Azucena

Azucena – postać fikcyjna z opery Giuseppe Verdiego "Trubadur" (Il trovatore), rola napisana na mezzosopran.

Azucena jest Cyganką, córką kobiety, która spłonęła na stosie podejrzana o rzucenie uroków na dzieci hiszpańskiego hrabiego di Luna. Mszcząc się za śmierć matki, z maleńkim dzieckiem na ręku wdarła się do zamku hrabiego i wykradła jego synka. Gdy dogasał już stos starej Cyganki, Azucena rzuciła również dziecko w płomienie. Niestety dla niej, w szoku i w bólu spaliła własne dziecko, tym samym ratując życie synowi hrabiego. Kierowana sprzecznymi uczuciami – wyrzutami sumienia, litością, specyficzną miłością matki, ale też dalszą żądzą zemsty, wychowała chłopca jak własnego syna i nadała mu imię Manrico. Także on, żyjąc w nieświadomości swego pochodzenia, traktował ją jak matkę, a gdy dorósł, stał się stronnikiem księcia Urgel, podczas gdy drugi z braci wiernie służył królowi, szukając przy tym nadal zaginionego w dzieciństwie brata.

Azucena licząc na to, że Manrico stając naprzeciw własnego brata, pomści także jej dziecko i matkę, wspiera go z całych swych sił. Gdy ten odnosi obrażenia w walkach, leczy go i podsycając w nim gniew, wyrzuca mu, dlaczego nie zabił wroga – młodego hrabiego di Luna, mając do tego okazję. Opowiada też mu tragiczną historię swojej matki ("Stride la vampa"), uchyla się jednak od tego, by mu jednoznacznie powiedzieć kim naprawdę dla niej jest. Próbuje go także zatrzymać, gdy kierowany głosem miłości, udaje się na niebezpieczną wyprawę. Wreszcie udaje się pod broniony przez jej przybranego syna zamek Castellor, gdzie zostaje pojmana przez oddział Luny. W ręce brata wpada też spieszący jej z pomocą Manrico. W wyniku kolejnego tragicznego splotu wydarzeń młody hrabia di Luna skazuje rywala na śmierć, a dopiero po egzekucji Azucena wyjawia paniczowi kogo zabił, mówi, że to Manrico był jego bratem.


Moto Morini

Moto Morini – włoski producent motocykli. Firma została założona przez Alfonso Moriniego w 1937 w Bolonii we Włoszech. Swoją działalność zakończyła w 2010.

Wcześniej Morini produkował motocykle pod nazwą M.M. wspólnie z Mario Mazzettim. W 1987 firma została przejęta przez Cagivę. W 1999 marka Moto Morini została kupiona przez firmę Morini Franco Motori spa założoną w 1954 przez Franco Moriniego, bratanka założyciela. Po śmierci Alfonso Moriniego (30 czerwca 1969) zarządzanie firmą przejęła jego córka Gabriella Morini, która szefowała do 1986. Ze względu na kłopoty ze związkami zawodowymi i spadającą sprzedażą w 1987 firma została sprzedana Cagivie. W 2009 firma ogłosiła bankructwo.


Bedford Avenue

Bedford Avenue – stacja metra nowojorskiego, na linii L. Znajduje się w dzielnicy Brooklyn, w Nowym Jorku i zlokalizowana jest pomiędzy stacjami First Avenue i Lorimer Street. Została otwarta 21 września 1924.

znajduje się w jednostce administracyjnej


Polonia sive de situ, populis, moribus, magistratibus et re publica regni Polonici libri duo ("Polska, czyli O położeniu, obyczajach, urzędach i rzeczypospolitej Królestwa Polskiego") – dzieło Marcina Kromera w języku łacińskim, wydane w Kolonii w 1577.

Książka zawiera całokształt wiedzy o Polsce XVI wieku – informacje geograficzne, etniczne, kulturalne, społeczne, gospodarcze i ustrojowe, stanowiąc ważne źródło wiedzy o epoce. "Polonia" jest też swego rodzaju uzupełnieniem wcześniejszej kroniki Kromera "De origine et rebus gestis Polonorum libri XXX", opisującej dzieje Polski do 1506.

Pierwsza redakcja dzieła powstała prawdopodobnie w latach 1556-1557. Pierwsze wydanie drukiem ukazało się w 1577. Kolejne autoryzowane wydanie wyszło w 1578. W 1589 "Polonia" ukazała się w zbiorze prac Kromera i innych polskich dziejopisarzy.

"Polonia" Marcina Kromera z 1577 roku została zagrabiona w XVII wieku przez Szwedów, wraz z innymi bezcennymi skarbami kultury polskiej, podczas wypraw zbrojnych na Polskę i do dnia dzisiejszego znajduje się na terenie Szwecji jako łup wojenny.


Referendum w Wielkiej Brytanii w 2016 roku – niewiążące referendum dotyczące dalszego członkostwa Wielkiej Brytanii w Unii Europejskiej, które odbyło się 23 czerwca 2016 roku. Opuszczenie Unii Europejskiej przez Wielką Brytanię określane jest przez media terminem brexit.

Pomimo niewiążącego charakteru referendum, rząd Theresy May uznał jego wynik za przyzwolenie na użycie Artykułu 50 bez zgody Parlamentu. Wątpliwość tę rozstrzygnął High Court of Justice 3 listopada 2016.


Alexander Ramsay

Alexander Ramsay, właśc. Alexander Robert Maule Ramsay (ur. 29 maja 1881 w Londynie; zm. 8 października 1972 w Windlesham) – brytyjski arystokrata i wojskowy, oficer Royal Navy. Był mężem księżniczki Patrycji z Connaught, najmłodszego dziecka Artura, księcia Connaught i Starthearn. Służył z wyróżnieniem podczas I wojny światowej, a w latach 20. i 30. XX wieku pełnił szereg ważnych funkcji w brytyjskim lotnictwie morskim.


Nadgroda

Nadgroda (też: "Nagroda, czyli wskrzeszenie narodu"; "Najjaśniejsi goście, czyli nagroda"; "Nagroda, czyli wskrzeszenie Królestwa Polskiego") – opera Karola Kurpińskiego, w 2 aktach.

Libretto napisał Ludwik Adam Dmuszewski («"z powodu pożądanego przybycia najjaśniejszego Alexandra I, Cesara i Króla do nowo-wskrzeszonego Królestwa Polskiego napisana"»). Jej prapremiera miała miejsce w Warszawie 24 grudnia 1815 roku. Uwertura ukazała się drukiem jako dodatek do "Tygodnika Muzycznego" w maju 1820 roku.


Wiron Polidoras

Wiron Polidoras, grec. Βύρων Πολύδωρας (ur. 27 stycznia 1947) – grecki polityk i prawnik, długoletni parlamentarzysta, w latach 2006–2007 minister służb publicznych, w 2012 przewodniczący Parlamentu Hellenów, faktycznie wykonujący swoje obowiązki przez okres jednego dnia.


Sicca Veneria

Sicca Veneria (łac. "Diocesis Siccensis") – stolica historycznej diecezji w Cesarstwie rzymskim w prowincji Afryka Prokonsularna, sufragania metropolii Kartagina. Ruiny rzymskiego miasta Sicca Veneria znajdują się we Współczesnej Tunezji w mieście Al-Kaf. Obecnie katolickie biskupstwo tytularne.


Metrum trocheiczne

Metrum trocheiczne – wzorzec metryczny w wersyfikacji iloczasowej lub sylabotonicznej, w którym mocne (odpowiednio długie lub akcentowane) są nieparzyste sylaby schematu. W praktyce w wierszu sylabotonicznym (zarówno polskim jak i rosyjskim) nie wszystkie sylaby mocne są w rzeczywistości akcentowane. W wierszu polskim w trochejach występuje czasem kataleksa, czyli odrzucenie ostatniej sylaby nieakcentowanej, w przypadku użycia rymu męskiego.

W wersyfikacji polskiej występują różne formaty wierszy trocheicznych:

* dwustopowiec trocheiczny akatalektyczny: SsSs
* dwustopowiec trocheiczny katalektyczny: SsS
* trójstopowiec trocheiczny akatalektyczny: SsSsSs
* trójstopowiec trocheiczny katalektyczny: SsSsS
* czterostopowiec trocheiczny akatalektyczny: SsSsSsSs
* czterostopowiec trocheiczny katalektyczny SsSsSsS
* pięciostopowiec trocheiczny akatalektyczny: SsSsSsSsSs
* pięciostopowiec trocheiczny katalektyczny: SsSsSsSsS
* sześciostopowiec trocheiczny akatalektyczny: SsSsSsSsSsSs
* sześciostopowiec trocheiczny katalektyczny: SsSsSsSsSsS
* siedmiostopowiec trocheiczny akatalektyczny: SsSsSsSsSsSsSs
* siedmiostopowiec trocheiczny katalektyczny: SsSsSsSsSsSsS
* ośmiostopowiec trocheiczny akatalektyczny: SsSsSsSsSsSsSsSs
* ośmiostopowiec trocheiczny katalektyczny: SsSsSsSsSsSsSsS

W formatach dłuższych począwszy od sześciostopowca (a nawet pięciostopowca) z reguły występuje średniówka:

* SsSs//SsSsS(s)
* SsSsSs//SsSsS(s)
* SsSsSsSs//SsSsS(s)
* SsSsSsSs//SsSsSsS(s)

Najpopularniejszym formatem polskiego wiersza trocheicznego jest czterostopowiec, zazwyczaj akatalektyczny. Aleksander Fredro napisał nim Zemstę:

: Usłuchałam cię, Wacławie:
: Dzień w dzień schodzim się w altanie,
: Lecz i razem co dzień prawie
: Nowe od cię mam żądanie —
: Tobiem szczęście życia winna,
: Ty nawzajem — chętnie wierzę;
: Czemuż twoja miłość inna
: Coraz nową postać bierze?
: Kiedy rozkosz być przy tobie
: Aż przepełnia serce moje,
: Ty, niewdzięczny, w tejże dobie
: Tłumisz tylko niepokoje.

Jednym z pierwszych przykładów konsekwentnie trocheicznego ośmiozgłoskowca jest oświeceniowa bajka Ignacego Krasickiego Lwica i maciora:

: Źle to, gdy się podli szczycą.
: Zeszła się raz świnia z lwicą,
: Więc w dyskursa. W tych przewlekła,
: Z żalem świnia lwicy rzekła:
: «Żal mi ciebie, luboś godna,
: Luboś zacna, żeś mniej płodna.
: Patrz na moją zgraję świnków:
: Co tu córek, co tu synków!
: A wszystkie jednym pomiotem».
: Rzekła lwica: «Wiem ja o tem.
: Ródź ty dziesięć, cztery, dwa,
: Ja jednego, ale lwa».

Tylko dziewiąty wers wyłamuje się ze schematu, ale w ten sposób podkreśla szczególnie ważne miejsce w przemówieniu przechwalającej się świni. Puenta jest wyodrębniona zastosowaniem rymów męskich, których normalnie poeci klasycystyczni w ogóle nie używali.
W literaturze polskiej jest bardzo wiele przykładów trocheicznego czterostopowca. Adam Asnyk użył go w wierszu Między nami nic nie było. Przykład czterostopowego trocheja można odnaleźć w liryce Krzysztofa Kamila Baczyńskiego w utworze Niebo złote ci otworzę:

: Jeno wyjmij mi z tych oczu
: szkło bolesne - obraz dni,
: które czaszki białe toczy
: przez płonące łąki krwi.
: Jeno odmień czas kaleki,
: zakryj groby płaszczem rzeki,
: zetrzyj z włosów pył bitewny,
: tych lat gniewnych
: czarny pył.

Baczyński stosuje wersy pełne i katalektyczne:

: SsSsssSs
: SsSsSsS
: SsSsSsSs
: ssSsSsSs
: SsSsSsSs
: SsSsSsSs
: SsSsSsSs
: sSSs
: SsS

Czysty pięciostopowiec trocheiczny w wersyfikacji polskiej występuje raczej rzadko, ale wiele wierszy napisanych dziesięciozgłoskowcem ze średniówką po sylabie czwartej wykazuje tendencję do takiego właśnie uporządkowania akcentowego:

: Chaty rzędem na piaszczystych wzgórkach;
: Za chatami krępy sad wiśniowy;
: Wierzby siwe poschylały głowy
: Przy stodołach, przy niskich obórkach.
: Płot się wali; piołun na podwórkach;
: Tu rżą konie, ryczą chude krowy,
: Tam się zwija dziewek wieniec zdrowy
: W kraśnych chustkach, w koralowych sznurkach.
: Szare chaty! nędzne chłopskie chaty!
: Jak się z wami zrosło moje życie,
: Jak wy, proste, jak wy, bez rozkoszy...
: Dziś wy dla mnie wspomnień skarb bogaty,
: Ale wspomnień, co łzawią obficie -
: Hej! czy przyjdzie czas, co łzy te spłoszy?!...
: (Jan Kasprowicz, Z chałupy)

Bezwyjątkowo trocheiczne są w sonecie Kasprowicza wersy pierwszy, drugi, trzeci, piąty, szósty, siódmy, ósmy, dziewiąty, dziesiąty, jedenasty, dwunasty i czternasty.
Czternastozgłoskowiec ze średniówką po sylabie ósmej bywa trocheicznym siedmiostopowcem:

: Zaskoczyła ich na słońcu Południca blada
: I Świdrydze i Midrydze i tańcowi rada.
: (Bolesław Leśmian, Świdryga i Midryga)

Najdłuższym formatem trocheicznym jest w wersyfikacji polskiej ośmiostopowiec (szesnastozgłoskowiec).

: Zabóstwiło się cudacznie pod blekotem na uboczu,
: A to jakaś mgła dziewczęca chciała dostać warg i oczu,
: A czuć było, jak boleśnie chce się stworzyć, chce się wcielić,
: Raz warkoczem się zazłocić, raz piersiami się zabielić -
: I czuć było, jak się zmaga zdyszanego meką łona,
: Aż na wieki sił jej zbrakło - i spoczęła niezjawiona!
: Jeno miejsce, gdzie być mogła, jeszcze trwało i szumiało,
: Próżne miejsce na te dusze, wonne miejsce na to ciało.
: (Bolesław Leśmian, Ballada bezludna)

Ośmiostopowiec stanowi podwojenie czterostopowca. Świadczy o tym zachowywanie średniówki.
Wersyfikacyjnym majstersztykiem jest Jurgowska karczma Jerzego Lieberta. Utwór ten, analizowany dokładnie przez Marię Dłuską, opiera się na stosowaniu kataleksy wewnątrz wersu.

