Prawo i Sprawiedliwość

Prawo i Sprawiedliwość (PiS) – polska partia polityczna założona na kongresie 29 maja 2001 przez braci Lecha i Jarosława Kaczyńskich, zarejestrowana sądownie 13 czerwca 2001. Powstała na fali popularności uzyskanej przez Lecha Kaczyńskiego podczas sprawowania przez niego funkcji ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego w rządzie Akcji Wyborczej Solidarność.

Ideologia partii stanowi połączenie konserwatyzmu społecznego i narodowego, solidaryzmu, interwencjonizmu, chrześcijańskiej demokracji. Partia określana jest przez część komentatorów politycznych i mediów jako ugrupowanie populistyczne i eurosceptyczne, przy czym od początku opowiada się za członkostwem Polski w Unii Europejskiej i popiera rozszerzanie jej struktur, jednak uważa, że UE powinna być zreformowana. Politykę europejską PiS można określić jako konfederacyjną i popierającą Europę narodów. Partia podjęła współpracę z narodowo-katolickim Radiem Maryja. Wskazuje się na odejście PiS od części wartości konserwatywnych w kierunku narodowo-etatystycznym oraz na cechy nacjonalistyczne ugrupowania. Część ekonomistów uznaje PiS za partię socjalistyczną (także premier z ramienia PiS Mateusz Morawiecki wskazał na bliskość PiS myśli socjalistycznej).

Po raz pierwszy Prawo i Sprawiedliwość uczestniczyło w sprawowaniu władzy w latach 2005–2007, tworząc rząd Kazimierza Marcinkiewicza i rząd Jarosława Kaczyńskiego – od 2006 do 2007 w koalicji z Samoobroną RP i Ligą Polskich Rodzin, zaś do 2006 i w schyłkowym okresie w 2007 rząd mniejszościowy. Przez dwie kolejne kadencje (2007–2015) PiS było największą partią opozycyjną w parlamencie. Od 2015 PiS posiada największy klub parlamentarny w historii III RP (rekordową liczbę członków – 238 posłów i 65 senatorów – liczył w 2018, zaś najwięcej posłów – 240 – w 2019), który stał się zapleczem rządów Beaty Szydło (2015–2017) i Mateusza Morawieckiego (od 2017). W skład Rady Ministrów wraz z PiS wchodzą Porozumienie (do 2017 Polska Razem), Solidarna Polska i od 2021 Partia Republikańska.

Prezydentami Rzeczypospolitej Polskiej zostali dwaj kandydaci wystawieni przez PiS: Lech Kaczyński (2005–2010) i Andrzej Duda (od 2015).

Prawo i Sprawiedliwość należy do grupy Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy w Parlamencie Europejskim oraz do europejskiej partii politycznej Sojusz Europejskich Konserwatystów i Reformatorów.

Działacze PiS starszej generacji wywodzą się w większości ze środowiska „Solidarności” i późniejszej AWS (Porozumienia Centrum, Ruchu Społecznego AWS, Porozumienia Polskich Chrześcijańskich Demokratów, Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego i Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego) oraz Ruchu Odbudowy Polski.


Janis Lagos

Janis Lagos, gr. Γιάννης Λαγός (ur. 7 września 1972 w Peramie) – grecki polityk, poseł do Parlamentu Hellenów, deputowany do Parlamentu Europejskiego IX kadencji.


Lech Matuszewski

Lech Matuszewski – polski łyżwiarz figurowy, startujący w parach sportowych z Marią Jeżak. Uczestnik mistrzostw Europy, 3-krotny mistrz Polski (1979–1981).


Tiigi

Tiigi – wieś w Estonii, w prowincji Virumaa Zachodnia, w gminie Vihula. Według Estońskiego Towarzystwa Statystycznego, 1 stycznia 2019 roku wieś liczyła 24 mieszkańców.

znajduje się w jednostce administracyjnej


Menachem Eli’ezer Mozes

Menachem Eli’ezer Mozes (hebr.: מנחם אליעזר מוזס, ur. 20 listopada 1946 w Izraelu) – izraelski polityk, w latach 2011–2013 wiceminister edukacji, latach 2009–2019 poseł do Knesetu.


Wężówka afrykańska

Wężówka afrykańska ("Anhinga rufa") – gatunek ptaka z rodziny wężówek (Anhingidae). Osiadły, lokalne wędrówki podejmowane są w odpowiedzi na susze. Występuje w Afryce Subsaharyjskiej oraz na Madagaskarze. Do lat 90. XX wieku występował również w dolinie Tygrysu i Eufratu, a do 1962 – na tureckim jeziorze Amik i izraelskim Hula. Nie jest zagrożony wyginięciem – IUCN uznaje wężówkę afrykańską za gatunek najmniejszej troski. Liczebność populacji szacowana była w 2001 roku na 28–125 tys. osobników.

IOC wyróżnia trzy podgatunki wężówki afrykańskiej, z których "A. r. chantrei", prawdopodobnie już wymarł – ostatnia obserwacja pochodzi z lat 90. XX wieku. Pozostałe zamieszkują odpowiednio: "A. r. rufa" – Afrykę subsaharyjską a "A. r. vulsini" – Madagaskar. Środowiskiem życia tych wężówek są spokojne i płytkie wody śródlądowe. Długość ciała wynosi 85–97 cm; masa ciała 1058–1815 g. Występuje dymorfizm płciowy w upierzeniu. Wężówki afrykańskie mają w zwyczaju przesiadywać na skałach i drzewach w mocno wyprostowanej pozycji, z nogami daleko z tyłu ciała. Ich pióra łatwo nasiąkają wodą, toteż suszą je – podobnie jak kormorany, które przypominają z wyglądu – siedząc z rozłożonymi skrzydłami i ogonem. Żywią się głównie rybami, które łowią nurkując, poza tym zjadają też płazy, wodne węże, żółwie czy wodne owady.


Said Nijazow

Said Nijazow (ros. Саид Ниязов, ur. 22 listopada 1922 w kiszłaku Matmon w Bucharskiej Ludowej Republice Radzieckiej obecnie w wilajecie kaszkadaryjskim w Uzbekistanie, zm. ?) – radziecki wojskowy, starszyna.

znajduje się we współczesnej jednostce administracyjnej


Uniwersytet Sertoriański w Huesce

Uniwersytet Sertoriański w Huesce – dawna hiszpańska uczelnia mieszcząca się w Huesce, w Aragonii.

Uniwersytet Sertoriański w Huesce został założony 12 marca 1354 roku przez Piotra IV Aragońskiego. Uczelnia powstała pomimo tego, że Jakub II Sprawiedliwy przyznał miastu Leridzie wyłączność na prowadzenie podobnej instytucji na terenie Królestwa Aragonii. Za czasów Sertoriusza w Huesce istaniała Akademia Łacińska, ale dokument założycielski Piotra IV nie nawiązuje do tradycji nauk klasycznych. Nowa uczelnia z czasem przybrała imię rzymskiego polityka i wodza. Uniwersytet mieścił się w budynku, w którym obecnie znajduje się Museo de Huesca, które zachowało kilka pomieszczeń należących do Pałacu Królów Aragońskich z XII wieku. Uniwersytet został zamknięty w 1845 roku, po liberalnej reformie szkolnictwa Karola III.


Beat Cop

Beat Cop – gra komputerowa, która łączy w sobie elementy gry przygodowej typu wskaż i kliknij z elementami gry typu "time management". Została stworzona przez studio Pixel Crow we współpracy z 11 bit studios i wydana na platformy Microsoft Windows, Linux oraz macOS 30 marca 2017. 22 stycznia 2019 ukazała się wersja na Androida i iOS, a 5 marca 2019 na konsole PlayStation 4, Xbox One i Nintendo Switch. Gra przedstawia perypetie nowojorskiego policjanta Jacka Kelly’ego, który został niesłusznie wplątany w sprawę zabójstwa zahaczającą o szczeble władzy w mieście i nie tylko. Tytuł nawiązuje do pixelowej stylistyki retro i amerykańskich filmów policyjnych z lat 80. XX wieku.


Novoselje

Novoselje (cyr. Новосеље) – wieś w Czarnogórze, w gminie Budva. W 2003 roku liczyła 1 mieszkańca.


Tadeusz Miszczak

Tadeusz Miszczak (ur. 9 czerwca 1907 w Przemyślu, zm. 28 lipca 1995 tamże) – polski lekarz internista z tytułem doktora, działacz społeczny.


Mistrzostwa Świata w Gimnastyce Sportowej 2018 – 48. edycja mistrzostw świata w gimnastyce sportowej. Zawody odbyły się w dniach 25 października – 3 listopada w Aspire Dome w stolicy Kataru, Dosze. Były to pierwsze mistrzostwa rozegrane w Azji Zachodniej.

Po trzy najlepsze reprezentacje w zawodach drużynowych awansowały na Letnie Igrzyska Olimpijskie 2020 w Tokio.


Karykatura architekta Giacoma Quarenghiego – akwarela na papierze żeberkowym namalowana przez polskiego rysownika, malarza i grafika Aleksandra Orłowskiego po 1808, znajdująca się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie.


Granite Peak

Granite Peak – szczyt w Stanach Zjednoczonych, w paśmie górskim Beartooth (część Gór Skalistych), w południowej części stanu Montana, najwyższe wzniesienie tego stanu (3901 m n.p.m.). Leży na terenie hrabstwa Park, na obszarze chronionym Absaroka-Beartooth Wilderness.


Mestský štadión Púchov

Mestský štadión Púchov – stadion piłkarski w Púchovie, na Słowacji. Został otwarty 1 maja 1957 roku. Może pomieścić 6614 widzów. Swoje spotkania rozgrywają na nim piłkarze klubu MŠK Púchov.

Teren pod budowę obiektu pozyskano w 1951 roku. Budowa stadionu rozpoczęła się w 1953 roku, a jego otwarcie nastąpiło 1 maja 1957 roku. Budowa areny kosztowała 2,1 mln koron czechosłowackich. Obiekt posiadał wówczas bieżnię lekkoatletyczną. W latach 1958–1960 wybudowano trybunę główną obiektu. W 2000 roku zlikwidowano bieżnię lekkoatletyczną.


13. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Cannes odbył się w dniach 4-20 maja 1960 roku. Imprezę otworzył pokaz amerykańskiego filmu "Ben Hur" w reżyserii Williama Wylera.

Jury pod przewodnictwem belgijskiego pisarza Georges'a Simenona przyznało nagrodę główną festiwalu, Złotą Palmę, włoskiemu filmowi "Słodkie życie" w reżyserii Federico Felliniego.


Wacław Łęgowski

Wacław Łęgowski (ur. 28 września 1888 w Piotrkowie, zm. między 16 a 19 kwietnia 1940 w Katyniu) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.


Grzegorz Głuszak

Grzegorz Głuszak (ur. 1977 w Sandomierzu) – polski dziennikarz specjalizujący się w tematyce przestępczości zorganizowanej i meandrów polskiego wymiaru sprawiedliwości. Reporter programów telewizyjnych: "Uwaga!" i "Superwizjer" na antenie TVN.

Laureat nagrody Grand Press w kategorii reportaż telewizyjny/wideo za cykl "25 lat za niewinność" i "Utracona młodość Tomasza Komendy" – reportaże (program "Superwizjer" TVN 24, TVN) opowiadające o tym, jak błędna decyzja sądu spowodowała, że niewinny 23-latek trafił do więzienia, w którym spędził 18 lat. Za ten pierwszy reportaż 1 grudnia 2018 otrzymał również nagrodę MediaTor w kategorii DetonaTOR, a także w listopadzie 2018 wyróżnienie honorowe Nagrody im. Andrzeja Woyciechowskiego.

Wcześniej był siedmiokrotnie nominowany do nagrody Grand Press oraz został wyróżniony na festiwalu Camera Obscura.

Z wykształcenia geodeta.


Maria Parlińska

Maria Parlińska (ur. 17 października 1948 w Gnieźnie) – polska ekonomistka o specjalności ekonomika informacji, metody ilościowe w ekonomii oraz matematyk i statystyk; doktor habilitowany, doctor honoris causa Latvia University of Life Sciences and Technologies, członek zagraniczny Latvian Academy of Agricultural and Forestry Sciences, honorowy profesor Aeres University of Applied Sciences Netherlands (do 2013: CAH Dronten University of Applied Sciences).


Medycyna starożytnego Egiptu

Medycyna starożytnego Egiptu – medycyna w starożytnym Egipcie (od okresu predynastycznego do początku epoki hellenistycznej), dostępna ówcześnie wiedza o zdrowiu i chorobach człowieka oraz o sposobach ich leczenia i zapobiegania im. Medycyna starożytna miała częściowo charakter magiczno-religijny, a częściowo empiryczno-racjonalny. W świątyniach szkolono lekarzy wielu specjalności, wykonywano zabiegi chirurgiczne, opracowywano receptury leków itp. Działał system opieki zdrowotnej, który wywarł wpływ na późniejszy rozwój medycyny w Grecji i Rzymie.


Majerova skala

Majerova skala (1283 m) – szczyt w grupie górskiej Wielkiej Fatry na Słowacji, charakterystyczny podszczytowym urwiskiem skalnym w formie wielkiego balkonu, które nadało mu nazwę.


SM UC-99

SM UC-99 – niemiecki podwodny stawiacz min z okresu I wojny światowej, jedna z 25 ukończonych jednostek typu "UC III". Zwodowany 17 marca 1918 roku w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, został przyjęty do służby w Kaiserliche Marine 20 września 1918 roku. Po podpisaniu rozejmu w Compiègne UC-99 został 22 listopada 1918 roku poddany Japończykom. Wcielony do Japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej pod oznaczeniem O-5, służył do 1921 roku, kiedy został zezłomowany.


SM UC-102

SM UC-102 – niemiecki podwodny stawiacz min z okresu I wojny światowej, jedna z 25 ukończonych jednostek typu "UC III". Zwodowany 14 kwietnia 1918 roku w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, został przyjęty do służby w Kaiserliche Marine 14 października 1918 roku. Po podpisaniu rozejmu w Compiègne UC-102 został 22 listopada 1918 roku poddany Brytyjczykom i zezłomowany w 1922 roku.


Henry Bumstead

Henry Bumstead (ur. 17 marca 1915 w Ontario; zm. 24 maja 2006 w Pasadenie) – amerykański scenograf filmowy. Dwukrotny laureat Oscara za najlepszą scenografię do filmów: "Zabić drozda" (1962) Roberta Mulligana i "Żądło" (1973) George'a Roya Hilla. Był również nominowany do tej nagrody za filmy "Zawrót głowy" (1958) Alfreda Hitchcocka i "Bez przebaczenia" (1992) Clinta Eastwooda.


