły zbrojne, jeden z niebędących członkiem załogi okrętu strażników, otwierając zawory denne zatopił go w nocy z 6 na 7 maja 1945 roku (operacja Regenbogen). Okręt został jednak wydobyty, osuszony i na podstawie ustaleń Konferencji poczdamskiej został przekazany Stanom Zjednoczonym, które przeprowadziły na nim serię badań. Po 18 maja 1948 roku jednostka została pocięta na złom.


Inka 1946

Inka 1946. Ja jedna zginę – spektakl telewizyjny "Sceny Faktu" Teatru Telewizji z 2006, którego autorem jest Wojciech Tomczyk. Opowiada o mordzie sądowym na sanitariuszce Danucie Siedzikównie z 5 Brygady Wileńskiej AK.

Konsultantami historycznymi przy produkcji spektaklu byli Waldemar Kowalski i Piotr Szubarczyk.


Čumil

Čumil (dosłownie "Gap") – pomnik na Starym Mieście w Bratysławie.

Rzeźba przedstawia kanalarza wychylającego się z otwartego włazu kanalizacyjnego i obserwującego przechodniów z poziomu ulicy. Autorem brązowej figury jest Viktor Hulík, a Čumil powstał jako część projektu rewitalizacji centrum Bratysławy. Postać podglądacza zamontowano 26 lipca 1997 i od razu stała się jednym z najchętniej fotografowanych pomników stolicy Słowacji. Jak twierdzi sam autor, Čumil niczego nie symbolizuje, nie jest to nikt kiedykolwiek żyjący, nie odnosi się do żadnych wydarzeń, a jedynie miał być sposobem na ożywienie starówki. Niezależnie od wiedzy i woli autora pomnika, powstają liczne historie z nim związane – zarówno opisujące życiorys domniemanego pierwowzoru postaci, jak i obiecujące szczęście w zamian za pogłaskanie Čumila po głowie.

Rzeźba Čumila znajduje się u zbiegu ulic Laurinskiej, Panskiej i Bramy Rybackiej w strefie pieszej Starego Miasta. Od 1999 rzeźba wskazana jest specjalnie przygotowanym znakiem przypominającym drogowy. Znak zawiera wizerunek Čumila oraz napis „MAN AT WORK”. Przyczyną takiego wyszczególnienia były dwa wypadki komunikacyjne, w których rzeźba została uszkodzona. Znak ma zwrócić uwagę zarówno turystów, jak i kierowców pojazdów dopuszczonych do poruszania się po strefie pieszej.

W 2008 na Białorusi (w Bobrujsku i Homlu) powstały pomniki o bardzo zbliżonej formie do bratysławskiego Čumila, które ze względu na podobieństwo detali, można uznać za samowolne kopie słowackiego pomnika.

Pomnik Kanalarza jest też w Serbii w mieście Subotica, choć nie jest już tak uśmiechający się.


Donatas Motiejūnas

__BEZSPISU__

Donatas Motiejūnas (ur. 20 września 1990 w Kownie) – litewski koszykarz grający na pozycjach silnego skrzydłowego oraz środkowego, obecnie zawodnik Xinjiang Flying Tigers.

Urodził się 20 września 1990 w Kownie, gdzie od młodości trenował koszykówkę pod okiem Arvydasa Sabonisa. Od samego początku swojej kariery zawodowej z basketem uważany był za wielki telent. W 2007 podpisał pierwszy profesjonalny kontrakt z Żalgilisem Kowno, gdzie grał przez sezon. Potem przeniósł się do innego klubu działającego w tym samym mieście. Był to Aisciai Kowno, gdzie spędził kolejny sezon ze średnią punktów wynoszącą ponad 19. W 2009 podpisał kontrakt we Włoszech, przywdziewając trykot zespołu Benetton Treviso. Spędził tam kolejne dwa sezony. Ze średnią 10,9 punktu oraz 5,6 został wybrany w I rundzie draftu w 2011 przez Minnesota Timberwolves, jednak natychmiast został oddany do ekipy z Houston. Ze względu na lokaut w najlepszej lidze świata podpisał kontrakt z drużyną mistrza Polski, Asseco Prokomem Gdynia.

W lipcu 2012 podpisał kontrakt z Houston Rockets.

13 listopada 2012 został zesłany przez władze klubu do filialnego zespołu Rio Grande Valley Vipers, występującego w lidze NBA Development League.

18 lutego 2016, w ramach wymiany między trzema drużynami, Motiejūnas trafił do Detroit Pistons. Jednak cztery dni później umowa została anulowana, ponieważ Litwin nie przeszedł testów medycznych i tym samym pozostał w drużynie Houston Rockets.

3 stycznia 2017 został zawodnikiem New Orleans Pelicans. 8 sierpnia 2017 podpisał umowę z chińskim Shandong Golden Stars.

4 kwietnia 2019 podpisał umowę z końca sezonu z San Antonio Spurs. 24 lipca dołączył do chińskiego Szanghaj Sharks.

17 września 2020 zawarł kontrakt Xinjiang Flying Tigers.


Rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 54

Rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 54 została uchwalona 15 lipca 1948 w trakcie 338 sesji Rady Bezpieczeństwa ONZ.

Rezolucja brała pod uwagę, że tymczasowy rząd Izraela zaakceptował propozycję przedłużenia zawieszenia broni w Palestynie, podczas gdy państwa członkowskie Ligi Arabskiej odrzuciły kolejne apele Mediatora Organizacji Narodów Zjednoczonych w Palestynie i Rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 53 z dnia 7 lipca 1948 wzywającą do przedłużenia zawieszenia broni.
# Rezolucja uznawała, że sytuacja w Palestynie w myśl rozumienia 39 Artykułu Karty Narodów Zjednoczonych stanowi zagrożenie dla pokoju.
# Wzywała wszystkie rządy i władze do wstrzymania dalszych działań zbrojnych i ogłoszenia zawieszenia broni przez wszystkie siły wojskowe i paramilitarne, w terminie określonym przez Mediatora, ale nie później niż w trzy dni od daty przyjęcia niniejszej rezolucji.
# Oświadczała, że nie podporządkowanie się pod Rezolucję będzie oznaczało naruszenie pokoju i będzie wymagało natychmiastowego rozpatrzenia przez Radę Bezpieczeństwa.
# Wzywała wszystkie rządy i władze do współpracy z Mediatorem w celu utrzymania pokoju w Palestynie, zgodnie z Rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 50 z dnia 29 maja 1948.
# Wzywała do natychmiastowego i bezwarunkowego ogłoszenia następnego dnia zawieszenia broni w Jerozolimie.
# Zobowiązywała Mediatora do kontynuowania wysiłków na rzecz demilitaryzacji Jerozolimy i zapewnienia ochrony oraz bezpiecznego dostępu do miejsc świętych w Palestynie.
# Zobowiązywała Mediatora do nadzorowania przestrzegania rozejmu i rozpatrzenia zarzutów naruszenia zawieszenia broni od 11 czerwca 1948.
# Postanawiała, że zgodnie z Rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 50 zawieszenie broni pozostaje w mocy do czasu osiągnięcia spokojnej sytuacji w Palestynie.
# Ponawiała apel Rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 49 z dnia 22 maja 1948, i wzywała strony do kontynuowania rozmów z Mediatorem, aby wszystkie sporne punkty rozstrzygnąć pokojowo.
# Zwracała się do Sekretarza Generalnego ONZ o udzielenie Mediatorowi niezbędnych środków i personelu, aby pomóc w wykonywaniu powierzonych mu zadań przez Rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 186 z dnia 14 maja 1948.
# Zwracała się do Sekretarza Generalnego ONZ o udzielenie Mediatorowi niezbędnych środków i personelu, aby pomóc w wykonywaniu powierzonych mu zadań przez niniejszą Rezolucję.