: Raczej zawróć, raczej nadłóż parę staj,
: Choćby ziąb cię spalił, wiatr oślepił -
: Przed tą karczmą nie zatrzymuj sań:
: Nie pij, moja miła, nie pij...
: Tam z kieliszków wyskakuje siny bies,
: Czuły tenor, bies rozanielony,
: Stuknie w szkło - już w kieliszku pełno łez,
: A on płacze, coraz wyższe bierze tony.
: Stuknie w szkło, weźmie cis, wstrzyma czas
: I z wieczności - sama wiesz najlepiej -
: Będzie kpił: jeszcze jeden do mnie raz
: Przepij, moja luba, przepij.
: SsSsSsSsSsS
: SsSsSsSsSs
: ssSsssSsS
: SsSsSsSs
: SsSsssSsSsS
: SsSsSsssSs
: SsS()SsSsSsS
: ssSsSsSsSsSs
: SsS()SsS()SsS()
: ssSsSsSsSs
: SsS()SsSsSsS
: SsSsSsSs

Trocheiczny jest również polski hymn narodowy, pióra Józefa Wybickiego:

: Jeszcze Polska nie umarła,
: Kiedy my żyjemy,
: Co nam obca moc wydarła,
: Szablą odbijemy.

Trochejem posługiwała się od czasu do czasu Wisława Szymborska, między innymi w znanym wierszu Nic dwa razy się nie zdarza.
Metrum trocheiczne występowało w średniowiecznej literaturze łacińskiej. Przykładem może być gęsto aliterowany i rymowany wiersz Sancte sator:

: Sancte sator suffragator
: legum lator largus dator
: iure pollens es qui potens
: nunc in ethra firma petra
: a quo creta cuncta freta
: quae aplaustra uerrunt flostra
: quando celox currit uelox
: cuius numen creuit lumen

Trocheiczna jest też pieśń wielkanocna:

: Christe surrexisti
: exemplum dedisti,
: ut nos resurgamus,
: et tecum vivamus

Ta właśnie zwrotka została w czternastym wieku przełożona na język polski:
: Krystus z martwych wstał je,
: Ludu przykład dał je,
: Eż nam z martwych wstaci,
: Z bogiem krolewaci
(Krystus z martwych wstał je)

Wiersz trocheiczny można odnaleźć w zbiorze Carmina burana:

: Bibit hera, bibit herus,
: bibit miles, bibit clerus,
: bibit ille, bibit illa,
: bibit servus cum ancilla,
: bibit velox, bibit piger,
: bibit albus, bibit niger,
: bibit constans, bibit vagus,
: bibit rudis, bibit magus,

Najsławniejszym przypadkiem zastosowania trocheja w łacińskiej literaturze średniowiecznej pozostaje jednak hymn Tomasza z Celano Dies irae:

: Dies irae, dies illa
: Solvet sæclum in favillâ,
: Teste David cum Sybillâ.
: Quantus tremor est futurus,
: Quando Judex est venturus,
: Cuncta stricte discussurus.
: Tuba mirum spargens sonum
: Per sepulcra regionum,
: Coget omens ante thronum.

W literaturze angielskiej metrum trocheiczne występuje między innymi w Kruku Edgara Allana Poego:

: Once upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary,
: Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,
: While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
: As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
: "'Tis some visiter," I muttered, "tapping at my chamber door—
: Only this, and nothing more."

O Kruku pisał Roman Jakobson.
Miarę oryginału zachowują wszyscy polscy tłumacze:

: Raz w północnej, głuchej dobie, gdym znużony siedział sobie
: Nad księgami dawnej wiedzy, którą wieków pokrył kurz –
: Gdym się drzemiąc chylił na nie, usłyszałem niespodzianie
: Lekkie, ciche kołatanie, jakby u drzwi moich tuż.
: To gość jakiś – wyszeptałem. – Puka snadź przy drzwiach mych tuż.
: Nic innego chyba już.
: (tłum. Zenon Przesmycki Miriam)

Na szeroką skalę czterostopowiec trocheiczny akatalektyczny zastosował w indiańskiej epopei Pieśń o Hajawacie Henry Wadsworth Longfellow:

: By the shore of Gitche Gumee,
: By the shining Big-Sea-Water,
: At the doorway of his wigwam,
: In the pleasant Summer morning,
: Hiawatha stood and waited.
: All the air was full of freshness,
: All the earth was bright and joyous,
: And before him, through the sunshine,
: Westward toward the neighboring forest
: Passed in golden swarms the Ahmo,
: Passed the bees, the honey-makers,
: Burning, singing in the sunshine.
: Bright above him shone the heavens,
: Level spread the lake before him;
: From its bosom leaped the sturgeon,
: Sparkling, flashing in the sunshine;
: On its margin the great forest
: Stood reflected in the water,
: Every tree-top had its shadow,
: Motionless beneath the water.

Taka forma jest dosyć niezwykła dla języka angielskiego. Uważa się, że była ona wynikiem inspiracji poety fińską Kalevalą.
Trocheiczny jest też Tygrys Williama Blake'a.

: Tyger Tyger, burning bright,
: In the forests of the night;
: What immortal hand or eye,
: Could frame thy fearful symmetry?

: In what distant deeps or skies.
: Burnt the fire of thine eyes?
: On what wings dare he aspire?
: What the hand, dare seize the fire?

Dodajmy, że William Szekspir trocheicznym czterostopowcem katalektycznym napisał poemat The Phoenix and the Turtle (Feniks i gołąb).
Natomiast Robert Browning użył trocheicznego pięciostopowca, zamiast zwykłego pięciostopowca jambicznego, w wierszu One word more:

: There they are, my fifty men and women
: Naming me the fifty poems finish’d!
: Take them, Love, the book and me together.
: Where the heart lies, let the brain lie also.

Browning, w wierszu A toccata of Galuppi's, zastosował również trocheiczny ośmiostopowiec katalektyczny:

: Oh Galuppi, Baldassaro, this is very sad to find!
: I can hardly misconceive you; it would prove me deaf and blind;
: But although I take your meaning, 'tis with such a heavy mind!

Metrum trocheiczne występuje w poezji niemieckiej. Trocheiczny jest Hymn Niemiec, Hymn ludowy Austro-Węgier i Oda do radości Friedricha Schillera.

: Gott erhalte, Gott beschütze
: Unsern Kaiser, unser Land!
: Mächtig durch des Glaubens Stütze
: Führt er uns mit weiser Hand!
: Laßt uns seiner Väter Krone
: Schirmen wider jeden Feind:
: Innig bleibt mit Habsburgs Throne
: Österreichs Geschick vereint.

: Boże wspieraj, Boże ochroń
: Nam Cesarza i nasz kraj,
: Tarczą wiary rządy osłoń,
: Państwu Jego siłę daj.
: Brońmy wiernie Jego tronu,
: Zwróćmy wszelki wroga cios,
: Bo z Habsburgów tronem złączon
: Jest na wieki Austrii los.

Trochej występuje również w lirycznej miniaturze Heinricha Heinego:

: Morgens steh ich auf und frage:
: Kommt feins Liebchen heut?
: Abends sink’ ich hin und klage:
: Ausblieb sie auch heut.
: In der Nacht mit meinem Kummer
: Lieg ich schlaflos, wach;
: Träumend, wie im halben Schlummer,
: Wandle ich bei Tag.

Metrum trocheiczne jest naturalne w poezji czeskiej. Występuje ono między innymi w Balladzie o polce Jana Nerudy:

: Přišlo k polce město celé! "Pěkně vítám," chudý řekl,
: bohatý vzal klobouk s hlavy, král i korunu svou smekl.
: Jak se polka roztočila, král chyt' králku, kníže kněžku,
: Jozífek vzal Kačku za pás, Toník kýv' si na Anežku.
: Hej ten výskot, hej ta vřava! tisícům se svítí oči -
: je to přelud nebo pravda - vždyť i světnice se točí -
: stěna sem tam otáčí se, kamna sem tam potácejí,
: lavice se nadzdvihují, trámy v stropě obracejí -
: polka jede - polka jede!

Utwór ten napisany jest ośmiostopowcem. Warto w tym miejscu przypomnieć, że czeskie formy řekl i smekl czyta sie dwuzgłoskowo (rzekyl, smekyl).
Jiří Orten trochejem skomponował wiersz Zimní procházka křížem krážem z tomu Cesta k mrazu.

: To je kámen na prameni.
: To je láska. (Nechci! Není!)
: To je kořen vyvrácení.
: To jsou slova, jež se vzňala
: v prsou hlasu, to je skála,
: která boří dům.
: To je srdce plné vzdoru.
: To je zámek bez otvoru.
: To je hranice, již žádný
: oheň nespálí.
: To je pomsta nocí za dny.
: To je kámen na prameni,
: jejž jsme marně zvedali.
: To je láska. (Nechci! Není!)

Trocheicznym sześciostopowcem Vitězslav Nezval napisał jedno ze swoich najważniejszych dzieł, poemat "Edison". Tej samej formy użył w wierszu "Neznámá ze Seiny" ("Nieznajoma z Sekwany"). Trocheicznym sześciostopowcem katalektycznym SsSsSsSsSsS Josef Jungmann przełożył na czeski Raj utracony Johna Miltona:

: Neposlušnost první člověka i plod
: stromu zakázaný, jehož požití
: zhoubné vneslo smrt i bídu všelikou
: na svět s ztrátou ráje, až nás Bůhčlověk
: vykoupil a získal opět blažené
: ono sídlo, - zpívej, Múzo nebeská!

Trocheja nie brak też w literaturze rosyjskiej, choć jest tam o wiele mniej popularny niż jamb:

: Буря мглою небо кроет,
: Вихри снежные крутя;
: То, как зверь, она завоет,
: То заплачет, как дитя,
: То по кровле обветшалой
: Вдруг соломой зашумит,
: То, как путник запоздалый,
: К нам в окошко застучит.
(Aleksander Puszkin, Зимний вечер)

W pierwszym wersie autor najprawdopodobniej umyślnie poddał rytm, stosując cztery słowa, będące modelowymi trochejami.


Matthew Puempel

Matthew Puempel (ur. 24 stycznia 1993 w Windsorze) – kanadyjski zawodowy hokeista na lodzie grający na pozycji lewoskrzydłowego. Obecnie jest zawodnikiem Grand Rapids Griffins z American Hockey League (AHL), klubie satelickim Detroit Red Wings z National Hockey League (NHL). Wybrany przez Ottawa Senators z 24. numerem w NHL Entry Draft 2011.


(4555) Josefaperez

(4555) Josefaperez – planetoida z głównego pasa planetoid okrążająca Słońce w ciągu 3,39 lat w średniej odległości 2,26 au. Odkrył ją Stephen Singer-Brewster 24 sierpnia 1987 roku w Obserwatorium Palomar. Została nazwana na cześć Maríi Josefy Pérez (1970–2014) – astronomki, która pracowała w Instituto de Astronomía y Física del Espacio w Buenos Aires oraz w Observatorio Astronómico de La Plata.


III podróż apostolska Benedykta XVI do Hiszpanii odbywała się w dniach 16–21 sierpnia 2011. Podróż Benedykta XVI do Hiszpanii obejmowała jedno miasto: Madryt. Celem podróży było w szczególności spotkanie z młodzieżą katolicką z całego świata, podczas 28. Światowych Dni Młodzieży w Madrycie.

Benedykt XVI był drugim papieżem odwiedzającym Hiszpanię: wcześniej pięć razy odwiedził Jan Paweł II (1982, 1984, 1989, 1993 i 2003)

Była to ósma wizyta urzędującej głowy Kościoła rzymskokatolickiego w Hiszpanii i trzecia Benedykta XVI.


Walter Jost

Walter Jost (ur. 25 lipca 1896 w Rastatt, zm. 24 kwietnia 1945 Villadose) – generał porucznik Wehrmachtu.

Jost służył jako oficer w pierwszej wojnie światowej. Po wojnie wstąpił do Reichswehry i służył jako dowódca i oficer sztabowy w różnych jednostkach. Po wybuchu II wojny światowej przez krótki czas pełnił funkcję dowódcy 5 Dywizją Piechoty. Od 26 kwietnia 1944 r. był dowódcą 42 Dywizji Strzelców.


Richard Budworth

Richard Budworth (ur. 17 października 1867 w Greensted, zm. 7 grudnia 1937 w Londynie) – angielski rugbysta, reprezentant kraju, nauczyciel i duchowny anglikański.

W trakcie kariery sportowej reprezentował klub Clifton RFC, uniwersytecki zespół z Oksfordu, pięciokrotnie wystąpił także w barwach Barbarians. W latach 1890–1891 rozegrał w Home Nations Championship trzy spotkania dla angielskiej reprezentacji zdobywając jedno przyłożenie.

Nauczał w Lancing College i Clifton College, następnie był dyrektorem Durham School. Został wyświęcony w 1902 roku, był kanonikiem w katedrze w Durham.


Pseudomonas

Pseudomonas – rodzaj gramujemnych, biegunowo urzęsionych bakterii przyjmujących kształt prostych lub nieznacznie wygiętych pałeczek.

Oddychają tlenowo, używając tlenu jako ostatecznego akceptora elektronów; niektóre również oddychają beztlenowo, przeprowadzając denitryfikację. Są katalazododatnie, chemoorganotroficzne, nie tworzą endospor. Potrafią rozkładać wiele węglowodorów, związków aromatycznych i ich pochodnych, które stanowią zanieczyszczenie środowiska, przez co mogą znajdować zastosowanie w bioremediacji. Większość heksoz rozkładają w szlaku Entnera-Doudoroffa.

Są szeroko rozpowszechnione w naturze. Występują w glebie, wodzie, ściekach i w powietrzu. Zwykle zasiedlają nowe miejsca jako pierwsze, jeśli zawiera ono sole mineralne i cukry lub kwasy organiczne. Niektóre biorą udział w psuciu żywności. Mogą wytwarzać charakterystyczne barwniki rozpuszczalne w wodzie, np. błękitnozieloną piocyjaninę oraz żółtozielone fluoryzujące pigmenty, które mogą pełnić rolę sideroforów. Należy do nich piowerdyna produkowana m.in. przez "Pseudomonas fluorescens"

Niektóre mogą wykazywać patogenność wobec ludzi ("Pseudomonas aeruginosa"), zwierząt i roślin ("Pseudomonas syringae"). Bakterie z rodzaju "Pseudomonas" są częstymi patogenami oportunistycznymi. Są oporne na wiele antybiotyków i środków przeciwbakteryjnych.


WWE SmackDown Women’s Championship

WWE SmackDown Women’s Championship – tytuł mistrzowski profesjonalnego wrestlingu stworzony i promowany przez federację WWE. Mistrzostwo jest bronione przez wrestlerki występujące w brandzie SmackDown i jest odpowiednikiem WWE Raw Women’s Championship należącego do brandu Raw. Pas mistrzowski został zaprezentowany 23 sierpnia 2016 podczas tygodniówki "SmackDown Live". Obecną posiadaczką jest Bianca Belair, która jest w swoim pierwszym panowaniu.


Arje Eli’aw

Arje Eli’aw, Lowa Eli’aw (hebr.: אריה „לובה” אליאב, ang.: "Aryeh Eliav", ur. 21 listopada 1921 w Moskwie, zm. 30 maja 2010 w Tel Awiwie) − izraelski polityk lewicowy, wykładowca i działacz społeczny, z wykształcenia socjolog, w latach 1965–1979 oraz 1988–1992 poseł do Knesetu.


Siła Demokratyczna

Siła Demokratyczna (fr. "Force démocrate", FD) – francuska centrowa partia polityczna, działająca w latach 1995–1998.