UC-106

UC-106 – niemiecki podwodny stawiacz min z okresu I wojny światowej, jedna z 25 ukończonych jednostek typu "UC III". Zwodowany 25 maja 1918 roku w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, nie został ukończony do zakończenia wojny. UC-106 został w 1919 roku przekazany Brytyjczykom w ramach reparacji wojennych i zezłomowany w 1921 roku.


Edwin B. Willis

Edwin B. Willis (ur. 28 stycznia 1893 w Decatur; zm. 26 listopada 1963 w Los Angeles) – amerykański scenograf filmowy i dekorator wnętrz. Przez całą karierę związany z hollywoodzkim studiem Metro-Goldwyn-Mayer.

Ośmiokrotny laureat Oscara za najlepszą scenografię do filmów: "Kwiaty pokryte kurzem" (1941) Mervyna LeRoya, "Gasnący płomień" (1944) George'a Cukora, "Roczniak" (1946) Clarence'a Browna, "Małe kobietki" (1949) Mervyna LeRoya, "Amerykanin w Paryżu" (1951) i "Piękny i zły" (1952) Vincente Minnellego, "Juliusz Cezar" (1953) Josepha L. Mankiewicza i "Między linami ringu" (1956) Roberta Wise'a. Ogółem był nominowany do tej nagrody 32 razy.


Portret mężczyzny w czarnym kapeluszu

Portret mężczyzny w czarnym kapeluszu – obraz olejny namalowany przez anonimowego holenderskiego malarza w latach 50. lub 60. XVII wieku, znajdujący się w Galerii Obrazów Pałacu Na Wyspie w Łazienkach Królewskich w Warszawie.


The Returned

The Returned – amerykański nadprzyrodzony dramat telewizyjny stworzony przez Carltona Cuse’a jako adaptacja francuskiego serialu "Powracający". Serial opowiada o mieszkańcach niewielkiego górskiego miasteczka Caldwell, których życie zostaje przewrócone do góry nogami, gdy powracają zmarłe przed laty osoby. Cuse napisał scenariusz pilotażowego odcinka i wraz z Raelle Tucker został producentem wykonawczym serialu. "The Returned" kręceni byli w mieście Squamish. Premiera serialu miała miejsce 9 marca 2015 roku. Stacja A&E anulowała go trzy miesiące później, 15 czerwca, niedługo po zakończeniu emisji pierwszej serii. W wersji z polskim dubbingiem dostępny jest na platformie Netflix.


Szczekuszka urwiskowa

Szczekuszka urwiskowa ("Ochotona iliensis") – odkryty w 1983 roku roślinożerny gatunek ssaka z rodziny szczekuszkowatych występujący endemicznie w masywie Borohoro Shan położonym w chińskiej części systemu górskiego Tienszan, w autonomicznym regionie Sinciang. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody nadała szczekuszce urwiskowej status gatunku zagrożonego.


Tim Scott

Tim Scott, wł. Timothy Eugene Scott (ur. 19 września 1965 w North Charleston) – amerykański polityk, działacz Partii Republikańskiej. Od 2013 roku pełni funkcję senatora Stanów Zjednoczonych 3. klasy z Karoliny Południowej. Wcześniej przez 2 lata reprezentował w Izbie Reprezentantów 1. okręg wyborczy tego stanu.

W 2010 roku został wybrany do Izby Reprezentantów z 1. okręgu wyborczego Karoliny Południowej. Okręg ten obejmuje m.in. Charleston. Tym samym stał się pierwszym czarnoskórym republikaninem wybranym w Karolinie Południowej do Kongresu od 1897.

Po nagłej rezygnacji senatora Jima DeMinta pod koniec 2012 roku gubernator Karoliny Południowej – Nikki Haley mianowała Scotta na jego miejsce. W 2014 Scott wystartował w wyborach specjalnych. Nie miał najmniejszych problemów w prawyborach, w których uzyskał prawie 90% głosów. Karolina Południowa, jak i całe Głębokie Południe jest bardzo konserwatywna i w ostatnich latach dominują tam republikanie. Scott nie miał więc żadnych problemów w wyborach ogólnych. Pokonał demokratkę Joyce Dickerson 61%-37%.

W 2016 roku został wybrany na pełną, 6-letnią kadencję. W wyborach pokonał kandydata demokratów Thomasa Dixona stosunkiem głosów 61%-37%.


Wakacje w Prostokwaszynie

Wakacje w Prostokwaszynie (ros. Каникулы в Простоквашино, "Kanikuły w Prostokwaszyno") – radziecki film animowany z 1980 roku w reżyserii Władimira Popowa. Drugi z serii "Troje z Prostokwaszyna" stworzony na podstawie powieści Eduarda Uspienskiego pt. "Wujek Fiodor, pies i kot".


Dionizy Mikler

Dionizy Mikler, właściwie Denis McClair (ur. 15 sierpnia 1762 roku – zm. w 1853 roku) – przyrodnik, architekt krajobrazu urodzony w Fairfield, pobliżu miejscowości Athlone, w hrabstwie Roscommon (Irlandia).


Mistrz Boqueteaux

Mistrz Boqueteaux znany również jako Mistrz Biblii Jeana de Sy – anonimowy iluminator czynny w Paryżu w latach 1355–1380 lub 1350–1370 1350 - 1380.

Swój przydomek artysta zawdzięcza wykonanym iluminacjom do przetłumaczonej na język francuski przez Jeana de Sy biblii Jana II Dobrego. Artysta po raz pierwszy został zidentyfikowany przez historyka sztuki Henry'ego Martina jako Mistrz Boqueteaux. Prawdopodobnie był artystą niderlandzkim, który przybył do Paryża z dworu księcia Brabancji Wacława I Luksemburskiego. Pracował dla Jana II, a głównie dla jego syna Karola V i Filipa II. Współpracował z Mistrzem księga koronacyjnej Karola V przy "Grandes Heures".


Dieter Hecking

Dieter Hecking (ur. 12 września 1964 w Castrop-Rauxel) – niemiecki trener piłkarski, wcześniej piłkarz grający na pozycji pomocnika.


Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Ludomach - rzymskokatolicki kościół filialny znajdujący się we wsi Ludomy, w województwie wielkopolskim, gminie Ryczywół. Należy do miejscowej parafii św. Jana Chrzciciela.

Kościół stoi na skraju parku dworskiego z XVIII/XIX wieku. Został wzniesiony w 1910 w stylu neorenesansowym dla ludomskiej społeczności protestanckiej.


Dziwny nieznany świat

Dziwny nieznany świat – zbiór opowiadań fantastyczno-naukowych autorstwa Janusza A. Zajdla, wydany w formie e-booka przez BookRage w 2014 roku. Jest to pierwszy z trzech tomów opowiadań zebranych Zajdla, zawierających łącznie wszystkie opublikowane przez niego krótkie utwory literackie. Zbiór obejmuje utwory napisane do 1969 roku.


Love Never Felt So Good

Love Never Felt So Good – piosenka Michaela Jacksona, napisana wspólnie z Paulem Anką, a zamieszczona na drugim pośmiertnym albumie Jacksona pt. "Xscape". Jest to pierwszy singel z albumu wydany 2 maja 2014. Oryginalna wersja utworu pochodzi z 1983 roku.


Hořice v Podkrkonoší

Hořice v Podkrkonoší (czeski: "Železniční stanice Hořice v Podkrkonoší") – stacja kolejowa w miejscowości Hořice, w kraju hradeckim, w Czechach. Jest ważnym węzłem kolejowym o znaczeniu regionalnym. Znajduje się na wysokości 300 m n.p.m.

Jest obsługiwana i zarządzana przez České dráhy. Na stacji znajdują się kasy biletowe, na których istnieje możliwość zakupu biletów na wszystkie pociągi w tym międzynarodowe oraz rezerwacji miejsc.


Kryptonit

Kryptonit (ang. "Kryptonite") – fikcyjny pierwiastek z komiksów z udziałem Supermana, które wydawane są przez DC Comics. Pierwszy raz pojawił się w 1945 roku w słuchowisku radiowym "The Adventures of Superman". W komiksie pojawił się dopiero wraz z wydaniem "Superman vol. 1 #61" (1949). Jego nazwa pochodzi od nazwy fikcyjnej planety Krypton, z którego pochodzi, a ta zaś została zaczerpnięta od kryptonu (Kr) - pierwiastka chemicznego, z grupy helowców w układzie okresowym.

Kryptonit to pozaziemski promieniotwórczy pierwiastek z planety Krypton, którego działanie jest piętą achillesową Supermana i innych Kryptonian. Kryptonit ukazywany był w najróżniejszych formach i kolorach (każdy rodzaj wywoływał odmienny efekt). W 1971 roku, redaktor serii "Superman", Julius Schwartz usunął motyw kryptonitu z kanonu. Został przywrócony dopiero wraz z wydaniem w 1986 roku mini-serii "Man of Steel". Słowo kryptonit przeszło do języka angielskiego jako kolokwialne określenie czyjejś słabości.

Motyw Kryptonitu pojawiał się również we wszelkiego rodzaju adaptacjach komiksów o przygodach Supermana, stając się nieodzownym elementem jego franczyzy.


Stanisław Firstenberg

Stanisław Firstenberg pseud. "Janek", "Karol", "Witold" (ur. 20 maja 1904 w Będzinie, zm. we wrześniu 1939 w Grupie) – działacz komunistyczny, zastępca kierownika Centralnego Wydziału Wojskowego KPP od 1932.

Syn drobnego rzemieślnika Dawida, 1920 jako uczeń gimnazjum wraz z całą klasą wstąpił do WP. Pod wpływem zetknięcia się z jeńcami sowieckimi został komunistą. Jeszcze w gimnazjum należał do koła młodzieży rewolucyjnej, a w 1922 wstąpił do Związku Młodzieży Komunistycznej (ZMK), późniejszego KZMP. W 1922 na krótko podjął studia chemiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Po powrocie do Zagłębia podjął działalność w KPRP, działał też w Komitecie Okręgowym (KO) ZMK. 24 VIII 1923 aresztowany w Warszawie i osadzony w mokotowskim więzieniu, 17 IX 1923 zwolniony pod dozór policji. Wrócił do Zagłębia i został sekretarzem KO ZMK.

15 V 1926 po przemówieniu na wiecu w kopalni "Flora" został aresztowany i uwięziony w Będzinie, 11 X 1926 skazany w Sosnowcu na 3 lata więzienia za działalność w KPP i usiłowanie zorganizowania strajku w kopalni; po apelacji wyrok zmniejszono do 2 lat. Po wzolnieniu z więzienia w Koronowie w 1928 odbył służbę wojskową w karnej kompanii 1 pułku strzelców podhalańskich w Nowym Sączu, gdzie był sekretarzem komitetu pułkowego KPP. 1929 wrócił do działalności partyjnej na terenie Warszawy, okręgu Warszawa-Podmiejska i Łodzi. 20 IX 1930 aresztowany na przedmieściach łodzi, pobity przez policjantów i osadzony w areszcie śledczym. Zwolniony za kaucją i 25 IV 1931 uniewinniony przez łódzki sąd. W styczniu 1932 został zastępcą kierownika Centralnego Wydziału Wojskowego KPP, a po VI Zjeździe KPP II sekretarzem KO KPP na Górnym Śląsku.

26 IV 1933 aresztowany wraz z żoną i 30 XI 1933 skazany na 3 lata więzienia; po apelacji karę zmniejszono do 15 miesięcy. W 1935 zwolniony, do II 1936 kierował placówką KPP w Gdańsku, potem wrócił do Zagłębia, gdzie z polecenia władz KPP odbudowywał KO KPP rozbity przez masowe aresztowania i nawiązał kontakty z organizacjami terenowymi. Później działał w okręgu Warszawa-Podmiejska. 18 VI 1937 osadzony w obozie w Berezie Kartuskiej, gdzie był jednym z najsurowiej traktowanych więźniów - prawie rok był przetrzymywany w karcerze. IX 1938 w wyniku starań rodziny i adwokata przewieziony do więzienia w Warszawie, a 13 I 1939 skazany na 8 lat więzienia i pozbawienie praw na 10 lat. Karę odbywał w Grudziądzu.

Po zajęciu Polski przez Niemców IX 1939 wraz z innymi więźniami osadzonymi w Grudziądzu wywieziony przez gestapo do Grupy w powiecie świeckim i zamordowany.

Był żonaty z Henryką z d. Weinstein, działaczką KZMP i KPP.


Daniel Vickerman

Daniel Vickerman (ur. 4 czerwca 1979 w Kapsztadzie, zm. 18 lutego 2017 w Sydney) – południowoafrykański i australijski rugbysta grający w drugiej linii młyna, seniorski reprezentant Australii, trzykrotny uczestnik Pucharu Świata i jego dwukrotny medalista, dwukrotny medalista mistrzostw świata U-21, zwycięzca Super 12 oraz Pucharu Trzech Narodów.

W 1999 roku zagrał piętnaście spotkań dla Western Province, a z kadrą RPA U-21 zwyciężył w rozegranych w Argentynie mistrzostwach świata. Rok później zajął w tym turnieju trzecie miejsce, tym razem z reprezentacją Australii, do której kwalifikował się ze względu na pochodzenie dziadka.

Mieszkał wówczas w Sydney i występował w klubie Sydney Uni. Wysoka forma zwróciła na niego uwagę trenerów zespołów Super 12, odrzucił jednak południowoafrykańskie oferty związując się trzyletnim kontraktem z Brumbies. Jego zespół w każdym z tych trzech sezonów awansował do fazy play-off triumf odnosząc w edycji 2001. W 2003 roku Vickerman został uznany najlepszym zawodnikiem formacji młyna Brumbies, a w połowie tego roku podpisał umowę z Waratahs przedłużoną w marcu 2005 roku do końca roku 2008. Prócz sezonu 2007, który opuścił z uwagi na rehabilitację po rekonstrukcji ramienia, w pozostałych grał przynajmniej w jedenastu spotkaniach. Z zespołem dotarł do finałów Super 12/14 w edycjach 2005 i 2008, a indywidualnie został uznany najlepszym zawodnikiem formacji młyna Waratahs w sezonach 2004 i 2006, zaś w 2005 roku otrzymał prestiżowy "Herald Cup".

Jego pierwszy kontakt z seniorskim poziomem reprezentacyjnym nastąpił w ramach kadry A na początku czerwca 2002 roku, już pod koniec tego miesiąca zadebiutował w pierwszej reprezentacji, zaś w listopadzie zaliczył pierwszy występ w wyjściowej piętnastce. Znalazł się w składzie na Puchar Świata w Rugby 2003, podczas którego zagrał w czterech meczach, a australijska reprezentacja uległa w finale Anglikom. Początkowo wchodził jako rezerwowy za Nathana Sharpe’a lub Justina Harrisona, do wyjściowej piętnastki przebił się w listopadzie 2004 roku i pozostał w niej do roku 2007. W 2006 roku pełnił rolę wicekapitana "Wallabies", lecz podobnie jak rok wcześniej jego sezon reprezentacyjny został skrócony przez kontuzję ramienia. Zagrał w czterech spotkaniach Pucharu Świata 2007 i jego trakcie zaliczył swój pięćdziesiąty występ w kadrze. W 2008 roku jego obecność w zespole Robbiego Deansa ograniczyła się do trzech występów z uwagi na kontuzje i operacje.