Za przyjęciem Rezolucji głosowało siedmiu członków, Syria głosowała przeciwko, a trzech członków wstrzymało się od głosu (Argentyna, Ukraina i ZSRR).


Wybory parlamentarne w Chorwacji w 2007 roku odbyły się 25 listopada 2007 na terenie Chorwacji oraz 24 i 25 listopada 2007 poza granicami kraju. W trzech okręgach wyborczych głosowanie powtórzono 9 grudnia 2007.

W wyniku tych wyborów wyłoniono łącznie 153 deputowanych do Zgromadzenia Chorwackiego VI kadencji.

Ordynacja wyborcza przewidywała wybór 140 posłów w 10 okręgach wydzielonych w kraju. W każdym z nich przyznano po 14 mandatów przy zastosowaniu metody d'Hondta i przy obowiązującym progu wyborczym 5% w skali okręgu. Jedenasty okręg wydzielono dla Chorwatów mieszkających poza granicami kraju, przewidziano zależnie od frekwencji wybór w nim do 12 deputowanych (ostatecznie wyłoniono w nim 5 posłów). Dwunasty okręg obejmował 8 mandatów przeznaczonych dla przedstawicieli mniejszości narodowych – 3 dla mniejszości serbskiej oraz 5 w jednomandatowych podokręgach dla pozostałych mniejszości (w tym 1 dla Węgrów i 1 dla Włochów). Łącznie uprawnionych do głosowania było blisko 4,48 mln osób, w tym około 405 tys. przedstawicieli diaspory (wśród nich około 280 tys. z Bośni i Hercegowiny.

Wybory zakończyły się zwycięstwem rządzącej Chorwackiej Wspólnoty Demokratycznej. Dzięki temu urzędujący premier Ivo Sanader utworzył swój drugi rząd, tym razem przy wsparciu partii koalicyjnych.


Metropolia warneńska i wielkopresławska

Metropolia warneńska i wielkopresławska – jedna z eparchii Bułgarskiego Kościoła Prawosławnego, z siedzibą w Warnie. Jej ordynariuszem jest metropolita warneński i wielkopresławski Jan (Iwanow), zaś funkcję katedry pełni sobór Zaśnięcia Matki Bożej w Warnie.

Metropolia w obecnym kształcie została erygowana w 1872 po powołaniu w 1870 Egzarchatu Bułgarskiego i po połączeniu eparchii presławskiej i warneńskiej w jedną pod nazwą warneńsko-presławskiej, przy czym rezydencja metropolitów miała znajdować się w Szumenie. Pierwszym zwierzchnikiem eparchii został metropolita Symeon, który sprawował urząd do 1937. Jego następcą został metropolita Józef. Po jego śmierci w 1988 urząd objął metropolita Cyryl, który sprawował urząd do śmierci w 2013. W 1997 eparchia otrzymała nazwę "warneńska i wielkopresławska".

W listopadzie 2013 w wyborach nowego metropolity warneńskiego 30 delegatów duchowieństwa i świeckich początkowo dokonywało wyboru pomiędzy biskupem agatonijskim Borysem oraz biskupem prowackim Ignacym. Wybór pierwszego z kandydatów spotkał się z protestami wiernych, elektorom zarzucono przekupstwo. Wybory zostały unieważnione przez Święty Synod Bułgarskiego Kościoła Prawosławnego, a patriarcha Neofit osobiście odwiedził Warnę. Wbrew żądaniom uczestników protestu z listy kandydatów nie usunięto biskupa Borysa, którego manifestanci oskarżali o wszelkie nieprawidłowości w czasie wyborów. Ostatecznie nowego metropolitę warneńskiego wskazał 22 grudnia 2012 w głosowaniu Święty Synod Bułgarskiego Kościoła Prawosławnego, wybierając dotychczasowego biskupa znepolskiego Jana.

Metropolia dzieli się na pięć dekanatów: warneński, dobricki, prowadijski, szumeński i tyrgowiszteński. W eparchii działa 308 cerkwi (z czego 13 w Warnie) obsługiwanych przez 98 kapłanów.

Metropolii podlegają następujące klasztory:
* monaster Świętych Konstantyna i Heleny w Swetim Konstantinie i Swetej Elenie
* monaster św. Mariny w Botewie
* monaster św. Eliasza w Aleksandrii
* monaster Świętych Piotra i Pawła w Złatarze


Mario Party 7

Mario Party 7 (w Stanach Zjednoczonych wydana także jako Mario Party 7 Bundle) – japońska konsolowa gra wyprodukowana przez Hudson Soft. Gra została wydana przez Nintendo w 2005 i 2006 roku na konsolę Nintendo GameCube.


Linia kolejowa Hamburg – Hanower

Linia kolejowa Hamburg – Hanower (niem: "Bahnstrecke Hannover–Hamburg") – jedna z najważniejszych linii kolejowych w Dolnej Saksonii, w Niemczech. Łączy miasta Hanower, Celle, Uelzen, Lüneburg i Hamburg.

znajduje się w jednostce administracyjnej


Port lotniczy Fargo-Hector

Port lotniczy Fargo-Hector (IATA: FAR, ICAO: KFAR) – port lotniczy położony 5 km na północny zachód od Fargo, w stanie Dakota Północna, w Stanach Zjednoczonych.


Salamander

Salamander (na niektórych platformach Life Force) – japońska konsolowa gra zręcznościowa (strzelanka), wyprodukowana przez Konami. Gra została wydana przez Konami i Imagine Studios w latach 1986, 1987, 1988, 1989, 1990, 1991, 2007, 2008, 2009, 2010.


Dedačov

Dedačov – wieś (obec) na Słowacji położona w kraju preszowskim, w powiecie Humenné. Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z roku 1543.

Według danych z dnia 31 grudnia 2010, wieś zamieszkiwało 177 osób, w tym 93 kobiety i 84 mężczyzn.

W 2001 roku względem narodowości i przynależności etnicznej wszyscy mieszkańcy deklarowali się jako Słowacy.


Król poza bramą

Król poza bramą (ang. "The King Beyond the Gate") – druga powieść fantasy brytyjskiego pisarza Davida Gemmella. Wydana w 1984 roku. Powieść kontynuuje wydarzenia z pierwszej części Sagi Drenajów, jednak nie można uznać jej za typowy sequel - wydarzenia mają miejsce blisko 100 lat później.

Książka była drugą powieścią wydaną w ramach "Sagi Drenajów". Biorąc jednak pod uwagę chronologię świata powieści, jest siódma w kolejności.

W Polsce została wydana w 1996 roku nakładem wydawnictwa Zysk i S-ka w przekładzie Zbigniewa A. Królickiego i Barbary Kamińskiej. Pierwsze polskie wydanie miało 382 strony (). Książkę wznowiło wydawnictwo "Mystery" w listopadzie 2010 roku ().