Luke Rockhold

Luke Rockhold (ur. 17 października 1984 w Santa Cruz) – amerykański grappler i zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA), mistrz Strikeforce w wadze średniej z 2011 oraz Ultimate Fighting Championship (UFC) również wagi średniej z 2015.


Robot Rock

Robot Rock – jest pierwszym singlem z albumu Daft Punk, Human After All.


Most kolejowy na małej obwodnicy Krakowa – most kolejowy w Krakowie na Wiśle, leżący na trasie obwodowej linii kolejowej nr 100 łączącej stację Kraków Mydlniki ze stacją Kraków Bieżanów. Budowę mostu ukończono w 1959 roku, a generalnym wykonawcą robót było Przedsiębiorstwo Robót Kolejowych Nr 15. Małe przęsła mostu stanowią oddzielne pod każdym torem blachownice, natomiast przęsło największe jest kratownicą paraboliczną z jazdą dołem, o rozpiętości 98 m. Most jest dwutorowy.

Obiekt położony jest na linii kolejowej nr 100 posiadającej obecnie charakter głównie towarowy, pozwalającej ominąć dworzec Kraków Główny. W ramach prac na małej obwodnicy na odcinku Kraków Olsza - Kraków Płaszów w 2012 roku most został wyremontowany przez firmy Przedsiębiorstwo Napraw i Utrzymania Infrastruktury Kolejowej w Krakowie oraz Mostostal Kraków S.A. Zakres remontu obejmował:
* wymianę elementów konstrukcji mostu z przebudową nawierzchni chodników,
* czyszczenie konstrukcji mostu z zabezpieczeniem antykorozyjnym,
* wymianę nawierzchni torowej na długości obiektu.

Efektem przeprowadzonych robót było m. in. przywrócenie ruchu po obydwu torach (od 2005 roku jeden z nich był nieużywany z powodu złego stanu zachodniej części mostu).


Internationale Luft- und Raumfahrtausstellung Berlin (ILA) – największa niemiecka Międzynarodowa Wystawa Lotniczo-Kosmiczna organizowana co dwa lata w Berlinie od 1992 na terenie lotniska Schönefeld. Obok Salon International de l'Aéronautique et de l'Espace w Paryżu i Farnborough International Airshow jest to najważniejsza i największa wystawa lotnicza w Europie. Organizatorem wystawy jest Niemiecka Federacja Lotnictwa i Przemysłu Kosmicznego (Bundesverband der Deutschen Luft- und Raumfahrtindustrie).


Buhre Avenue

Buhre Avenue – stacja początkowa metra nowojorskiego, na linii 6. Znajduje się w dzielnicy Bronx, w Nowym Jorku i zlokalizowana jest pomiędzy stacjami Pelham Bay Park i Middletown Road. Została otwarta 20 grudnia 1920.


Panoz Esperante GT-LM

Panoz Esperante GT-LM – samochód wyścigowy skonstruowany przez markę Panoz. Prędkością maksymalną dorównuje swojemu drogowemu odpowiednikowi, czyli Panozowi Esperante GTLM. Następcą został wyścigowa wersja Panoza Abruzzi. Do napędu użyto jednostki V8, generującą moc maksymalną 500 KM. Prędkość maksymalna wynosi 293 km/h.


Middletown Road

Middletown Road – stacja początkowa metra nowojorskiego, na linii 6. Znajduje się w dzielnicy Bronx, w Nowym Jorku i zlokalizowana jest pomiędzy stacjami Buhre Avenue i Westchester Square – East Tremont Avenue. Została otwarta 20 grudnia 1920. Stacja posiada 2 perony i 3 tory (z czego 2 są w użytku).


Rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 48

Rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 48 została uchwalona 23 kwietnia 1948 w trakcie 287 sesji Rady Bezpieczeństwa ONZ.

Rezolucja odnosiła się do Rezolucji RB ONZ nr 46 z dnia 17 kwietnia 1948, która wzywała wszystkie strony Wojny domowej w Mandacie Palestyny do przestrzegania szczególnych warunków rozejmu w Mandacie Palestyny.
# Ustanowiła ona Komisję Rozejmu w Palestynie, w skład której weszli przedstawiciele członków Rady Bezpieczeństwa będący zawodowymi urzędnikami konsularnymi w Jerozolimie. Przy czym przedstawiciel Syrii wskazał, że jego rząd nie jest przygotowany do udziału w pracach Komisji. Do zadań powierzonych Komisji Rozejmu w Palestynie należał nadzór realizacji postanowień Rezolucji nr 46.
# Komisji polecono przedstawienie w ciągu czterech dni sprawozdania z zakresu jej działalności i rozwoju aktualnej sytuacji w Palestynie. W następnym czasie Komisja miała o wszystkim na bieżąco informować Radę Bezpieczeństwa.
# Członkowie Komisji, ich asystenci oraz personel mieli prawo podróżowania oddzielnie lub razem, jeśli Komisja uznała to za niezbędne do wykonania powierzonych zadań.

Za przyjęciem Rezolucji głosowało wszystkich ośmiu obecnych członków Rady, przy nieobecności przedstawicieli Kolumbii, Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej i Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich.


Wichry wojny

Wichry wojny (ang. "The Winds of War") – bestsellerowa powieść historyczna amerykańskiego pisarza Hermana Wouka wydana w 1971 roku. Książka dotyczy czasów II wojny światowej. Na jej podstawie w 1983 r. nakręcono amerykański miniserial "Wichry wojny". Kontynuacją powieści jest bestsellerowa powieść "Wojna i pamięć" (ang. "War and Remembrance").


Confident

Confident – piąty solowy album studyjny amerykańskiej piosenkarki Demi Lovato. Został wydany 16 października 2015 roku nakładem Hollywood Records, Island Records oraz Safehouse Records. Pierwszym singlem został utwór "Cool for the Summer". Album zadebiutował na pozycji drugiej Billboard 200, sprzedając się w nakładzie 98,000 kopii i streamów.


Casta Diva

Casta Diva – włoskojęzyczna aria operowa, przeznaczona dla sopranu. Pochodzi z opery Vincenza Belliniego "Norma", do której libretto napisał Felice Romani. Postacią wykonującą arię jest sama tytułowa galijska arcykapłanka, a osobą dla której rola w ogóle, a aria w szczególności została skomponowana, była włoska śpiewaczka Giuditta Pasta. Światowa prapremiera opery, której częścią jest aria, odbyła się 26 grudnia 1831 w mediolańskim Teatro alla Scala.

"Casta diva" jest pierwszą arią najwyższej galijskiej kapłanki, Normy, pacyfistyczną modlitwą, kierowaną do dziewiczej, księżycowej bogini, która swoim srebrzystym blaskiem ogarnia wszystkich ludzi.
Podczas gdy jej ojciec, Oroveso (Orowist), wraz z rodakami chce szykować się do wojny przeciwko Rzymianom, Normie zależy na tym, by okupant nadal pozostał w Galii. Kobieta prowadzi podwójne życie, bowiem dowódca rzymskiego garnizonu, Pollione, to jej kochanek, partner i ojciec jej dwóch synów. Pokój, jak wszystko na tym świecie, zależy oczywiście od bogów, ale dopóki to ona jest interpretatorką odczytującą znaki tych bóstw, zrobi wszystko, by zatrzymać ukochanego jak najdłużej przy sobie, dbając tym samym równocześnie o bezpieczeństwo wszystkich swoich bliskich.

Choć opera należy do trudniejszych wykonawczo (nie tylko w twórczości Belliniego), "Casta diva" stanowi wyzwanie samo w sobie. Kompozytor przerabiał ją ośmiokrotnie i w dniu premiery dzieła (26 grudnia 1831) w La Scali w Mediolanie aria była obniżona o cały ton.

Szczególnie rozpoznawalną Normą XX wieku, kojarzoną również z samą tą arią, była także Maria Callas. Jej wykonania roli Normy zapisane są na nagraniach pod dyrekcją Tulia Serafina z lat 1954 i 1960 (obydwa zrealizowane przez EMI).


Saulius Šaltenis

Saulius Šaltenis (ur. 24 grudnia 1945 w Ucianie) – litewski dramaturg, pisarz, publicysta i polityk, poseł na Sejm Republiki Litewskiej, minister kultury w latach 1996–1999.


Spinellus

Spinellus Tiegh. (szpileczka) – rodzaj grzybów należący do typu "Mucoromycota"). W Polsce występuje 1 gatunek – szpileczka czerniejąca.


Marcin Andziak

Marcin Andziak (ur. 11 listopada 1897 w Radomiu, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – podporucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego, podkomisarz Policji Państwowej, ofiara zbrodni katyńskiej.


Kamzičí vrch

Kamzičí vrch (historyczna nazwa ) – szczyt (góra) o wysokości 1173 m n.p.m. (podawana jest też wysokość 1169 m n.p.m., 1169,7 m n.p.m. lub 1170,0 m n.p.m.) w paśmie górskim Wysokiego Jesionika (), w północno-wschodnich Czechach, w Sudetach Wschodnich, na Śląsku, w obrębie gminy Vrbno pod Pradědem, oddalony o około 2,5 km na północ od szczytu góry Pradziad (). Rozległość góry (powierzchnia stoków) szacowana jest na około 2,0 km², a średnie nachylenie wszystkich stoków wynosi około 13°.


Portret Karola V z psem

Portret Karola V z psem (hiszp. "El emperador Carlos V con un perro") – renesansowy obraz olejny włoskiego malarza Tycjana przedstawiający króla Hiszpanii i cesarza rzymskiego Karola V. Obraz jest kopią dzieła austriackiego malarza Jakoba Seiseneggera.


Język bomitaba

Język bomitaba także bamitaba, leke, mbomitaba, mbomotaba – język z rodziny bantu, używany w Kongo w departamencie Likouala.

Według klasyfikacji Guthriego zaktualizowanej przez J.F. Maho język bomitaba zaliczany jest do języków ngondi grupy geograficznej języków bantu C a jego kod to C14. Maho klasyfikuje języki enyele (inyele) – C141, bondongo – C142 i mbonzo (impfondo) – C143 jako najbliższe językowi bomitaba.

Dialekty języka bomitamba to: środkowy bomitaba (epena) i północny bomitaba (matoki).


Wybory prezydenckie w Gwinei Równikowej w 2002 roku – wybory prezydenckie w Gwinei Równikowej przeprowadzone 15 grudnia 2002 roku. Wybory wygrał urzędujący prezydent Teodoro Obiang Nguema Mbasogo.

Uprawnionych do głosowania było 215 447 obywateli. Frekwencja wyniosła 98% (do urn poszło 211,104 mieszkańców Gwinei Równikowej). Głosów nieważnych było 554.

Wybory zostały sfałszowane.


71. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji odbył się w dniach 27 sierpnia−6 września 2014 roku. Imprezę otworzył pokaz amerykańskiego filmu "Birdman" w reżyserii Alejandro Gonzáleza Iñárritu. W konkursie głównym zaprezentowano 20 filmów pochodzących z 11 różnych krajów.

Jury pod przewodnictwem francuskiego kompozytora Alexandre'a Desplata przyznało nagrodę główną festiwalu, Złotego Lwa, szwedzkiemu filmowi "Gołąb przysiadł na gałęzi i rozmyśla o istnieniu" w reżyserii Roya Anderssona. Drugą nagrodę w konkursie głównym, Grand Prix Jury, przyznano duńskiemu filmowi dokumentalnemu "Scena ciszy" w reżyserii Joshuy Oppenheimera.

Honorowego Złotego Lwa za całokształt twórczości odebrali amerykańska montażystka filmowa Thelma Schoonmaker i amerykański reżyser-dokumentalista Frederick Wiseman. Galę otwarcia i zamknięcia festiwalu prowadziła włoska aktorka Luisa Ranieri.


Józef Racinowski

Józef Racinowski (ur. 13 lutego 1954 w Piotrkowie Kujawskim) – podpułkownik Wojska Polskiego.


Gottland

Gottland – zbiór reportaży Mariusza Szczygła poświęconych Czechom wydany w 2006 w Wołowcu przez Wydawnictwo Czarne; "wybór czytelników" Nagrody „Nike” 2007, nagrodzony Nagrodą im. Beaty Pawlak 2007 oraz Europejską Nagrodą Książkową 2009.


Szermierz Borghese

Szermierz Borghese – grecka rzeźba marmurowa z okresu hellenistycznego autorstwa Agasiasa z Efezu, znajdująca się obecnie w zbiorach Luwru.

Rzeźba datowana jest na ok. 100 rok p.n.e., ma 1,99 m wysokości. O autorstwie Agasiasa z Efezu świadczy autograf wyryty na cokole. Przypuszczalnie jest to kopia wcześniejszego dzieła Lizypa. Posąg przedstawia wojownika w dynamicznej, defensywnej pozie. Postać stoi w silnym wykroku, pochylona do przodu, jakby gotująca się do pchnięcia trzymanym w ręku mieczem. Sam miecz oraz trzymana w drugiej ręce tarcza nie zachowały się.

Posąg został odnaleziony w 1611 roku w Nettuno koło Anzio i dwa lata później nabyty przez kardynała Scipione Caffarelli-Borghese. Odtąd jako rodzinna własność stanowił ozdobę Willi Borghese aż do 1807 roku, kiedy to Camillo Borghese odsprzedał go Napoleonowi. Rzeźba była podziwiana przez krytyków, będąc wielokrotnie kopiowana i stanowiąc inspirację dla innych dzieł. Na pozie "Szermierza" wzorowali się Bernini tworząc swojego "Dawida" oraz Copley malując obraz "Watson i rekin". Inspirowany jest nim również bezgłowy posąg na obrazie Thomasa Cole’a "Zniszczenie" z cyklu "Dzieje imperium".

Na temat tożsamości przedstawionego wojownika wysuwano rozmaite przypuszczenia, dopatrywano się w nim Ajasa Wielkiego, Ajasa Małego, Telamona, Leonidasa bądź po prostu zwykłego żołnierza lub gladiatora.


Turris in Proconsulari

Turris in Proconsulari (łac. "Diocesis Turrensis in Proconsulari") – stolica historycznej diecezji w Cesarstwie rzymskim w prowincji Afryka Prokonsularna, sufragania metropolii Kartagina. Współcześnie w Tunezji. Obecnie katolickie biskupstwo tytularne.


Avatarium

Avatarium – szwedzki zespół muzyczny wykonujący doom metal. Powstał w 2013 roku w Sztokholmie z inicjatywy basisty Leifa Edlinga, znanego z występów w formacji Candlemass oraz gitarzysty Mikaela Akerfeldta, lidera zespołu Opeth, który porzucił projekt w początkowej fazie działalności. Skład grupy współtworzą ponadto perkusista Lars Sköld, członek zespołu Tiamat, gitarzysta Marcus Jidell, były członek kwaintetu Evergrey, klawiszowiec Carl Westholm, były członek Candlemass oraz wokalistka Jennie-Ann Smith.