W styczniu 2008 roku ogłosił, że będzie to jego ostatni sezon w australijskim rugby. Ukończywszy korespondencyjne studia na RMIT University wyjechał do Wielkiej Brytanii i podjął naukę w Hughes Hall na Uniwersytecie Cambridge, a trzyletnie studia ukończył z wyróżnieniem. Dwukrotnie, w latach 2008 i 2009, zagrał w Varsity Match przeciwko drużynie z Oxford, grał także w innych spotkaniach uniwersyteckiego zespołu rugby. W 2009 roku był kapitanem drużyny, a z meczu w 2010 roku wyeliminowała go kontuzja. Utrzymywał formę dzięki indywidualnemu treningowi, kilkukrotnie wystąpił też dla zespołu Northampton Saints. Również w 2009 roku został zaproszony do gry dla Barbarians przeciwko Scarlets i był to jego drugi występ w barwach tej drużyny, gdyż pięć lat wcześniej pojawił się w meczu z All Blacks.

W sierpniu 2010 roku podpisał trzyletni kontrakt z Waratahs otwierając sobie tym samym drogę do powrotu do reprezentacji. Po przybyciu do Australii pojawił się w drugiej połowie czerwca 2011 roku zarówno w barwach Waratahs, jak i University. W kadrze zagrał w połowie lipca przeciwko Samoańczykom, a następnie w dwóch spotkaniach zakończonego triumfem Pucharu Trzech Narodów. Znalazł się w trzydziestoosobowym składzie wytypowanym przez Robbie'ego Deansa na Puchar Świata w Rugby 2011, gdzie wystąpił w pięciu meczach, opuścił mecz z najsłabszą w grupie Rosją z uwagi na uraz nogi, zaś ze zwycięskiego meczu o trzecie miejsce wyeliminowała go seria kontuzji – nogi, ramienia oraz złamany nos. Po tym turnieju przeszedł rekonstrukcję ramienia i planował powrócić do gry w kwietniu 2012 roku, w lutym ogłoszono natomiast, że zmaga się z złamaniem przewlekłym kości piszczelowej prawej nogi. Opuścił zatem cały sezon Super Rugby i wobec braku postępów w rehabilitacji pod koniec sierpnia tego roku ogłosił zakończenie kariery.

Pracował w PwC, a następnie w KPMG i "Knight Frank" oraz "Heathley". Nie stracił jednak kontaktu ze sportem, podjął się bowiem pracy szkoleniowej w Sydney Uni.


Ithilien

Ithilien (sin. dosł. "Księżyc-kraj", "Kraj księżyca", "Ziemia księżyca") – kraina ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia położona w granicach Gondoru, występuje w "Dwóch wieżach" i "Powrocie króla", kolejnych tomach " Władcy Pierścieni". Pewne informacje na jej temat znajdują się w "Dodatkach" do powieści. Ithilien jest zaznaczone i podpisane na mapach Śródziemia dołączonych do "Władcy Pierścieni".


Bek Air

Bek Air – kazachskie linie lotnicze z siedzibą w Ałmaty, obsługujące połączenia wewnątrz Kazachstanu. Głównym hubem był port lotniczy Orał Ak Żoł.

27 grudnia 2019 o godz. 7:22 czasu lokalnego (2:22 czasu polskiego) doszło do katastrofy samolotu Fokker 100 linii Bek Air. Z powodu katastrofy 17 kwietnia 2020 władze Kazachstanu odebrały liniom Bek Air pozwolenie na wykonywanie przewozów lotniczych.


Gmach Hotelu Nowa Praga w Warszawie

Gmach Hotelu Nowa Praga w Warszawie – socrealistyczny budynek znajdujący się przy ulicy Bertolta Brechta 7 w warszawskiej dzielnicy Praga-Północ na osiedlu Praga II.


Oscar Miestchaninoff

Oscar Miestchaninoff (ur. 1886 w Witebsku, zm. 1956 w Los Angeles) – francuski malarz i rzeźbiarz pochodzenia białoruskiego.

Z pochodzenia był Litwakiem, pierwsze lekcje rzeźby pobierał w szkole malarstwa i rysunku Jehudy Pena, a następnie udał się do Odessy, gdzie od 1905 przez rok studiował w Szkole Sztuk Pięknych. W 1906 opuścił Rosję i udał się do Paryża, gdzie w rok później rozpoczął naukę w École des Arts Décoratifs oraz École nationale supérieure des beaux-arts, po ukończeniu studiów w 1911 pobierał również lekcje u Josepha Bernardsa. W 1908 został członkiem Salon de la Nationale, a w 1912 po raz pierwszy wystawił swoje prace w Salonie Jesiennym. W 1919 wyjechał do południowej Azji, poznawał rzeźby tworzone przez Khmerów, przebywał w Birmie, Kambodży i Syjamie. W 1921 wystawił w Salonie Niezależnych oraz w Salonie des Tuileries, w 1927 podróżował do Indii. Jego prace były wystawiane w Amsterdamie, Brukseli, Londynie, Petersburgu, Moskwie i Stanach Zjednoczonych. W 1937 podczas Wystawy Powszechnej otrzymał złoty medal za rzeźbę stylizowanej nagiej kobiety,w 1939 miał wystawę indywidualną w Musée du Petit Palais w Paryżu. Kolekcjonował prace Pabla Picassa, Diego Rivera, Amedeo Modiglianiego i Chaima Soutine'a, które udało mu się uratować z ogarniętej II wojną światową Europy dzięki wywiezieniu ich w 1944 do Stanów Zjednoczonych, gdzie pozostał. Kolejne wystawy indywidualne miały miejsce w 1944 w Wildenstein Gallery w Nowym Jorku oraz w 1955 w Musee Conti Wax Museum w Nowym Orleanie.

Najczęstszym motywem twórczości Oscara Miestchaninoffa były popiersia i torsy wykuwane w marmurze, rzeźba mężczyzny w cylindrze jest uznawana za jego najsłynniejsze dzieło i jest prezentowana w Centrum Pompidou.


Jan Waygart

Jan Waygart (ur. 5 maja 1870, zm. 5 września 1924 w Białym Kamieniu) – doktor prawa, podpułkownik rezerwy taborów Wojska Polskiego, podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Wojskowych.


Eparchia noworosyjska

Eparchia noworosyjska – jedna z eparchii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, z siedzibą w Noworosyjsku. Należy do metropolii kubańskiej.

Erygowana 12 marca 2013 postanowieniem Świętego Synodu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, poprzez wydzielenie z eparchii jekaterinodarskiej. Obejmuje część Kraju Krasnodarskiego – miasta: Noworosyjsk i Gelendżyk oraz rejony: anapski, krymski, sławiański i tiemriukski.

Główną świątynią eparchii jest sobór Zaśnięcia Matki Bożej w Noworosyjsku.

Pierwszym ordynariuszem eparchii został biskup noworosyjski i gelendżycki Teognost (Dmitrijew).


Toronto Blizzard

Toronto Blizzard – nieistniejący już kanadyjski klub piłkarski z Toronto, w prowincji Ontario. Drużyna występowała w lidze NASL, a jego domowym obiektem był Varsity Stadium. Zespół istniał w latach 1971-1984.


Rząd Alexandra Stubba

Rząd Alexandra Stubba – 73. gabinet w historii Finlandii, funkcjonujący od 24 czerwca 2014 do 29 maja 2015.

Po wyborach parlamentarnych z 17 kwietnia 2011 został utworzony wielopartyjny gabinet kierowany przez Jyrki Katainena. Urzędujący premier w kwietniu 2014 zadeklarował, że nie będzie ubiegał się o reelekcję na stanowisko przewodniczącego największego ugrupowania rządowego, Partii Koalicji Narodowej, a po wyborze nowego lidera w czerwcu tegoż roku ustąpi ze stanowiska premiera. 14 czerwca 2014 nowym przewodniczącym Kok. został Alexander Stubb. Stał się tym samym kandydatem do objęcia urzędu premiera. Większość rządzącą utworzyły dotychczas współpracujące ugrupowania: Partia Koalicji Narodowej (Kok.), Socjaldemokratyczna Partia Finlandii (SDP), Liga Zielonych (Vihr.), Szwedzka Partia Ludowa (SFP) i Chrześcijańscy Demokraci (KD). 23 czerwca 2014 fiński parlament powołał Alexandra Stubba na urząd premiera. Skład rządu, ostatecznie powołanego 24 czerwca 2014, pozostał w znacznej mierze tożsamy z poprzednim gabinetem. 26 września 2014 odwołano ministrów Ligi Zielonych, która opuściła koalicję.

Gabinet funkcjonował do 29 maja 2015, kiedy to zastąpił go wyłoniony po wyborach w 2015 nowy rząd kierowany przez Juhę Sipilę.


Mićo Cvjetković

Mićo Cvjetković (ur. 3 lutego 1967) – reprezentujący Jugosławię bośniacki lekkoatleta, chodziarz.

Podczas mistrzostw świata juniorów w 1986 zajął 18. miejsce w chodzie na 10 000 metrów z czasem 44:37,84.
Czterokrotny mistrz Jugosławii: na 10 000 metrów (1989) oraz na 20 kilometrów (1987–1989).
Rekordzista Bośni i Hercegowiny w chodzie na 20 kilometrów: według krajowej federacji 1:25:05 (1987) / według IAAF 1:28:52 (1988).


Samoloty 2

Samoloty 2 (pierwotnie: "Samoloty: Na ratunek"; ang.: "Planes: Fire & Rescue") – druga część animowanego filmu Disneya "Samoloty".


Tavastia Club

Tavastia Club (fiń: "Tavastia-klubi") – popularny klub muzyczny znajdujący się w Helsinkach w Finlandii. Obecnie jest on własnością stowarzyszenia Hämäläis-Osakunta z Uniwersytetu Helsińskiego. Od 1991 klub był własnością prywatnego przedsiębiorstwa, które organizowało tu liczne wydarzenia kulturalne. Klub znajduje się w centrum miasta Helsinki, w dzielnicy Kamppi, należącej do ulicy Urho Kekkosen katu. Pojemność lokalu wynosi 700 miejsc.


Something I Need

Something I Need – piosenka amerykańskiego zespołu pop rockowego OneRepublic z ich trzeciego albumu studyjnego, "Native". Utwór został wydany jako czwarty singel w dniu 25 listopada 2013 roku. Piosenka została napisana i wyprodukowana przez wokalistę zespołu, Ryana Teddera oraz Benny’ego Blanco.


Mimi Aarden

Mimi Aarden (ur. 3 maja 1924 w Steenbergen, zm. 3 maja 2013 w Bredzie) – holenderska śpiewaczka, mezzosopran.


Lew Leon

Lew Leon – gra komputerowa będąca połączeniem gatunków gier zręcznościowych i platformowych, stworzona przez Longsoft Multimedia i wydana w 1996 roku przez CD Projekt. Zadaniem gracza było odzyskanie korony tytułowego lwa Leona. Kierując jego poczynaniami, bohater przemierza świat złożony z 12 poziomów podzielonych na 4 etapy.

Postać Leona pojawiła się później w grze "Zagadki Lwa Leona" (1998).

8 lipca 2019 roku gra została wydana na platformie GOG.com.


Jolka Jolka

Jolka Jolka – pierwszy album zespołu Classic wydany wiosną 1996 roku przez firmę fonograficzną Green Star i wyprodukowany przez jej założyciela, Cezarego Kuleszę. Płytę promowały 3 teledyski: „Jolka Jolka”, „Piękną miałaś twarz” oraz „Wszystko jest w nas” (duet z zespołem Boys).


Samotność w sieci

Samotność w sieci (zapis stylizowany S@motność w sieci) – powieść miłosna autorstwa Janusza Leona Wiśniewskiego wydana 5 września 2001 roku przez wydawnictwo Prószyński i S-ka oraz Wydawnictwo Czarne.
Dwa lata później pojawiła się "S@motność w sieci. Tryptyk" – specjalna wersja książki z komentarzami autora i fanów oraz z postepilogiem.

W lutym 2005 roku książka doczekała się swojej adaptacji multimedialnej jako powieść czytana w interpretacji Danuty Stenki i Krzysztofa Globisza, ze specjalnym udziałem autora.

Utwór został zekranizowany w 2005 roku przez Telewizję Polską do postaci pełnometrażowego filmu kinowego oraz czteroodcinkowego serialu telewizyjnego. Autorami scenariusza są Janusz Leon Wiśniewski i Witold Adamek.

Wśród krytyki i czytelników powieść ma zróżnicowaną opinię. Obok recenzji bardzo pochlebnych pojawiały się również zarzucające powieści niski poziom i pornograficzność.

Janusz Leon Wiśniewski za utwór "S@motność w sieci" otrzymał w 2003 roku nagrodę Studencka Cooltura. Książka została przetłumaczona na języki: rosyjski, chorwacki, wietnamski i czeski. W 2006 ukazała się na Ukrainie i Litwie.


László Szabó

László Szabó (ur. 19 marca 1917 w Budapeszcie, zm. 8 sierpnia 1998 w Budapeszcie) – węgierski szachista, arcymistrz od 1950 roku.


Emanuel Schikaneder

Emanuel Schikaneder właściwie "Johann Joseph Schickeneder" (ur. 1 września 1751 w Straubing, zm. 21 września 1812 w Wiedniu) – człowiek teatru, pisarz i dramaturg pochodzenia bawarskiego, mason działający na terenie Austrii.

Zaczął karierę jako aktor małej podróżującej spółki wykonującej improwizowaną farsę i piosenkę. W wieku 22 napisał i zagrał główną rolę w swojej pierwszej operetce. 5 lat później był kierownikiem własnego zespołu. Jego repertuar obejmował sztuki Gottholda Ephraima Lessinga, Goethego i Pedro Calderóna. Szczególne uznanie zdobył grając role szekspirowskie, zwłaszcza Hamleta. Zespół również wykonał farsy i Singspiele (operetki). Jego rosnące zainteresowanie teatrem muzycznym doprowadziło go w 1780 do poznania rodziny Wolfganga Amadeusa Mozarta.

Najbardziej znany jest jako twórca libretta opery czy bardziej szczegółowo singspielu "Czarodziejski flet" z muzyką Mozarta, w której światowej prapremierze w 1791 w Wiedniu Schikaneder grał rolę Papagena. Finansowy sukces uzyskany za sprawą tej opery sprawił, że mógł on później w 1801 zbudować własny teatr w Wiedniu.