Małżeństwo wagi półśredniej

Małżeństwo wagi półśredniej (ang. "The 158-Pound Marriage") – trzecia powieść amerykańskiego pisarza Johna Irvinga, wydana w 1974 roku przez wydawnictwo Random House. Zawiera wiele elementów charakterystycznych dla prozy tego pisarza: część jej akcji osadzona jest w Nowej Anglii i Wiedniu; opowiada historię pisarza i wspomina o zapasach. Porusza także tematykę Ménage à trois i swingersów.

Narrator, który nigdy nie ujawnia się z imienia bądź nazwiska, jest profesorem i autorem niezbyt popularnych powieści historycznych. Obecnie pracuje w Wiedniu i prowadzi badania na temat sierot ocalałych z okupacji Austrii przez Niemcy.

W Polsce została po raz pierwszy wydana w 2000 roku nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka przekładzie Julity Wroniak w ramach serii "Biblioteczka Interesującej Prozy". Wydanie liczyło 256 stron (). Została wznowiona przez to samo wydawnictwo w 2009 roku; wydanie to liczyło 192 strony ().


Norris Geyser Basin

Norris Geyser Basin – kompleks termalny w Parku Narodowym Yellowstone, w stanie Wyoming, w Stanach Zjednoczonych, zlokalizowany 40 km na wschód od zachodniej bramy wjazdowej do parku. Na tereny znajdujące się w tym obszarze składają zarówno gejzery jak i geotermalne zbiorniki wodne. Skupisko utworów termicznych zawdzięcza swoją aktywność komorze magmowej znajdującej się pod całym obszarem parku, zwanej kalderą Yellowstone. Rozgrzana lawa podgrzewa wody gruntowe oraz zaskórne zebrane po roztopach śniegu lub po deszczach wypychając je następnie na powierzchnię ziemi pod dużym ciśnieniem. Na obszarze Norris Geyser Basin magma znajduje się wyjątkowo blisko powierzchni ziemi, co sprawia, że kompleks jest najgorętszym tworem na terenie parku. Wyjątkowość elementów termalnych Norris stanowi też fakt, że odczyn wody jest kwaśny w odróżnieniu od innych w Yellowstone. Cały kompleks podzielony jest na dwie części – Back Basin i Porcelain Basin, przez ich obszar biegnie strumień Tantalus Creek.


Wuwei Lu

Wuwei Lu () – stacja metra w Szanghaju, na linii 11. Zlokalizowana jest pomiędzy stacjami Qilianshan Lu oraz Taopu Xincun. Została otwarta 31 grudnia 2009.


Modinagar

Modinagar (hindi मोदीनगर) – miasto w północnych Indiach w stanie Uttar Pradesh, na Nizinie Hindustańskiej.

Populacja miasta w 2001 roku wynosiła 272 918 mieszkańców.


Honskiewicze

Honskiewicze (lit. "Anskonys") − wieś na Litwie, w rejonie solecznickim, 2 km na wschód od Podborza, zamieszkana przez 62 ludzi. Przed II wojną światową w Polsce, w powiecie lidzkim województwa nowogródzkiego.


Jerzy Sawa-Sawicki

Jerzy Sawa-Sawicki (ur. 7 stycznia 1886 w Reginpolu, zm. 10 listopada 1922 w Łomży) – działacz socjalistyczny i niepodległościowy, żołnierz I Brygady Legionów Polskich, podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.


Port lotniczy Aviador Carlos Campos

Port lotniczy Aviador Carlos Campos (IATA: CPC, ICAO: SAZY) – port lotniczy położony w San Martín de los Andes, w prowincji Neuquén, w Argentynie.


Obraz wotywny Władysława II Jagiellończyka i jego dzieci Anny i Ludwika – dzieło namalowane w 1515 roku przez Bernharda Strigela. Znajduje się w zbiorach Szépművészeti Múzeum w węgierskim Budapeszcie.

Obraz przedstawia świętego Władysława, który modli się i poprzez wymowny gest poleca Władysława II Jagiellończyka oraz jego potomstwo opiece Matce Boskiej, która wraz z Dzieciątkiem objawia się na niebiosach jako apokaliptyczna "Regina Coeli". Otoczona jest złocistą, promienistą aureolą wyłaniającą się z ciężkich, mrocznych chmur przysłaniających lazurowy firmament nieba. Poniżej rozległy pejzaż z warownym zamkiem wznoszącym się na wzgórzu. Dzieciątko Jezus wymownym gestem udziela błogosławieństwa patronowi Węgier oraz królewskiej rodzinie. Prócz wspomnianego Władysława II modli się dwójka dzieci Anna Jagiellonka oraz Ludwik II Jagiellończyk. Na obrazie nie jest obecna żona monarchy Anna de Foix. U stóp króla Władysława ukazane w ukłonie heraldycznym godła Królestwa Polskiego oraz Królestwa Węgier, Królestwa Czech i księstwa Dalmacji. Sceneria rozgrywa się w mrocznym pomieszczeniu, gdzie widać pod ciemnoczerwonym baldachimem pusty tron, utrzymany w podobnych tonacjach, które kontrastują z intensywnymi tonacjami czerwieni i bieli kostiumów oraz jasnych barw karnacji i złocisto-rudawych odcieni fryzur dzieci. Nieco ciemniejszą karnację ma młody czesko-węgierskiego, zaś odzwierciedlająca podeszły wiek twarz patrona Węgier charakteryzuje się silnie wyeksponowanymi cechami fizjonomicznymi. Gamę barwną obrazu wzbogacają purpury szat króla Władysława oraz skontrastowane czerwienie płaszcza i zielenie szat św. Władysława. Gra przeciwstawnych kolorów znajduje się również w prawej części kompozycji, prócz wspomnianych dysonansów barwnych nieba i krajobrazu, kontrasty tworzą ciemne błękity szat i ciemne brązy długich, lekko falujących włosów Marii z kolorami karnacji młodej twarzy Marki Boskiej i ciała Dzieciątka.

Jest to przedstawienie o charakterze wotywnym. Interpretację utrudnia brak czytelnej inskrypcji na banderoli umieszczonej w dolnej partii trzonu halabardy, którą podtrzymuje święty Władysław. Charakterystyczną cechą dzieła jest przeciwstawienie sakralnego portretu identyfikacyjnego z wizerunkiem idealnego monarchy. Obie tendencje obrazowania władcy preferowane były częstokroć w średniowieczu. Badacze dostrzegają w obliczu ukoronowanego świętego Władysława rysy Władysława II, podczas gdy sam monarcha, został przez Strigla przedstawiony jako młodzieniec, co sprzeczne jest w kontekście czasu namalowania dzieła, na rok około 1515, kiedy to Jagiellończyk miał 59 lat. Obraz w pewnym sensie odnosi się do intensywnych relacji politycznych Jagiellonów oraz Habsburgów, których jedną z kluczowych kwestii była sukcesja tych drugich w wypadku śmierci męskiego potomka z dynastii jagiellońskiej. W 1515 roku w Wiedniu cesarz Maksymilian I Habsburg adoptował syna Władysława II Ludwika, a w 1517 roku zaaranżowano małżeństwa Anny Jagiellonki z wnukiem cesarza, Ferdynandem Habsburgiem oraz Ludwika Jagiellończyka z wnuczką Maksymiliana, Marią.