Latem 2013 roku grupa podpisała kontrakt wydawniczy z wytwórnią muzyczną Nuclear Blast. 20 września 2013 roku ukazał się debiutancki minialbum zespołu zatytułowany "Moonhorse". 1 listopada, także 2013 roku do sprzedaży trafił pierwszy album długogrający zespołu pt. "Avatarium". Dzień przed premierą płyta został opublikowana bezpłatnie w formie digital stream na platformie SoundCloud. 9 listopada w Sztokholmie zespół po raz pierwszy zagrał koncert w ramach imprezy urodzinowej perkusisty Larsa Skölda. Debiut był promowany teledyskiem do utworu "Boneflower", który zrealizowała grupa filmowa Eat the Danger.

W 2014 roku borykającego się z problemami zdrowotnymi Edlinga podczas koncertów zastąpił Anders Iwers, członek zespołu Tiamat. 14 listopada tego samego roku ukazał się drugi minialbum grupy pt. "All I Want". Pod koniec roku grupa udała się do Niemiec gdzie wzięła udział w jubileuszowej trasie koncertowej Amorphis z okazji 20-lecia premiery albumu "Tales from the Thousand Lakes". W 2015 roku grupa dała szereg koncertów w Europie podczas letnich festiwali m.in. takich jak: Graspop Metal Meeting w Belgii, Rock Hard Festival w Niemczech oraz Gothenburg Sound Festival w Szwecji. 23 października tego samego roku ukazał się drugi album studyjny Avatarium zatytułowany "The Girl with the Raven Mask". W ramach promocji do pochodzącego z płyty utworu "Pearls And Coffins" powstał wideoklip, który wyreżyserował Johan Bååth. Wydawnictwo przysporzyło zespołowi pierwszego sukcesu komercyjnego. Płyta trafiła na listy przebojów w Niemczech, Belgii oraz Szwecji.

W 2017 roku zespół wydał swój trzeci album zatytułowany "Hurricanes and Halos" nakładem wytwórni Nuclear Blast. Album promowały dwa teledyski do utworów: "The Starless Sleep" oraz "Medusa Child". Po raz kolejny wydawnictwo zespołu było notowane na listach w Niemczech i Belgii.


Jerzy Zajadło

Jerzy Zajadło (ur. 28 sierpnia 1954 w Gdańsku) – polski prawnik i filozof, profesor nauk prawnych, specjalista w zakresie teorii i filozofii prawa, profesor zwyczajny Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego.


Język alumu-tesu

Język alumu-tesu ("inaczej": alumu, arum-cesu, arum-chessu, arum-tesu) – język nigero-kongijski z podgrupy plateau w obrębie grupy benue-kongijskiej, używany w stanie Nassarawa, w środkowej Nigerii.


Ak Sunkur al-Bursuki

Ak Sunkur al-Bursuki, arab. آق سنقر البرسقي (pełne imię: Abu Sa'id Sajf ad-Din Kasim ad-Daula Ak Sunkur al-Bursuki) (ur. ? - zm. 26 listopada 1126) – jeden z najważniejszych dowódców seldżuckich sułtanów Mohammada Tapara (1105 - 1118) i Mahmuda (1118 - 1131).

Swoją karierę rozpoczynał jako mameluk Bursuka (zm. 1097), dowódcy w służbie Tughril Bega (1038 - 1063) i kolejnych seldżuckich sułtanów. To stąd wzięła się jego "nisba" al-Bursuki. W roku 1105 Mohammad Tapar mianował go swoim namiestnikiem ("szihna") w Bagdadzie. Na tym stanowisku jego głównym zadaniem była ochrona stolicy Iraku przed zakusami władców z arabskiej dynastii Mazjadydów z Al-Hilli. Po śmierci w roku 1113 namiestnika Mosulu Maududa Ak Sunkur otrzymał dodatkowo faktyczną władzę nad tym miastem, formalnie będąc atabegiem małoletniego syna sułtana, Masuda (1135 - 1152). W tej roli miał on za zadanie poprowadzić dżihad przeciwko krzyżowcom oraz przywrócić autorytet sułtana wśród miejscowych władców muzułmańskich. W roku 1114 Ak Sunkur przedsięwziął nieudany atak na Edessę, po czym poniósł dotkliwą porażkę w walce z Ilghazim (1091 - 1122) z rodu Artukidów. W rezultacie tych porażek Ak Sunkur popadł w niełaskę, stracił swoje stanowiska i lata 1116 - 1118 spędził w swojej posiadłości ar-Rahba nad Eufratem. Nowy sułtan Mahmud niezwłocznie po wstąpieniu na tron w roku 1118 ponownie mianował Ak Sunkura namiestnikiem Bagdadu, bardzo szybko zastąpił go jednak Mengü-Barsem. Masud nadał wówczas Ak Sunkurowi Maraghę jako ikta. Jednak Dubajs (1108 - 1135) z rodu Mazjadydów zachęcał Masuda i jego atabega Aj-Abę Dżujusz Bega do buntu przeciwko Mahmudowi i zabicia jego starego wroga, Ak Sunkura. Ten dowiedział się o tym i przeszedł na stronę Mahmuda, po czym stanął na czele armii sułtana i w roku 1120 pokonał rebeliantów w bitwie pod Asadabadem. W roku 1121 Ak Sunkur ponownie otrzymał namiestnictwo Mosulu, tym razem od Mahmuda. W następnym roku został także namiestnikiem Bagdadu i otrzymał jako ikta Wasit. Dodatkowo powrócił także do sprawowania pieczy nad Masudem jako jego atabeg i ożenił się z jego matką, wdową po Mohammadzie Taparze. W roku 1123 wspólnie z kalifem Al-Mustarszidem (1118 - 1135) obronił Bagdad przed atakiem Dubajsa. Pomimo tego na prośbę kalifa w roku 1124 Ak Sunkur przestał być namiestnikiem Bagdadu. Mahmud uczynił go za to atabegiem jednego ze swoich synów i wysłał do Mosulu z misją rozpoczęcia dżihadu przeciwko łacinnikom. We wrześniu 1124 roku Aleppo zostało oblężone przez krzyżowców współdziałających z Dubajsem i nie mogąc doczekać się pomocy od swojego nominalnego władcy, Timurtasza (1122 - 1154) z rodu Artukidów, mieszkańcy zwrócili się do Ak Sunkura. Ten przerwał oblężenie miasta w styczniu 1125 roku i chociaż następnie został pokonany w bitwie pod Azaz, to utrzymał władzę nad Aleppo. Wydawało się że korzystając z silnej bazy w Mosulu i Aleppo podejmie teraz agresywne działania przeciwko krzyżowcom, jednak 26 listopada 1126 roku został zabity przez nizarytów.


Ayumu Gorōmaru

Ayumu Gorōmaru (jap. 五郎丸歩) (ur. 1 marca 1986 w Fukuoce) – japoński rugbysta występujący na pozycji , reprezentant kraju, uczestnik Pucharu Świata w Rugby 2015.

Grać w rugby rozpoczął w wieku trzech lat. Podczas studiów na Uniwersytecie Waseda związany był z jego zespołem rugby. Czterokrotnie zwyciężał z nim w uniwersyteckich mistrzostwach kraju, grał także w innych meczach, jak choćby przeciwko Oxfordowi. Wówczas to wykształcił swój styl kopów na słupy wzorując go na tym, który prezentował Jonny Wilkinson. Związał się następnie z występującym w Top League zespołem Yamaha Júbilo i w jego barwach czterokrotnie był wybierany najlepszym obrońcą ligi, dwukrotnie w nich był także najlepiej punktującym zawodnikiem.

W japońskiej reprezentacji zadebiutował w kwietniu 2005 roku, jednak nie gościł za często w kadrze za kadencji Jean-Pierre’a Élissalde'a i Johna Kirwana, stał się jej mocnym punktem, dopiero gdy selekcjonerem został Eddie Jones. Brał udział w rozgrywkach Asian Five Nations/Asian Rugby Championship w edycjach 2009, 2012, 2013, 2014 i 2015 oraz w Pucharze Narodów Pacyfiku w edycjach 2009, 2012, 2013, 2014 i 2015. Otrzymał także powołanie na Puchar Świata w Rugby 2015. Był rekordzistą pod względem zdobytych w japońskiej reprezentacji punktów, przyczynił się także do historycznych zwycięstw nad Walią i RPA.


Włodzimierz Rodziewicz

Włodzimierz Rodziewicz (ur. 20 sierpnia 1909 w Rożyszczach, zm. 8 marca 1976 w Gdańsku) – polski inżynier, wykładowca Politechniki Warszawskiej, profesor Politechniki Gdańskiej i dziekan Wydziału Chemicznego tej uczelni, specjalista z zakresu chemii związków krzemoorganicznych.

znajduje się w jednostce administracyjnej


Conan i Droga Królów

Conan i Droga Królów, - (oryginalny tytuł ang. "The Road of Kings") - powieść fantasy, której autorem jest Karl Edward Wagner, opisująca dalsze losy Conana Barbarzyńcy, bohatera wymyślonego przez pisarza Roberta E. Howarda. Po raz pierwszy została wydana w miękkiej oprawie przez wydawnictwo Bantam Books w październiku 1979 roku. Późniejsze edycje w miękkich okładkach wydane zostały nakładem oficyn wydawniczych Ace Books (1987) i Tor Books (2001). Wydawnictwo Warner Books opublikowało tę książkę w roku 1989. W Wielkiej Brytanii powieść ta został po raz pierwszy wydana przez wydawnictwo Sphere Books w 1986 roku i ponownie w 1989. Z wyjątkiem publikacji wydawnictw Bantam i Tor, wszystkie inne wersje zostały wydane pod tytułem "Conan:The Road of Kings" - Conan i Droga Królów.

W Polsce powieść została wydana jako siedemnasty tom tzw. "czarnej serii" przez wydawnictwo Amber w roku 1994 pod tytułem Conan i Droga Królów.


U-2517

U-2517 – niemiecki okręt podwodny typu "XXI" czasów II wojny światowej. Okręt został zwodowany 27 września 1944 roku w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, przyjęty do służby w Kriegsmarine 24 października 1944 roku. Jednostka o wyporności nawodnej 1621 ton, wyposażona była w dwa główne silniki elektryczne SSW/AEG GU365/30 o łącznej mocy 5000 KM, dwa silniki elektryczne cichego napędu GW323/28 o mocy 222 KM oraz dwa silniki Diesla MAN M6V 40/46 o łącznej mocy 4000 KM.

Dzięki bardzo dużej pojemności akumulatorów, nowej opływowej linii kadłuba - pozbawionego występów oraz działa, jednostka była jednym z pierwszych okrętów podwodnych w historii zdolnych do rozwijania pod wodą prędkości większej niż na powierzchni. Te same cechy umożliwiały jej znacznie dłuższe niż dotąd pływanie podwodne.


Wyrzeczenie się dóbr ziemskich

Wyrzeczenie się dóbr ziemskich (wł. Rinuncia agli averi) – piąty z dwudziestu ośmiu fresków z cyklu "Sceny z życia św. Franciszka" znajdujących się w górnym kościele Bazyliki św. Franciszka w Asyżu, którego autorstwo przypisywane jest Giotto di Bondone. Namalowany ok. 1295-1299.


Seven Deadly Sins

– shōnen-manga, autorstwa Nakaby Suzukiego. Ukazywała się ona w „Shūkan Shōnen Magazine”, nakładem wydawnictwa Kōdansha od października 2012 do 25 marca 2020 roku i składa się łącznie z 41 tomów.

Na jej podstawie powstało 24-odcinkowe anime, wyprodukowane przez studio A-1 Pictures i wyemitowane przez telewizję MBS.

Mangę wydaje w Polsce wydawnictwo Studio JG pod tytułem "Seven Deadly Sins". Premiera anime w polskiej wersji językowej miała miejsce 20 października 2017 roku na platformie Netflix pod tytułem "The Seven Deadly Sins".


Herbert Rudolf von Bismarck

Herbert Rudolf von Bismarck (ur. 29 sierpnia 1884 w Szczecinie, zm. 30 marca 1955 w Wiesbaden) – niemiecki prawnik, urzędnik, parlamentarzysta, polityk i bratanek stryjeczny kanclerza Ottona von Bismarcka, który miał w Łobzie pomnik i ulicę swojego imienia.

Służył w niemieckiej armii jako oficer na I i II wojnie światowej. W latach 1903–1906 studiował prawo w Monachium, Lozannie, Berlinie i Greifswaldzie. Od roku 1913 związany z ziemią łobeską, gdzie miał majątek ziemski po swoim ojcu (Philipp von Bismarck (1844-1894)) w miejscowości Łosośnica. W latach 1918–1931 był starostą Powiatu Regenwalde (obecnie powiat łobeski). W latach 1930–1933 był posłem do Reichstagu (Republika Weimarska) z ramienia DNVP, a w roku 1933 został sekretarzem w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych.

Po II wojnie światowej w latach 1948–1952 był rzecznikiem pomorskiego Ziomkostwa Pomorskiego ("Pommersche Landsmannschaft"), organizacji skupiającej Niemców wysiedlonych z Pomorza.

W roku 1912 poślubił w Szczecinie Marię von Bismarck, autorkę scenariusza "Jasełek Łobeskich", z którą miał kilkoro dzieci.


Guy Kawasaki

Guy Kawasaki (ur. 30 sierpnia 1954) – amerykański specjalista od marketingu, autor książek oraz inwestor Venture capital z Doliny Krzemowej. Był jednym z pracowników firmy Apple odpowiedzialnym za marketing jej komputera Macintosh w 1984 roku. Był także jednym z doradców Google w sprawach telefonów Motorola z systemem Android.

Od marca 2015 do grudnia 2016 roku Kawasaki był członkiem Wikimedia Foundation, organizacji odpowiedzialnej za działanie Wikipedii.


Mustafa Karadajy

Mustafa Karadajy, bułg. Мустафа Карадайъ (ur. 8 maja 1970 w Borinie) – bułgarski polityk tureckiego pochodzenia, deputowany do Zgromadzenia Narodowego, od 2016 przewodniczący Ruchu na rzecz Praw i Wolności (DPS).


Gerald Flood

Gerald Robert Flood (ur. 21 kwietnia 1927 w Portsmouth; zm. 12 kwietnia 1989 w Farnham) – brytyjski aktor filmowy, telewizyjny i teatralny.

Najbardziej jest on znany z podkładania głosu postaci o nazwie Kamelion w brytyjskim serialu science-fiction pt. "Doktor Who". Rolę tę odgrywał w 1983 i 1984, występując łącznie w 5 odcinkach.

12 kwietnia 1989 Gerald Flood zmarł na atak serca w wieku 61 lat.


Bandik świnionogi

Bandik świnionogi ("Chaeropus ecaudatus") – gatunek ssaka z nadrzędu torbaczy, z rzędu jamrajokształtnych, który zamieszkiwał suche i półpustynne stepy Australii. Ostatnie okazy tego gatunku zaobserwowano w latach 50. XX wieku. Obecnie jest uznawany za gatunek wymarły.


Wybory prezydenckie w Austrii w 1998 roku zostały przeprowadzone 19 kwietnia 1998. W ich wyniku Austriacy wybrali prezydenta na okres sześcioletniej kadencji. Ubiegający się o reelekcję Thomas Klestil z Austriackiej Partii Ludowej w pierwszej turze głosowania otrzymał 63,42%. Zapewnił sobie tym samym wybór na kolejną kadencję.