W wyniku zawieruchy wojennej początku XIX wieku Emanuel Schikaneder stracił fortunę i zmarł w biedzie w 1812.


Metrocafe.pl

Metrocafe.pl (do września 2015: Metro) – ogólnopolska bezpłatna gazeta codzienna, wydawana w latach 1998–2016, skierowana była głównie do czytelników wielkomiejskich. Jej wydawcą była Agora.

Dziennik ukazywał się od poniedziałku do piątku w największych miastach Polski. Wydania różniły się między sobą nieznacznie dla poszczególnych miast (m.in. lokalnymi reklamami, które publikowała gazeta). „Metro” dystrybuowane było przez kilkuset kolporterów w najruchliwszych punktach miast oraz na skrzyżowaniach, docierając zarówno do pieszych, jak i kierowców. Sieć dystrybucji obejmowała dodatkowo stojaki w niektórych miastach, rozmieszczone m.in. w centrach handlowych, kawiarniach, restauracjach McDonald’s, urzędach, szkołach i domach studenckich oraz dworcach kolejowych.

Od sierpnia 2007 ukazywało się także e-wydanie Metra. Od września 2015 do likwidacji wersja papierowa, jak i serwis internetowy ukazywały się jako Metrocafe.pl.

Redaktorem naczelnym dziennika była m.in. Anna Gąsiorowska.

Ostatni numer został wydany 14 października 2016.


Om mani padme hum

Om mani padme hum – buddyjska sześciosylabowa mantra bodhisattwy współczucia, Awalokiteśwary. Dalajlama jest uważany za inkarnację Awalokiteśwary, więc mantra ta jest szczególnie często używana przez ludzi mu oddanych.


Doom II

Doom II (pełny tytuł: Doom II: Hell on Earth) – strzelanka pierwszoosobowa wyprodukowana przez studio id Software i wydana na platformę MS-DOS przez GT Interactive 30 września 1994 w Stanach Zjednoczonych oraz w październiku tego samego roku w Europie. Jest sequelem gry "Doom", która wydana została rok wcześniej.


Jhoon Rhee

Jhoon Rhee (ur. 7 stycznia 1932, zm. 30 kwietnia 2018) – wielki mistrz (ang. "Grandmaster") sztuk walk, uważany za „amerykańskiego ojca taekwondo”, z powodu sprowadzenia tego sportu do USA w 1956. Uznawany jest za głównego popularyzatora sztuk walk w Ameryce Północnej. W 1976 stworzył sprzęt ochronny, składający się z gąbczastej gumy, przeznaczony do treningów. Zmienił japoński styl walki "kata", poprzez połączenie go z muzyką, który następnie nazwał "Martial Ballet".

Trenował kopnięcia z Bruce'em Lee. Ćwiczył także z Muhammadem Ali, stosując trening czarnego pasa w taekwondo. Trenował zarówno wielu amerykańskich senatorów oraz kongresmenów, jak i ich synów oraz córki.

Jhoon Rhee był pierwszym instruktorem sztuk walk, który kładł duży nacisk na edukację, gdyż wymagał, aby jego uczniowie osiągali wyniki nauczania na poziomie przynajmniej B+ (powyżej średniej). Jest to krytyczna część systemu sztuk walk w Ameryce Północnej wpływająca na możliwość awansu do kolejnej rangi.


Działko DEFA

GIAT DEFA 550 – seria francuskich automatycznych działek lotniczych.

Działko DEFA 551 zostało zaprojektowane pod koniec lat 40. XX wieku na bazie niemieckiego Mauser MG 213C eksperymentalnego działka rewolwerowego zaprojektowanego dla Luftwaffe, ale nigdy nie użytego bojowo (ta sama broń była inspiracją do stworzenia amerykańskiego działka M39 i bardzo podobnego brytyjskiego ADEN). Działka DEFA 552 wprowadzono do produkcji w 1954. W 1968 zmodyfikowano je w ramach projektu Canon 550-F3 i wprowadzono do produkcji w 1971 jako DEFA 553. Ulepszona wersja była wyposażona w nowy system zasilania, lufę ze stali azotowo-chromowej i kutą obudowę bębna. Poprawiono też niezawodność elektryczną.

DEFA 553 jest pięciokomorowym działkiem rewolwerowym przeładowywanym energią gazów prochowych wykorzystującym pirotechniczne ryglowanie i elektryczne odpalanie. Strzela amunicją kalibru 30 mm wielu typów zarówno ogniem ciągłym jak i seriami o długości 0,5 lub 1 sekundy.

Następcą wersji 553 była DEFA 554 zawierająca szereg drobnych usprawnień. DEFA 554 używała nie dwie ale trzy komory do przeładowywania co zwiększyło szybkostrzelność działka. Żywotność lufy i niezawodność mechaniczna zostały poprawione, a elektryczny sterownik działka umożliwiał pilotowi wybór dwóch prędkości strzelania: 1800 pocisków na minutę do walki powietrznej i 1200 pocisków na minutę do atakowania celów naziemnych.

Działka serii DEFA 550 stanowiły standardowe uzbrojenie strzeleckie wszystkich myśliwców francuskich od 1954 roku, aż do wprowadzenia wielozadaniowego myśliwca Dassault Rafale w latach 80. XX wieku. Para tych działek wraz ze 125-135 nabojami na lufę stanowi standardowe wyposażenie samolotów Dassault MD 450 Ouragan, Dassault Mystère, Mirage III/V, Dassault Étendard, Dassault Super Étendard, Sud Aviation Vautour, Dassault Mirage F1, francuskich SEPECAT Jaguar, rodziny samolotów Dassault Mirage 2000. Używane jest także w izraelskich IAI Nesher, IAI Kfir i IAI Lavi, włoskich Aeritalia G91Y i Aermacchi MB-326K, a także południowo-afrykańskich Atlas Cheetah. Wielu producentów oferuje to działko w postaci zasobników podwieszanych np. produkcje CASA, Dassault Aviation i Matra.

Działko DEFA 550 jest bardzo podobne do brytyjskiego ADENa i może strzelać tą samą amunicją.

Seria DEFA 550 jest wypierana przez nowsze działka serii GIAT 30 używane w myśliwcach Dassault Rafale, ale ze względu na swą popularność pozostaną w służbie jeszcze przez wiele lat w różnych rejonach świata.


Powszechna Wystawa Krajowa

Powszechna Wystawa Krajowa w Poznaniu (PeWuKa) (ang. "Polish General Exhibition") – impreza wystawiennicza, trwająca w dniach 16 maja – 30 września 1929 (138 dni) w Poznaniu, w Polsce. Zorganizowano ją z okazji dziesięciolecia odzyskania niepodległości, aby zaprezentować dorobek odrodzonego państwa.


Depolimeryzacja

Depolimeryzacja – reakcja chemiczna rozpadu polimeru (związku wielkocząsteczkowego) na monomery, zachodząca tak samo jak reakcja polimeryzacji, tyle że w przeciwną stronę.

Depolimeryzacją nazywa się proces, w którym głównym produktem są wyjściowe monomery. Jeśli proces rozkładu polimeru przebiega z wytworzeniem innych produktów nazywa się go degradacją. Przykładem degradacji, (a nie depolimeryzacji) jest np. rozkład usieciowanej żywicy fenolowo-formaldehydowej (bakelit), która pod wpływem wysokiej temperatury rozkłada się na mieszaninę wielu związków.

Wiele procesów polimeryzacji zachodzi w warunkach bliskich równowagi, towarzyszy im więc znaczny udział depolimeryzacji. Zmieniając warunki termodynamiczne procesu (temperatura, ciśnienie, stężenie reagentów) można zmieniać udział reakcji polimeryzacji do depolimeryzacji. Niemal dla każdego procesu polimeryzacji istnieje tzw. temperatura sufitowa i ciśnienie sufitowe. Są to takie warunki w których proces depolimeryzacji zaczyna przeważać na polimeryzacją.

Depolimeryzacja gotowych polimerów może zachodzić pod wpływem temperatury, światła lub czynników chemicznych. Jest ona zazwyczaj zjawiskiem niekorzystnym.
* W przypadku przemysłowej syntezy polimerów, niekontrolowana depolimeryzacja prowadzi do zmniejszenia wydajności procesu, zmniejszenia masy cząsteczkowej i zwiększenia polidyspersji produktów.
* W przypadku przetwórstwa polimerów, niekontrolowana depolimeryzacja prowadzi często do eksplozji aparatury (np: wtryskarek), stąd przetwórstwo tworzyw musi być zawsze prowadzone poniżej warunków sufitowych dla danego polimeru.
* Depolimeryzacja zachodzi też powolnie w czasie użytkowania gotowych produktów z niektórych tworzyw sztucznych pod wpływem ciepła i światła, co wymaga dodawania do nich związków chemicznych spowalniających ten proces, tzw. inhibitorów.

Proces depolimeryzacji stosuje się czasem przy recyklingu tworzyw. Zaletą tego sposobu recyklingu jest możliwość odzyskiwania monomerów, które można ponownie użyć do syntezy. Recykling przez depolimeryzację wymaga jednak dokładnego sortowania tworzyw na rodzaje oraz dokładnego mycia i suszenia posortowanych śmieci plastikowych.

Przykładem termicznej depolimeryzacji stosowanej przy recyklingu jest rozkład poli(metakrylanu metylu) "(tzw. szkło organiczne, plexiglass)", w wyniku którego otrzymuje się metakrylan metylu. Dość gwałtowny rozkład następuje w temperaturze około 300 °C, w której monomer jest lotny i opuszcza środowisko reakcji. Po skropleniu i przedestylowaniu uzyskuje się czysty metakrylan metylu, który jest substratem, który można użyć do ponownej polimeryzacji.

Przykładem depolimeryzacji pod wpływem czynników chemicznych, również stosowanym w recyklingu, jest depolimeryzacja nylonu 66, która wymaga mniej drastycznych warunków. Polimer ogrzewa się w rozcieńczonym kwasie siarkowym przez kilka godzin. Po ochłodzeniu wytrąca się krystaliczny kwas adypinowy. Drugi składnik polimeru – heksametylenodiamina – może również zostać wydzielona z mieszaniny poreakcyjnej.


Ole Einar Bjørndalen

Ole Einar Bjørndalen (ur. 27 stycznia 1974 w Drammen) – norweski biathlonista, wielokrotny mistrz olimpijski, mistrz świata i zdobywca Pucharu Świata, najbardziej utytułowany zawodnik w historii tej dyscypliny. Startował też w biegach narciarskich.

Bjørndalen zdobył 8 tytułów mistrza olimpijskiego, 20 tytułów (45 medali) mistrza świata oraz 6 razy wygrał klasyfikację Pucharu Świata (Kryształowa Kula). Dziewiętnastokrotnie zdobył tzw. "małą kryształową kulę", za zwycięstwo w poszczególnych klasyfikacjach. Do niego należy rekord liczby zwycięstw w zawodach pucharowych – wygrał je 95 razy (pierwszy raz mając 21 lat 11 miesięcy i 15 dni) – 94 zwycięstwa w biathlonie plus jedno pucharowe zwycięstwo w biegach narciarskich. Zwycięstwem w biegu indywidualnym (17 lutego 2009) podczas mistrzostw świata w Pjongczang (wyniki podczas MŚ zaliczane są również do klasyfikacji PŚ) poprawił legendarne osiągnięcie Szweda Ingemara Stenmarka, który w narciarstwie alpejskim wygrał 86 razy w Pucharze Świata i był do tego czasu rekordzistą w liczbie zwycięstw. Czterokrotnie wygrywał prestiżowe zawody World Team Challenge w Gelsenkirchen.

Dwudziestokrotny mistrz Norwegii w latach 1995–2007. W 2011 r. otrzymał medal Holmenkollen.


Giulio Caccini

Giulio Caccini (ur. ok. 1545 prawdopodobnie w Rzymie lub w Tivoli - pogrzebany 10 grudnia 1618 we Florencji) – włoski kompozytor i śpiewak, członek Cameraty Florenckiej; nazywany Giulio Romano.

O wczesnych latach życia Cacciniego mało jest pewnych wiadomości. Około 1564 Caccini przybył na dwór wielkiego księcia toskańskiego Cosimo de' Medici, gdzie uczył się śpiewu i gry na lutni. Grał również biegle na chitarrone i klawesynie.

Z okazji ślubu Francesco I de' Medici i Bianki Cappello, Caccini, znany dotychczas jako śpiewak i instrumentalista, wystąpił 1589 w roli kompozytora intermedium (krótkiego utworu muzyczno-scenicznego), skomponowanego w technice monodycznej do sztuki "La pellegrina" G. Barbagliego. W późniejszych latach osiągał także sukcesy na dworach w Ferrarze i Rzymie, komponując intermedia i madrygały.

Brał czynny udział w posiedzeniach Cameraty i zainspirował się jej programem artystycznym, opartym na pismach Giovanniego Bardiego, jednego z mecenasów Cameraty. Sam Caccini wkrótce wyłożył własne założenia artystyczne dotyczące monodii akompaniowanej w ważnym dziele teoretycznym pt. "Le nuove musiche", wydane w 1602. Stanowi ono podwaliny nowożytnej sztuki operowej. Jako jeden z pierwszych stosował w niej recytatyw.

Za pierwszą zachowaną pełnospektaklową operę Cacciniego można uznać "Euridice" (napisana 1600 do tego samego libretta Ottavio Rinucciniego, do którego w tym samym roku skomponował muzykę Jacopo Peri, również kompozytor z Cameraty florenckiej).

W późniejszych latach Caccini stworzył rodzinny zespół artystyczny "Concerto Caccini", w skład którego, oprócz niego samego, wchodziła jego żona Margherita (śpiewaczka), starsza córka Francesca (śpiewaczka, kompozytorka i lutnistka), młodsza córka Settimia oraz syn Pompeo. W 1604 Caccini wyjechał na prośbę królowej Francji, Marii Medycejskiej, do Paryża ze swoim rodzinnym zespołem i odnosił tam wielkie sukcesy. Po powrocie do Włoch został 1607 członkiem nowo założonej Accademia degli Elevati we Florencji.

Słynna pieśń Ave Maria, z którą się zwykło utożsamiać nazwisko Cacciniego, w rzeczywistości została skomponowana przez radzieckiego gitarzystę i lutnistę Władimira Wawiłowa w roku 1970.


Dan Bricklin

Daniel S. Bricklin (ur. 16 lipca 1951 w Filadelfii, USA) – współautor, razem z Bobem Frankstonem, arkusza kalkulacyjnego VisiCalc, założyciel Software Garden Inc., gdzie jest prezesem, i Trellix Corporation.

Otrzymał bakalaureat na wydziale inżynierii elektrycznej i nauk komputerowych w MIT oraz w 1979 r. tytuł MBA na Uniwersytecie Harvarda.