Oprócz m.in. Albrechta Dürera i Albrechta Altdorfera, na dworze cesarza Maksymiliana I działał pochodzący z Memmingen Bernhard Striegel, który namalował obraz wotywny Władysława II w Wiedniu. Innym dziełem Striegla odzwierciedlającym politykę Habsburgów wobec Jagiellonów jest "Portret cesarza Maksymiliana i jego rodziny" znajdujący się w wiedeńskim Kunsthistorisches Museum, datowany na koniec drugiej dekady XVI wieku. Prócz idealizującego wizerunku cesarza na obrazie widnieją jego żona Maria Burgundzka, syn Filip I Piękny, wnuki Ferdynand I i Karol V, a ponadto Ludwik II Jagiellończyk.


Kompania Thorina

Kompania Thorina (ang. "Thorin and Company") – grupa postaci ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Przewodził jej krasnolud Thorin II Dębowa Tarcza. Kompanii towarzyszył też czarodziej Gandalf Szary.

Pojawia się w "Hobbicie". Pewne informacje na jej temat znajdują się w "Dodatkach" do "Władcy Pierścieni". Jej losy zostały też zekranizowane w trylogii filmowej reżyserii Petera Jacksona.

Kompania została zorganizowana przez Thorina w 2941 roku Trzeciej Ery. Jej celem było odbicie Ereboru spod panowania Smauga. Jej członkowie wzięli udział w Bitwie Pięciu Armii. W skład kompanii, oprócz Thorina, wchodziło jeszcze dwunastu innych krasnoludów. Za radą Gandalfa do kompanii został dołączony hobbit Bilbo Baggins.


HMS C6

HMS C6 – brytyjski okręt podwodny typu C. Zbudowany w latach 1905–1906 w Vickers w Barrow-in-Furness. Okręt został wodowany 20 sierpnia 1906 roku i rozpoczął służbę w Royal Navy 21 stycznia 1907 roku.

W 1914 roku C6 stacjonował w Sheerness przydzielony do Piątej Flotylli Okrętów Podwodnych ("5th Submarine Flotilla") pod dowództwem LCdr. Thomas C. B. Harbottlea.

Okręt został sprzedany 20 listopada 1920 roku i zezłomowany.


HMS C4

HMS C4 – brytyjski okręt podwodny typu C. Zbudowany w latach 1905–1906 w Vickers w Barrow-in-Furness. Okręt został wodowany 18 października 1906 roku i rozpoczął służbę w Royal Navy 13 marca 1907 roku.

W 1914 roku C4 stacjonował w Sheerness przydzielony do Piątej Flotylli Okrętów Podwodnych ("5th Submarine Flotilla") pod dowództwem Lt. Alfred E. Whitehousea.

Okręt został sprzedany 28 lutego 1922 roku i zezłomowany.


BBC Symphony Orchestra

BBC Symphony Orchestra (Orkiestra Symfoniczna BBC, w skrócie BBC SO) – brytyjska orkiestra symfoniczna, założona w 1930 roku i finansowana ze środków BBC jako jedna z sześciu orkiestr radiowych działających w strukturach tego nadawcy. Jest także uznawana za jedną z sześciu głównych orkiestr Londynu. Jej siedzibą są Maida Vale Studios w centrum brytyjskiej stolicy, gdzie w dedykowanym orkiestrze studiu radiowym może pomieścić się nawet 150 muzyków i 200 osób na widowni.


Tommy Loughran

Tommy Loughran, właśc. Thomas Patrick Loughran (ur. 29 listopada 1902 w Filadelfii, zm. 7 lipca 1982 w Altoonie w Pensylwanii) – amerykański bokser, zawodowy mistrz świata kategorii półciężkiej.

Rozpoczął karierę boksera zawodowego w 1919. W 1922 stoczył walki "no decision" z Mikiem McTiguem, Genem Tunneyem i Harrym Grebem. W 1923 stoczył serię czterech walk z Grebem, z których pierwsza była "no decision", drugą, o tytuł mistrza Stanów Zjednoczonych wagi półciężkiej, przegrał po 15 rundach na punkty, trzecią wygrał, a czwartą znowu przegrał. W tym samym roku walczył m.in. dwa razy z McTiguem o tytuł zawodowego mistrza świata wagi półciężkiej. Obie walki były "no decision" i McTigue pozostał mistrzem, choć zgodnie ze sprawozdaniami prasowymi Loughran pierwszą z nich wygrał. W 1923 stoczył również dwie walki "no decision" z Jeffem Smithem. W 1924 Loughran pokonał Johnny'ego Wilsona, zremisował z Grebem,oraz przegrał z Jackiem Delaneyem i Youngiem Striblingiem. W kolejnym roku m.in. ponownie przegrał ze Striblingiem i pokonał Delaneya. W 1926 wygrał m.in. na punkty z byłym mistrzem świata wagi półciężkiej Georgesem Carpentierem z Francji. W 1927, po pokonaniu Striblinga, dostał wreszcie kolejną szansę walki o tytuł mistrza świata.

7 października 1927 w Nowym Jorku pokonał po 15 rundach na punkty Mike'a McTigue'a (w ich czwartej walce) i został nowym mistrzem świata wagi półciężkiej w wersji NYSAC. W tym samym roku wygrał w obronie tytułu z Jimmym Slatterym, a w 1928 z Pete'em Latzo (dwukrotnie) i z Leo Lomskim. W 1929 pokonał w obronie tytułu Mickeya Walkera, byłego mistrzem świata wagi półśredniej i średniej, a także Jamesa J. Braddocka, przyszłego mistrza świata wagi ciężkiej. W walce towarzyskiej pokonał Erniego Schaafa. We wrześniu tego roku Loughran zrezygnował z tytułu w kategorii półciężkiej i zaczął spotykać się z zawodnikami wagi ciężkiej. 26 września tego roku przegrał przez techniczny nokaut z przyszłym mistrzem świata Jackiem Sharkeyem.

W 1930 Loughran m.in. pokonał Pierre'a Charlesa z Belgii i Kinga Levinsky'ego oraz dwukrotnie przegrał z Erniem Schaafem. W 1931 pokonał przyszłego mistrza świata Maxa Baera, Schaafa i Hiszpana Paulino Uzcuduna, a przegrał z Levinskim. Była to jego jedyna porażka na 11 walk w tym roku. Loughran po raz drugi został wybrany bokserem roku przez magazyn "The Ring" (po raz pierwszy w 1929). 1932 nie był udany dla Loughrana. Najpierw przegrał dwie walki ze Steve'em Hamasem (pierwszą przez techniczny nokaut w 2. rundzie), potem pokonał Hamasa, by w ostatniej walce tego roku ulec Kingowi Levinsky'emu. W 1933 wygrał 6 na 7 walk, pokonując m.in, Levinsky'ego, Hamasa i Jacka Sharkeya.

1 marca 1934 w Miami zmierzył się w walce o tytuł mistrza świata wagi ciężkiej z ówczesnym mistrzem włoskim olbrzymem Primo Carnerą, któremu uległ na punkty po 15 rundach.

Kontynuował karierę walcząc ze zmiennym szczęściem do 1937. Stoczył w sumie 169 walk, z których wygrał 89, przegrał 25, zremisował 10, a 43 były "no decision".

Został wybrany do Bokserskiej Galerii Sławy magazynu "The Ring" w 1956, a w 1991 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy.