Poza Thomasem Klestilem wystartowało czworo innych kandydatów – luterańska pastor Gertraud Knoll (niezależna), przewodnicząca Forum Liberalnego Heide Schmidt, lider ugrupowania Die Unabhängigen i przedsiębiorca Richard Lugner oraz publicysta Karl Nowak (niezależny). Socjaldemokratyczna Partia Austrii i Wolnościowa Partia Austrii nie wystawiły swoich kandydatów.


Majra Muchamedkyzy

Majra Muchamedkyzy, Майра Мұхамедқызы, pseudonim artystyczny "Maira Kerey" (ur. 5 września 1965 w Yining, Chiny) – chińska i kazachska śpiewaczka operowa (sopran).


Robert Kilen

Robert Kilen (ur. 28 kwietnia 1970 w Warszawie) – dziennikarz radiowy, telewizyjny i prasowy, pisarz.

Pracę dziennikarza muzycznego zaczął od miesięcznika "Rock'n'roll", był wtedy studentem dziennikarstwa na Uniwersytecie Warszawskim.

Następnie na wiele lat związał się Radiem Wawa, w którym pracował od początku istnienia stacji, prowadził wiele audycji od amerykańskiej listy przebojów "The Z-Rock 50" przez "Kilen Zone", "3 po 3" aż do programu "Wielka płyta". Od 2000 do 2016 wraz z żoną Moniką Tarką poranne pasmo, które na przestrzeni lat zmieniało nazwę: "Poranny Express", "Przebojowe małżeństwo", ostatnia nazwa to "Z parą od rana". Był też szefem DJ-ów i szefem newsroomu. Z Radia Wawa odszedł wraz z żoną pod koniec marca 2016. Od maja 2016 roku do końca czerwca 2019 był dziennikarzem Jedynki Polskiego Radia. Wspólnie z żoną prowadził autorski codzienny poranny program "Podwójne espresso", a także autorskie, wyjazdowe, sobotnie (od 9:00 do 12:00) audycje podróżnicze "Jedyne takie miejsce". Był też przez trzy lata związany z Latem z radiem. W 2016 i 2017 roku był gospodarzem koncertów plenerowych Lata z radiem, a także weekendowych audycji Lata z radiem. W 2018 roku był współgospodarzem antenowego Lata z radiem. Jest też pomysłodawcą trasy reporterskiej Lata z radiem realizowanej na antenie w 2018 i 2019 roku.

Dziennikarz związany był także z telewizją. Pod koniec lat 90. pracował w telewizjach muzycznych Atomic TV i MTV Polska. Był pierwszym prezenterem polskiej wersji stacji MTV.

Potem wraz z żoną współpracował z "Pytaniem na śniadanie" w TVP2.

W 2014 roku wraz z Moniką Tarką byli gospodarzami i współtwórcami programu "Para daje radę" w Fokus TV. Był to na początku codzienny, a potem weekendowy program lifestylowy. W sumie powstało 56 odcinków. Dziennikarz pisze też od kilku lat felietony o tematyce motoryzacyjnej, a w czerwcu 2019 roku uruchomił na YouTube autorski kanał "Kilen TV", na którym zamieszcza talk show z gwiazdami i testy samochodów.

W 2014 roku Robert Kilen debiutował jako pisarz. W wydawnictwie Bellona wydał książkę przygodowo-sensacyjną pt. "Krew Illapa". Jego druga powieść sensacyjna zatytułowana "Czart", opisująca kolejną sprawę prowadzoną przez pracującego na zlecenie ABW Maksa Kellera, ukazała się pod koniec 2019 roku.

Prywatnie Robert Kilen jest mężem dziennikarki Moniki Tarki-Kilen. Mają córkę Annę.


Święty Jakub w bitwie pod Clavijo

Święty Jakub w bitwie pod Clavijo (hiszp. "Santiago en la batalla de Clavijo") – obraz olejny hiszpańskiego malarza José Casady del Alisala przedstawiający św. Jakuba nazywanego Pogromcą Maurów w bitwie pod Clavijo.

W 1880 zamówiono nowe dekoracje dla bazyliki San Francisco el Grande w Madrycie, aby przekształcić ją w świątynię narodową. Pracami kierował Carlos Luis de Ribera, a José Casado del Alisal był odpowiedzialny za dekorację kaplicy św. Jakuba. Wielkoformatowy obraz dla tej kaplicy ukończył 29 lipca 1885.

Płótno przedstawia św. Jakuba nazywanego Pogromcą Maurów biorącego udział w bitwie pod Clavijo. Święty został przedstawiony na białym koniu, szarżujący z lewej strony na muzułmańskie wojsko. Ma na sobie kolczugę, w lewej ręce dzierży białą chorągiew z czerwonym krzyżem swojego zakonu, a w prawej miecz. Jego twarz ma zaciekły, epatujący siłą wyraz, a głowę otacza złota aureola. Po prawej stronie grupa muzułmanów zmaga się z trzema chrześcijańskimi rycerzami konnymi uzbrojonymi we włócznie. Szaty pozwalają rozróżnić walczące strony: muzułmanie noszą turbany i peleryny, a chrześcijanie kolczugi i hełmy. Na pierwszym planie widać trzech poległych rycerzy muzułmańskich oraz leżący na ziemi czerwony sztandar, który podkreśla ich porażkę. Po lewej stronie czterech muzułmanów podejmuje ucieczkę, a ich twarze są pełne strachu. Po prawej stronie widać zamek, który przypomina ten z Aguilar de Campoo, a w dali niebieski zarys gór. Pomimo że jest to dzieło o tematyce religijnej, Casado przedstawia tę scenę jak w malarstwie historycznym.

Istnieją dwie kopie tego obrazu (z drobnymi zmianami) wykonane przez samego autora. Jedna znajduje się w Monasterio de Ucles w Cuence.


Ülerahu

Ülerahu – estońska wysepka na Morzu Bałtyckim, w zatoce Lõpe, będącej częścią cieśniny Väinameri, u zachodnich wybrzeży kraju. Na wschód od wyspy położona jest Endurahu, na zachód Tauksi, Koharahu i Suurrahu, na północ Alarahu, a na południe półwysep Sassi.

Zajmuje powierzchnię ok. 0,48 ha. Obwód wyspy wynosi ok. 434 m. Administracyjnie znajduje się w prowincji Läänemaa, w gminie Ridala. W całości stanowi obszar chroniony. Ma wydłużony kształt, zorientowany północ-południe.


Gustav Adolf von Götzen

Hrabia Gustav Adolf von Götzen (ur. 12 maja 1866 w Ścinawce Górnej w dawnym hrabstwie kłodzkim, zm. 1 grudnia 1910 w Hamburgu) – niemiecki badacz Afryki Wschodniej i gubernator Niemieckiej Afryki Wschodniej.


Helwin Peter

Helwin Peter (ur. 18 lipca 1941 w Oberthalu) – niemiecki polityk i działacz związkowy, deputowany do Bundestagu, poseł do Parlamentu Europejskiego III i IV kadencji.


Sedlo Prievalec

Sedlo Prievalec – położona na wysokości około 1100 m przełęcz w Niżnych Tatrach na Słowacji. Znajduje się w zachodniej części Niżnych Tatr, w ich bocznym grzbiecie pomiędzy szczytami Senná kopa (1222 m) i bezimiennym wierzchołkiem w północnym grzbiecie szczytu Veľká hoľa (1640 m). Prowadzi przez nią droga łącząca miejscowości Partizánska Ľupča i Liptovská Osada. Północno-wschodnie stoki przełęczy opadają do Doliny Lupczańskiej (Ľupčianska dolina), zachodnie do doliny potoku Lúžňanka.


Ja’akow Chazzan

Ja’akow Chazzan (hebr.: יעקב חזן, ang.: "Ya'akov Hazan", "Yaakov Chazan" ur. 4 czerwca 1899 w Brześciu, zm. 22 lipca 1992) – izraelski polityk, w latach 1949–1974 poseł do Knesetu z listy Mapam.

W wyborach parlamentarnych w 1949 po raz pierwszy dostał się do izraelskiego parlamentu. Zasiadał w Knesetach I, II, III, IV, V, VI i VII kadencji, przy czym w tej ostatniej z listy Koalicji Pracy.


Schron turystyczny „Losertówka” na Babiej Górze – nieistniejący górski schron turystyczny w Beskidzie Żywieckim na szczycie Babiej Góry, położony na wysokości 1724 m n.p.m.


Pancerniki typu Conte di Cavour

Pancerniki typu Conte di Cavour – włoskie pancerniki z okresu I i II wojny światowej. Zbudowano trzy okręty, które weszły do służby w latach 1914-1915. Jeden okręt utracono w czasie I wojny światowej. Pozostałe jednostki przed II wojną światową zostały znacznie przebudowane. Ocalały z drugiej wojny światowej "Giulio Cesare" został w ramach reparacji wojennych przekazany ZSRR.


Polemonium Peak

Polemonium Peak – wybitny szczyt w USA, w środkowej części stanu Kalifornia, położony około 21 km na południowy zachód od miasta Big Pine, na granicy hrabstw Inyo i Fresno w Kings Canyon National Park. Polemonium Peak leży w jednej grupie ze szczytem North Palisade, a jest szóstym pod względem wysokości szczytem w najwyższych górach Kalifornii - górach Sierra Nevada. Po północnych zboczach ze szczytu spływa Lodowiec Palisade, jeden z największych lodowców Kalifornii.


Mount Kaweah

Mount Kaweah – wybitny szczyt w USA, w środkowej części stanu Kalifornia, położony około 35 km na zachód od miasta Lone Pine na terenie hrabstwa Tulare w Sequoia National Park. Mount Kaweah jest jednym z najwyższych szczytów w górach Sierra Nevada i leży w odległości około 18 km na zachód od najwyższego Mount Whitney.


Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Tarnawie Górnej – dawna parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Tarnawie Górnej, wzniesiona w 1817.

Od 1947, po wysiedleniach Ukraińców, stoi opuszczona. Obiekt w 1993 wpisany do rejestru zabytków.


Berl Repetur

Berl Repetur (hebr.: ברל רפטור, ang.: "Berl Repetur", "Beryl Raptor", ur. 1902 na Ukrainie, zm. 23 marca 1989) – izraelski polityk, w latach 1949–1951 poseł do Knesetu z listy Mapam. Sygnatariusz Deklaracji niepodległości Izraela.

Był jednym z sygnatariuszy ogłoszonej 14 maja 1948 Deklaracji niepodległości Izraela.

W wyborach parlamentarnych w 1949 po raz pierwszy i jedyny dostał się do izraelskiego parlamentu.


Diecezja Danlí

Diecezja Danlí – diecezja rzymskokatolicka w Hondurasie. Powstała w 2017. Pierwszym jej biskupem został José Antonio Canales Motiño.


Del Aire

Del Aire – census-designated place w Hrabstwie Los Angeles w Kalifornii, zamieszkany przez ludność zaliczoną do klasy średniej obszar niemunicypalny, położony ok. 1,5 km na południe od wielkiego skrzyżowania autostrad Interstate 405 i Interstate 105. Miejscowość graniczy z miastami El Segundo od zachodu i Hawthorne od wschodu.


Georgetown Hoyas

Georgetown Hoyas – nazwa drużyn sportowych Georgetown University w Waszyngtonie, biorących udział w akademickich rozgrywkach w Big East Conference oraz Patriot League (futbol amerykański, wioślarstwo kobiet), organizowanych przez National Collegiate Athletic Association.


Viktor

Eric Thompson (ur. 4 grudnia 1980 w Grande Prairie w Albercie) – kanadyjski wrestler występujący w federacji WWE w brandzie SmackDown pod pseudonimem ringowym Viktor. Jest członkiem tag-teamu The Ascension, gdzie wraz z Konnorem jest byłym posiadaczem pasa NXT Tag Team Championship.


Hornschuchia

Hornschuchia Nees – rodzaj roślin z rodziny flaszowcowatych ("Annonaceae" Juss.). Według "The Plant List" w obrębie tego rodzaju znajduje się 40 gatunków. Występuje endemicznie we wschodniej części Brazylii. Gatunkiem typowym jest "H. bryotrophe" Nees.


European Journal of Cardio-Thoracic Surgery (skrót: Eur J Cardiothorac Surg) – międzynarodowe czasopismo naukowe dotyczące kardiochirurgii oraz torakochirurgii; wydawane od 1987. Oficjalny organ European Association for Cardio-Thoracic Surgery (Europejskiego Towarzystwa Kardio-Torakochirurgii) oraz European Society of Thoracic Surgeons (Europejskiego Towarzystwa Torakochirurgów). Miesięcznik.

Od 2012 wydawcą jest brytyjski Oxford University Press (wcześniej wydawcą był Springer). Naczelnym celem „European Journal..." jest prezentowanie wysokiej jakości prac oryginalnych – klinicznych oraz eksperymentalnych – dokumentujących postęp w kardio- i torakochirurgii (chirurgii serca, naczyń wielkich oraz klatki piersiowej). Czasopismo jest recenzowane i publikuje prace oryginalne, przeglądy, opracowania dotyczące technik chirurgicznych, prace ilustracyjne, raporty przypadków oraz listy. Publikowane są także wybrane prace prezentowane podczas corocznych spotkań European Association for Cardio-Thoracic Surgery oraz European Society of Thoracic Surgeons.

Redaktorem naczelnym czasopisma jest od 2011 Friedhelm Beyersdorf – niemiecki profesor kardiochirurgii związany z Katedrą Chirurgii Sercowo-Naczyniowej Wydziału Medycyny Uniwersytetu Albrechta i Ludwika we Fryburgu. W skład rady redakcyjnej ("ang. editorial board") czasopisma wchodzą głównie profesorowie kardio- i torakochirurgii z różnych ośrodków akademickich w Niemczech, USA, Szwajcarii oraz Włoch.

Pismo ma współczynnik wpływu impact factor (IF) wynoszący 3,847 (2018/2019). W międzynarodowym rankingu SCImago Journal Rank (SJR) mierzącym znaczenie poszczególnych czasopism naukowych „European Journal of Cardio-Thoracic Surgery" zostało w 2019 roku sklasyfikowane na 55. miejscu wśród czasopism z zakresu kardiologii i medycyny sercowo-naczyniowej. W polskich wykazach czasopism punktowanych przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego periodyk otrzymywał 30 pkt. (lata 2013-2016) oraz 100 pkt. (2019).


Budynek Archiwum Państwowego w Toruniu

Budynek Archiwum Państwowego w Toruniu – dawny budynek Miejskiej Komunalnej Kasy Oszczędności, obecnie siedziba Archiwum Państwowego
w Toruniu.


Mikrokaseta

Mikrokaseta (ang. "Microcassette") – miniaturowa kaseta z taśmą magnetyczną stosowana w dyktafonach i automatycznych sekretarkach do zapisu dźwięku. Standard ten został opracowany przez firmę Olympus w 1969 roku.

