Dmitrij Zaikin

Dmitrij Aleksiejewicz Zaikin, ros. Дмитрий Алексеевич Заикин (ur. 29 kwietnia 1932 w Jekaterinowce w obwodzie rostowskim, zm. 20 października 2013), radziecki pilot wojskowy, członek pierwszego oddziału kosmonautów ZSRR (WWS 1).

Zaikin w 1955 ukończył szkołę lotniczą, a później pełnił służbę w jednostkach lotnictwa. 25 marca 1960 wybrano go do pierwszego oddziału kosmonautów radzieckich WWS 1. Przeszedł pełny kurs przygotowawczy do lotów na statkach kosmicznych Wostok i Woschod.
Po zakończeniu kursu 3 kwietnia 1961 pomyślnie zdał egzamin. 16 grudnia 1961 zaliczony został do kosmonautów.

Należał do grupy, którą przygotowywano do lotów na statkach kosmicznych Wostok 7, 8, 9 i 10. Loty jednak zostały anulowane z uwagi na wcześniejsze zakończenie tego programu.

Był dublerem Pawła Bielajewa, dowódcy statku Woschod 2. Funkcję tę powierzono mu po tym, jak zachorował Wiktor Gorbatko, który wcześniej był mianowany do roli dublera.
Później wspólnie z Aleksandrem Matinczenką trenował w rezerwowej załodze zaplanowanego na początek 1967 lotu statku kosmicznego Woschod 6. Lot odwołano z powodu skrócenia całego programu do zaledwie dwóch wypraw.Przygotowywał się również do lotów na statkach typu Sojuz. Miał dowodzić jednym z pierwszych statków tego typu.

15 grudnia 1968 Dmitrij Zaikin otrzymał dyplom Akademii Technicznej im. Żukowskiego.

25 października 1969 wykluczono go z oddziału na skutek orzeczenia komisji lekarskiej, która wykryła u niego chorobę wrzodową. Po wyłączeniu z przygotowań do lotów kosmicznych Zaikin kontynuował pracę w Centrum Przygotowań Kosmonautów. Został głównym instruktorem przygotowania kosmonautów w zakresie prowadzenia eksperymentów technologicznych podczas misji orbitalnych. W 1996 odszedł na emeryturę.


Attila Grószpéter

Attila Grószpéter (ur. 9 czerwca 1960 w Hódmezővásárhely) – węgierski szachista, arcymistrz od 1986 roku.


Chmielnica

Chmielnica (słow. "Chmeľnica", niem. "Hobgarten", węg. "Komlóskert") – wieś (obec) na Słowacji, w powiecie Lubowla, w kraju preszowskim.

Rejon ten znajdował się w granicach ziemi sądeckiej do początków XIV w. Później, na kilkadziesiąt lat, został zajęty przez Węgry, a w 1412 wraz z sąsiednimi miejscowości przedmiotem tzw. zastawu spiskiego i przyłączony do Polski. Znajdował się w jej granicach do 1772 (faktycznie do 1769), kiedy to został zajęty przez Austrię i włączony do Węgier.

Powstanie wsi datowane jest na 2. połowę XIII wieku. Pierwsza wzmianka o wsi – "Hofgarten" – pojawiła się w 1315. . W XVII i XVIII wieku używano nieco zmienionej nazwy – "Hopfengarten" lub "Hopgarten" w związku z uprawami chmielu (chmiel po niemiecku – "Hopfen"). Później spotykana jest również nazwa "Hobgarten" i "Hophengart".

Od 1903 roku oficjalną nazwą było węgierskie "Komlóskert" (komló = Hopfen = chmiel, kert = Garten = ogród). Słowacy do 1927 używali nazwy "Hopgart", w latach 1927–1948 "Hobgart". Dopiero od 1948 przyjęto dzisiejszą nazwę.

Miejscowi Niemcy w okresie I Republiki Czechosłowackiej stanowili 80–90% mieszkańców. W przeciwieństwie do większości pozostałych Niemców karpackich uniknęli wywiezienia po II wojnie światowej, gdyż zostali odpowiednio wcześnie ostrzeżeni i ukrywali się w lasach w czasie przeprowadzania operacji wysiedleńczej, a później niemal wszyscy zadeklarowali narodowość słowacką.

Obecna Chmielnica jest miejscowością, która jako jedyna na Słowacji zachowała niemiecki charakter etniczny, charakterystyczny dla wielu miast spiskich. Wśród mieszkańców około 90% jest pochodzenia niemieckiego, choć według spisu z 2001 jedynie 11,71% zadeklarowało taką narodowość, przy 87,2% Słowaków, po 0,22% Polaków i Czechów oraz 0,11% Rusinów. 96,5% populacji było wyznania rzymskokatolickiego, 2,63% greckokatolickiego, a 0,11% protestanckiego. Według spisu z 2011 roku liczba osób deklarujących się jako Niemcy wzrosła do 19,45%, a osób używających niemieckiego jako ojczystego wyniosła 25,6%.

31 grudnia 2011 w Chmielnicy mieszkało 959 osób, w tym 472 mężczyzn i 487 kobiet.

znajduje się w jednostce administracyjnej


Grocka

Grocka (cyr. Гроцка) – miasto w Serbii, w mieście Belgrad, siedziba gminy miejskiej Grocka. W 2011 roku liczyło 8441 mieszkańców.


Tanga

Tanga – miasto we wschodniej części Tanzanii, nad Oceanem Indyjskim; stolica regionu Tanga; 246 tys. mieszkańców (2006); przemysł spożywczy, włókienniczy, drzewny; port morski obsługujący ok. 30% obrotów towarowych kraju; wywóz głównie produktów rolnych; port lotniczy Tanga; połączenie kolejowe z Dar es Salaam i Arusza.

W czasie I wojny światowej odbyła się tu bitwa, w której wojska niemieckie rozbiły ośmiokrotnie liczniejszy korpus brytyjski.


Sekretarz wojny Stanów Zjednoczonych

Sekretarz wojny Stanów Zjednoczonych () – stanowisko w gabinecie prezydenta Stanów Zjednoczonych.

Stanowisko to zostało utworzone 12 września 1789 roku, podczas prezydentury George’a Washingtona. Sekretarz wojny stał na czele Departamentu Wojny. Początkowo odpowiadał za wszystkie siły zbrojne Stanów Zjednoczonych. W 1798 roku utworzono nowe stanowisko sekretarza marynarki wojennej, wyjmując siły morskie z kompetencji sekretarza wojny. W 1947 roku oba departamenty zostały połączone w Departament Obrony Stanów Zjednoczonych.


Kasr Amra

Kasr Amra (arab. قصر عمرة) – jeden z pustynnych zamków we wschodniej Jordanii. Zamek został wybudowany w pierwszej połowie VIII wieku (prawdopodobnie pomiędzy rokiem 711 a 715) przez kalifa Al-Walida I z dynastii Umajjadów. W czasach tych rosła dominacja tej dynastii na terenie dzisiejszej Jordanii. Zamek jest jednym z najważniejszych przykładów wczesnej architektury islamu.

Choć z wyglądu Kasr Amra przypomina budowlę obronną, podobnie jak pozostałe „zamki pustynne”, Amra był miejscem wypoczynku. Zamki budowane w oazach lub ich najbliższym otoczeniu służyły jako miejsca wypadowe dla uczestników polowań. Mogły być także ośrodkami gospodarstw rolnych.

Kasr Amra jest budowlą o skromnych rozmiarach w porównaniu z innymi „zamkami pustynnymi”. Jednak w 1985 roku został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO ze względu na niezwykłe freski zdobiące jego wnętrze.

Pierwotnie zamek był większy niż obecnie, miał twierdzę z wewnętrznym dziedzińcem po którym zachowały się jedynie fundamenty oraz ogrody z fontanną, do której doprowadzano wodę za pomocą koła wodnego. Do dzisiaj zachowały się w dobrym stanie dwa budynki z piaskowca mieszczące niegdyś salę audiencyjną oraz łaźnie. Sala audiencyjna pokryta jest sklepieniem beczkowym i podzielona na trzy nawy. Dwie z nich kończyły się alkowami, zaś w nawie środkowe stał tron.