Katastrofa lotu ČSA 511

Katastrofa lotu ČSA 511 – katastrofa lotnicza, która wydarzyła się 28 marca 1961 roku w mieście Gräfenberg w Niemieckiej Republice Federalnej. W katastrofie samolotu Iljuszyn Ił-18, należącego do linii ČSA zginęły 52 osoby (44 pasażerów i 8 członków załogi) – wszyscy na pokładzie.

Samolot odbywał lot do Afryki Zachodniej na trasie Praga - Zurych - Rabat – Dakar – Konakry – Bamako. O godzinie 19:41 maszyna wystartowała z lotniska w Pradze. Ił wzniósł się na wysokość 6000 metrów. O godzinie 20:09 samolot rozbił się na polu w mieście Gräfenberg, 22 kilometry od Norymbergi. Śmierć poniosły wszystkie osoby przebywające na pokładzie.

Za przyczynę katastrofy, władze RFN uznały uszkodzenie kadłuba samolotu. Nie udało się ustalić co spowodowało uszkodzenie. Władze Czechosłowacji oraz ZSRR nie przyjęły raportu końcowego i uznały, że samolot został zestrzelony przez wojsko RFN. Ostatecznie władze Czechosłowacji dwa i pół roku po katastrofie uznały raport na temat przyczyn wypadku.


Traktor Arena

Traktor Arena (ros. Ледовая арена «Трактор») – hala widowiskowo-sportowa z lodowiskiem w Czelabińsku w Rosji.

Arena została wybudowana w 2006 roku. Może pomieścić 7500 osób dla meczów hokejowych.

Lodowisko służy klubowi hokejowemu Traktor Czelabińsk występującemu w rozgrywkach KHL oraz drużynie juniorskiej Biełyje Miedwiedi Czelabińsk z ligi MHL.

Nazwa obiektu, tak jak klubu hokejowego, pochodzi od fabryki traktorów mieszczącej się w Czelabińsku.

26 maja 2012 w hali odbył się KHL Junior Draft 2012. 13 stycznia 2013 w hali odbył się Mecz Gwiazd KHL.

15 lutego 2013 roku hala uległa uszkodzeniom wskutek eksplozji i upadku meteorytu.

W 2015 patronem hali został zmarły w tym samym roku były hokeista i trener klubu Traktor, Walerij Biełousow.


Katedra św. Dominika w Fuzhou

Katedra św. Dominika w Fuzhou () – katedra katolicka znajdująca się w mieście Fuzhou w prowincji Fujian w południowych Chinach, nad rzeką Min Jiang.

Pierwszy kościół został wzniesiony w 1863 roku przez hiszpańskich misjonarzy dominikańskich. W 1932 roku na jego miejscu wzniesiono większą, istniejącą do dziś świątynię. Zbudowana na planie krzyża łacińskiego neogotycka budowla zajmuje powierzchnię 1371,4 m². Jej front wieńczy wysoka na 9,5 metra wieża z dzwonem. We wnętrzu może zmieścić się do 2000 wiernych. Od utworzenia w 1946 roku diecezji Fuzhou kościół pełni funkcję katedry.

Po utworzeniu Chińskiej Republiki Ludowej katedrę przejęło Patriotyczne Stowarzyszenie Katolików Chińskich. Po rozpoczęciu rewolucji kulturalnej w 1966 roku kościół został zamknięty, a jego wnętrze zaadaptowano na fabrykę baterii. W 1985 roku świątynia została zwrócona wspólnocie katolickiej i ponownie otwarta dla wiernych.

W 2008 roku w związku z budową nowej miejskiej arterii dokonano relokacji budynku przykatedralnej plebanii. Dwupiętrowy budynek, ważący 1500 ton, został obrócony o 90° i przesunięty 75 metrów na południe, by zwolnić miejsce pod nowo budowaną drogę.


STK

STK – polski przewoźnik kolejowy z siedzibą we Wrocławiu.

Przedsiębiorstwo zostało założone w 2005 roku we Wrocławiu pod nazwą Specjalny Transport Kolejowy Sp. z o.o.. Od chwili powstania celem firmy stało się zajęcie niszy rynkowej po rezygnacji PKP Cargo ze świadczenia usług z przesyłkami ponadgabarytowymi w relacji Wrocław Gądów – Gdynia Port.

Początkowo spółka zajmowała się specjalistycznymi przewozami z przekroczoną skrajnią dla przemysłu energetycznego. STK transportowała głównie ładunki ponadgabarytowe nadawane z Dolnośląskiej Fabryki Maszyn Elektrycznych we Wrocławiu. W 2008 roku firma została przekształcona w spółkę akcyjną STK SA. Obecnie zajmuje się głównie przewozami dla przedsiębiorstw z branży przemysłu karbochemicznego i petrochemicznego.

W grudniu 2016 przewoźnik został przejęty przez OT Logistics.

11 marca 2020 roku STK złożyła w Sądzie Rejonowym we Wrocławiu wniosek o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego w trybie postępowania sanacyjnego oraz wniosek o ogłoszenie upadłości. Ponad miesiąc później, 21 kwietnia 2020 roku, Sąd wydał postanowienie o zabezpieczeniu majątku dłużnika przez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego.


Zdolny uczeń

Zdolny uczeń (org. "Apt Pupil") – opowiadanie Stephena Kinga opublikowane po raz pierwszy w 1982 w zbiorze "Cztery pory roku".


Daniel Rivera Kuzawka

Daniel Rivera Kuzawka (ur. 15 sierpnia 1959) – urugwajski szachista, mistrz międzynarodowy od 1993 roku.


GRB 970508

GRB 970508 – rozbłysk gamma trwający około 15 sekund o wysokiej świetlności, emitowany również w zakresie fal dłuższych niż gamma (promieniowanie rentgenowskie, ultrafioletowe, optyczne, podczerwone czy radiowe). Przy współczynniku przesunięcia ku czerwieni z zakresu 0,835 < z < 2,3.

Rozbłysk został odkryty przez włosko-holenderskiego satelitę BeppoSAX, a następnie zaobserwowany również przez Teleskop kosmiczny Comptona i sondę kosmiczną Ulysses.

Po przeanalizowaniu danych astronom Mark Metzger obliczył, że rozbłysk nastąpił w odległości przynajmniej 6 mld lat świetlnych. Był to pierwszy przypadek, kiedy udało się w przybliżeniu określić odległość rozbłysku.


God of War

God of War – przygodowa gra akcji na platformę PlayStation 2, a od marca 2010 również na PlayStation 3.
Producentem i wydawcą jest firma Sony Computer Entertainment, a dystrybutorem w Polsce – Sony Polska. Gra miała premierę w Europie i w Polsce (PAL) 22 czerwca 2005, a w USA – 22 marca 2005. Gra opowiada historię Kratosa, dawniej spartańskiego wojownika, który jest teraz na usługach bogów. Bogowie chcą użyć Kratosa dla swoich potrzeb. Grecki bóg wojny, Ares, siał w Atenach spustoszenie i zamęt. Wypuścił na całą Grecję hordy wściekłych zombie i innych potworów. Kratos dostał zadanie zdobycia puszki Pandory – jej moc miała pozwolić na dokonanie rzeczy niemożliwej: zabicie boga.