W 1979 Bricklin i Franston założyli Software Arts, Inc. i rozpoczęli sprzedawanie arkusza VisiCalc, pierwszego programu tej kategorii dla komputerów osobistych. Za stworzenie VisiCalca Bricklin otrzymał w 1981 r. Grace Murray Hopper Award.

Bricklin był prezesem Software Arts do 1985 r., kiedy to opuścił firmę i założył Software Garden, w której pozostawał do 1990 r. Następnie założył Slate Corporation, jednak w 1994 r. zamknął firmę i powrócił do Software Garden. W 1995 założył Trellix Corporation, która w 2003 r. została zakupiona przez Interland, Inc., a Bricklin został w niej prezesem do spraw technologii.

11 sierpnia 2000 Bricklin wprowadził termin "friend-to-friend networking" - Bricklin.com.

Bricklin jest obecnie (2005) prezesem Software Garden, produkującą oprogramowanie narzędziowe (w tym 'Dan Bricklin's Demo Program'), jak również świadczącą usługi konsultingowe.


Bob Frankston

Bob Frankston (ur. 1949 w Nowym Jorku) - informatyk amerykański, współtwórca, razem Danem Bricklinem, arkusza kalkulacyjnego VisiCalc.

W 1966 ukończył Stuyvesant High School w Nowym Jorku, w 1976 otrzymał stopień inżyniera w MIT. Uczestniczył w Project MAC, w latach 1979-1985 współtworzył Software Arts, firmę produkującą VisiCalc. W latach 1985-1990 pracował w Lotus Development Corporation, gdzie tworzył Lotus Express. W okresie 1990-1992 pracował w Slate Corporation nad systemami mobilnymi, w latach 1993-1998 był zatrudniony w Microsofcie, gdzie zajmował się m.in. sieciami domowymi.

Jest członkiem Association for Computing Machinery i Computer History Museum, laureatem kilku wyróżnień branżowych.


Leave in Silence

Leave in Silence – singel grupy Depeche Mode promujący album "A Broken Frame".


Leon Będkowski

Leon Będkowski herbu Prawdzic, ps. „"Topór”" (ur. 12 września 1908 w Rzepiskach, zm. 5 lutego 2005 w Sutton, w prowincji Quebec, w Kanadzie) – major kawalerii Wojska Polskiego.


Grzegorz Grajewski

Grzegorz Grajewski – polski historyk sztuki, kierownik Regionalnego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków we Wrocławiu.

Z jego inicjatywy Hala Stulecia (Hala Ludowa) we Wrocławiu została wpisana przez UNESCO na Listę Światowego Dziedzictwa Kultury.

21 kwietnia 2006, w Sali Wielkiej wrocławskiego Ratusza, podczas centralnych uroczystości z okazji Międzynarodowego Dnia Ochrony Zabytków, otrzymał nadany przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego Kazimierza Michała Ujazdowskiego Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

W 2010 otrzymał Federalny Krzyż Zasługi Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec.


Bank Włościański w Poznaniu

Bank Włościański w Poznaniu – neobarokowy, dawny budynek bankowy z 1912 zaprojektowany przez Stefana Cybichowskiego i Czesława Leitgebera dla założonego w 1872 (w Bazarze) Banku Włościańskiego. Znajduje się w Poznaniu przy Placu Wolności 9.

Obiekt charakteryzuje się zastosowaniem tzw. pozornego ryzalitu, co przy zachowaniu linii zabudowy nadaje mu bardziej monumentalny charakter. Niegdyś zwieńczony był wysokim dachem, krytym dachówką.

Rzeźbiarski wystrój fasady jest autorstwa Franciszka Flauma. Rzeźby przedstawiają Merkurego, alegorie przemysłu i handlu oraz popiersie Jana Kantego Działyńskiego – współzałożyciela instytucji finansowej, zmarłego w 1880. Budynek miał charakter bankowo-handlowo-mieszkalny. Sam bank umieszczono z tyłu parceli. Obecnie w budynku funkcjonuje jubiler i sklep tekstylny.


Sligo Mac Diarmada

Sligo Mac Diarmada – stacja kolejowa w Sligo, w prowincji Connacht, w hrabstwie Sligo, w Irlandii. Jest stacją końcową, z dwoma peronami. Nazwa stacji pochodzi od irlandzkiego patrioty Seán Mac Diarmada. Iarnród Éireann, irlandzki narodowy przewoźnik kolejowy, obsługuje połączenia między Sligo i Dublinem.


Port lotniczy Veracruz

Port lotniczy Veracruz (IATA: VER, ICAO: MMVR) – międzynarodowy port lotniczy położony w Veracruz, w stanie Veracruz, w Meksyku.


Martin Donnelly

Hugh Peter Martin Donnelly (ur. 26 marca 1964 roku w Belfaście) – były kierowca wyścigowy.

Po dobrych występach w Formule 3 oraz Formule 3000 Donnelly zadebiutował w Formule 1 w 1989 w Grand Prix Francji w zespole Arrows, gdzie zajął 12 miejsce. W sezonie 1990 startował w Lotusie. Podczas kwalifikacji do Grand Prix Hiszpanii na torze Jerez miał bardzo groźny wypadek, podczas którego wypadł z samochodu. Był ranny, ale przeżył. Wypadek ten zakończył jego karierę w Formule 1.

Następnie był szefem zespołu startującego w Formule Vauxhall.

W 2004 roku startował Mazdą RX-8 w wyścigu 24h Britsport na Silverstone, gdzie zajął 27 pozycję.

W 2007 roku wygrał jeden z wyścigów serii Elise Trophy w klasie A.

Donnelly pracuje jako dyrektor ds. rozwoju kierowców w zespole Comtec Racing, uczestniczącym w Formule Renault oraz World Series by Renault.


Diecezja Jinotega

Diecezja Jinotega (łac. "Dioecesis Xinotegana", hiszp. "Diócesis de Jinotega") – rzymskokatolicka diecezja ze stolicą w Jinotedze w Nikaragui.

Obecnie biskupem Granady jest Carlos Enrique Herrera Gutiérrez, Bp. Pedro Lisímaco de Jesús Vílchez Vílchez jest biskupem rezydentem.

Na terenie archidiecezji żyje 5 zakonników i 35 sióstr zakonnych.


Woschod 1

Woschod 1 (ros. Восход 1) – radziecki załogowy lot kosmiczny; pierwszy w historii wieloosobowy lot kosmiczny; pierwsze w historii miękkie lądowanie powrotnej kapsuły załogowej; pierwszy lot kosmiczny bez skafandrów; ustanowił ówczesny rekord wysokości lotu załogowego (336 km); pierwszy lot w ramach programu Woschod. Załogę stanowiło trzech Rosjan: Władimir Komarow, Konstantin Fieoktistow i Boris Jegorow. Załoga leciała bez skafandrów z powodu braku miejsca na systemy podtrzymywania życia. W czasie lotu kosmonauci mieli objawy choroby lokomocyjnej.

Celem misji było wyniesienie na orbitę kilku osób jednocześnie, przetestowanie wielosobowego statku kosmicznego, zbadanie koegzystencji załogi składającej się ze specjalistów różnych dziedzin i możliwości wykonywania przez nich eksperymentów fizycznych, inżynieryjnych, czy biomedycznych.


Adam Willaerts

Adam Willaerts (ur. 1577 w Londynie, zm. 1664 w Utrechcie) – holenderski malarz barokowy.

Urodził się w protestanckiej rodzinie pochodzącej z Antwerpii, która wyemigrowała do Anglii ze względu na prześladowania religijne. W 1585 wzmiankowany był w Lejdzie, a od 1597 do końca życia mieszkał w Utrechcie. W 1611 został jednym z założycieli gildii św. Łukasza, w 1620 był jej dziekanem. Miał trzech synów Cornelisa, Abrahama i Isaaca, którzy również zostali malarzami.

Adam Willaerts znany jest przede wszystkim z obrazów o tematyce marynistycznej. Malował bitwy morskie, wybrzeża i porty, przedstawiał żołnierzy, marynarzy i rybaków. Sporadycznie poruszał tematykę biblijną, był też autorem pejzaży o tematyce pastoralnej i scen rodzajowych. Na jego twórczość wpływ mieli głównie twórcy flamandzcy tacy jak Jan Brueghel i Joos de Momper, a w mniejszym stopniu holenderski marynista Hendrick Cornelisz Vroom.

Największe zbiory obrazów Willaertsa posiada Rijksmuseum w Amsterdamie i National Maritime Museum w Greenwich. W Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie znajduje się obraz "Rozbitkowie na wzburzonym morzu".


Oberto, Conte di San Bonifacio

Oberto, Conte di San Bonifacio (Hrabia San Bonifacio) – opera w 2 aktach Giuseppe Verdiego z 1839 roku.

Okoliczności powstania pierwszego dzieła operowego Giuseppe Verdiego są do dzisiaj niewyjaśnione. Prawdopodobnie jest kompilacją trzech oper – " Rochester" (1835-36), "Lord Hamilton" (1839) i "Oberto".

Obsada:
* Oberto, hrabia – bas,
* Leonora, córka Oberta – sopran,
* Cuniza, księżniczka – mezzosopran,
* Riccardo, hrabia – tenor,
* Imelda – mezzosopran.


Ernani

Ernani – opera w czterech aktach Giuseppe Verdiego, wystawiona po raz pierwszy w Teatro La Fenice (Wenecja) 9 marca 1844 roku. Premiera polska: Warszawa 1851.

Libretto na podstawie dramatu Victora Hugo "Hernani albo Honor kastylijski" z 1830 napisał Francesco Maria Piave. Verdi skomponował operę zaledwie w ciągu jednego miesiąca, nie jest ona wyrównana pod względem artystycznym, pomimo to premiera była sukcesem, przynosząc kompozytorowi międzynarodową sławę.

Opera rozgrywa się w kręgu czworga bohaterów:
* Ernani, herszt zbójców – tenor;
* Don Carlos, król Hiszpanii – baryton;
* Don Ruyz Gomez de Silva, stary hrabia – bas;
* Elwira, siostrzenica Silvy – sopran.

Akcja rozgrywa się w Hiszpanii i w Akwizgranie w 1519.


Rasswiet

Mały Moduł Badawczy nr 1 „Rasswiet” (także MRM 1 lub Rasswiet, pol. dosł. Świt) (ros. Малый исследовательский модуль «Рассвет» lub МИМ-1/MIM-1, ang. "Mini-Research Module 1") – rosyjski moduł Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (MSK, ang. "ISS"). Wykorzystywany przede wszystkim do przechowywania ładunków oraz jako moduł dokujący do stacji. Został dostarczony na MSK w misji STS-132 promu kosmicznego Atlantis w maju 2010 r.

Rasswiet, przystosowany do wyniesienia za pomocą amerykańskiego wahadłowca na podstawie umów barterowych, został ukończony w 2009 roku i dostarczony na Florydę 17 grudnia celem ostatnich testów i przygotowania do lotu. Wypakowany zapasami moduł został wyniesiony wraz z pozostałym ładunkiem i załogą misji z kompleksu startowego nr 39 Centrum Kennedy’ego 14 maja 2010 r. Zgodnie z planem, w piątym dniu misji (18 maja 2010) Rasswiet został przez załogę STS-132 połączony ze stacją, wyprowadzony z ładowni promu kosmicznego przy pomocy ramienia promu Atlantis, a następnie zadokowany do dolnego (nadirowego, skierowanego ku Ziemi) węzła modułu Zarja za pomocą manipulatora Canadarm2. Właz łączący nowy moduł ze stacją został po raz pierwszy otwarty 20 maja. Specjalnie zabezpieczeni kosmonauci weszli do Rasswiet, aby usunąć zauważone opiłki metalu.


Ilse Steppat

Ilse Steppat (ur. 11 listopada 1917 w Barmen; obecnie Wuppertal, zm. 21 grudnia 1969 w Berlinie) − niemiecka aktorka filmowa i teatralna.

Najbardziej pamiętną rolę stworzyła w filmie z bondowskiej serii "W tajnej służbie Jej Królewskiej Mości" (1969; reż. Peter R. Hunt), gdzie zagrała Irme Bunt, asystentkę Blofelda (w tej roli wystąpił Telly Savalas), odwiecznego wroga Jamesa Bonda. Aktorka zmarła nagle na zawał serca w 3 dni po premierze tego filmu.

Steppat zagrała także w polskim filmie w reżyserii Aleksandra Forda pt. "Ósmy dzień tygodnia" (1958). Wcieliła się tu w postać matki główniej bohaterki Agnieszki Walickiej.


Bridgeman Island

Bridgeman Island (znana również jako: "Bridgemans's Island", "Bridgman Island" i "Helena Island") – wyspa wulkaniczna o wymiarach 0,6 na 0,9 km, położona 37 km na wschód od Wyspy Króla Jerzego w archipelagu Szetlandów Południowych.

Jest to pozostałość silnie zerodowanego, obecnie w dużej mierze podwodnego stratowulkanu. Wyspa wznosi się na 240 m n.p.m., jej szczyt tworzą łagodnie nachylone potoki lawowe, na stromych klifach odsłaniają się starsze lawy. Wulkan był aktywny w plejstocenie i na początku holocenu.


Albert Bloch

Albert Bloch (ur. 2 sierpnia 1882 w St. Louis, Missouri, USA, zm. 9 grudnia 1961 w Lawrence, Kansas, USA) – amerykański malarz i tłumacz.

Jego rodzice byli niemiecko-żydowskimi emigrantami z Czech, osiadłymi w roku 1869 w Stanach Zjednoczonych.

Albert Bloch studiował na Akademii Sztuk Pięknych w St. Louis i zarabiał jednocześnie w latach 1905-1908 rysunkami w stylu secesyjnym dla tygodnika „The Mirror”. Wydawca tygodnika w uznaniu dla jego talentu ufundował comiesięczne stypendium umożliwiające Blochowi studia w Europie.

W roku 1909 zamieszkał w Monachium, gdzie przyłączył się do grupy artystycznej „Błękitny Jeździec”. Zrezygnował ze studiów na konserwatywnej Akademii Sztuk Pięknych, natomiast uczył się od twórców ówczesnej awangardy. Galeria „Sturm” organizowała wystawy jego malarstwa w wielu krajach europejskich.

Podczas pobytu w Paryżu w 1910 roku zapoznał się z twórczością Vincenta van Gogha, Pabla Picassa i Odilona Redona. Malował pejzaże, weduty, portrety i obrazy z życia cyrków. Jego malarstwo pozostawało pod wpływem kubizmu.

Amerykański kolekcjoner dzieł sztuki współczesnej z Chicago, Arthur Jerome Eddy, w roku 1915 zakupił 25 obrazów Blocha i przedstawił je na indywidualnej wystawie w Art Institute of Chicago.

Zniechęcony stosunkami panującymi w powojennych Niemczech, Bloch powrócił w 1921 do USA, gdzie w 1923 objął katedrę malarstwa na uniwersytecie w Kansas i sprawował tę funkcję do przejścia na emeryturę w roku 1947.