Dziś Kasr Amra jest w gorszym stanie niż pozostałe „zamki pustynne”. Podjęte zostały jednak prace restauracyjne mające na celu usunięcie graffiti pokrywających część bezcennych fresków.


Karabiny Avalonu

Karabiny Avalonu () – drugi tom cyklu fantasy "Kroniki Amberu" autorstwa Rogera Zelazny’ego, wydany pierwotnie w 1972 roku. W Polsce po raz pierwszy wydany został w 1989 roku, w przekładzie Piotra Cholewy, w jednej książce razem z tomem "Dziewięciu książąt Amberu". "Karabiny Avalonu", to bezpośrednia kontynuacja pierwszej części cyklu.


OU812

OU812 – ósmy album amerykańskiej grupy muzycznej Van Halen. Wydany został 24 maja 1988 roku.


Flaga Mołdawskiej SRR

Flaga Mołdawskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej w opisanej wersji została przyjęta 31 stycznia 1952 r.

Dominującym kolorem flagi była czerwień – barwa flagi ZSRR. Kolor ten od czasów Komuny Paryskiej był symbolem ruchu komunistycznego i robotniczego, jako nawiązanie do przelanej przez robotników krwi.Pomiędzy dwoma pasami czerwonym biegł pas barwy zielonej, którego szerokość wynosiła 1/4 flagi.

Flaga w lewym górnym rogu zawierała wizerunek złotego sierpa i młota oraz umieszczoną nad nimi czerwoną pięcioramienna gwiazdę w złotym obramowaniu. Sierp i młot symbolizowały sojusz robotniczo-chłopski, a czerwona gwiazda – przyszłe, spodziewane zwycięstwo komunizmu we wszystkich pięciu częściach świata. Ponadto przez takie umieszczenie symboli flaga nawiązywała graficznie do flagi ZSRR.
Proporcje flagi wynosiły 2:1

Po uzyskaniu przez Mołdawię niepodległości zaniechano używania opisanej flagi, jako symbolu zniewolenia i komunizmu, a jako sztandar kraju przyjęto flagę Rumunii, na której dla odróżnienia umieszczono mołdawski herb.

Flaga Mołdawskiej SRR została z kolei przyjęta jako oficjalny symbol separatystycznej Naddniestrzańskiej Republiki Mołdawii.


Grzegorz Masternak

Grzegorz Masternak (ur. 2 kwietnia 1970 w Mysłowicach) – polski szachista, mistrz międzynarodowy od 1996 roku, sędzia szachowy pierwszej klasy.


Ikaria XB 1

Ikaria XB 1 (czes. "Ikarie XB 1") – czechosłowacki film fantastycznonaukowy z 1963 roku w reżyserii Jindřicha Poláka, oparty swoimi wątkami na powieści Stanisława Lema "Obłok Magellana", co jednak nie jest wspomniane w napisach końcowych filmu.


Leszek Węglarz

Leszek Węglarz (ur. 10 kwietnia 1966 w Kaliszu) – polski szachista, mistrz międzynarodowy od 2003 roku.


John George Haigh

John George Haigh (ur. 24 lipca 1909, zm. 10 sierpnia 1949) – brytyjski seryjny morderca działający w latach 40. XX wieku.

Udowodniono mu zamordowanie sześciu ludzi, chociaż twierdził, że ofiar było dziewięć. Ciała zamordowanych rozpuszczał w kwasie siarkowym (stąd przydomek "Acid Bath Murderer") a następnie fałszował dokumenty własnościowe ich posesji i sprzedawał je za znaczne sumy pieniędzy. Działał w przekonaniu, że policja potrzebuje ciała ofiary, by móc skazać oskarżonego. W konsekwencji popełnionych zbrodni został skazany na śmierć przez powieszenie. Wyrok wykonał Albert Pierrepoint 10 sierpnia 1949.


Jacques Dugé de Bernonville

Jacques Dugé de Bernonville (ur. 20 grudnia 1897 r. w Paryżu, zm. 26 kwietnia 1972 r. w Brazylii) – książę, członek skrajnie prawicowej organizacji La Cagoule w okresie międzywojennym, wysoki oficer policji we Francji Vichy podczas II wojny światowej.

Pochodził z arystokratycznej rodziny. Był wychowywany przez jezuitów. Wstąpił do nielegalnej organizacji terrorystycznej La Cagoule. W 1938 r. został z tego powodu aresztowany na kilka miesięcy, ale w sytuacji nie udowodnienia winy wypuszczono go na wolność.

Po najeździe Niemiec i kapitulacji Francji w czerwcu 1940 r., poparł marszałka Philippe’a Petaina i Francję Vichy. Został wysokim oficerem policji, a następnie wstąpił do Milicji Francuskiej Josepha Darnanda. Odpowiadał za schwytanie wielu członków ruchu oporu, z których większość zabito. Współpracował z Klausem Barbie we wprowadzaniu antysemickich przepisów i nadzorowaniu deportacji francuskich Żydów do hitlerowskich obozów koncentracyjnych. W maju 1943 r. współzakładał w Bordeaux wraz z mjr. André Besson-Rappem kolaboracyjną formację zbrojną pod nazwą Frankijski Korpus Francuski (Le Corps Franc Français).

Po wyzwoleniu Francji przez wojska alianckie w sierpniu 1944 r., został oskarżony o zbrodnie wojenne, ale udało mu się zbiec w 1946 r. do USA. W tej sytuacji trybunał wojskowy w Tuluzie skazał go zaocznie na karę śmierci. Jacques Dugé de Bernonville poprzez Nowy Jork dostał się do Quebecu. Według części historyków pomógł mu duchowny katolicki Lionel Groulx. W Kanadzie do 1948 r. działał wśród nacjonalistów z Quebecu. Kiedy władze imigracyjne dowiedziały się o jego wojennej przeszłości, wszczęły procedurę deportowania go do Francji. W jego obronie w 1950 r. wystąpiły 143 osobistości z Quebecu, wysyłając petycję do rządu. Jednakże to nie pomogło, wobec czego J. Dugé de Bernonville wyjechał do Brazylii, gdzie zamieszkał w Rio de Janeiro. W 1954 r. władze francuskie wytropiły go, ale w sytuacji braku umowy o ekstradycję z Brazylią zrezygnowały z niej w 1957 r. Jacques Dugé de Bernonville został zabity w 1972 r. przez służącego jego syna.


Urban Cookie Collective

Urban Cookie Collective – brytyjska grupa eurodance założona w 1993 w Manchesterze. Członkami grupy byli: Rohan Heath (klawiszowiec), Diane Charlemagne (wokalistka) oraz raperzy: Simon Bentall i Peter Samson. zespół najbardziej jest znany z singla "The Key-The Secret".


Reprezentacja Rosji w piłce siatkowej mężczyzn – zespół siatkarski, biorący udział w imieniu Rosji w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo rosyjskie.

Siatkarska drużyna Rosji jest oficjalnym sukcesorem tradycji reprezentacji ZSRR oraz Wspólnoty Niepodległych Państw.


Fosforylaza glikogenu

Fosforylaza glikogenu – enzym klasy transferaz (EC 2.4.1.1) katalizujący odłączanie cząsteczek glukozy (w postaci glukozo-1-fosforanu) od łańcucha glikogenu w procesie fosforolizy, co stanowi pierwszy etap glikogenolizy. Reakcja ta nazywa się fosfolitycznym rozszczepieniem glikogenu i jest korzystna energetycznie, gdyż związek ten wchodząc w przemiany glikolityczne nie musi być ufosforylowany, tym samym nie zużywa cząsteczki ATP. Fosforylaza glikogenu może usuwać tylko te reszty glukozy, które są oddalone od miejsca rozgałęzienia o więcej niż cztery reszty glukozy. Działa ona do chwili, gdy produktem końcowym jest cząsteczka zbudowana z ośmiu glukoz.