Datz

Datz (Die Aquarien- und Terrarienzeitschrift) – niemieckojęzyczny miesięcznik poświęcony trzem głównym tematom:
* akwarystyce słodkowodnej
* akwarystyce morskiej
* terrarystyce

Datz jest wydawany przez wydawnictwo Verlag Eugen Ulmer w Stuttgarcie od roku 1947. Czasopismo to jest organem niemieckiego zrzeszenia związków nauk o akwariach i terrariach (Verband Deutscher Vereine für Aquarien- und Terrarienkunde (VDA) e.V.).

Numeracja L dotycząca identyfikacji gatunków ryb z rodziny zbrojnikowatych (Loricariidae) bazuje na publikacjach magazynu Datz.


Las Ketchup

Las Ketchup – hiszpański girlband grający muzykę pop, flamenco i chillout, utworzony w 2002 w Kordobie. Zespół zyskał międzynarodową rozpoznawalność po wydaniu utworu „The Ketchup Song (Aserejé)”.

Nazwa zespołu odnosi się do pseudonimu artystycznego gitarzysty flamenco "El Tomate", który od wielu lat nosi ojciec wokalistek, Juan Manuel Muñoz.


Eisley

Eisley – amerykański zespół muzyczny grający indie rock/pop, założony w 1997 roku, w Tyler w Teksasie, przez czwórkę rodzeństwa DuPree.


Działko M4

Działko M4 (37 mm Automatic Gun, M4, znane także jako T9) – amerykańskie działko lotnicze kalibru 37 mm zaprojektowane przez amerykańskiego konstruktora Johna Browninga. Działko działało na zasadzie długiego odrzutu.

Używane było w myśliwcach P-39 i P-63, eksperymentalnie w niektórych P-38D oraz na małych okrętach patrolowych. Rozwinięciem konstrukcji było działko M10.


DVCAM

DVCAM – rozwinięcie systemu DV stworzone przez firmę Sony, skierowane do odbiorców profesjonalnych.


Tygrysy Europy

Tygrysy Europy – polski serial komediowy w reżyserii Jerzego Gruzy. Serial został wyprodukowany przez TVP1, był wyświetlany od 17 października 1999 do 26 grudnia 1999.

Serial zdobył duże uznanie widzów, przez co w 2001 powstały "Tygrysy Europy 2", jednak na premierę drugiej części serii trzeba było czekać do 2003.

Został wydany na DVD przez TVP w 2009.

Plenery: Warszawa, Piaseczno (ul. Redutowa – rezydencja Nowaków).


Lew Psachis

Lew Psachis, ros. Лев Борисович Псахис (ur. 29 listopada 1958 w Krasnojarsku) – izraelski szachista i trener szachowy ("FIDE Senior Trainer" od 2004) pochodzenia rosyjskiego, arcymistrz od 1982 roku.


Emirates

Emirates Airline ("Emirates") – linia lotnicza mająca siedzibę w Dubaju, w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Jej głównym węzłem jest lotnisko w Dubaju.

W okresie rozliczeniowym 2012–2013 linia przewiozła 39 391 000 pasażerów oraz 2 086 000 ton ładunków. Średni współczynnik zapełnienia samolotów w tym okresie wyniósł 79,7%. Linia zatrudnia ponad 60 000 osób oraz jest własnością rządu Zjednoczonych Emiratów Arabskich.


Migotanie przedsionków

Migotanie przedsionków (łac. "fibrillatio atriorum", ang. "atrial fibrillation", AF) – najczęstsze zaburzenie rytmu serca, polegające na nieskoordynowanym pobudzeniu przedsionków serca, któremu może towarzyszyć szybka akcja komór.

U podłoża migotania przedsionków leży mechanizm mnogich fal nawrotnych, tzw. "mikroreentry". Najczęstszymi czynnikami predysponującymi są: niewydolność serca u osób starszych i wady zastawkowe u osób młodych. Migotanie przedsionków rozpoznaje się na podstawie zapisu EKG. Zwykle jest bezobjawowe. Prowadzi się badania nad zastosowaniem tanich, zminiaturyzowanych aparatów noszonych (przez całą dobę) przez pacjentów do monitoringu migotania przedsionków. Niekiedy występują kołatania serca, duszność, ból w klatce piersiowej czy zawroty głowy. Najpoważniejszym powikłaniem są zmiany zakrzepowo-zatorowe. W leczeniu stosuje się m.in. β-blokery, werapamil, diltiazem, digoksynę, amiodaron, a także kardiowersję elektryczną i leczenie operacyjne (ablacja). W celu zapobiegania powikłaniom zakrzepowo-zatorowym niezbędne jest podawanie leków przeciwkrzepliwych (acenokumarol, warfaryna, rywaroksaban, dabigatran). Migotanie przedsionków 2-krotnie zwiększa śmiertelność w porównaniu do zdrowej populacji.


Wieżowiec przy ulicy Ostrogórskiej w Sosnowcu, potocznie szkieletor – nieistniejący wieżowiec położony w Sosnowcu w pobliżu ul. Ostrogórskiej. Miał 61 metrów wysokości i 14 kondygnacji, w tym 2 podziemne, a jego kubatura wynosiła 85 236 metrów sześciennych.


Żółty szalik

Żółty szalik z cyklu „Święta polskie” – polski film fabularny z 2000 roku w reżyserii Janusza Morgensterna na podstawie scenariusza Jerzego Pilcha.

W przeddzień Wigilii Bożego Narodzenia mężczyzna, alkoholik, zamożny prezes firmy, składa życzenia swoim pracownikom, byłej żonie, synowi oraz obecnej partnerce. Każde spotkanie jest pretekstem, aby sięgnąć po kolejny kieliszek. Jedyną ucieczką od nałogu okazuje się wyjazd na wigilijny wieczór do matki.

Telewizyjny film Janusza Morgensterna, pierwszy obraz tego reżysera od 1986 roku, zbudowany jest z epizodów, niewielkich etiud, które łączy bohater grany przez Janusza Gajosa. Jego rola spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem krytyków i widzów, jest uważana za jedną z najlepszych w jego dorobku. Na drugim planie partnerują mu m.in. Danuta Szaflarska, Krystyna Janda i Joanna Sienkiewicz.

Film kręcony m.in. w Warszawie i Konstancinie-Jeziornie (Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny).


Just Cause

Just Cause – komputerowa gra akcji wydana w Europie 22 września 2006. W Ameryce Północnej została ona wydana 27 września 2006. Wyszła na platformy PC, Xbox, Xbox 360 i PlayStation 2. Gra została wyprodukowana przez Avalanche Studios i wydana przez Eidos Interactive. "Just Cause" to gra akcji pokazana z perspektywy trzeciej osoby. Obszar gry obejmuje ponad 250 000 akrów (1024 km²), podczas gry przyjdzie nam wypełnić 21 głównych misji i ponad 300 pobocznych.


Khalid al-Mihdhar

Khalid al-Mihdhar (arab. خالد المحضار; ur. 16 maja 1975 w Mekce, zm. 11 września 2001 w Waszyngtonie) – saudyjski terrorysta, zamachowiec samobójca, jeden z pięciu porywaczy samolotu linii American Airlines (lot 77), który uderzył w Pentagon, w czasie zamachów z 11 września 2001 roku.