Bloch był surowym krytykiem własnej twórczości i niszczył mniej udane prace. Prace w zbiorach niemieckich padły ofiarą akcji „Sztuki zdegenerowanej” i zostały zniszczone lub sprzedane przez władze III Rzeszy za granicę.

Poza malarstwem zajmował się też przekładami z języka niemieckiego dzieł Karla Krausa, Franza Werfla i Johanna Wolfganga Goethego na język angielski.


Tibor Fogarasi

Tibor Fogarasi (ur. 21 listopada 1969 w Szolnoku) – węgierski szachista, arcymistrz od 2003 roku.


Ministrowie spraw społecznych i bezpieczeństwa socjalnego Islandii – członkowie rządu Islandii, kierujący ministerstwem spraw społecznych i bezpieczeństwa socjalnego (isl. "Félags- og tryggingamálaráðuneytið"). Do 2007 roku byli nazywani jedynie ministrami spraw społecznych.


Julian Wieniawski

Julian Wieniawski ps. Jordan (ur. 5 lutego 1834 w Lublinie, zm. 23 września 1912 w Warszawie) – polski prozaik i komediopisarz, brat Henryka i Józefa.

Ukończył Gimnazjum Lubelskie, do którego uczęszczał w latach 1844–1848, a następnie Instytut Agronomiczny w Marymoncie. Był uczestnikiem powstania styczniowego (należał do „stronnictwa białych”). Po klęsce powstania wyjechał do Francji, tam w Paryżu studiował ekonomię i prawo. Do kraju powrócił w 1865 roku, tam został natychmiast aresztowany. W 1872 roku zamieszkał w Warszawie, gdzie pełnił funkcję w Towarzystwie Wzajemnego Kredytu. Rok 1872 był właściwym debiutem Wieniawskiego (zbiór szkiców "Wędrówki delegata" drukowana w „Tygodniku Ilustrowanym”), jednak już w 1859 roku na łamach „Gazety Codziennej” wydrukowano kilka korespondencji.

W latach 1879–1912 przebywał w Chlebni koło Grodziska Mazowieckiego.

Zmarł 23 września 1912 roku w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 16-1-4).


Confederate States Navy

Marynarka Wojenna Stanów Skonfederowanych (ang. "Confederate States Navy") – morska gałąź sił zbrojnych Skonfederowanych Stanów Ameryki, utworzona aktem Kongresu z dnia 21 lutego 1861. Odpowiedzialna była za działania morskie podczas wojny secesyjnej (1861–1865) – obronę portów Południa i nieprzerwanej wymiany handlowej z Europą oraz potyczki i łupienie floty handlowej Unii. Częścią marynarki był Korpus Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych.

Dla okrętów marynarki wojennej Stanów Skonfederowanych używany był skrótowiec "CSS" ("Confederate States Ship").


Gone Away

Gone Away – ballada rockowa zespołu The Offspring, którą wydano jako drugi singiel z ich czwartego albumu studyjnego "Ixnay on the Hombre". Na albumie jest to czwarta piosenka. Piosenka również się znajduje na Greatest Hits jako szósta piosenka.

Utwór zadebiutował na # 1 na Hot Mainstream Rock Tracks, stając się ich jedynym singlem na #1 pozycji, a z kolei na Hot Modern Rock Chart utworów miał #4. Przez 2009, The Offspring odegrał „Gone Away” na fortepianie, na żywo w całej Europie oraz w Stanach Zjednoczonych.


Opera Rara

Opera Rara – projekt muzyczny, będący wspólnym przedsięwzięciem Krakowskiego Biura Festiwalowego oraz władz miejskich i wojewódzkich, w ramach którego na deskach krakowskich teatrów wystawiane są przedstawienia operowe (do roku 2016 opery barokowej, od roku 2017 – w nowej formule i pod dyrekcją Jana Tomasza Adamusa (dyrektora Capella Cracoviensis) – także opery współczesnej, a nawet eksperymentalne formy operowe). W roku 2018 w ramach X edycji Festiwalu Opera Rara wystawiono np. operę Michaela Nymana "Człowiek, który pomylił żonę z kapeluszem""."

Projekt wystartował w styczniu 2009; tego samego roku wystawiono trzy opery w wersji koncertowej i jedną w wersji scenicznej. Były to: "Herkules nad Termodontem" Vivaldiego, "Mieszczanin szlachcicem" Lully’ego i Moliera, "Agrippina" oraz "Rinaldo" Händla.

Wśród założeń projektu organizatorzy wymieniali "stworzenie cyklu przedstawień operowych święcących triumfy na międzynarodowych scenach", a także "wzmocnienie polityki kulturalnej Krakowa i ugruntowanie jego wizerunku jako ważnego ośrodka wykonawstwa muzyki dawnej na najwyższym poziomie".

Cykl stał się jednym z wydarzeń muzycznych 2009, został odnotowany m.in. w dorocznym podsumowaniu mijającego roku tygodnika „Polityka” w kategorii muzyka poważna, a także określony jako "zachwyt i festiwalowy debiut roku" przez „Rzeczpospolitą”.

znajduje się w jednostce administracyjnej


Cerkiew św. Jakuba w Powroźniku

Cerkiew św. Jakuba w Powroźniku – dawna greckokatolicka cerkiew w Powroźniku.

W 2013 roku została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO wraz z innymi drewnianymi cerkwiami w Polsce i na Ukrainie. Znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa małopolskiego.


Lotnisko Wels

Lotnisko Wels ("Flugplatz Wels") – lotnisko obsługujące Wels w Austrii (Górna Austria).


Janowskie Korzenie

Janowskie Korzenie – czasopismo regionalne ziemi janowskiej. Jest periodykiem ukazujący się od 2003 r. co pół roku (dokładnie 3 Maja i 11 Listopada). Każdy numer prezentuje historię powiatu janowskiego i dzieje ludzi, którzy ją tworzyli. Opisuje ważne miejsca i wydarzenia oraz lokalną kulturę Janowa Lubelskiego i wszystkich innych miejscowości powiatu.
Każdy kolejny numer wydania posiada niemal zawsze dokładnie 100 stron tekstów historycznych. Zawarte w nim artykuły mają charakter źródłowy wzbogacenie wieloma archiwalnymi ilustracjami i zdjęciami nadaje czasopismu charakter almanachu.
Przez pierwsze 15 numerów czasopisma zespół redakcyjny tworzyli: Józef Łukasiewicz (redaktor naczelny) i Zenon Baranowski.
Od 16 numeru skład redakcyjny uległ zmianie. Redaktorem naczelnym została Barbara Nazarewicz, a w skład zespołu weszli: Zenon Ł. Baranowski, J. Łukasiewicz, Łukasz Pasztaleniec, Dominik Szulc, Justyna Flis (korekta) oraz Piotr Widz (skład).

Wydawcą czasopisma jest Stowarzyszenie PRZYMIERZE i Muzeum Regionalne w Janowie Lubelskim.


Alcestis męża od śmierci zastąpiła

Alcestis męża od śmierci zastąpiła – utwór Jana Kochanowskiego, stanowiący przekład fragmentu "Alkestis" Eurypidesa. Powstał albo w czasie studiów poety, albo w latach 60. XVI w., i stanowił przygotowanie do jego własnej twórczości dramatycznej. Tytułowa bohaterka utworu, jako kobiecy wzór osobowy, reprezentujący oddaną i zdolną do poświęceń miłość małżeńską, poprzedzała też tematycznie stworzony przez Kochanowskiego zbiór wizerunków szlachetnych kobiet pt. "Wzór pań mężnych".

Przekład napisany jest jedenastozgłoskowcem (5+6), nawiązującym do formy wersowej popularnej w dramatach pisanych w Italii. Utwór napisany został wierszem białym (dopiero wchodzącym do ówczesnej literatury polskiej, zawierał liczne przerzutnie (utwór ten jest jednym z najbardziej obfitujących w przerzutnie w twórczości Kochanowskiego), występowała w nim też (wersy 38–63) stychomytia – dialog składający się ze zdecydowanych, jednowersowych wypowiedzi postaci.

Tłumaczenie zostało opublikowane po raz pierwszy dopiero po śmierci poety – w 1590 r. w zbiorze "Fragmenta albo pozostałe pisma" nakładem drukarni Jana Januszowskiego.


Wanted Dead or Alive

Wanted Dead or Alive – singel zespołu Bon Jovi wydany w 1987 za pośrednictwem wytwórni Mercury Records, promujący album "Slippery When Wet". Trzeci singel z albumu; autorami utworu są Jon Bon Jovi (tekst) i Richie Sambora (muzyka).

Do utworu został nakręcony czarno-biały teledysk będący kompilacją zdjęć z trasy koncertowej grupy z lat 1986–1987 (trasa promująca album "Slippery When Wet"). Ścieżka dźwiękowa dołączona do teledysku różni się nieco od tej zamieszczonej na albumie – pominięty jest ostatni śpiewany wers.

Utwór był wykorzystywany wielokrotnie w ścieżkach dźwiękowych seriali i filmów, m.in. znalazł na soundtracku do "Harley Davidson i Marlboro Man" (1991). Chris Daughtry oraz w filmie „Gang Dzikich Wieprzy”, uczestnik piątego sezonu programu American Idol, wydał własną wersję utworu na kompilacji "American Idol Season 5: Encores". Formacja Nickelback podczas trasy koncertowej Dark Horse Tour gra cover utworu.


Living in Sin

Living in Sin – ballada rockowa zespołu Bon Jovi, wydana na singlu w 1989 roku przez wytwórnię Mercury. Utwór jako piąta z kolei mała płyta promowała ich album "New Jersey". Podobnie jak SP z „Living in Sin”, także pozostałe cztery krążki z albumu "New Jersey" znalazły się w czołowej dziesiątce amerykańskiej listy przebojów Hot 100 sporządzanej przez "Billboard". Singiel dotarł do 9. pozycji zestawienia, zajął także 37. miejsce notowania Mainstream Rock Tracks. W Szwajcarii utwór sklasyfikowano na 20. miejscu listy Schweizer Hitparade.


Alosza

Alosza (; ), właściwie Ołena Ołeksandriwna Topola (; , "Alona Aleksandrowna Topola"), z d. Kuczer (ukr. i ros. Кучер) (ur. 14 maja 1986 roku w Zaporożu) – ukraińska piosenkarka i kompozytorka, reprezentantka Ukrainy w 55. Konkursie Piosenki Eurowizji (2010).


Cosme Tura

Cosme Tura znany również jako Il Cosmè lub Cosmè Tura Cosimo Tura (ur. 1430 w Ferrara, zm. 1495) – włoski malarz renesansowy (Quattrocento), założyciel i przedstawiciel szkoły ferraryjskiej.

Był uczniem Francesco Squarcione, za swoich patronów miał księcia Ercole d’Este i Borso d’Este. W 1460 roku otrzymał stypendium ufundowane przez dwór w Ferrarze. Jego uczniami byli Francesco del Cossa i Francesco Bianchi. Swoje dzieła tworzył pod wpływem Andrea Mantegna i Piero della Francesca.

Tura był malarzem wszechstronnym. Malował wszystko początkowo na dworze d'Estów. Dla gabinetu księcia Borso d’Este w Palazzo Belfiori w Ferrarze w 1460 roku, namalował "Alegorię wiosny". W Ferrarze, w Palazzo Schifanoia, zaprojektował cykl astrologicznych fresków pt. "Dwanaście miesięcy" a w ich realizacji pomagał mu m.in. Francesco del Cossa (lata 1469-1471).


Diecezja Saint George’s na Grenadzie

Diecezja Saint George’s na Grenadzie (łac.: "Dioecesis Sancti Georgii", ang.: "Diocese of Saint George’s in Grenada") – katolicka diecezja karaibska położona w południowej części tego amerykańskiego terytorium. Obejmuje swoim zasięgiem: Grenady. Siedziba biskupa znajduje się w katedrze Niepokalanego Poczęcia NMP w Saint George’s.


Kochankowie mojej mamy

Kochankowie mojej mamy – polski film obyczajowy z 1985 r. w reżyserii Radosława Piwowarskiego. Scenariusz napisali Radosław Piwowarski i Janina Zającówna, muzykę – Seweryn Krajewski, a autorem zdjęć był Zdzisław Kaczmarek. Premiera filmu miała miejsce 2 maja 1986 roku.

W 1986 r. film zdobył nagrody za scenariusz oraz reżyserię na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych.


Finlandia

Finlandia, Republika Finlandii (fiń. "Suomi, Suomen tasavalta"; szw. "Finland, Republiken Finland") – państwo w Europie Północnej, powstałe po odłączeniu od Rosji w 1917 r.. Członek Unii Europejskiej. Graniczy od zachodu ze Szwecją, od północy z Norwegią i od wschodu z Rosją. Od zachodu i południa ma ponadto dostęp do Morza Bałtyckiego i do Zatoki Fińskiej Jej stolicą są Helsinki, które wraz z miastami Espoo i Vantaa tworzą obszar metropolitalny; kolejnym największym obszarem miejskim jest Tampere, położone około 180 kilometrów na północ od Helsinek.

Finlandia powstała w 1917, po upadku władzy cesarskiej w Imperium Rosyjskim. Wcześniej była pod obcym panowaniem – szwedzkim od średniowiecza do roku 1809, a następnie ponad 100 lat pod panowaniem rosyjskim.


FFTW

FFTW () – biblioteka do obliczania dyskretnych transformat Fouriera.

FFTW jest najszybszą niezależną od sprzętu biblioteką tego typu. Inne biblioteki o porównywalnych osiągach składają się z ręcznie optymalizowanego kodu asemblera, natomiast większość kodu FFTW jest generowana z zapisu w języku OCaml. Ponadto FFTW w czasie wykonania w fazie zwanej „planowaniem” dostosowuje się do właściwości danej maszyny – nie tylko procesora, ale również wykorzystuje cechy pamięci cache. Wykorzystuje do tego optymalizator, który stara się zdekomponować problem na prostsze podproblemy. FFTW wykorzystuje poza standardowymi wariantami algorytmu FFT Cooley-Tukeya (dobry dla potęg 2), również algorytmy przydatne dla potęg dużych liczb pierwszych – takie jak algorytm FFT Radera oraz algorytm FFT Bluesteina.

FFTW jest biblioteką języka C, ale można jej używać także z Fortrana, C++ oraz D. Istnieją wersje tej biblioteki dla architektury SMP, a także dla obliczeń rozproszonych. FFTW od wersji 1.3 jest dostępna na licencji GPL (wcześniej była darmowa dla użytku niekomercyjnego); autorzy umożliwiają również uzyskania jej na innej, niewolnej licencji. Programy używające FFTW to m.in. GNU Octave i MATLAB.