System mikrokaset był bardzo popularny w urządzeniach przeznaczonych do rejestracji mowy, które produkowały firmy Olympus i Sony. Własny standard kaset magnetofonowych tej samej wielkości został opracowany wcześniej przez firmę Philips w 1967 r., o nazwie handlowej „Mini Casette”. Na początku lat 80. firma Epson wykorzystała mikrokasety także jako nośnik do przechowywania danych cyfrowych w komputerach przenośnych 8-bitowych (np. Epson HX-20, Epson PX-8 Geneva).
Budowa mikrokasety podobna jest do kasety kompaktowej (ang. compact cassette). Wymiary obudowy i mechanizmy znacznie zmniejszono. Zastosowano taśmę magnetyczną o tej samej szerokości jednak cieńszą oraz zmniejszono prędkość przesuwu taśmy co pozwoliło na porównywalny czas zapisu do kaset typu Compact.
Produkowano mikrokasety o oznaczeniach: MC60 30 minut zapisu ze standardową prędkością 2,4cm/s oraz MC90 45 minut z prędkością 1,2cm/s. Producentami kaset głównie były firmy Maxell, TDK oraz Sony.
Wymiary kasety wynoszą odpowiednio: długość 50 mm, szerokość 33 mm i grubość 8 mm.


Wybory prezydenckie na Cyprze w 1998 roku odbyły się 8 lutego 1998 roku (I tura) i 15 lutego 1998 roku (II tura). Wybory te wygrał ubiegający się o reelekcję Glafkos Kliridis, przedstawiciel Zgromadzenia Demokratycznego, pokonując w drugiej turze Jeorjosa Jakowu (który startował z poparciem Postępowej Partii Ludzi Pracy i Partii Demokratycznej). Glafkos Kliridis nieznacznie przegrywał po pierwszej turze. Frekwencja wynosiła 91.7% w pierwszej turze i 93.4% w drugiej.


51. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie odbył się w dniach 7-18 lutego 2001 roku. Imprezę otworzył pokaz brytyjskiego dramatu wojennego "Wróg u bram" w reżyserii Jean-Jacques'a Annauda. W konkursie głównym zaprezentowano 23 filmy pochodzące z 13 różnych krajów.

Jury pod przewodnictwem amerykańskiego producenta Billa Mechanica przyznało nagrodę główną festiwalu, Złotego Niedźwiedzia, francuskiemu filmowi "Intymność" w reżyserii Patrice'a Chéreau. Drugą nagrodę w konkursie głównym, Srebrnego Niedźwiedzia − Grand Prix Jury, przyznano chińskiemu filmowi "Rower z Pekinu" w reżyserii Wanga Xiaoshuai.

Honorowego Złotego Niedźwiedzia za całokształt twórczości odebrał amerykański aktor Kirk Douglas. W ramach festiwalu odbyła się retrospektywa twórczości niemieckiego reżysera Fritza Langa.


48. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie odbył się w dniach 11–22 lutego 1998 roku. Imprezę otworzył pokaz irlandzkiego filmu "Bokser" w reżyserii Jima Sheridana. W konkursie głównym zaprezentowano 25 filmów pochodzących z 17 różnych krajów.

Jury pod przewodnictwem brytyjskiego aktora Bena Kingsleya przyznało nagrodę główną festiwalu, Złotego Niedźwiedzia, brazylijskiemu filmowi "Dworzec nadziei" w reżyserii Waltera Sallesa. Drugą nagrodę w konkursie głównym, Srebrnego Niedźwiedzia – Nagrodę Specjalną Jury, przyznano amerykańskiej komedii "Fakty i akty" w reżyserii Barry’ego Levinsona.

Honorowego Złotego Niedźwiedzia za całokształt twórczości odebrała francuska aktorka Catherine Deneuve. W ramach festiwalu odbyła się retrospektywa pt. "Siodmak Bros. Berlin – London – Paris – Hollywood", poświęcona twórczości wywodzących się z Niemiec braci Roberta i Curta Siodmaków.


Trælanípa

Trælanípa – klif na wyspie Vágar, w archipelagu Wysp Owczych; ma wysokość 148 metrów. Jego nazwa w języku farerskim oznacza "ścianę niewolników". Określenie to pochodzi z czasów wikingów, kiedy nieprzydatni w miejscowych gospodarstwach niewolnicy byli zrzucani stąd wprost do morza.

Charakterystyczny klif jest jednym z głównych celów podróży dla odwiedzających Wyspy Owcze. Można do niego dotrzeć pieszym szlakiem z miejscowości Miðvágur wzdłuż jeziora Sørvágsvatn. Istnieje możliwość wędrówki na klif z lokalnym przewodnikiem. Należy uważać, aby nie zbliżyć się zbyt blisko stromej krawędzi.

Około 600 metrów na zachód znajduje się 30–metrowy wodospad Bøsdalafossur. Z okolicy roztacza się widok na inne klify: Streymoy, Hestur, Koltur, Sandoy, Skúvoy i Suðuroy.


Frank Culbertson

Frank Culbertson (ur. 15 maja 1949 w Charleston) – amerykański lotnik morski, oficer United States Navy, pilot doświadczalny, inżynier i astronauta.


Strzelanina w Santa Fe High School

Strzelanina w Santa Fe High School – masowe morderstwo, do którego doszło 18 maja 2018 roku na terenie szkoły średniej w Santa Fe (Teksas) w stanie Teksas w Stanach Zjednoczonych. Sprawcą był 17-letni uczeń szkoły, Dimitrios Pagourtzis. W wyniku strzelaniny zginęło 10 osób, a 13 zostało rannych.


Józef Michnowiec

Józef Michnowiec (ur. 5 września 1920 we wsi Merecz (pow. łuniniecki), zm. po 1972 w Lidzbarku Warmińskim) – kapral piechoty Wojska Polskiego.


Giambattista De Curtis

Giambattista De Curtis (ur. 20 lipca 1860 w Neapolu, zm. 15 stycznia 1926 tamże) – włoski poeta i malarz. Napisał szereg tekstów do pieśni neapolitańskich, skomponowanych przez brata Ernesta De Curtisa, w tym do „Torna a Surriento” (1902).


Feliks Kaleciński

Feliks Kaleciński (ur. 14 stycznia 1899 w Pabianicach, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – porucznik artylerii Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Walecznych, ofiara zbrodni katyńskiej.


IDGAF

IDGAF – ósmy singel brytyjskiej piosenkarki Dua Lipy z jej debiutanckiego albumu studyjnego, zatytułowanego "Dua Lipa". Singel został wydany 12 stycznia 2018. Twórcami tekstu utworu są Dua Lipa, Uzoechi Emenike, Larzz Principato, Skyler Stonestreet i Whiskey Waters, natomiast jego produkcją zajęli się Stephen „Koz” Kozmeniuk, Principato oraz Lorna Blackwood.

„IDGAF” jest utrzymany w stylu muzyki pop. Utwór był notowany na 3. miejscu na liście najlepiej sprzedających się singli w Wielkiej Brytanii.


Język aranadański

Język aranadański (aranadan, aranatański) – język drawidyjski używany w Indiach, zwłaszcza w dystrykcie Malappuram stanu Kerala. Uchodzi za zagrożony wymarciem.


Norwegian Journal of Entomology

Norwegian Journal of Entomology – norweskie, recenzowane czasopismo naukowe publikujące w dziedzinie entomologii.

Czasopismo to wydawane jest przez Norsk entomologisk forening. Ukazuje się od 1921 roku, przy czym w latach 1921-1974 ukazywał się pod tytułem "Norsk entomologisk Tidsskrift", a w latach 1979-1998 pod tytułem "Fauna Norvegica Serie B". Wychodzi dwa razy do roku. Publikuje oryginalne prace badawcze, prace przeglądowe i krótkie doniesienia, dotyczące taksonomii, faunistyki, zoogeografii oraz ogólnej i stosowanej ekologii owadów i pokrwenych grup stawonogów lądowych.

Seria nieregularnie ukazujących się suplementów do "Norwegian Journal of Entomology" wychodzi się pod tytułem Insecta norvegiae. Publikowane są w niej monografie, atlasy rozmieszczenia, checklisty i zestawienia bibliograficzne.

W 2017 roku jego wskaźnik cytowań według Scimago Journal & Country Rank wyniósł 0,266 co dawało mu 99. miejsce wśród czasopism poświęconych naukom o owadach.


Piramida w Rożnowie

Piramida w Rożnowie – grobowiec piramidalny o wysokości dziewięciu metrów, znajdujący się w miejscowości Rożnów (województwo opolskie). Powstał dla rodu von Eben. Został zaprojektowany i zbudowany w 1780 roku przez Carla Gottharda Langhansa, który zaprojektował m.in. Bramę Brandenburską w Berlinie. Grobowiec jest miniaturą egipskich piramid. Specyficzny kształt budowli miał sprawić, by po śmierci ciała uległy mumifikacji. August Freiherr von Eben und Brunnen był generałem armii pruskiej i właścicielem ziem rożnowskich. Został pochowany wraz z 28 członkami rodziny. Grobowiec został naruszony w 1945 przez żołnierzy Armii Czerwonej.


Antoni Konstanty Kwiatkowski

Antoni Konstanty Kwiatkowski (ur. 12 grudnia 1899 w majątku Milewko, zm. między 9 a 11 kwietnia 1940 w Katyniu) – doktor nauk technicznych, inżynier geodeta, porucznik rezerwy uzbrojenia Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.


Ticks and Tick-borne Diseases

Ticks and Tick-borne Diseases – międzynarodowe, recenzowane czasopismo naukowe publikujące w dziedzinie akarologii, medycyny i weterynarii.

Pismo wydawane jest Elsevier. Ukazuje się 6 razy do roku. Obejmuje tematy z pogranicza akarologii, medycyny i weterynarii dotyczące kleszczy i chorób odkleszczowych. Publikuje oryginalne prace badawcze, prace przeglądowe i krótkie doniesienia w zakresie systematyki, taksonomii, morfologii, biologii ewolucyjnej, ekologii, fizjologii, biochemii, etologii, biologii molekularnej, genomiki, proteomiki i kontroli populacji kleszczy, genomiki, proteomiki, systematyki, taksonomii i transmisji przenoszonych przez kleszcze wirusów, bakterii i pasożytów, interakcji między kleszczami, patogenami i gospodarzami na poziomie molekularnym, komórkowym i ekologicznym wraz ich zależnościami ze środowiskiem, epidemiologii, diagnostyki, leczenia, zapobiegania, kontroli oraz znaczenia ekonomicznego i socjoekonomicznego chorób odkleszczowych u zwierząt dzikich, domowych i ludzi.

W 2017 impact factor pisma wyniósł 2,612, pięcioletni IF 2,949, a wskaźnik SNIP 1,057.


Marine Biology Research

Marine Biology Research – norweskie, recenzowane czasopismo naukowe publikujące w zakresie biologii morskiej.

Czasopismo to wydawane jest przez Taylor & Francis we współpracy z Norweskim Instytutem Badań Morskich w Bergen. Powstało w 2005 roku z połączenia dwóch skandynawskich, wydawanych od 1900 roku czasopism "Sarsia" i "Ophelia". Ukazuje się 10 razy do roku. Zakres tematyczny artykułów obejmuje podstawowe i stosowane badania mórz i oceanów i zamieszkujących je organizmów, w tym: ekologię, sieci pokarmowe, funkcjonowanie ekosystamów, etologię, dynamikę bentosu i planktonu, bioróżnorodność, biogeografię, wpływ klimatu, biologię rozrodu i rozwoju, biologię środowiska, rybactwo, biologię ewolucyjną, filogenezę, systematykę, taksonomię, paleoekologię, filogeografię, mikrobiologię, wirusologię, fizjologię, dynamikę populacji i genetykę.

W 2017 roku jego wskaźnik cytowań wyniósł 0,901, co dawało mu 79 miejsce wśród czasopism hydrobiologicznych i 129 wśród ekologicznych. Pięcioletni wskaźnik cytowań wyniósł w 2017 roku 1,179.


The European Zoological Journal

The European Zoological Journal – włoskie, anglojęzyczne, recenzowane czasopismo naukowe otwartego dostępu publikujące w zakresie zoologii.

Czasopismo to wydawane jest przez Taylor & Francis we współpracy z Unione Zoologica Italiana. Ukazuje się od 1930 roku. W latach 1930–1995 wychodziło pod tytułem "Bollettino di Zoologia", w latach 1996–2016 jako kwartalnik pod tytułem "Italian Journal of Zoology". Od 2017 roku wychodzi pod obecnym tytułem i stosuje publikację ciągłą. Publikowane artykuły obejmują tematyką wszelkie aspekty podstawowej, porównawczej i stosowanej biologii zwierząt i pierwotniaków na molekularnym, komórkowym, tkankowych, narządowym, organizmalnym, populacyjnym i ekosystemowym poziomie organizacji.

W 2017 roku jego wskaźnik cytowań wyniósł 0,597.


Jo Min-ki

Jo Min-ki (ur. 5 listopada 1965 w Taebaeku, zm. 9 marca 2018 w Seulu) – południowokoreański aktor oraz fotograf.

Występował w telewizyjnym serialu "Miłość i ambicja", a także w takich produkcjach jak "Wschodnia część Edenu", "Queen Seondeok" i "Flames of Desire". Był fotografem, opublikował dwie książki i przeprowadził wystawy indywidualne. Pracował jako adiunkt na Uniwersytecie w Cheongju od 2010 roku. Został znaleziony martwy na podziemnym parkingu w Seulu 9 marca 2018 roku. Przyczyną śmierci było samobójstwo.


Bitcoin Cash

Bitcoin Cash (BCH) – kryptowaluta, która powstała 1 sierpnia 2017 roku po rozłamie głównego łańcucha Bitcoina. Rozłam ten nastąpił wskutek braku porozumienia w społeczności odnośnie do sposobu skalowania i dalszego rozwoju projektu Bitcoin.


Rajd Finlandii 1992

Rajd Finlandii 1992 ("42. 1000 Lakes Rally") – 42 Rajd Finlandii rozgrywany w Finlandii w dniach 27-30 sierpnia. Była to dziewiąta runda Rajdowych Mistrzostw Świata w roku 1992. Rajd został rozegrany na nawierzchni szutrowej. Bazą rajdu było miasto Laajavuori.


Andreas Scheuer

Andreas Scheuer (ur. 26 września 1974 w Pasawie) – niemiecki polityk, działacz Unii Chrześcijańsko-Społecznej (CSU) i jej sekretarz generalny, poseł do Bundestagu, od 2018 minister transportu.


Port lotniczy Raszt

Port lotniczy Raszt (IATA: RAS, ICAO: OIGG) – port lotniczy położony w mieście Raszt, w ostanie Gilan, w Iranie.


Jens Spahn

Jens Spahn (ur. 16 maja 1980 w Ahaus) – niemiecki polityk, działacz Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej (CDU), poseł do Bundestagu, od 2018 minister zdrowia.


Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny i św. Wojciecha w Sędzinach – modernistyczny katolicki kościół parafialny, znajdujący się we wsi Sędziny (powiat szamotulski, województwo wielkopolskie). Funkcjonuje przy nim parafia Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny i św. Wojciecha.

znajduje się w jednostce administracyjnej


Czwarty rząd Angeli Merkel

Czwarty rząd Angeli Merkel (niem. "Kabinett Merkel IV") – rząd niemiecki funkcjonujący od 14 marca 2018.

Gabinet zastąpił trzeci rząd Angeli Merkel. Został utworzony przez koalicję Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej (CDU) i Unii Chrześcijańsko-Społecznej (CSU) z Socjaldemokratyczną Partią Niemiec (SPD). Powstał po wyborach parlamentarnych w Niemczech z września 2017.

Początkowo chadecy prowadzili rozmowy koalicyjne z Zielonymi i liberałami, których celem był stworzenie tzw. koalicji jamajskiej. Zostały one zakończone 20 listopada 2017 niepowodzeniem na skutek wycofania się ostatniego z ugrupowań. W rozmowy zaangażował się prezydent Frank-Walter Steinmeier. 12 stycznia 2018 chadecy i socjaldemokraci zadeklarowali rozpoczęcie formalnych negocjacji. Dziewięć dni później specjalna konferencja SPD wyraziła zgodę na rozmowy z CDU/CSU. 7 lutego ogłoszono osiągnięcie porozumienia pozwalającego na powołanie nowego rządu. Zostało ono zatwierdzone w głosowaniu wśród członków SPD – 4 marca upubliczniono wyniki, zgodnie z którymi 66% biorących udział w głosowaniu zaaprobowało odnowienie wielkiej koalicji. 12 marca CDU, CSU i SPD podpisały porozumienie koalicyjne. Kilka dni wcześniej zakończono kompletowanie składu gabinetu.

14 marca 2018 Bundestag zatwierdził powołanie Angeli Merkel na urząd kanclerza. Następnie dokonano zaprzysiężenia członków jej rządu.


Hrvoje Vukčić Hrvatinić

Hrvoje Vukčić Hrvatinić (ur. ok. 1350, zm. 1416) – ban Dalmacji i Chorwacji, wojewoda Splitu, wielki wojewoda Bośni i książę regionu "Donji kraji".


Dom Chłopa

Dom Chłopa – hotel mieszczący się w Warszawie, przy placu Powstańców Warszawy, wybudowany w latach 1957–1962 według projektu Bohdana Pniewskiego. Jako jeden z najnowocześniejszych obiektów w stolicy przez lata przyciągał turystów, w szczególności ludność wiejską. Współautorką projektu jest Małgorzata Handzelewicz-Wacławkowa, a w realizacji budynku uczestniczyła architekt i pisarka Joanna Chmielewska.


Józef Kiczka

Józef Kiczka (ur. 23 lutego 1895 w Niedzieliskach, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.


Opistocelikaudia

Opistocelikaudia ("Opisthocoelicaudia") – rodzaj wymarłego dinozaura z grupy zauropodów, żyjącego w kredzie późnej na terenach współczesnej pustyni Gobi w Mongolii. Obejmuje jeden gatunek Opisthocoelicaudia skarzynskii. W dobrze zachowanym szkielecie brakuje tylko głowy i szyi, dzięki czemu opistocelikaudia należy do najlepiej poznanych zauropodów z kredy późnej. Ślady zębów na kościach wskazują, że zwłokami zwierzęcia żywiły się duże dinozaury mięsożerne, które być może oderwały brakujące szczątki. Szkielet wydobyli w 1965 polscy i mongolscy naukowcy. Dotychczas poznano jeszcze tylko dwa kolejne, znacznie mniej kompletne okazy, w tym część obręczy barkowej i fragmentaryczny ogon.

Jako względnie niewielki zauropod "Opisthocoelicaudia" mierzyła 11,4 m długości. Jak inne zauropody, cechowała się małą głową kończącą bardzo długą szyję oraz baryłowatym tułowiem wznoszącym się na czterech kolumnowatych kończynach. Nazwa rodzajowa "Opisthocoelicaudia" oznacza „ogon z tylnymi jamami”, odnosi się ona do niezwykłych, opistocelicznych proksymalnych kręgów ogonowych, wklęsłych na tylnych powierzchniach. Ta i inne cechy szkieletu mogły umożliwiać zwierzęciu stawanie na tylnych łapach.

"Opisthocoelicaudia", nazwana i opisana przez polską paleontolożkę Magdalenę Borsuk-Białynicką w 1977, została najpierw uznana za nowego członka rodziny kamarazaurów, od 1993 jednak widzi się w niej zaawansowanego ewolucyjnie przedstawiciela tytanozaurów. Jej dokładne pokrewieństwa w obrębie tej ostatniej grupy budzą spory; mogła być blisko spokrewniona z alamozaurem z Ameryki Północnej. Wszystkie jej skamieniałości pochodzą z formacji Nemegt. Formacja ta, choć bogata w skamieliny dinozaurów, dostarczyła pozostałości jeszcze tylko jednego zauropoda: nemegtozaura, znanego z pojedynczej czaszki. Jako że nie znaleziono czaszki opistocelikaudii, kilku badaczy zasugerowało, jakoby "Nemegtosaurus" i "Opisthocoelicaudia" reprezentowały to samo zwierzę. Odciski zauropodów z formacji Nemegt, w tym odciski skóry, można prawdopodobnie przypisać nemegtozaurowi lub opistocelikaudii, gdyż nic nie wiadomo o innych zauropodach tej formacji.


St. Petersburg Ska-Jazz Review

St. Petersburg Ska-Jazz Review – rosyjski zespół muzyczny grający muzykę z gatunku ska jazz. Został założony w 2001 roku jako poboczny projekt członków petersburskich zespołów Spitfire oraz Markscheider Kunst. Główną ideą stworzenia projektu muzycznego było nagrywanie jazzowych standardów w stylu takich piosenek jak "Sidewinder", "Corcovado", "More" czy "Four" w aranżacji skajazzowej.


Aesthetic Perfection

Aesthetic Perfection – amerykański zespół EBM i aggrotech założony w 2000 roku w Los Angeles przez frontmana i wokalistę Daniela Gravesa.


Astana TV

Astana TV – kazachska stacja telewizyjna nadająca programy o tematyce rozrywkowej i informacyjnej w języku kazachskim oraz rosyjskim. Pierwsza emisja programu odbyła się 1 marca 1993 roku. Główna siedziba stacji mieści się w Astanie.


Sylwester Trojanowski

Sylwester Trojanowski (ur. 31 grudnia 1891 w Jelitowie, pow. wrzesiński, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.


Viktoras Fiodorovas

Viktoras Fiodorovas (ur. 29 stycznia 1987 w Kiejdanach) – litewski polityk, poseł na Sejm Republiki Litewskiej.


Marszałek Józef Piłsudski na Kasztance

Marszałek Józef Piłsudski na Kasztance – powstały w 1933 obraz olejny autorstwa polskiego malarza batalisty Wojciecha Kossaka, portret konny marszałka Józefa Piłsudskiego.


Santa Maria de Porqueres

Santa Maria de Porqueres – kościół w stylu romańskim z XII wieku, znajdujący się w Porqueres, na zachodnim brzegu jeziora Banyoles, w Katalonii, w Hiszpanii. Budowla reprezentuje prawie idealny, typowy przykład budowy kościoła w Katalonii. Z tego powodu została ujęta 3 czerwca 1931 w randze "zabytków narodowych" państwa hiszpańskiego. Innym ważnym szczegółem jest wolnostojący "Comunidor", znajdujący się obok kościoła, po lewej stronie.


Jan Dobosz

Jan Dobosz (ur. 16 kwietnia 1943) – polski śpiewak operowy (baryton).

Jan Dobosz śpiewać rozpoczął w 1961 roku w Zespole Pieśni i Tańca „Śląsk” im. Stanisława Hadyny, gdzie występował jako solista do roku 1973. Równocześnie, w latach 1964–1967, kształcił swój głos u polskiej śpiewaczki Ady Sari.

Studia wokalne odbył w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach, uzyskując dyplom magistra sztuki w klasie prof. Heleny Łazarskiej w 1975 roku. Ukończył także kurs mistrzowski w Weimarze, u rosyjskiego barytona Pawła Lisicjana.

Będąc studentem, w 1973 roku, został solistą Opery Śląskiej w Bytomiu, gdzie pracował do roku 1977. W latach 1977–1983 występował w Teatrze Wielkim w Łodzi. Od 1982 roku współpracował z Teatrem Wielkim w Warszawie, gdzie był solistą przez ponad następnych 20 lat.

Występował gościnnie na wielu polskich scenach operowych oraz filharmonicznych, a także m.in. w Paryżu, Vichy, Berlinie, Dreźnie, Luksemburgu, Wiedniu (Opera Wiedeńska), Londynie, Brukseli, Tel Awiwie, Atenach, Moskwie, Wilnie, Lwowie.

Zaproszony przez Orkiestrę Symfoniczną BBC wziął udział w koncertowym wykonaniu „Króla Rogera” Karola Szymanowskiego w Londynie (partia tytułowa) (marzec 1990).

Dla Polskiego Radia dokonał nagrania partii Stacha w „Verbum nobile” Stanisława Moniuszki pod dyrekcją Bogusława Madeya.

W nagraniu na płytę winylową opery M. Musorgskiego „Borys Godunow” pod dyrekcją Roberta Satanowskiego zaśpiewał partię Szczełkałowa (1986).

Nagrana z jego udziałem opera „Halka” Stanisława Moniuszki uzyskała status złotej płyty.

Żonaty ze śpiewaczką operową (mezzosopran), dr hab. Krystyną Jaźwińską-Dobosz (profesor Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina).


Olimbos

Olimbos, Olimpos (, "Ólympos"), także Troodos (, "Tróodos"), Chionistra (, "Chionístra") – najwyższy szczyt pasma górskiego Trodos i zarazem najwyższy szczyt wyspy Cypr, którego wysokość wynosi 1951 m n.p.m..


Under the Bridge

Under the Bridge – rockowa piosenka zespołu Red Hot Chili Peppers pochodząca z albumu "Blood Sugar Sex Magik" wydanego w 1991 roku. Utwór jest balladą, nietypową dla funkowego brzmienia formacji RHCP.
Tekst piosenki wydaje się dość prosty, lecz ma on drugie dno. Anthony Kiedis napisał „Under the Bridge” uświadomiwszy sobie spustoszenie jakie czyni heroina wśród tych, których wciągnęła w nałóg. Znalazł się pośród nich gitarzysta RHCP Hillel Slovak, który zmarł po przedawkowaniu heroiny w wieku 26 lat. Sam Kiedis wcześniej również używał tego narkotyku. Most w piosence to przejście w parku MacArthura w Los Angeles, gdzie wokalista miał zaopatrywać się w narkotyki.


Izaak Bolesławski

Izaak Bolesławski, ros. Исаак Ефремович Болеславский (ur. 9 czerwca 1919 w Złotonoszy na Ukrainie, zm. 15 lutego 1977 w Mińsku) – ukraiński szachista i teoretyk szachowy, arcymistrz od 1950 roku.


Ona mnie nienawidzi

Ona mnie nienawidzi (ang. "She Hate Me") – film Spike’a Lee z 2004 roku, w którym w głównej roli wystąpiła m.in. Monica Bellucci. Akcja umieszczona jest w Nowym Jorku. W przeciwieństwie do innych filmów tego reżysera, on sam nie wziął w nim udziału.


Maria Burska-Przybora

Maria Burska-Przybora (ur. 8 sierpnia 1910 w Taszkencie, zm. 16 marca 2009 w Skolimowie) – polska śpiewaczka, sopran liryczny, społeczniczka.


HMS Malaya

HMS Malaya – pancernik typu "Queen Elizabeth" – drednotów brytyjskich. Okręt został nazwany od Federacji Stanów Malajskich, której rząd opłacił okręt. Uczestniczył w obu wojnach światowych.

Pancernik był budowany w stoczni W.G. Armstrong Whitworth and Company w High Walker (Newcastle upon Tyne) i został zwodowany w marcu 1915 roku. W czasie I wojny światowej walczył w ramach 5th Battle Squadron dowodzonego przez admirała Hugh Evan-Thomasa, w skład którego wchodziły inne okręty typu "Queen Elizabeth". 31 maja 1916 roku, okręt wziął udział w bitwie jutlandzkiej, podczas której został trafiony osiem razy, ale odniósł małe uszkodzenia.

W czasie II wojny światowej służył na Morzu Śródziemnym w roku 1940, eskortując konwoje i działając przeciwko flocie włoskiej, a później na Atlantyku. W przypadku konwoju SL 67, jego obecność spowodowała wycofanie się z ataku na konwój niemieckich pancerników „Scharnhorst” i „Gneisenau”, które wolały wycofać się niż ponieść ewentualne straty.

Okręt został uszkodzony przez torpedę wystrzeloną przez niemiecki okręt podwodny U-106 20 marca 1941 roku o godzinie 23.23. U-Boot wystrzelił dwie torpedy w kierunku cienia statku handlowego w warunkach nocnych, po lewej stronie konwoju SL-68, około 250 mil w kierunku zachód do północnego zachodu od Wysp Zielonego Przylądka. Kptlt Jurgen Oesten (odznaczony Krzyżem Rycerskim) usłyszał trafienia po 2 minutach i 37 sekundach oraz po 3 minutach i 35 sekundach. Jedna z torped trafiła pancernik „Malaya” (co spowodowało znaczne uszkodzenia), druga trafiła statek „Meerkerk”. Na skutek zalania niektórych przedziałów okręt przechylił się o siedem stopni, ale bezpiecznie dotarł do Trynidadu. Po tymczasowych naprawach popłynął do stoczni New York Navy Yard, gdzie został zadokowany na 4 miesiące.

9 lipca, pod dowództwem Cuthberta Coppingera R.N., pancernik opuścił Nowy Jork na próby i popłynął do Halifaxu na Nowej Szkocji, aby zapewnić eskortę ważnemu szybkiemu konwojowi. W logu pancernika „Malaya” w dniu 21 lipca 1941 roku zanotowano: „Załadowano pasażerów i materiały dla Zjednoczonego Królestwa. Wśród pasażerów jest generał-major R. H. Dewing, DSO (późniejszy szef wojsk na Dalekim Wschodzie), major W.E.H. Grylles z 15/19 Hussars i pan Cherry – amerykański cywil”. Alex H. Cherry był bankierem z Wall Street, który zgłosił się na ochotnika do Royal Navy (napisał później autobiografię).

W tym przejściu Atlantyku żaden ze statków nie został zatopiony i „Malaya” dotarł 28 lipca do Rosyth. Następnie eskortował konwoje z Wielkiej Brytanii na Maltę i do Kapsztadu do lata 1943 roku. „Malaya” został wycofany ze służby pod koniec 1944 roku i umieszczony w rezerwie. Służył jako okręt koszarowy dla młodych żołnierzy. Został sprzedany 20 lutego 1948 roku firmie Metal Industries i dotarł do Faslane 12 kwietnia w celu złomowania. Dzwon okrętowy można zobaczyć w East India Club w Londynie.