Postawna

Postawna – szczyt w Sudetach Wschodnich zaliczany według różnych podziałów do Gór Złotych lub Bialskich; jeden z najwyższych wierzchołków w tym rejonie i z tego powodu niekiedy traktowany jako najwyższy szczyt Gór Bialskich, co nie jest ścisłe; wys. 1116,8 m n.p.m. Wierzchołek położony w Polsce, w powiecie kłodzkim, przy granicy z Czechami (odległość od granicy wynosi około 200 m w prostej linii), na wododziale zlewni Bałtyku i Morza Czarnego. Nie prowadzi na niego żaden szlak turystyczny. Północny stok Postawnej jest obszarem źródliskowym rzeki Biała Lądecka.

Według regionalizacji fizycznogeograficznej Polski J. Kondrackiego znajduje się w Górach Złotych (332.61).

Postawna zaliczana jest do Korony Sudetów Polskich.


Objaw Lhermitte’a

Objaw Lhermitte’a – objaw neurologiczny polegający na poczuciu „prądu elektrycznego”, rozprzestrzeniającego się w dół kręgosłupa przy zgięciu głowy ku dołowi. Dodatni objaw Lhermitte’a może świadczyć o:
* stwardnieniu rozsianym
* niedoborze witaminy B12
* spondylozie szyjnej
* guzach rdzenia kręgowego
* zespole Devica
* chorobie Behçeta
* poradiacyjnej mielopatii
*poprzeczne zapalenie rdzenia

Nazwa objawu nie odnosi się do jego odkrywcy. Został on po raz pierwszy opisany przez Pierre'a Marie i Chatelina w 1917. Jean Lhermitte opublikował doniesienie dopiero w 1920. Jednakże, w 1924 opublikował pracę seminaryjną, która sprawiła, że znajomość objawu została rozpowszechniona.


ROOT

ROOT - obiektowy szkielet aplikacji (ang. framework) wspomagający pisanie programów do analizy danych. Powstał w 1994 roku w laboratorium CERN na potrzeby analizy danych fizyki wysokich energii i jest od tego czasu stale rozwijany. ROOT zawiera:

* interpreter C++ (CINT)
* kompilator C++ (ACLiC)
* mechanizmy dynamicznego ładowania i kompilowania kodu oraz łączenia kodu interpretowanego i skompilowanego
* graficzny interfejs użytkownika i własną bibliotekę graficznych widżetów
* mechanizm refleksji
* mechanizm serializacji obiektów
* wbudowany system generowania dokumentacji z kodu źródłowego
* bibiotekę matematyczną
* bibliotekę statystyczną (funkcje statystyczne, dopasowywanie krzywych do danych, minimalizacja)
* bibliotekę kontenerów
* bibliotekę do tworzenia histogramów
* wejście/wyjście zoptymalizowane na potrzeby fizyki cząstek elementarnych
* bibliotekę wizualizacji trójwymiarowej, opartą na OpenGL
* klasy obudowujące funkcje systemu operacyjnego (aplikacje napisane z wykorzystaniem ROOTa mogą być całkowicie niezależne od systemu operacyjnego i dzięki temu przenośne)
* funkcje do zapisywania plików graficznych
* narzędzia do równoległej analizy danych.


Riksmål

Riksmål – jedna z odmian norweskiego języka literackiego. Został opracowany przez językoznawcę Knuda Knudsena, który w połowie XIX wieku zajął się „norwegizacją” wspólnego języka duńsko-norweskiego (który "de facto" był językiem duńskim – Norwegia od 1397 do 1814 była w unii z Danią). Knudsen wprowadzał stopniowo do języka coraz więcej prowincjonalizmów, a także „norwegizował” wymowę i pisownię duńskich słów.

Na podstawie "Zarządzenia o równouprawnieniu" riksmål został w roku 1885 uznany wraz z landsmålem za język urzędowy Norwegii. Od 1892 r. władze lokalne miały możliwość same wybierać główny język urzędowy na swoim terenie i decydowały o podstawowym języku nauczania. W 1929 roku zmieniono jego nazwę na bokmål i dopuszczono możliwości zmian. Funkcjonowanie dwóch odrębnych języków stawało się coraz większym problemem dla państwa i społeczeństwa, w związku z czym podejmowano liczne ich reformy (1862, 1877, 1885, 1893, 1901, 1907, 1910, 1917, 1938, 1942, 1958, 1972/73, 1981, 2002, 2005, 2012), które miały na celu zbliżyć je do siebie (samnorsk), ale były z oporem przyjmowane przez różne grupy. Konflikt pomiędzy zwolennikami obu wariantów był ostry do II wojny światowej. Do końca wojny rosło znaczenie nynorsk, jednak po niej nastąpiło odwrócenie tego trendu. Niewielkie reformy wprowadzane po II wojnie światowej skupiły się głównie na dopasowaniu reguł do języka powszechnie mówionego, który za sprawą mediów, klasy średniej i mieszkańców dużych miast najbardziej przypomina bokmål.

Konserwatywna odmiana riksmål (odporna na zmiany językowe) jest w użyciu do dziś. Łącznie bokmålu jako formy pisanej używa obecnie 85‒90% Norwegów. Użytkownicy riksmålu są niewielką i bardzo konserwatywną grupą.


Towers of London

Towers of London (też: The Towers of London) – brytyjski zespół punkrockowy, założony w 2004 roku w Londynie. Styl grupy to glam punk, muzyka inspirowana jest twórczością m.in. takich zespołów jak Sex Pistols, Ramones czy Guns N’ Roses.


Allan Pinkerton

Allan Pinkerton (ur. 25 sierpnia 1819 w Glasgow, zm. 1 lipca 1884 w Chicago) – amerykański detektyw i wywiadowca, założyciel Agencji Pinkertona – pierwszej agencji detektywistycznej na świecie.


Filharmonia Kaliska

Filharmonia Kaliska (FK) – filharmonia założona w 1974 w Kaliszu jako Kaliska Orkiestra Symfoniczna, miejska instytucja kultury; jedna z dwóch filharmonii w województwie wielkopolskim.
W latach 2006–2020 dyrektorem filharmonii był Adam Klocek; od 2020 p.o. dyrektora jest Paweł Kotla.
Filharmonia Kaliska powstała z inicjatywy Andrzeja Bujakiewicza. Pierwszy koncert Kaliskiej Orkiestry Symfonicznej odbył się 19 października 1974. W 1980 orkiestrze nadano status instytucji państwowej i nazwę Państwowa Orkiestra Symfoniczna w Kaliszu, w 1993 przekształcono w Filharmonię Kaliską. Obok orkiestry symfonicznej działają zespoły kameralne: kwartet smyczkowy (od 1996), trio stroikowe, kwintet dęty.

Filharmonia Kaliska jest organizatorem Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Perkusyjnej i Letniego Festiwalu Muzycznego Południowej Wielkopolski oraz współorganizatorem Międzynarodowego Festiwalu „Chopin w barwach jesieni”, który odbywa się w Antoninie, Kaliszu i Ostrowie Wielkopolskim. W 2001 z inicjatywy Filharmonii Kaliskiej i Teatru Wielkiego w Poznaniu powstała Scena Operowa w Kaliszu (zainaugurowała działalność inscenizacją "Czarodziejskiego fletu" Wolfganga Amadeusa Mozarta).

Zespół filharmoników kaliskich koncertuje w kraju i za granicą (m.in. w 2006 koncertem w Brukseli inaugurował sezon artystyczny Flandrii).