Reakcja przebiega w sposób stereospecyficzny z retencją konfiguracji α na anomerycznym atomie węgla oszczepianej cząsteczki glukozy:

Fosforylaza glikogenu występuje w ludzkim organizmie w trzech różnych formach, które z języka angielskiego otrzymały nazwy tych części ciała, w których zostały wytworzone: wątrobowa – PYGL ("liver"), mięśniowa – PYGM ("muscle") i sercowo-mózgowa – PYGB ("brain/heart"). U ludzi gen kodujący PYGM położony jest na chromosomie 11, PYGL – na chromosomie 14, a PYGB – na chromosomie 20. Mutacje w genach kodujących fosforylazy glikogenu mogą powodować choroby spichrzeniowe glikogenu typu V (choroba McArdle’a) i typu VI (choroba Hersa).

Przy zawale serca dochodzi do podwyższenia poziomu PYGB. Enzym ten przechodzi bezpośrednio do układu krążenia i jest bardzo szybko obecny w wysokim stężeniu. Pierwsze badania kliniczne wykazują bardzo wysokie stężenie PYGB we krwi już w pierwszej godzinie po wystąpieniu bólu w klatce piersiowej. Stwierdzenie podwyższonego poziomu PYGB jest bardzo szybką i pewną metodą diagnozy zawału serca.


SS Liberté

SS Liberté (pierwotnie SS Europa) – francuski turbinowy statek pasażerski armatora "Compagnie Générale Transatlantique" zbudowany w roku 1929 przez niemiecką stocznię Blohm & Voss w Hamburgu dla niemieckiego armatora NDL. Wodowanie statku nastąpiło 15 sierpnia 1928 roku. Wiosną 1929 roku na prawie gotowym statku podczas prac wyposażeniowych wybuchł pożar (z przyczyn nieustalonych do dnia dzisiejszego). Odbudowa statku i remont zalanych turbin trwały 11 miesięcy. W pierwszy rejs próbny statek wyruszył dopiero 22 lutego 1930 roku a do służby weszła 19 marca 1930.


Samy Naceri

Samy Naceri, właściwie Saïd Naceri (ur. 2 lipca 1961 w Paryżu) – francuski aktor i producent filmowy pochodzenia algierskiego, występował w roli Daniela Moralesa, marsylskiego taksówkarza z kultowej serii Luca Bessona "Taxi".


Czasopis

Czasopis (biał. "Часопіс") – wychodzący od 1990 roku białoruski miesięcznik społeczno-kulturalny, wydawany w Białymstoku w języku polskim i białoruskim przez Stowarzyszenie Dziennikarzy Białoruskich. Redaktorem naczelnym jest Jerzy Chmielewski. Pismo dofinansowywane jest przez Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji.

Magazyn porusza kwestie istotne dla mniejszości białoruskiej zamieszkującej w Polsce. Publikuje reportaże, teksty literackie, historyczne i aktualności na temat życia mniejszości na Podlasiu, w Polsce i na Białorusi. Do stałych felietonistów miesięcznika należy m.in. Janusz Korbel i Tamara Bołdak-Janowska.

Redakcja mieści się w Białymstoku, przy ulicy Lipowej 4.


Reaktor chłodzony gazem

Reaktor chłodzony gazem (ang. "gas cooled reactor", GCR; "advanced gas cooled reactor", AGR) — rodzaj reaktora jądrowego, w którym czynnikiem chłodzącym jest gaz (dwutlenek węgla, hel, powietrze), a rolę moderatora spełnia grafit.

Pierwszą generację reaktorów gazowych stanowiły brytyjskie Magnox i francuskie UNGG. Ponieważ nie odniosły one spodziewanego sukcesu eksportowego, obecnie są wycofywane z użycia. W Wielkiej Brytanii zostały wyparte przez reaktory AGR, tj. reaktory gazowe II generacji, a we Francji zastąpiły je reaktory wodne ciśnieniowe (PWR).


Kościół Świętego Krzyża w Lublinie

Kościół Świętego Krzyża w Lublinie (kościół akademicki KUL) − rzymskokatolicki kościół pod wezwaniem Świętego Krzyża przy ulicy Idziego Radziszewskiego 7 w Lublinie, w archidiecezji lubelskiej. Pierwotny kościół powstał według legendy w 1434, kiedy to gdański kupiec Henryk próbował ukraść lubelską relikwię drzewa Krzyża Świętego z kościoła oo. dominikanów. Pod osłoną nocy chciał wywieźć relikwię z miasta, ale już poza murami woły stanęły i nie chciały dalej ciągnąć wozu. Przerażony Henryk zawrócił do miasta, oddał relikwię, a następnie ufundował w miejscu cudownego zdarzenia drewniany kościół. Pierwotny kościół istniał do początku XVII wieku, kiedy to rajcy Lublina zapragnęli utworzyć w dużym już wówczas mieście drugą parafię, w związku z czym na miejscu starego drewnianego kościoła św. Krzyża wystawili nowy, murowany. Do utworzenia drugiej parafii w Lublinie wówczas nie doszło, w zamian za to powiększono stan osobowy duchowieństwa lubelskiej fary św. Michała, a kościół św. Krzyża pod koniec XVII wieku został przejęty przez dominikanów-obserwantów, którzy wybudowali przy nim klasztor. Zakonnicy przebywali w tym miejscu do III rozbioru Polski, po którym rząd austriacki skasował "nieużyteczne" klasztory (pozostawiając tylko te, które np. prowadziły działalność szkolną, jak pijarzy). Lubelski klasztor dominikanów obserwantów zamieniono na koszary, rozbudowując go znacznie. Koszary tzw. Świętokrzyskie (od wezwania kościoła) mieściły się w nim do pocz. lat 20. XX wieku, kiedy to budynki oddano w użytkowanie nowo powstałemu Uniwersytetowi Lubelskiemu (obecnie KUL), który mieści się tam do dziś. W latach międzywojennych budynki zespołu, zwłaszcza kościół, zostały odnowione i częściowo przebudowane pod kierunkiem i według projektów Mariana Lalewicza.


Evolution Studios

Evolution Studios Ltd. – brytyjski producent gier komputerowych. Firma została założona w 1999 roku przez Martina Kenwrighta i Iana Hetheringtona.

Jednostką zależną Evolution Studios było Bigbig Studios.


SMS Szent István

SMS Szent István – austro-węgierski pancernik (drednot) typu "Tegetthoff", jedyny operujący z węgierskich portów Cesarstwa. Węgry uzyskały ten pancernik w ramach umowy o finansowaniu innych pancerników tego typu. Okręt został nazwany od pierwszego króla Węgier Stefana I Świętego - ("Szent István" w języku węgierskim).

Pancernik został zbudowany w Fiume (obecnie Rijeka w Chorwacji), w jedynej dużej węgierskiej stoczni i został przyjęty do służby w 1915. Budowa na Węgrzech spowodowała duże koszty, ponieważ dotychczas stocznia w Rijece budowała jedynie stosunkowo małe okręty i z tego powodu sama musiała zostać przebudowana.

Okręt różnił się od swoich siostrzanych okrętów tym, że miał platformę zbudowaną naokoło przedniego komina, która ciągnęła się od mostka do drugiego komina. Na platformie zainstalowano kilka reflektorów poszukiwawczych. Inną różnicą w projekcie było zmodyfikowanie wylotów wentylatorów w pobliżu masztu głównego. Okręt także (jako jedyny tego typu) nie był wyposażony w sieci przeciwtorpedowe.
Okręt większość służby spędził w porcie w Pula. Został trafiony przez dwie torpedy wystrzelone z wyrzutni Drzewieckiego włoskiego kutra torpedowego MAS-15 10 czerwca 1918, w czasie rejsu na Morzu Adriatyckim (w czasie nieudanej próby przerwania blokady Cieśniny Otranto). Szybko przewrócił się na burtę i zatonął z powodu błędów w projekcie pancerników: małej wyporności i wysokiego środka ciężkości, który był spowodowany znaczną wagą 12 dział kalibru 305 mm. Jedynie 89 marynarzy utonęło, częściowo z tego powodu, że każdy marynarz w Austro-Węgierskiej Marynarce Wojennej musiał umieć pływać zanim mógł być wyznaczony do służby frontowej.