Głagolica

Głagolica ⰃⰎⰀⰃⰑⰎⰋⰜⰀ (scs. "glagolъ" ⰃⰎⰀⰃⰑⰎⰟ– „słowo, litera”) – najstarsze znane pismo słowiańskie, którego stworzenie przypisuje się misjonarzowi-apostołowi Konstantemu zwanemu Cyrylem, który wraz z bratem Metodym zapisał w IX wieku za jego pomocą język słowiański używany w okolicach Salonik; głagolica była pierwotnym alfabetem języka staro-cerkiewno-słowiańskiego, który miał być językiem liturgicznym Słowian, a w swojej późniejszej fazie rozwojowej, jako język cerkiewnosłowiański na wiele wieków pozostał językiem literackim wykształconych warstw w kręgu wyznania prawosławnego.


Hawrań

Hawrań (, , , , , 2152m) – najwyższy szczyt (dawniej niezgodnie z prawdą uważany za drugi pod tym względem) Tatr Bielskich na Słowacji, znajdujący się w środkowej części ich zachodniej połowy, w głównej grani Tatr na odcinku, na którym pokrywa się ona z główną granią Tatr Bielskich; jednocześnie najwyższy wapienny szczyt całych Tatr.


Hiszpania

Hiszpania, Królestwo Hiszpanii (hiszp. "España", "Reino de España") – państwo w zachodniej części Europy Południowej, położone głównie na Półwyspie Iberyjskim, obejmujące także Baleary na Morzu Śródziemnym, Wyspy Kanaryjskie na Oceanie Atlantyckim, mniejsze wysepki oraz tereny w północnej Afryce.

Składa się z 17 regionów autonomicznych i dwóch miast autonomicznych. Stolicą i największym miastem jest Madryt, duże znaczenie ma również Barcelona. Państwo ma powierzchnię 505 944 km², będąc czwartym co do wielkości państwem w Europie, po Rosji, Ukrainie i Francji. Ludność oscyluje na poziomie 50 mln. Dominuje w nim klimat subtropikalny. Na zachodzie Hiszpania graniczy z Portugalią, na południu z należącym do Wielkiej Brytanii Gibraltarem, oraz przez Ceutę i Melillę z Marokiem. Na północnym wschodzie, przez Pireneje, kraj graniczy z Francją i Andorą.

Hiszpania ma długą historię i bogate dziedzictwo kulturowe. Przez setki lat była częścią Starożytnego Rzymu, w XV wieku stworzyła własne Imperium Hiszpańskie, jedne z największych imperiów w historii świata – imperium, nad którym nigdy nie zachodzi słońce. Dzisiejsza Hiszpania jest krajem rozwiniętym o bardzo wysokim wskaźniku rozwoju społecznego i dobrej jakości życia (10 miejsce na świecie). Jest członkiem Unii Europejskiej (od 1986 roku) oraz kilkudziesięciu organizacji międzynarodowych, w tym ONZ, NATO, OBWE, WTO, OEI i Unii Łacińskiej. Obowiązującą walutą jest euro. Znajduje się tu 47 obiektów wpisanych na listę światowego dziedzictwa UNESCO (3 miejsce na świecie). Jest drugim najczęściej odwiedzanym państwem na świecie, w 2017 roku Hiszpanię odwiedziło 82 mln turystów.


Trójkąt równoboczny

Trójkąt równoboczny – trójkąt, którego wszystkie boki mają taką samą długość, szczególny przypadek trójkąta równoramiennego. Jest przykładem wielokąta foremnego.

Niech formula_1 oznacza bok trójkąta równobocznego. Wówczas trójkąt ma następujące własności:
* każdy jego kąt wewnętrzny ma miarę:
:: formula_2
* obwód wynosi:
:: formula_3
* wysokość ma długość:
:: formula_4
* pole powierzchni jest równe:
:: formula_5
* długość promienia okręgu wpisanego wynosi:
:: formula_6
* długość promienia okręgu opisanego wynosi:
:: formula_7
* jego wysokości pokrywają się z dwusiecznymi, symetralnymi i środkowymi oraz dzielą się wzajemnie w stosunku 1 : 2.


Półwysep Bałkański

Półwysep Bałkański, in. Bałkany – półwysep w Europie, dokładniej – Europie Południowej. Jego granice wyznacza od zachodu Morze Adriatyckie i Morze Jońskie, od wschodu Morze Czarne i Morze Marmara (cieśniny Bosfor i Dardanele), od południowego wschodu Morze Egejskie. Północna granica półwyspu ma charakter umowny. Zgodnie z tradycją przebiega następująco: wzdłuż Dunaju od Morza Czarnego do ujścia Sawy (rejon Belgradu), następnie wzdłuż Sawy do ujścia Kupy (rejon miasta Sisak), następnie wzdłuż Kupy aż do jej źródła (rejon Osilnicy), następnie przekracza pasmo Gorski Kotar przez tzw. Bramę Liburnijską (chorw. i wł. "Vrata") na południe od góry Risnjak i dochodzi do Morza Adriatyckiego w rejonie Rijeki. Oprócz tej najpopularniejszej konwencji były i są proponowane inne linie stanowiące granicę między Półwyspem Bałkańskim a resztą kontynentu, np. linia prosta styczna do brzegów Adriatyku i Morza Czarnego, a także linia łącząca Triest z Odessą.
Powierzchnia półwyspu – około 470 tys. km², długość – około 950 km, szerokość na północy – 1260 km. Najdalej na południe położoną częścią jest podrzędny Półwysep Peloponeski. Ukształtowanie powierzchni głównie górzyste, niziny głównie na wschodzie i w rejonach nadbrzeżnych. Klimat umiarkowany, śródziemnomorski, ciepły subtropikalny i morski. Roślinność śródziemnomorska, na północy środkowoeuropejska.

Pasma górskie Półwyspu Bałkańskiego należą do grupy alpidów (Góry Dynarskie i Bałkan) oraz hercynidów (Masyw Rodopski – Riła z najwyższym szczytem półwyspu – Musałą, Pirin i Rodopy, Hellenidy – Pindos i Szar Płanina).

Bałkany to także określenie regionu historyczno-kulturowego. Przy takim podejściu o przynależności danego kraju do Bałkanów decydują cechy kulturowe (np. język należący do ligi bałkańskiej, pewne elementy kultury ludowej), społeczne (np. wieloetniczność, współwystępowanie katolicyzmu, prawosławia i islamu) oraz historyczne (np. dawna przynależność do Cesarstwa Bizantyjskiego, zasiedlenie przez Słowian w VI wieku naszej ery, a przede wszystkim doświadczenie panowania tureckiego).

Najważniejsze rzeki:
* Dunaj
** Wielka Morawa
*** Zachodnia Morawa
*** Południowa Morawa
** Sawa
*** Drina
* rzeki pobrzeży:
** Neretwa
** Drin
** Wardar
** Struma
** Marica


Chemia kwantowa

Chemia kwantowa – dziedzina z pogranicza fizyki i chemii, która stosuje
mechanikę kwantową i kwantową teorię pola do opisu atomowych i molekularnych układów będących przedmiotem zainteresowania chemii.

Podstawowym równaniem nierelatywistycznej chemii kwantowej jest równanie Schrödingera. Głównym zadaniem chemii kwantowej jest rozwijanie metod rozwiązywania równania Schrödingera opisującego atomy i cząsteczki, najdokładniej jak jest to możliwe, oraz zastosowanie tych metod w praktycznych obliczeniach. W tym celu chemicy kwantowi rozwinęli szereg matematycznych i numerycznych metod.

Efekty relatywistyczne w chemii kwantowej uwzględnia się zastępując równanie Schrödingera równaniem Diraca, albo wprowadzając poprawki, wynikające z relatywistycznej mechaniki kwantowej i kwantowej teorii pola, przy użyciu teorii perturbacji (rachunku zaburzeń), lub metody wariacyjnej.

Punktem startowym przeważającej części obliczeń w chemii kwantowej jest przybliżenie Borna-Oppenheimera. Przybliżenie to pozwala odseparować dynamikę ruchu elektronów i jąder oraz podzielić obliczenia na dwa kroki. W pierwszy kroku rozwiązuje się równanie Schrödingera (lub Dirac) z elektronowym hamiltonianem, otrzymując zależność energii elektronowej w funkcji współrzędnych atomów. W drugim kroku rozwiązuje się równanie Schrödingera dla ruch jąder z potencjałem uzyskanym w pierwszym kroku. W praktyce główny nacisk w chemii kwantowej kładzie się na rozwiązanie problemu elektronowego, ponieważ niedokładność tych obliczeń wpływa głównie na rozbieżności pomiędzy danymi doświadczalnymi a eksperymentalnymi.

Dziedzinę, która wykorzystuje metody chemii kwantowej (jak również klasyczne lub półklasyczne teorie), a nie zajmuje się rozwijaniem metod matematycznych i numerycznych, nazywa się chemią obliczeniową.


Taksonomia

Taksonomia (gr. τάξις "táksis" „układ, porządek” + νόμος "nómos" „prawo”) – poddyscyplina systematyki organizmów, nauka o zasadach i metodach klasyfikowania, w szczególności o tworzeniu i opisywaniu jednostek systematycznych (taksonów) i włączaniu ich w układ kategorii taksonomicznych

Niekiedy słowem tym określa się określony podział (układ) systematyczny danej grupy organizmów. Termin „taksonomia” – początkowo zdefiniowany przez de Candolle'a (1813) jako nauka o teorii klasyfikacji organizmów – jest bliskoznaczny z terminem „systematyka”, który w pierwotnej definicji odnosił się do zastosowań praktycznych tej klasyfikacji. W 1969 Ernst Mayr zdefiniował taksonomię jako "teorię i praktykę klasyfikacji". Niektórzy naukowcy synonimizują terminy „taksonomia” i „systematyka”.

Historycznie taksonomia wywodzi się z prób usystematyzowania gatunków biologicznych, ale jej metody mogą być stosowane także do przedmiotów badań innych nauk. Również z powodów historycznych wyróżnia się dwie gałęzie taksonomii:
* taksonomia fenetyczna – opierająca się na relacjach "podobieństwa" między klasyfikowanymi obiektami.
* taksonomia filogenetyczna – opierająca się na relacjach "pokrewieństwa" klasyfikowanych obiektów.

Metody taksonomii fenetycznej można zastosować wszędzie tam, gdzie można stosować metody statystyczne np. w biologii, medycynie, naukach społecznych.

Metody taksonomii filogenetycznej mogą być stosowane tylko do takich obiektów, dla których możliwe jest zdefiniowanie relacji pokrewieństwa. Są to przede wszystkim organizmy żywe oraz ich geny, ale mogą też być memy lub ogólniej zbiory replikatorów, np języki. Metody filogenetyczne stosowane są w informatyce do analizy wyników działania algorytmów genetycznych.

Nomenklaturę, czyli zasady tworzenia i stosowania nazw systematycznych, określają specjalne kodeksy nomenklatoryczne. Tworzone są one odrębnie dla bakterii, zwierząt oraz roślin i grzybów, tak że w efekcie istnieje odrębna nomenklatura botaniczna, zoologiczna i dotycząca bakterii.


Tradycyjne pismo chińskie

Tradycyjne pismo chińskie (chiń. trad. 繁體字, chiń. upr. 繁体字, pinyin "fántǐzì") – odmiana pisma chińskiego, w której znaki mają tradycyjną postać, umożliwiającą czytanie dawniejszych tekstów. Są one dość skomplikowane, dlatego w latach 50. XX wieku w Chińskiej Republice Ludowej wprowadzono reformę pisma, w wyniku czego powstały znaki uproszczone. Pismo tradycyjne jest używane w Republice Chińskiej na Tajwanie, oraz w Hongkongu i Makau. Nazywane jest także "ortodoksyjnym", "złożonym" lub "właściwym" pismem chińskim.

Współczesne znaki tradycyjne wywodzą swój kształt od pisma kancelaryjnego używanego w czasach dynastii Han. Obecnie ich najczęściej spotykana forma to pismo wzorcowe, które utrwaliło się w VII wieku, za czasów dynastii Tang.


Mediolan

Mediolan (wł. "Milano", łac. "Mediolanum", lomb. "Milan" lub "Milà") – miasto i gmina w północnych Włoszech, stolica prowincji Mediolan i regionu Lombardia. Położone na północno-zachodnim skraju Niziny Padańskiej pomiędzy rzekami Ticino, Adda, Pad i Alpami. Mediolan położony jest na wysokości 122 m n.p.m. Drugie co do wielkości miasto Włoch – po Rzymie – z liczbą mieszkańców ponad 1 mln 300 tys.

Znajduje się tu siedem uniwersytetów (Statale, Bicocca, Iulm, Bocconi, Cattolica, Politecnico; założone m.in. w latach 1863, 1920 i 1924) i inne uczelnie, Akademia Literatury, instytuty naukowe oraz liczne instytucje kulturalne z jedną najbardziej znanych scen operowych, czyniącym miasto jednym ze światowych centrów w tej dziedzinie Teatro alla Scala na czele.

Mediolan jest bardzo ważnym ośrodkiem międzynarodowej turystyki. W 2018 roku Mediolan odwiedziło 9,19 mln turystów z całego świata – był szesnastym najczęściej odwiedzanym miastem na świecie. Wraz z Rzymem i Wenecją jest jednym z trzech najważniejszych pod względem turystycznym włoskich miast. Mediolan uważany jest także za światową stolicę mody oraz finansowo-gospodarcze centrum Włoch. Swoją siedzibę ma tutaj włoska giełda i największe włoskie korporacje, w tym liczne banki, instytucje ubezpieczeniowe, firmy telekomunikacyjne, a także największy prywatny włoski koncern telewizyjny Mediaset.

Mediolan był gospodarzem Wystawy Światowej Expo w 2015 roku.


Kanał Koryncki

Kanał Koryncki (gr. – kanał wodny żeglugi morskiej w Grecji, łączący Morze Egejskie (Zatoka Sarońska) z Morzem Jońskim (Zatoka Koryncka). Kanał ten przecina Przesmyk Koryncki, oddzielając tym samym półwysep Peloponez od głównej części Grecji, czyniąc go faktycznie wyspą. Niemal u wylotu Kanału Korynckiego leżą miasta Korynt i Lutraki.

Dzięki niemu statki mogą zaoszczędzić ponad 200 Mm podróży, którą musiałyby odbyć wokół Peloponezu. Jego szerokość sprawia, że jest on zbyt wąski dla nowoczesnych dużych jednostek. Używany jest przez statki turystyczne, bardzo rozpowszechnione na greckich morzach kabotażowce, jednostki marynarki wojennej i portowych służb technicznych. Rocznie pokonuje go około 11 tys. statków. Istnieje most kolejowy, 3 konwencjonalne mosty samochodowe (w tym dwa podwójne – dwie dwupasmowe jezdnie) i dwa drogowe mosty zwodzone, na dwóch krańcach kanału – opuszczane na dno – z których wschodni stanowi też popularny punkt widokowy. W kanale nie ma śluz, występuje prąd o prędkości do 2,5 węzła.