Sprycjan i Fantazjusz

Sprycjan i Fantazjusz (tytuł oryginału: "Spirou et Fantasio") – francusko-belgijska seria komiksowa stworzona w 1938 przez Roberta Veltera na potzreby czasopisma "Le Journal de Spirou" i ukazująca się do dziś zarówno na łamach czasopism, jak i w formie indywidualnych tomów nakładem wydawnictwa Dupuis. Po Velterze pracę nad komiksem kontynuowało wielu artystów.

Na polskim rynku seria zadebiutowała w 1998, gdy 39. tom serii, "Sprycjan i Fantazjusz w Nowym Jorku", opublikował w odcinkach miesięcznik "Świat Komiksu" wydawany przez Egmont Polska. W 2016 serię zaczęła wydawać po polsku oficyna Taurus Media w pojedynczych albumach i niechronologicznie począwszy od tomu "Australijska przygoda".


Jezioro Luterskie

Jezioro Luterskie – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Kolno, leżące na terenie Pojezierza Olsztyńskiego.

Jest jeziorem typu sielawowego. Morenowe jezioro rozciągające się z północnego wschodu na południowy zachód, o urozmaiconej linii brzegowej, z dużymi półkolistymi zatokami na północy i północnym zachodzie oraz wyspą w tej partii akwenu. W części północno-wschodniej przewężenie łączy jezioro Luterskie z trzecią zatoką, wyodrębnioną czasem jako jezioro Luterskie Małe. Jezioro Luterskie łączy się rowami z jeziorami Bierdawami i Kikitami, a z jego południowo-zachodniego końca wypływa rzeka Symsarna do jeziora Ławki. Wysokie i dość strome brzegi są od strony południowej porośnięte lasem, na pozostałych partiach brzegi niskie, gdzie dominują pola uprawne i łąki. Przy północno-wschodniej zatoce leży wieś Lutry, a przy południowej części wschodniego brzegu Kikity.

Jezioro jest obecnie dzierżawione przez Gospodarstwo Rybackie Olsztyn.


U nas w Auschwitzu

U nas w Auschwitzu – trzeci z kolei utwór ze zbioru opowiadań Pożegnanie z Marią Tadeusza Borowskiego.

Opowiadanie ma formę epistolarną; Tadeusz zwraca się w nim do swojej narzeczonej Marii, znajdującej się w tym czasie w obozie w Birkenau.

Przedstawia on ogólny zarys obozu Auschwitz-Birkenau. Autor opisuje życie codzienne oraz cierpienie, jakie spotyka więźniów. Mówi o warunkach panujących w obozie, o znieczuleniu na cierpienie ludzkie.

Jest to utwór podkreślający i uwypuklający despotyzm i tyranię hitlerowskich Niemiec. Śmierć ukazana jest jako codzienna i masowa.
Z drugiej strony, więźniowie są dumni z miejsca, gdzie przebywają. Tytuł to wypowiedź jednego z więźniów, pogardzającego innymi obozami zagłady.


Drżąc przed Bogiem

Drżąc przed Bogiem (ang. "Trembling before G-d", fr. "Ils tremblent devant Dieu", hebr. "לפניך ברעדה") – film dokumentalny w reżyserii Sandiego Simchy Dubowskiego z 2001 r. Film ukazuje ortodoksyjnych wyznawców judaizmu próbujących pogodzić swoją religijność z homoseksualną orientacją. Muzykę do filmu skomponował John Zorn i ukazała się ona w kolekcji Filmworks IX nakładem wydawnictwa Tzadik.


Czarny Drin

Czarny Drin ( – "Crn Drim", ) – rzeka w zachodniej Macedonii Północnej i północno-wschodniej Albanii, w zlewisku Morza Adriatyckiego. Długość – 177 km (56 km w Macedonii, 121 km w Albanii), powierzchnia zlewni – 11.967,5 km² (5254 km² w Macedonii, 6603,6 km² w Albanii, 109,9 km² w Grecji; łącznie ze zlewniami jezior Ochrydzkiego – 1205,5 km² i Prespa – 1046 km²), średni przepływ – 116 m³/s (w Kukës).

 – wypływa jako niewielka rzeka z północnego brzegu Jeziora Ochrydzkiego w mieście Struga, na wysokości 693 m n.p.m. Od 1962 odpływ jest regulowany i utrzymywany na poziomie 22 m³/s. Czarny Drin płynie na północny zachód między łańcuchami górskimi Jabłanica na zachodzie i Stogowo na wschodzie. Na odcinku macedońskim zasila trzy sztuczne zbiorniki wodne: "Głoboczica", "Szpilje" i "Debar", przy czym ten ostatni tworzy wspólnie ze swym największym dopływem – Radiką. Następnie Czarny Drin mija od zachodu miasto Debar i przecina granicę macedońsko-albańską.

Na terenie Albanii Czarny Drin również płynie przez góry, rozdzielając pasma Deszat, Korab i Szar Płanina na wschodzie od pasm Allaman, Zejë i Debë na zachodzie. Koło wsi Fushë Muhër rzeka skręca na północ. Na albańskim odcinku Czarnego Drinu istnieją trzy sztuczne zbiorniki wodne: "Fierze", "Koman" i "Zadeje". Koło miasta Kukës Czarny Drin łączy się z Białym Drinem, tworząc Drin – najdłuższą rzekę Albanii.

Czarny Drin otrzymuje liczne i stałe dopływy ze śniegów topniejących w górach otaczających jego dolinę, dzięki czemu jest rzeką stałą, a nawet zasobną w wodę. Po powstaniu łańcucha tam i zbiorników przepływ rzeki, wcześniej mocno uzależniony od nieregularnych opadów, bardzo się ustabilizował. Zbiorniki jednak mają głównie funkcję energetyczną; z elektrowni na Drinie i dopływach Albania uzyskuje 90% swej energii elektrycznej.

Do zlewni Czarnego Drinu należą również subzlewnie Jeziora Ochrydzkiego i jeziora Prespa – mimo że nie ma między nimi połączenia na powierzchni. Wody jeziora Prespa przesiąkają jednak pod gruntem przez wapienne skały pasma górskiego Galiczica oddzielającego jeziora.


Ofiklejda

Ofiklejda – dawny dęty blaszany instrument muzyczny.

Rozwój ofiklejdy związany jest bezpośrednio z próbą udoskonalenia serpentu. Wprowadzono w nim kilka klap dla dźwięków chromatycznych, a samemu instrumentowi nadano wygodniejszy kształt. Jako pierwszy od dawnej formy serpentu odstąpił w 1789 r. włoski muzyk o imieniu Reibo, osiadły w Lille, wprowadzając zagięcie rury typu fagotowego. Dodał on kilka klap i zmienił sposób wiercenia otworów. Ten tzw. ophibaryton (lub rosyjski fagot) nie był w stanie zastąpić oryginalnego serpentu, lecz stanowił pierwszy krok w kierunku stworzenia nowego instrumentu. W Londynie ok. 1800 r. Francuz Aleksander Firchot i Anglik Jan Astor, wynaleźli instrument podobny do ofiklejdy, a nazywany przez nich: „angielskim rogiem basowym”. Posiadał on kanał o średnicy równej średnicy serpentu, kształt przejął od fagotu i wyposażony został w szeroką czarę głosową oraz system klapowy. Ustnik z kociołkowatym kielichem umieszczony został w esowatej rurce zadęciowej. Pomimo pewnych niedoskonałości, w orkiestrach dętych wykorzystywany był do ok. 1830 r. A. Firchot niejednokrotnie udoskonalał ten instrument dając swym coraz lepszym instrumentom różne nazwy: bassecor, basse-trompette i sprzedając swój patent innym wynalazcom.
Około 1820 r. W. Streitwolf stworzył "Chromatisches Basshorn", który posiadał dwa otwory zamykane i dziesięć klap otwieranych, co umożliwiało jednakowo łatwą grę we wszystkich tonacjach.

Za twórcę i wynalazcę ofiklejdy uważa się Jeana Astre'a zwanego Halary. W związku z tendencją do tworzenia całych rodzin instrumentów klapowych, Halary skonstruował kilka większych rogów klapowych, które nazwał ofiklejdami (fr. "ophicléides"). Mimo swej nazwy ὄφις "ophis" – gr. "wąż" i κλείς "kleis" – gr. "klucz, klamra", instrument ten nie miał kształtu wężowatego, lecz fagotową formę rogu basowego.
Były trzy rodzaje ofiklejd: altowa, basowa i kontrabasowa. Kompozytorzy najczęściej wykorzystywali basową. Posiadała ona jedenaście klap i strojona była w trzech skalach C, B, As. Dysponowała skalą H1 - c². Kompozytorzy wykorzystywali ją dla zdwojenia głosu III puzonu.
W muzyce symfonicznej i operowej ofiklejdy użyli m.in.:

* Gaspare Spontini – w operze "Olympie" (1819 r.),
* Felix Mendelssohn-Bartholdy – w "Uwerturze do Snu nocy letniej" (1826 r.),
* Jacques Fromental Halévy - w operze "Le Juif errant" (1852 r.),
* Hector Berlioz - w "Requiem" (1837) r. – pięć ofiklejd, w "Symfonii fantastycznej" (1830 r.) – dwie ofiklejdy,
* Giacomo Meyerbeer - w operze "Robert Diabeł" (1831 r.),
* Gaetano Donizetti - w operze "Maria Padilla" (1841 r.),
a także Richard Wagner, Michaił Glinka i wielu innych kompozytorów.

Około 1848 r. w Niemczech skonstruowana została tuba, ofiklejda szybko wyszła z użycia. Istnieje teoria, że Adolphe Sax dodając klarnetowy ustnik przekształcił ofiklejdę w saksofon. Jednakże we Francji ofiklejda, mając tam głębsze korzenie, wykorzystywana była do końca XIX wieku. W paryskiej operze ofiklejda używana była do 1874 r.


Joyce Hatto

Joyce Hatto (ur. 5 września 1928, zm. 30 czerwca 2006) – brytyjska pianistka.

W latach 50. XX wieku koncertowała w Wielkiej Brytanii, jednak bez większego powodzenia. Później wykonywała zawód nauczycielki muzyki. W 1971 powróciła na scenę, grając m.in. repertuar Liszta. 7 lipca 1976 przerwała koncertowanie, tłumacząc je zaawansowaną chorobą nowotworową (jak ustaliła dziennikarka "The Independent", Jessica Duchan, raka jajników zdiagnozowano u niej dopiero na początku lat 90.). W 1989 zaczęły się ukazywać płyty artystki, nagrywane w studiu i wytwórni Concert Artist Records, prowadzonej przez jej męża Williama Barrington-Coupe'a. W nagraniach miały uczestniczyć mało znane orkiestry oraz dyrygenci. Nagrania mimo limitowanych ilości zyskiwały znakomite recenzje krytyków oraz popularność wśród słuchaczy. Łącznie ukazały się 103 płyty.

Hatto wykonywała między innymi kompozycje Brahmsa, Chopina, Liszta i Rachmaninowa. Zmarła 30 czerwca 2006.

W 2007 r. brytyjski miesięcznik muzyczny "Grammophone", powołując się na ekspertyzy firmy Pristine Audio, ujawnił, że część nagrań pochodzących z okresu choroby artystki jest plagiatem. Na podstawie porównań ustalono, iż jedno z nagrań należało nie do Joyce Hatto, ale Laszlo Simona, a co najmniej kilka innych zostało zmiksowanych z nagraniami Władimira Aszkenazy'ego, Yefima Bronfmana i Eugene'a Indjica. Do plagiatu przyznał się mąż artystki, tłumacząc, iż chciał ukryć momenty cierpienia pianistki z bólu. Szef magazynu "Grammophone", James Inverne określił fałszerstwo jako największy skandal w historii fonografii w zakresie muzyki poważnej. Zidentyfikowano blisko 66 plagiatów na 20 płytach.


Hrabia Carlisle

== Informacje ogólne ==
Rodzina Howardów, która posiada łącznie 4 dziedziczne tytuły arystokratyczne i jest nazywana "Drugą Rodziną Anglii", najbardziej prominentną zaraz po dynastii Windsorów. Howardowie odegrali ogromną rolę w historii katolicyzmu w Anglii, szczególnie po reformacji.

Król Edward I i królowa Małgorzata Francuska są przodkami rodziny Howardów. Howardowie są spokrewnieni z dwiema żonami króla Henryka VIII, Katarzyną Howard i jej kuzynką Anną Boleyn, matką królowej Elżbiety I. Poszczególne gałęzie rodu Howardów posiadają następujące tytuły parowskie:
* Książę Norfolk ("ang. Duke of Norfolk")
* Hrabia Suffolk ("ang. Earl of Suffolk")
* Hrabia Carlisle ("ang. Earl of Carlisle")
* Hrabia Effingham ("ang. Earl of Effingham")


Stadion Doha

Stadion Doha (hebr.: אצטדיון דוחא, ar.: ستاد الدوحة), stadion na którym swoje mecze rozgrywa drużyna Bene Sachnin.

Położony w małym galilejskim mieście Sachnin. Stadion został zbudowany ze środków rządu Izraela i Katarskiego Komitetu Olimpijskiego.
Izraelskie zasady dotyczące pojemności stadionu na którym rozgrywane są spotkanie pierwszoligowe mówią, że obiekt musi posiadać minimalnie 6000 miejsc, dlatego zarząd klubu Bene Sachnin planuje jego rozbudowę do 15 000 miejsc.


Zaburzenie konwersyjne

Zaburzenie konwersyjne – kategoria diagnostyczna wykorzystywana w niektórych psychiatrycznych systemach klasyfikacyjnych. Stosowana jest do opisu pacjentów prezentujących objawy neurologiczne, takie jak np. niedoczulica, niedowidzenie, paraliż lub drgawki, u których podstaw nie leżą żadne organiczne przyczyny. Zaburzenia te wywołują u chorego znaczne cierpienie, a ich początek można powiązać z urazem psychicznym z przeszłości. Może on wpłynąć zarówno na zdrowie psychiczne pacjenta, jak i na przebieg innej istniejącej już choroby psychicznej, np. depresji. Zaburzenie konwersyjne w DSM-5 stało się podtypem nowej grupy zaburzeń – zaburzeń pod postacią czynnościowych objawów neurologicznych, jednak w odróżnieniu od pozostałych zaburzeń tej kategorii, do rozpoznania konieczny jest wpływ czynnika psychicznego. ICD-10 z kolei traktuje zaburzenie konwersyjne jako synonim zaburzeń dysocjacyjnych.

Pierwsze opisy chorób, które można identyfikować jako zaburzenie konwersyjne pochodzą ze starożytnego Egiptu. Dawniej były diagnozowane jako histeria. Koncepcja zaburzenia konwersyjnego pochodzi z końca XIX wieku, gdy neurolodzy Jean-Martin Charcot i Sigmund Freud oraz psycholog Pierre Janet podjęli się badań nad histerią. Przed rozpoczęciem badań, ludzie z histerią często byli posądzani o symulowanie. Samo pojęcie "konwersja" wzięło się z Freudowskiej teorii, że lęk jest "konwertowany" na fizyczne dolegliwości.