"Szent István" jest pierwszym dużym okrętem wojennym (i jednym z trzech pancerników), których zatopienie zostało sfilmowane (dwa pozostałe to HMS "Barham" i USS "Arizona"). Film z zatopienia okrętu był używany do zdobywania pieniędzy na Czerwony Krzyż.


William Hunter

William Hunter (ur. 23 maja 1718, zm. 30 marca 1783) – szkocki lekarz fizjolog, chirurg, położnik, brat Johna Huntera. W 1768 został profesorem anatomii w Royal Academy of Arts. Był zwolennikiem porodu naturalnego i sporadycznie używał do tego celu kleszczy. Jego zbiory preparatów anatomicznych przekazano do uniwersytetu w Glasgow. Głównym dziełem Huntera był atlas "The Anatomy of the Human Gravid Uterus" (1774).


Port lotniczy Chmielnicki

Port lotniczy Chmielnicki (ukr.: "Аеропорт „Хмельницький”", ang.: "Khmelnytskyi Airport", kod IATA: HMJ, kod ICAO: UKLH) – port lotniczy w Chmielnickim, na Ukrainie.

Obsługuje tylko małe linie lotnicze.


Bukolandia

Bukolandia – polski serial animowany w reżyserii Leszka Gałysza.

Postaci:
* Tota (Elżbieta Jędrzejewska)
* Zembula (Lucyna Malec)
* Wiedziorek (Piotr Gąsowski)
* Elizad (Stefan Każuro)
* Bulber (Marcin Kudełka)


Mychajło Sadowski

Mychajło Sadowski, ukr. Михайло Вікентійович Садовський (ur. 29 lipca 1887 r. w Kijowie, zm. 29 grudnia 1967 r. w Toronto) – ukraiński wojskowy, pułkownik Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej, minister spraw zagranicznych w emigracyjnym rządzie ukraińskim w okresie powojennym.

W 1912 r. ukończył szkołę junkrów piechoty w Kijowie. W latach 1914-1917 walczył w armii rosyjskiej podczas I wojny światowej. Po rewolucji lutowej i upadku caratu związał się z ukraińskimi środowiskami niepodległościowymi. W 1918 r. wszedł w skład sztabu generalnego Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej. W listopadzie 1920 r. został internowany wraz z żołnierzami Armii URL w Polsce. Współzałożyciel i członek zarządu Ukraińskiego Towarzystwa Wojskowo-Historycznego w Warszawie, w 1939 jego prezes. Redaktor naczelny rocznika "За Державність" wydawanego w Kaliszu i Warszawie. Należał do najbliższych współpracowników prezydenta URL Andrija Liwyckiego.

Po kapitulacji Warszawy wraz z prezydentem Liwyckim przeniósł się do Berlina, gdzie przebywał przez cały okres II wojny światowej. Od 1945 przebywał w Kanadzie, gdzie w Toronto utworzył w 1947 Ukraiński Instytut Wojskowo-Historyczny, wznowił edycję "За Державність" i zorganizował muzeum wojska ukraińskiego. Przez Rząd Ukraińskiej Republiki Ludowej na Emigracji awansowany do stopnia generała-chorążego. Zmarł w Toronto.

За Державність


Diery

Diery – zespół głębokich dolin o charakterze skalnych wąwozów w Krywańskiej części Małej Fatry na Słowacji. Położony jest pomiędzy masywami Małego i Wielkiego Rozsutca oraz Bobotów. Nazwa w języku słowackim oznacza "dziury", co dobrze oddaje charakter tych obiektów.

System wąskich, krętych wąwozów głęboko wyciętych w wapiennym podłożu tworzą: Dolné diery, Horné diery, Nové diery i Tesná rizňa. Dolné i Horné diery wyrzeźbił główny ciąg Dierovego potoku, spływający spod przełęczy Medzirozsutce (1200 m) między Wielkim a Małym Rozsutcem. Nové diery są kanionem wyciętym przez prawy dopływ wspomnianego potoku, płynący z północnych stoków Małego Rozsutca, a Tesná rizňa przez lewy dopływ spod wzniesienia Tanečnica. Woda stworzyła niezwykle urozmaicony relief, pełen załomów, cienistych szczelin, przewieszek i skalnych filarów, gwałtownych zwężeń i niespodziewanych rozszerzeń doliny. Dna wąwozów poprzegradzane są ciągami skalnych progów i większych wodospadów, pod którymi woda wymyła klasyczne kotły eworsyjne. W Dolnych dierach znajdują się 2 wodospady (wys. 1 i 3,5 m), w Nowych dierach – 4 wodospady (wys. 1–2 m), a w wąwozach Horné diery i Tesná rizňa – 9 wodospadów (wys. 2–4 m). Wszystkie wodospady są chronione jako pomniki przyrody.

Ze względu na stosunkowo niskie temperatury, panujące tu w okresie wegetacyjnym, znaczne zacienienie i wilgotność, można tu zaobserwować zjawisko odwrócenia pięter roślinnych. W niżej położonych obszarach (650–850 m n.p.m.) znajdziemy tu szereg gatunków roślin górskich i alpejskich. Jednocześnie na turniach i skalnych półkach, wysoko ponad dnem wąwozów, rosną tu reliktowe okazy sosny zwyczajnej.

Całość obszaru Dier znajduje się na terenie Parku Narodowego Mała Fatra, w granicach rezerwatu przyrody Rozsutec.

Wszystkie kaniony są udostępnione turystycznie. W trudniejszych miejscach zainstalowano system schodków, drabinek, pomostów i poręczy, pierwotnie drewnianych, obecnie w większości stalowych. Wiodą nimi znakowane szlaki turystyczne. Punktami wyjściowymi do wycieczek w Diery są "Štefanová" – niewielka osada Terchowej w Vrátnej dolinie – oraz Biely potok – jedna z osad Terchovej, położona na wschód od centrum wsi, u wylotu Dolnych dier. Diery, a zwłaszcza Dolne i Nowe diery, są najliczniej odwiedzanym przez turystów miejscem w Małej Fatrze.


Kandydat na mistrza FIDE

Kandydat na mistrza FIDE – tytuł szachowy nadawany przez Międzynarodową Federację Szachową dla mężczyzn (CM - od ang. "Candidate Master") oraz dla kobiet (WCM - "Woman Candidate Master"). Jest tytułem najniżej zaszeregowanym, po tytułach arcymistrza, mistrza międzynarodowego i mistrza FIDE. Tytuł "kandydata na mistrza FIDE" można uzyskać po wniesieniu odpowiedniej opłaty, jedynym warunkiem jest osiągnięcie na dowolnej liście rankingowej wyniku min. 2200 (2000 dla kobiet) punktów (tytuł otrzymać więc może również zawodnik, który w momencie jego nadania posiada ranking np. 2100 punktów, ale wymagany poziom osiągnął w przeszłości).

FIDE nadaje też ten tytuł za uzyskanie określonego wyniku w prestiżowych turniejach np. za zdobycie medalu w mistrzostwach świata juniorów.

Pierwszym polskim szachistą, który otrzymał tytuł "kandydata na mistrza FIDE" był w roku 2005 Tadeusz Agaciński.

Na liście rankingowej FIDE w dniu 1 kwietnia 2007 r. tytuły "kandydatów na mistrza FIDE" posiadało 128 mężczyzn oraz 19 kobiet. Na liście 1 lipca 2010 dane te wynosiły odpowiednio 336 oraz 91.