W 2014 album "Night in Calisia" Randy'ego Breckera, Włodzimierza Pawlika i Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Kaliskiej pod batutą Adama Klocka zdobył Nagrodę Grammy w kategorii „najlepszy album dużego zespołu jazzowego"; była to pierwsza w historii polskiego jazzu Nagroda Grammy, a Filharmonia Kaliska była drugą – po Orkiestrze Symfonicznej Filharmonii Narodowej – polską orkiestrą symfoniczną, która zdobyła tę nagrodę.


Czarne sombrero

Czarne sombrero – napisana w konwencji westernu powieść Adama Bahdaja, której akcja toczy się na Dzikim Zachodzie w stanie Kolorado. Wydana po raz pierwszy przez Wydawnictwo Śląsk w 1970, z ilustracjami Jerzego Moskala. Głównym bohaterem książki jest Ron Hogan.


Paderewskiego życie po życiu

Paderewskiego życie po życiu – polski, trzyczęściowy, częściowo inscenizowany film w reżyserii Stefana Szlachtycza, wyprodukowany w 1999 roku.

Film w trzech odcinkach ukazuje ostatnie lata życia Ignacego Jana Paderewskiego.

Na podstawie książki Simone Giron "Tajemnica testamentu Paderewskiego", która ukazała się w 1948 roku.


Wieża ciśnień w Chełmży

Wieża ciśnień w Chełmży – wieża ciśnień znajdująca się przy ul. Paderewskiego 20 w Chełmży. Od 2007 wpisana do rejestru zabytków (nr rejestru A/1329).

Siedmiokondygnacyjna, czworoboczna wieża reprezentuje rzadkie połączenie stylu neogotyckiego z tzw. stylem wernakularnym. Zbudowano ją w latach 1900-1901 na potrzeby tworzonej wówczas sieci wodociągów miejskich. Na jej szczycie znajduje się otoczony fachwerkowym murem zbiornik wodny przykryty czterospadowym dachem.

Obiekt jest w dalszym ciągu eksploatowany; w l. 2018-2019 został poddany renowacji.


Jesus Nogueiras Santiago

Jesus Nogueiras Santiago (ur. 17 czerwca 1959 w Santa Clara) – kubański szachista i trener szachowy ("FIDE Senior Trainer" od 2005), arcymistrz od 1979 roku.


Andy Irons

Andy Irons (ur. 24 lipca 1978 na Kauaʻi, Hawaje, zm. 2 listopada 2010 w hrabstwie Tarrant w Teksasie) – profesjonalny surfer.

Irons, urodzony na Hawajach, to trzykrotny mistrz świata (2002, 2003, 2004).

Film "Blue Horizon" (reżyserowany przez Jacka McCoya) ukazuje jego rywalizację z ośmiokrotnym mistrzem świata Kellym Slaterem. Irons jest aktualnie piąty w rankingu WCT (World Championship Tour)

Andy Irons zmarł 2 listopada 2010 roku w trakcie zawodów ASP w Puerto Rico. Po śmierci, jego rodzina udostępniła opinii publicznej wyniki autopsji. Początkowo żona Ironsa nie chciała, aby prawdopodobnie złe rezultaty toksykologiczne zaszkodziły sławie zmarłego męża.

Autopsja potwierdza naturalną śmierć z powodu zawału mięśnia sercowego w wyniku zaawansowanej miażdżycy tętnic wieńcowych. Najprawdopodobniej było to uwarunkowane genetycznie i nikt nie mógłby mu pomóc.

Po przeczytaniu drugiej części raportu autopsji dotyczącego toksykologii, nasuwają się jednak pytania i wątpliwości. Wynika z niego, że w momencie śmierci, Andy Irons miał we krwi następujące substancje i ich metabolity: Alprazolam (antydepresant), Zolpidem (silny lek nasenny), Metadon (pochodna morfiny), kokaina (narkotyk), metamfetamina (narkotyk).

Był jednym z najlepszych surferów w historii tego sportu. Zdobył 3 tytuły mistrza świata, a jego styl był oceniany jako wyjątkowy i podziwiany przez wszystkich.


Wyspa Świętego Wawrzyńca

Wyspa Świętego Wawrzyńca (ang. "St. Lawrence Island") – wyspa na Morzu Beringa leżąca na południe od Cieśniny Beringa. Jest częścią stanu Alaska, chociaż bliżej z niej do Rosji.

Wyspa ma około 145 km długości i 13–36 km szerokości, zajmując obszar 4610 km². Na wyspie nie ma drzew, a krzaczaste wierzby polarne nie przekraczają 30 cm wysokości. 10 sierpnia 1728 roku, według kalendarza juliańskiego, wyspę odwiedził duński podróżnik i odkrywca Vitus Bering i nadał jej nazwę patrona dnia, w którym przybył.

W przeszłości wyspa była wielokrotnie zasiedlana i opuszczana. W połowie XIX wieku zamieszkiwana w kilku wioskach przez około cztery tysiące rdzennych mieszkańców obszarów arktycznych. Mówili oni środkowosyberyjskim dialektem języka yupik, również kulturowo byli znacznie bliżsi Eskimosom syberyjskim, niż alaskańskim: podzieleni byli na patrylinearne klany, wioski pozbawione były domów mężczyzn, tzw. "kashim", wojownicy w czasie walk nosili też zbroje paskowe z utwardzonej skóry i dwuskrzydłowe tarcze noszone na barkach, typowe dla Eskimosów syberyjskich i Czukczów, natomiast niespotykane na Alasce. W 2010 roku wyspę zamieszkiwały 1352 osoby, utrzymujące się z łowiectwa, rybołówstwa i hodowli reniferów sprowadzonych na wyspę na początku XX wieku.

„Wyspa św. Wawrzyńca” (łac. "insula Sancti Laurentii") to także dawna nazwa Madagaskaru.


Zamek Střekov

Zamek Střekov – jedna z najlepiej zachowanych ruin w północnych Czechach. Znajduje się na wysokiej skale na prawym brzegu Łaby w południowej części miasta Uście nad Łabą.

Wybudowany w 1319 na zlecenie Jana Luksemburczyka przez praskiego mieszczanina Peška miał strzec drogi wodnej. Rozbudowany na przełomie XV i XVI wieku, w roku 1563 przeszedł w ręce Václava Popela z rodu Lobkowiczów. W kolejnych latach wielokrotnie zmieniał właścicieli. Po wojnie trzydziestoletniej Střekov opanowali Sasi, a w 1639 Szwedzi. Zamek stał się inspiracją dla Wagnera do napisania w 1845 opery Tannhäuser. W 1953 roku Střekov stał się własnością państwa czechosłowackiego. W 1992 wrócił do Lobkowiczów, obecnie dostępny dla turystów.


Aezani

Aezani (łac. "Dioecesis Aezanitanus") – stolica historycznej diecezji w Cesarstwie Rzymskim (prowincja Frygia), współcześnie w Turcji. Od XX w. katolickie biskupstwo tytularne (wakujące od 1974).

znajduje się we współczesnej jednostce administracyjnej


Santos Montoya Torres

Santos Montoya Torres (ur. 22 czerwca 1966 w Solana del Pino) – hiszpański duchowny katolicki, biskup pomocniczy Madrytu od 2017.

Święcenia kapłańskie otrzymał 18 czerwca 2000 roku. 29 grudnia 2017 papież Franciszek mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji madryckiej, ze stolicą tytularną "Horta". Sakry udzielił mu 17 lutego 2018 kardynał Carlos Osoro.