Bluefish

Bluefish – edytor dla twórców stron internetowych oraz programistów, który stanowi wolne oprogramowanie. Działa na większości systemów operacyjnych zgodnych z normą POSIX, m.in. na GNU/Linuksie, FreeBSD,OS X i Windows.

Bluefish jest bogatym w funkcje, a jednocześnie szybkim edytorem HTML i CSS, oferuje kolorowanie składni HTML, PHP, C, Javy, JavaScriptu, JSP, SQL, XML, Pythona, Perla, CSS, ColdFusion, Pascala, R i Octave/Matlab (możliwe jest tworzenie własnych reguł kolorowania składni), a także automatyczne zamykanie znaczników HTML I XML. Pozwala na otwarcie ponad 500 dokumentów w jednym oknie programu. Umożliwia łatwe dostosowanie interfejsu użytkownika m.in. poprzez tworzenie własnych pasków narzędzi. Jedną z funkcji Bluefisha jest też automatyczne generowanie galerii obrazków.


Lee Krasner

Lee Krasner (ur. 27 października 1908 w Nowym Jorku, zm. 19 czerwca 1984 tamże) – amerykańska malarka, przedstawicielka ekspresjonizmu abstrakcyjnego.

Urodziła się w nowojorskim Brooklynie. Studiowała pod kierunkiem Hansa Hofmanna, który zaznajomił ją z dziełami Picassa, Matisse'a i innych europejskich abstrakcjonistów. Pomogło to Krasner ukierunkować się ku geometrycznej abstrakcji. Swe prace zaczęła wystawiać w latach 40., przyczyniając się do powstania ruchu ekspresjonizmu abstrakcyjnego.

W 1944 poślubiła Jacksona Pollocka, głównego przedstawiciela tego samego nurtu artystycznego.

W 1985, zgodnie z ostatnią wolą Lee Krasner, powstała fundacja "The Pollock – Krasner Foundation", wspierająca młodych, utalentowanych artystów.


Zamek Królewski w Poznaniu

Zamek Królewski w Poznaniu – rezydencja królewska w Poznaniu, wzniesiona prawdopodobnie w XIII w. przez Przemysła II, następnie wielokrotnie rozbudowywana. Zamek był świadkiem wielu wydarzeń historycznych. W 1493 r. złożył tu królowi Polski hołd lenny wielki mistrz krzyżacki Hans von Tieffen. Zamek został częściowo zniszczony w czasie wojny północnej, popadł w ruinę. Odbudowany szczątkowo pod koniec XVIII w. Ponownie zniszczony w 1945, odbudowany częściowo w latach 1959–1964, następnie zrekonstruowany w latach 2010–2013 według projektu Witolda Milewskiego.


Jelito

Jelito – (łac. intestinum) fragment przewodu pokarmowego kręgowców, a u bezkręgowców – fragment lub cały przewód pokarmowy. W jelicie zachodzi proces wchłaniania substancji powstałych w wyniku enzymatycznego rozkładu pokarmów. Jego budowa jest zależna od stopnia skomplikowania ogólnego planu budowy ciała organizmu. U wyżej rozwiniętych zwierząt wyróżnia się jelito przednie, środkowe i tylne, a także jelito cienkie, grube, proste, czcze i ślepe.

Jelito kręgowców jest najdłuższą częścią ich przewodu pokarmowego. Położone jest między żołądkiem a odbytem. Charakteryzuje się znaczną długością, zróżnicowaniem budowy w zależności od sposobu odżywiania zwierzęcia (np. roślinożerność, mięsożerność), a także szczególną budową tkanek je tworzących, zapewniającą zarówno sprawny przebieg samego trawienia (zobacz: perystaltyka jelit) jak i wchłaniania (zobacz: kosmki jelitowe).

U ludzi jelito dzieli się na dwie główne części: jelito cienkie i jelito grube. Jelito cienkie dzieli się na dwunastnicę, jelito czcze i jelito kręte. Jelito grube dzieli się na kątnicę, wstępnicę, poprzecznicę, zstępnicę, esicę, oraz odbytnicę zakończoną odbytem.


Kīlauea

Kīlauea – czynny wulkan leżący w archipelagu Hawajów (USA) na wyspie Hawaiʻi. Hawajczycy używają nazwy Kīlauea wyłącznie na określenie szczytowego krateru (Halemaʻumaʻu), jednak wulkanolodzy stosują ją na określenie całego wulkanu.

Wulkan wznosi się na wysokość 1247 m n.p.m. i zajmuje powierzchnię 1430 km², co stanowi 13,7% powierzchni wyspy. W głównym kraterze znajduje się jezioro lawowe Halemaʻumaʻu.

Wulkan zbudowany jest z bazaltu.

Ostatnia erupcja wulkanu rozpoczęła się 20 grudnia 2020 roku. Poprzednia, długa erupcja trwała od 3 stycznia 1983 roku do 4 września 2018 roku i zakończyła się dużym, niszczycielskim epizodem na obszarze Leilani Estates,

Pierwsza erupcja nastąpiła około 300 000-600 000 lat temu, jednak za względu na ciągłą aktywność i przykrywanie przez wypływającą lawę powierzchni góry, najstarsze znalezione skały mają około 23 000 lat.

Pierwszym Europejczykiem, który ujrzał wulkan był William Ellis, który dokonał tego w 1823 r. Od tamtego czasu odnotowano 61 erupcji, z czego 34 od 1952 r. Od 1983 r. do 2018 r. wulkan ciągle wyrzucał lawę i dymy.

Według tradycyjnych hawajskich wierzeń Kīlauea jest siedzibą bogini Pele. Wiele hawajskich pieśni oraz ustna tradycja mówi o wybuchach wulkanu spowodowanych złością Pele. "Halemaʻumaʻu" po hawajsku oznacza "dom paproci". Według legendy nazwa ta wzięła się od odrzuconego zalotnika Pele – "Kamapuaʻa", który zbudował z paproci dom nad kraterem, by zapobiec ucieczce Pele i erupcjom wulkanu, co jednak nie przyniosło rezultatu.


Termy Karakalli

Termy Karakalli – najlepiej zachowane rzymskie termy, znajdujące się za Porta Capena w okręgu XII, na południowy zachód od via Appia.

Budowę term rozpoczęto w 206 roku, za panowania Septymiusza Sewera. Oddano je do użytku za panowania jego następcy Karakalli w 216–217 roku. Były to pierwsze łaźnie publiczne wzniesione w Rzymie od ponad 100 lat, kiedy to otwarte zostały Termy Trajana. Prace budowlane zakończono ostatecznie za Heliogabala i Aleksandra Sewera. Drobniejszych przebudów dokonano w czasach Aureliana, Konstansa i Teodozjusza. Budowla została porzucona i popadła w ruinę po 537 roku, w którym to podczas oblężenia Rzymu przez Gotów zniszczono doprowadzające wodę do miasta akwedukty.

Cały kompleks łaźni zajmował obszar około 12 hektarów. Był to kompleks typowy dla obiektów budowanych w czasach cesarstwa, wzniesiony według wzorców ustalonych ostatecznie w architekturze Term Trajana. Główny budynek miał wymiary 214×110 m. Do pomieszczeń prowadziła brama umieszczona pośrodku wschodniego boku. Przez pomieszczenia szatni ("apodyterium") przechodziło się do palestry. Pomieszczenia te przeznaczone były między innymi do wykonywania ćwiczeń gimnastycznych. Z nimi sąsiadowały sale masażu, wypoczynku i najprawdopodobniej biblioteki umieszczone w symetrycznie rozmieszczonych apsydach. Za tymi pomieszczeniami, po stronie zachodniej budynku, znajdował się kompleks pomieszczeń ogrzewanych. Były tam m.in. pomieszczenia sauny oraz basen z gorącą wodą ("caldarium"). "Caldarium" miało postać okrągłego pomieszczenia, nakrytego kopułą o średnicy 35 metrów. Dalej umieszczono otwarte pomieszczenie sąsiadujące z wewnętrznym patio, na którym umieszczono basen z zimną wodą ("frigidarium"). Po stronie zachodniej budynku znajdował się plac do rozgrywania zawodów sportowych. Eksedry umieszczone po wschodniej i zachodniej stronie budynku mieściły sale, z których jedna w kształcie ośmiokąta najprawdopodobniej odgrywała rolę nimfeum. Po stronie południowej i północnej wybudowano perystyle i aule zakończone apsydami na dłuższym boku. Wnętrza budowli urozmaicały liczne wnęki i nisze. Ściany i posadzki pokrywały mozaiki oraz malowidła.

W XVI wieku ruiny term zaczęły budzić zainteresowanie w kręgach uczonych i artystów, którzy studiowali i uwieczniali architekturę budowli. Za pontyfikatu papieża Pawła III (1534–1549) rozpoczęto prace wykopaliskowe, które zaowocowały odkryciem licznych dzieł sztuki, m.in. Heraklesa Farnese, Byka Farnese i Flory Farnese, obecnie znajdujących się w zbiorach Narodowego Muzeum Archeologicznego w Neapolu. Kompleksowe prace archeologiczne na terenie kompleksu przeprowadzono w XIX (1824–29, 1868, 1870–72, 1878–81) i na początku XX (1900–01, 1911–12) wieku.

7 lipca 1990 w Termach Karakalli odbył się pierwszy koncert trzech tenorów.


Edmund Burke

Edmund Burke (//; ur. 12 stycznia 1729 w Dublinie, zm. 9 lipca 1797 w Beaconsfield) – irlandzki filozof i polityk, twórca nowoczesnego konserwatyzmu, krytyk rewolucji francuskiej, wolnomularz.


PC-DOS

PC-DOS () – system operacyjny dla komputerów osobistych kompatybilnych z x86, dystrybuowany przez IBM. Początkowo rozwijany razem z MS-DOS przez IBM i Microsoft.

Początkowo system nie był dodawanym gratis oprogramowaniem. Pierwszy IBM PC (5150) był oferowany tylko z darmowym BASICem (w ROM) i mógł nie posiadać na wyposażeniu stacji dyskietek (miał na płycie głównej port do podłączania magnetofonu i w ten sposób można było zapisywać programy w BASICu). Wersja IBM PC ze stacją dyskietek i 16 KB RAM kosztowała początkowo $1,565, a system PC-DOS był dodatkowym wydatkiem $40.


Definicja otwartego źródła

Definicja otwartego źródła (ang. "Open Source Definition") – definicja używana przez Open Source Initiative aby określić, czy licencję programu można uznać za Otwarte Oprogramowanie (open source).

Definicję utworzono na podstawie Wytycznych Debiana dotyczących Wolnego Oprogramowania, zaadaptowanych głównie przez Bruce'a Perensa. W kwietniu 2004 definicja Otwartego Źródła została zaktualizowana do wersji 1.9.


Braminizm

Braminizm (brahmanizm) – termin wprowadzony w XIX wieku do religioznawstwa przez europejskich uczonych, określający fazę rozwoju religii indyjskiej między wedyzmem a hinduizmem. Obejmuje rozpowszechnione między X–VI w. p.n.e. formy życia religijnego, opierające się na Wedach (głównie Jadźurwedzie i Atharwawedzie), brahmanach, upaniszadach i przenikających do już późnego wedyzmu wierzeniach ludowych. Nazwa pochodzi od warstwy społecznej "braminów" (kapłanów), którzy odgrywali w ówczesnym społeczeństwie dominującą rolę.

Braminizm kontynuuje częściowo tradycje wedyjskie, wprowadza jednak też nowe elementy. Obok ważnych bóstw wymienianych już przez Rygwedę, pojawiają się nowe bóstwa, na pierwszy plan wybijają się bóstwa dotychczas marginalne, np. Rudra-Śiwa, Pradźapati – demiurg i pierwszy ofiarnik.

Ofiara ("jadźńa") nabiera jeszcze głębszego znaczenia filozoficznego, zostaje rozbudowana, a rządzące nią reguły stają się niezwykle sztywne – religia jest już silnie zrytualizowana.

W braminizmie rozwijana jest także (przede wszystkim w brahmanach) idea "brahmana" – bytu nieskończonego i niepojętego (sygnalizowana wcześniej jedynie w Atharwawedzie), "atmana" – duszy jednostkowej oraz tożsamości obu pojęć. Podkreśla się wagę podziału życia jednostki na cztery etapy – "aśrama" oraz podziału społecznego na sztywno określone warstwy – "warny", którym przepisane są z góry obowiązki i pozycja.

Podział na cztery główne warny:
* Bramini – kapłani (filozofowie, uczeni)
* Kszatrijowie – dowódcy wojskowi, politycy, urzędnicy
* Waisjowie – kupcy, rolnicy, rzemieślnicy
* Śudra (Śudrowie) – robotnicy, służba, pracownicy niewykwalifikowani
(W ramach podziału na warny, istnieje wiele dźati (podkast), a także tzw. bezkastowcy żyjący poza kastami; poza społeczeństwem.)

Cztery etapy życia:
* Brahmaczarin (student)
* Gryhastha (gospodarz)
* Wanaprastha (eremita)
* Sannjasin (wędrowny żebrak)

Cztery cele życia osiągane w czterech etapach życia (w hierarchii od najmniej ważnego do najważniejszego):
* Kama – przyjemności fizyczne i zmysłowe. I uczono tego z „Kamasutra” („Traktat o miłowaniu”) Watsjajana Mallanaga
* Artha – dobro materialne, rozwój ekonomiczny. I uczono tego z „Arthasastra” („Traktat o dobrobycie”) Kautiljia
* Dharma – prawość, religia, przestrzeganie praw moralnych, obyczajowych i obowiązków. I uczono tego z „Manusmriti” („Traktat o zacności”)
* Moksza – wyzwolenie – cel najważniejszy

W braminizmie także pojawia się m.in. idea "prawa karmana", "sansary" (niekończącego się kręgu kolejnych wcieleń) oraz "mokszy" (ostatecznego wyzwolenia).

W braminizmie pojawił się podział na cztery sposoby osiągnięcia mokszy (wyzwolenia):
* Dźńanajoga – ścieżka wiedzy – poznania
* Karmajoga – ścieżka bezinteresownej pracy i działania
* Bhaktijoga – ścieżka miłości i oddania
* Radża joga – ścieżka skupienia – kontemplacji.

Zwątpienie w coraz bardziej wyrafinowane religijno-filozoficznie spekulacje braminizmu (niezrozumiałe dla ogółu), przywiązanie do usztywnionych i niezwykle rozbudowanych reguł rządzących ofiarą oraz bunt wobec dominacji braminów owocuje w VI w. p.n.e. wyłonieniem się nowych ruchów religijnych w Indiach, m.in. buddyzmu i dżinizmu.