Johan Ferrier

Johan Ferrier (ur. 12 maja 1910 w Paramaribo, Gujana Holenderska, zm. 4 stycznia 2010 w Oegstgeest, Holandia) – polityk surinamski, ostatni gubernator Surinamu w latach 1968–1975 i pierwszy prezydent niepodległego kraju w latach 1975–1980. Został obalony przez zamach stanu. Premier kolonii Surinam od 16 kwietnia 1955 do 16 lipca 1958.


Albert Henry Payne

Albert Henry Payne (ur. 14 grudnia 1812 r. w Londynie, zm. 7 maja 1902 r. w Lipsku) – angielski stalorytnik i ilustrator. Od 1838 roku pracował w Lipsku, gdzie w 1845 r. założył własne wydawnictwo pod nazwą "Englische Kunstanstalt".

Wydawał staloryty wzorowane na sławnych, muzealnych obrazach. Jako zbiorowe dzieło wydał na pewno 2 tomy grafik własnych i swoich współpracowników pod tytułem "Galeria drezdeńska". Tomy te nie są datowane – ocenia się, że powstały po 1880 r. Drugi tom (egzemplarz jest zszyty ale możliwe że pierwotnie były to luźne kartki we wspólnej teczce) zawiera ok. 120 kartek, mniej więcej formatu A4, jednostronnie zadrukowanych prawdopodobnie grafikami powstałymi na podstawie obrazów wystawionych w galerii w Dreźnie (stąd tytuł). Grafiki wciąż cieszą się dużą popularnością, w większości uległy rozproszeniu i zwykle po kilka egzemplarzy zdobią różne kolekcje.


Aniwa

Aniwa – mała wyspa położona w najdalej na południe wysuniętej prowincji Vanuatu – Tafea. Wznosi się około 42 metrów nad poziom morza. Na wyspie, po swojej ucieczce z pobliskiej Tanny, działał misjonarz John Gibson Paton.


Seman

Seman (t. Semani, Semeni, Apsus) – rzeka w południowej Albanii, z zlewisku Morza Adriatyckiego. Długość – 85 km, powierzchnia zlewni – 5649 km², średni przepływ – 95,7 m³/s.

Seman powstaje z połączenia koło miasta Kuçova dwóch sporych rzek – Devoll i Osum. Płynie na zachód, następnie na północny zachód przez nizinę Myzeqe, silnie meandrując. Koło Fier przybiera swój jedyny dopływ Gjanicë. Uchodzi do Adriatyku tuż na południe od laguny Karavasta.


International Journal of the Sociology of Language – czasopismo naukowe poświęcone socjologii języka. Założył je językoznawca Joshua A. Fishman (1974). Wydawcą czasopisma jest Walter de Gruyter. Artykuły publikowane są w języku angielskim.


Strzelanina w Tucson

Strzelanina w Tucson – strzelanina, do której doszło 8 stycznia 2011 roku w Tucson w Arizonie w Stanach Zjednoczonych. Napastnikiem był 22-letni chory psychicznie Jared Lee Loughner. Sprawca najpierw dokonał nieudanego zamachu na członkinię Izby Reprezentantów Gabrielle Giffords, po czym zaczął strzelać do ludzi, zabijając łącznie 6 osób, a 13 innych raniąc, po czym uciekł z miejsca zdarzenia, ale został niedługo później aresztowany przez policję.


Denys Strekalin

Denys Strekalin (ur. 31 marca 1999 w Symferopolu) – ukraiński łyżwiarz figurowy reprezentujący Francję, startujący w parach sportowych z Cléo Hamon. Uczestnik mistrzostw Europy, medalista zawodów międzynarodowych, 4-krotny mistrz Francji juniorów (2017–2020) i dwukrotny mistrz Francji seniorów (2020, 2021).


5. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji odbył się w dniach 10 sierpnia-3 września 1937 roku. Specjalnie z myślą o festiwalu ukończono budowę nowego Palazzo del Cinema, gdzie odbywały się odtąd pokazy filmowe.

Jury pod przewodnictwem założyciela imprezy Giuseppe Volpiego przyznało nagrodę główną festiwalu, Puchar Mussoliniego za najlepszy film zagraniczny, francuskiemu obrazowi "Karnet balowy" w reżyserii Juliena Duviviera. Za najlepszy film włoski uznano "Scypiona Afrykańskiego" w reżyserii Carmine Gallone.


Alam Ajsin

Alam Ajsin (ros. Алям Айсин, ur. 17 lutego 1924 we wsi Klucziszcze obecnie w obwodzie niżnonowogrodzkim, zm. 11 marca 1989 w Moskwie) – radziecki wojskowy, starszyna.


1. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji odbył się w dniach 6-21 sierpnia 1932 roku jako pierwszy festiwal filmowy na świecie.

Pierwszym filmem wyświetlonym na festiwalu był "Doktor Jekyll i pan Hyde" w reżyserii Roubena Mamouliana. Nie przyznano żadnych oficjalnych nagród, zwycięzców we wszystkich kategoriach wyłoniło głosowanie festiwalowej publiczności.

Nagrodę główną dla najlepszego filmu przyznano francuskiemu obrazowi "Niech żyje wolność" w reżyserii René Claira. Za najlepszą reżyserię nagrodzono Nikołaja Ekka za radziecki film "Bezdomni".


Karls Kurkevičs

Karls Kurkevičs (ros. Карл Станиславович Куркевич, ur. 17 października 1926 w Mozyrzu, zm. 19 marca 2002 w Rydze) – radziecki żołnierz, starszyna.


Ambasada Eswatini w Brukseli

Ambasada Eswatini w Brukseli () – misja dyplomatyczna Królestwa Eswatini w Królestwie Belgii.

Ambasador Królestwa Eswatini w Brukseli oprócz Królestwa Belgii akredytowany jest również m.in. w Królestwie Niderlandów, Republice Francuskiej, Wielkim Księstwie Luksemburga, Republice Federalnej Niemiec, Rzeczypospolitej Polskiej, Republice Turcji i przy Unii Europejskiej..


Rajna Kniaginia

Rajna Popgeorgiewa Futekowa (bułg. Райна Попгеоргиева Футекова), bardziej znana jako Rajna Kniaginia (Kniaziówna; bułg. Райна Княгиня) (ur. , zm. 29 lipca 1917) – bułgarska nauczycielka, rewolucjonistka i położna, uznawana za bohaterkę narodową.


SM UC-39

SM UC-39 – niemiecki podwodny stawiacz min z okresu I wojny światowej, jedna z 64 zbudowanych jednostek typu "UC II". Zwodowany 25 czerwca 1916 roku w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, został przyjęty do służby w Kaiserliche Marine 31 października 1916 roku. Włączony w skład Flotylli Flandria, w czasie służby operacyjnej okręt odbył jedną misję bojową, podczas której zatopił trzy statki o łącznej pojemności  BRT. SM UC-39 zatonął 8 lutego 1917 roku u wybrzeży Yorkshire, zatopiony ogniem artylerii brytyjskiego niszczyciela HMS „Thrasher”.


Sabah Al Salem Stadium

Sabah Al Salem Stadium – wielofunkcyjny stadion w stolicy Kuwejtu, mieście Kuwejt (w dzielnicy Mansouria). Został otwarty 5 stycznia 1979 roku. Może pomieścić 22 000 widzów. Swoje spotkania na stadionie rozgrywają piłkarze klubu Al-Arabi. Obiekt gościł spotkania piłkarskiego Pucharu Azji 1980.


Półgrosz świdnicki

Półgrosz świdnicki – moneta bita w latach 1517–1527 przez króla Czech i Węgier Ludwika II Jagiellończyka, będąca naśladownictwem półgroszy emitowanych przez królów polskich.

Rozszerzenie obiegu półgroszy polskich na Litwę i w mniejszym stopniu na Prusy, przy jednocześnie przerwaniu ich emisji w 1511 r., stworzyło koniunkturę nie tylko dla fałszerzy – w XXI w. często spotykane są fałszywe mosiężne półgrosze polskie z pomylonymi legendami i datami powstałe najprawdopodobniej na Śląsku – ale także i dla naśladowców. Najpowszechniej znane naśladownictwa powstały w mennicy założonej w Świdnicy przez króla czeskiego i węgierskiego Ludwika II Jagiellończyka. Była to królewska mennica dla Śląska, choć niektórzy badacze przypisują jej status zakładu miejskiego.

Ikonografia monet do złudzenia przypominała tę dla półgroszy z mennicy krakowskiej: z jednej strony centralnie umieszczono Orła, z drugiej – koronę, po obydwu stronach w otoku – napisy:

oraz

a po nim – datę roczną. Napisy w legendzie, choć zrozumiałe dla nielicznych, rzetelnie informowały o pochodzeniu monety. Wg XXI w. badań wartość kruszcowa półgroszy świdnickich nie była gorsza niż monet polskich – dopiero te z datą 1526 (rok śmierci króla Ludwika) wykazywały wyraźną obniżkę standardu. Rocznik 1526 był w istocie wybijany do 1528 r., gdy mennica pozostawała w rękach wdowy po Ludwiku – Marii Rakuskiej.

Półgrosze świdnickie miały z kolei naśladownictwa w postaci ćwierćszelągów Ottona III, hrabiego Rietbergu w Westfalii z roku 1519 z takimi samymi wyobrażeniami oraz legendami:
orazi datą.
Masowy napływ półgroszy świdnickich oraz ich naśladownictw na ziemie Zygmunta I skutkował przechwyceniem zysku menniczego przez obcego monarchę oraz szybko wywołał „"inflację bilonową"” na wielką skalę:Król próbował ratować sytuację wydając – niezrealizowany w pełni – zakaz przyjmowania monety świdnickiej, który objął jedynie Koronę, nie sięgając Prus i Litwy. W 1523 r. zdecydowano się na zerwanie stosunków handlowych ze Śląskiem, ale nawet to posunięcie dało jedynie połowiczny efekt. Skuteczne okazały się dopiero reformy monetarne z lat 1526–1535, choć problemy spowodowane przez śląskie półgrosze występowały długo po zamknięciu samej mennicy w Świdnicy 26 czerwca 1528 r.

W 1527 r. sejm ogłosił skup półgroszy świdnickich po kursie pięciu nowych denarów za sztukę, a gdy to nie przyniosło zadowalających efektów, rok później – po ośmiu denarów za sztukę.

Eliminacja z rynku monety świdnickiej została pomysłowo wykorzystana przy ustalaniu próby nowych gatunków pieniądza – trojaków i szóstaków, dla których zdefiniowano próbę srebra 375, taką samą jaką miały wycofywane półgrosze.

Na Litwie monety Ludwika II zdołano wyeliminować dopiero w latach 1546–1547, w ramach akcji przebijania półgroszy świdnickich na litewskie pieniądze.


53. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji odbył się w dniach 28 sierpnia–7 września 1996 roku. Imprezę otworzył pokaz amerykańskiego filmu "Uśpieni" w reżyserii Barry'ego Levinsona. W konkursie głównym zaprezentowano 16 filmów pochodzących z 12 różnych krajów.

Jury pod przewodnictwem polskiego reżysera Romana Polańskiego przyznało nagrodę główną festiwalu, Złotego Lwa, irlandzkiemu filmowi "Michael Collins" w reżyserii Neila Jordana. Drugą nagrodę w konkursie głównym, Nagrodę Specjalną Jury, przyznano gruzińskiemu filmowi "Zbóje: Rozdział VII" w reżyserii Otara Ioselianiego.

Honorowego Złotego Lwa za całokształt twórczości otrzymali amerykański reżyser Robert Altman, włoski aktor Vittorio Gassman, amerykański aktor Dustin Hoffman oraz francuska aktorka Michèle Morgan.


Reprezentacja Belgii w piłce wodnej mężczyzn – zespół, biorący udział w imieniu Belgii w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych w piłce wodnej, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo belgijskie. Za jej funkcjonowanie odpowiedzialny jest Belgijski Związek Pływacki (KBZB/FRBN), który jest członkiem Międzynarodowej Federacji Pływackiej.


Reprezentacja Serbii i Czarnogóry w piłce wodnej mężczyzn – zespół, biorący udział w imieniu Serbii w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych w piłce wodnej, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo SR Jugosławii (od 27 kwietnia 1992 do 4 lutego 2003 roku) oraz Serbii i Czarnogóry (od 4 lutego 2003 do 8 czerwca 2006 roku). Za jej funkcjonowanie odpowiedzialny był Jugosłowiański Związek Piłki Wodnej (VSJ), a potem Związek Piłki Wodnej Serbii i Czarnogóry (VSSiCG), który był członkiem Międzynarodowej Federacji Pływackiej. Po jego rozwiązaniu oba państwa będące następcami nadal znajdowały się na czele świata, ale Serbia odniosła dużo większy sukces.


Reprezentacja Czech w piłce wodnej mężczyzn – zespół, biorący udział w imieniu Czech w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych w piłce wodnej, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo czeskie. Za jej funkcjonowanie odpowiedzialny jest Czeski Związek Piłki Wodnej (ČSVP), który jest członkiem Międzynarodowej Federacji Pływackiej.


Reprezentacja Irlandii w piłce wodnej mężczyzn – zespół, biorący udział w imieniu Irlandii w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych w piłce wodnej, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo irlandzkie. Za jej funkcjonowanie odpowiedzialny jest Irlandzki Związek Piłki Wodnej (IWPA), który jest członkiem Międzynarodowej Federacji Pływackiej.


Reprezentacja Malty w piłce wodnej mężczyzn – zespół, biorący udział w imieniu Malty w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych w piłce wodnej, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo maltańskie. Za jej funkcjonowanie odpowiedzialny jest Maltański Związek Pływacki (ASAM), który jest członkiem Międzynarodowej Federacji Pływackiej.


Reprezentacja Portugalii w piłce wodnej mężczyzn – zespół, biorący udział w imieniu Portugalii w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych w piłce wodnej, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo portugalskie. Za jej funkcjonowanie odpowiedzialny jest Portugalski Związek Pływacki (FPN), który jest członkiem Międzynarodowej Federacji Pływackiej.


The Best Horror of the Year

The Best Horror of the Year – amerykańska seria antologii zawierająca opowiadania z gatunku horror, redagowana przez Ellen Datlow. Wydana została przez Night Shade Books. Książki zawierają opowiadania o horrorze, różniące się tematycznie, nadesłane przez wielu autorów. Ukazuje się co roku, począwszy od 2009.


Reprezentacja Południowej Afryki w piłce wodnej kobiet – zespół, biorący udział w imieniu Południowej Afryki w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych w piłce wodnej, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo południowoafrykańskie. Za jej funkcjonowanie odpowiedzialny jest Południowoafrykański Związek Pływacki (SSA), który jest członkiem Międzynarodowej Federacji Pływackiej.


Reprezentacja Peru w piłce wodnej mężczyzn – zespół, biorący udział w imieniu Peru w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych w piłce wodnej, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający peruwiańskie obywatelstwo. Za jej funkcjonowanie odpowiedzialny jest Peruwiański Związek Pływacki (FDPN), który jest członkiem Międzynarodowej Federacji Pływackiej.


Reprezentacja Islandii w piłce wodnej mężczyzn – zespół, biorący udział w imieniu Islandii w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych w piłce wodnej, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo islandzkie. Za jej funkcjonowanie odpowiedzialny jest Islandzki Związek Pływacki (SSI), który jest członkiem Międzynarodowej Federacji Pływackiej.


47. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji odbył się w dniach 4-14 września 1990 roku.

Jury pod przewodnictwem amerykańskiego pisarza Gore'a Vidala przyznało nagrodę główną festiwalu, Złotego Lwa, brytyjskiemu filmowi "Rosenkrantz i Guildenstern nie żyją" w reżyserii Toma Stopparda. Drugą nagrodę w konkursie głównym, Nagrodę Specjalną Jury, przyznano nowozelandzkiemu filmowi "Anioł przy moim stole" w reżyserii Jane Campion.

Honorowego Złotego Lwa za całokształt twórczości otrzymali węgierski reżyser Miklós Jancsó oraz włoski aktor Marcello Mastroianni.


Jakub Mátl

Vladimír Jakub Mátl (ur. 2 września 1945, zm. 29 października 1990 w Czeskim Cieszynie) – czeski filozof, uczeń Jana Patočky na Uniwersytecie Karola w Pradze.

Jakub Mátl był działaczem Forum Obywatelskiego ("Občanské fórum") i współtwórcą (wraz z Jerzym Kronholdem) idei powstania Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Na Granicy” w roku 1990.

Zmarł w wyniku zawału mięśnia sercowego.


Hidegkuti Nándor Stadion

Hidegkuti Nándor Stadion – stadion piłkarski w Budapeszcie (w dzielnicy Józsefváros), wybudowany w latach 2015–2016 i otwarty 13 października 2016. Jego trybuny mogą pomieścić 5014 widzów. Właścicielem obiektu jest państwo węgierskie, a jego operatorem MTK Budapeszt, rozgrywający na nim spotkania w roli gospodarza. Arena powstała w miejscu poprzedniego stadionu, funkcjonującego w tym samym miejscu w latach 1912–2015.

Wyburzanie starego stadionu MTK zakończono 31 lipca 2015. W jego miejscu następnie rozpoczęto budowę nowego obiektu. W przeciwieństwie do poprzednika, nowa arena posiada typowo piłkarski układ, bez bieżni lekkoatletycznej. Boisko względem poprzedniego zostało obrócone o 90 stopni. Takie rozwiązanie uniemożliwiło budowę trybun za bramkami, gdyż brakowało już tam na nie miejsca (teren ograniczony jest ulicami), stąd nowy stadion posiada trybuny jedynie wzdłuż boiska, a za bramkami postawiono tylko żelbetowe mury. Obrócenie obiektu dało jednak więcej miejsca na budowę prywatnych lóż, co miało zwiększyć zyski z eksploatacji stadionu. Budowa areny kosztowała 7,26 mld forintów. Inauguracja nowego obiektu odbyła się 13 października 2016, a na otwarcie gospodarze zremisowali w meczu towarzyskim ze Sportingiem Lizbona 2:2. Obiekt, podobnie jak jego poprzednik, nosi imię Nándora Hidegkutiego, byłego napastnika MTK i węgierskiej złotej jedenastki.

znajduje się w jednostce administracyjnej


Aleksy Poniatowski

Aleksy Poniatowski (ur. 28 stycznia 1892 w Kijowie, zm. między 13 a 14 kwietnia 1940 w Katyniu) – major broni pancernych Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Walecznych, ofiara zbrodni katyńskiej.


Franciszek Maryański

Franciszek Maryański (ur. 28 marca 1869 w Praszce, zm. 6 lipca 1933 w Skolimowie) – polski polityk, działacz społeczny i cechowy, Poseł na Sejm III kadencji w II RP, z ramienia Stronnictwa Narodowego.


Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Lille (fr. "Consulat Général de la République Pologne à Lille") – polska misja konsularna w Republice Francuskiej istniejąca w latach 1923–1940 i 1944–2013.


John Percival Whiteley

John Percival Whiteley (1898-1943) – oficer British Army, brygadier, polityk brytyjskiej Partii Konserwatywnej. Zginął w katastrofie lotniczej w Gibraltarze w której zginął też Naczelny Wódz Polskich Sił Zbrojnych, generał Władysław Sikorski.

Walczył w British Army w IWŚ. Członek brytyjskiej Izby Gmin od 1937 r. reprezentujący okręg wyborczy Buckingham z ramienia Partii Konserwatywnej. W trakcie IIWŚ w 1940 r. walczył pod Dunkierką.


Keldon Johnson

__BEZSPISU__

Keldon Johnson (ur. 11 października 1999 w Chesterfield) – amerykański koszykarz występujący na pozycji niskiego skrzydłowego, aktualnie zawodnik San Antonio Spurs.

W 2018 wystąpił w meczu gwiazd amerykańskich szkół średnich – McDonald’s All-American. Został też wybrany najlepszym zawodnikiem szkół średnich stanu Wirginia (Virginia Gatorade Player of the Year). Zaliczono go również do II składu USA Today's All-USA.


Gornja Motičina

Gornja Motičina – wieś w Chorwacji, w żupanii osijecko-barańskiej, w gminie Donja Motičina. W 2011 roku liczyła 49 mieszkańców.


Bučje Gorjansko

Bučje Gorjansko – wieś w Chorwacji, w żupanii osijecko-barańskiej, w gminie Drenje. W 2011 roku liczyła 73 mieszkańców.


Kelešinka

Kelešinka – wieś w Chorwacji, w żupanii osijecko-barańskiej, w gminie Podgorač. W 2011 roku liczyła 57 mieszkańców.


Ostrošinci

Ostrošinci – wieś w Chorwacji, w żupanii osijecko-barańskiej, w gminie Podgorač. W 2011 roku liczyła 95 mieszkańców.


Krunoslavje

Krunoslavje – wieś w Chorwacji, w żupanii osijecko-barańskiej, w gminie Viljevo. W 2011 roku liczyła 89 mieszkańców.


Lipovac Hrastinski

Lipovac Hrastinski – wieś w Chorwacji, w żupanii osijecko-barańskiej, w gminie Vuka. W 2011 roku liczyła 82 mieszkańców.


Dragović

Dragović – wieś w Chorwacji, w żupanii pożedzko-slawońskiej, w mieście Pakrac. W 2011 roku liczyła 64 mieszkańców.


Gornja Šumetlica

Gornja Šumetlica – wieś w Chorwacji, w żupanii pożedzko-slawońskiej, w mieście Pakrac. W 2011 roku liczyła 65 mieszkańców.


Ožegovci

Ožegovci – wieś w Chorwacji, w żupanii pożedzko-slawońskiej, w mieście Pakrac. W 2011 roku liczyła 34 mieszkańców.


Španovica

Španovica – wieś w Chorwacji, w żupanii pożedzko-slawońskiej, w mieście Pakrac. W 2011 roku liczyła 23 mieszkańców.


Vrčin Dol

Vrčin Dol – wieś w Chorwacji, w żupanii pożedzko-slawońskiej, w mieście Pleternica. W 2011 roku liczyła 2 mieszkańców.


SM UC-31

SM UC-31 – niemiecki podwodny stawiacz min z okresu I wojny światowej, jedna z 64 zbudowanych jednostek typu "UC II". Zwodowany 7 sierpnia 1916 roku w stoczni Vulcan w Hamburgu, został przyjęty do służby w Kaiserliche Marine 2 września 1916 roku. Włączony w skład 1. Flotylli U-Bootów Hochseeflotte, a w 1918 roku czasowo przyporządkowany Flotylli Flandria, w czasie służby operacyjnej okręt odbył 13 misji bojowych, w wyniku których zatonęło 38 statków o łącznej pojemności BRT, zaś trzy statki (o łącznej pojemności BRT) i jeden okręt (o wyporności ton) zostały uszkodzone. SM UC-31 został poddany Brytyjczykom 26 listopada 1918 roku w wyniku podpisania rozejmu w Compiègne, a następnie złomowany w 1922 roku.


Spirit in the Sky

Spirit in the Sky – piosenka napisana i oryginalnie nagrana przez Normana Greenbauma, która wydana została w 1969 roku. W 1970 roku singiel wyróżniono złotą płytą. Na amerykańskiej liście Hot 100, publikowanej w czasopiśmie „Billboard”, nagranie dotarło do pozycji 3. (18 kwietnia 1970), a w końcoworocznym (1970) zestawieniu tego pisma uplasowało się na 22. miejscu. W 1970 roku singiel był numerem 1 w Wielkiej Brytanii (UK Singles Chart), Australii (7 tygodni) i Kanadzie („RPM”). Amerykańskie czasopismo „Rolling Stone” umieściło „Spirit in the Sky” na miejscu 341. listy 500 utworów wszech czasów (2011). Wersje utworu nagrane przez brytyjskich wykonawców Doctor and the Medics (1986) i Garetha Gatesa (2003) dotarły do 1. miejsca na UK Singles Chart.


Korektor pisowni

Korektor pisowni, moduł sprawdzania pisowni, korektor ortograficzny – program lub moduł programu odpowiedzialny za samoczynne sprawdzanie ortografii w danym tekście, niekiedy również interpunkcji i aspektów stylu. Stanowi typowy element procesorów tekstu, na przykład programu Microsoft Word, ale bywa obecny w słownikach elektronicznych i wyszukiwarkach internetowych.

W przypadku języka angielskiego mechanizm sprawdzania pisowni funkcjonuje w oparciu o bogaty słownik, który jest dopełniany przez zasób reguł pozwalających wykrywać błędne formy. W przypadku języków o bogatej morfologii stosuje się analizator morfologiczny, wyposażony w inwentarz rdzeni językowych i zasad opisujących fleksyjną warstwę języka. Stosunkowo niedawno pojawiły się mechanizmy sprawdzania pisowni stosujące metody statystyczne.

Korektor pisowni działa na zasadzie rozpatrywania każdej formy wyrazowej z osobna – na przykład niegramatyczne połączenie wyrazowe „inteligentna uczeń” nie zostanie rozpoznane jako błędne, gdyż obydwa słowa istnieją w systemie językowym. Na rynku istnieją jednak korektory gramatyczne, umożliwiające identyfikację tego typu omyłek. Kolejnym ograniczeniem typowego korektora pisowni jest nierozpoznawanie części nazw własnych i skrótów – użytkownik musi dodać te elementy samodzielnie.


Jaime Sunye Neto

Jaime Sunye Neto (ur. 2 maja 1957 w Kurytybie) – brazylijski szachista i działacz szachowy, arcymistrz od 1986 roku.


Walentyna Najdus-Smolar

Walentyna Najdus-Smolar (ur. 12 maja 1909, zm. 12 kwietnia 2004 w Warszawie) – polska historyk żydowskiego pochodzenia, profesor w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk. Badaczka dziejów społecznych Polski XIX i XX wieku, zwłaszcza Galicji, znawczyni historii ruchu socjalistycznego oraz autorka prac z tej dziedziny. Działaczka organizacji komunistycznych. Żona Grzegorza Smolara, matka Aleksandra i Eugeniusza, babcia Anny Smolar.


Teenagers

Teenagers – czwarty singel z trzeciej studyjnej płyty The Black Parade amerykańskiego zespołu My Chemical Romance. Jest trzecim singlem wydanym ogólnoświatowo, jako że poprzedni singel, I Don't Love You został wydany tylko w Wielkiej Brytanii i na Filipinach. W związku z tragedią na uniwersytecie Virginia w Blacksburg oraz tym, że teledysk do „Teenagers” traktuje o tematyce studenckiej, premierę singla wielokrotnie przesuwano. Ostatecznie premiera odbyła 9 czerwca 2007 roku.


Bramy Domu Umarłych

Bramy Domu Umarłych (tytuł oryg. "Deadhouse Gates") to drugi z dziesięciu tomów epickiej serii fantasy "Malazańskiej Księgi Poległych" kanadyjskiego pisarza Stevena Eriksona.

Powieść opublikowano po raz pierwszy w 2000 roku w Wielkiej Brytanii. W Polsce pojawiła się w roku 2001 wydana nakładem wydawnictwa Mag w tłumaczeniu Michała Jakuszewskiego.


Koloredzi

Koloredzi (afr. "Kleurlinge", ang. "Coloureds") – grupa ludności zamieszkująca Republikę Południowej Afryki i Namibię o mieszanym pochodzeniu rasowym, powstała ze zmieszania się ludów Khoisan, Burów oraz Malajów w Kolonii Przylądkowej, mówiąca afrikaans, wyznająca kalwinizm, w mniejszym stopniu islam.

Studia genetyczne wykazują, że Koloredzi są najbardziej „wymieszaną” grupą rasową na świecie, jakkolwiek badanie żeńskiego wkładu do populacji Koloredów mierzony przez mitochondrialny DNA wykazują największy udział ludów Khoisan.

Spis ludności z 2001 wykazał, iż RPA zamieszkuje około cztery miliony ludności kolorowej, co stanowi około 8,9% ludności całego kraju. W Prowincji Przylądkowej Zachodniej i Przylądkowej Północnej kolorowi stanowią więcej niż 50% ogółu społeczeństwa, a w pozostałych mniej niż 10% (0,2% w Limpopo i 7,4% w Prowincji Przylądkowej Wschodniej.


Tańce węgierskie

Tańce węgierskie () – 21 melodii Johannesa Brahmsa opartych na węgierskich motywach ludowych. Jedynie tańce numer 11, 14 i 16 są całkowicie własnymi kompozycjami. Ich czas trwania waha się między jedną a czterema minutami, różnią się tonacją i tempem. Są to jedne z najbardziej znanych utworów Brahmsa. Każdy taniec został napisany pierwotnie na duet fortepianowy, następnie Brahms zaaranżował tańce 1 do 10 na fortepian solo. Napisał też aranżację na orkiestrę dla tańców numer 1, 3 i 10. Inni kompozytorzy, np. Antonín Dvořák, zaaranżowali pozostałe tańce na orkiestrę. Najbardziej znanym tańcem Brahmsa jest Taniec węgierski Nr 5 fis-moll (g-moll w wersji na orkiestrę).


Narodowy Front Wyzwolenia Angoli

Narodowy Front Wyzwolenia Angoli (port. "Frente Nacional de Libertação de Angola", FNLA) - angolska konserwatywna partia polityczna, wcześniej ruch partyzancki.

Ugrupowanie powstało na bazie utworzonego w 1954 roku Związku Ludności Angoli. Na czele tej grupy stanął Holden Roberto. Związek skupiał członków plemienia Kongo i miał prozachodni oraz konserwatywny charakter. W 1960 roku organizacja zawarła traktat o współpracy z Ludowym Ruchem Wyzwolenia Angoli (MPLA). Członkowie grupy przeszli szkolenie militarne w Tunezji i Kongo a nowoczesne uzbrojenie otrzymali od rządu Algierii.

W 1962 roku rozpoczęła kampanię rebeliancką na północy kraju. Powstanie zostało zdławione przez portugalskie siły kolonialne a jego uczestnicy wycofali się do sąsiedniego Zairu. W tym samym roku w Kinszasie powołali Rewolucyjny Rząd Angoli na Wygnaniu z Holdenem Roberto jako premierem a Związek zmienił nazwę na Narodowy Front Wyzwolenia Angoli. Rząd został poparty przez Organizację Jedności Afrykańskiej. W 1966 roku z grupy wyłamał się Jonas Savimbi, który utworzył rozłamowy Narodowy Związek na rzecz Całkowitego Wyzwolenia Angoli (UNITA). Od tamtego czasu FNLA była jedną z trzech sił biorących udział w wojnie niepodległościowej. W 1968 roku po rozpoczętych przez organizację starciach z siłami MPLA rząd emigracyjny FNLA stracił poparcie OJA. W 1972 roku pod dyktatem OJA, FNLA i MPLA powołały wspólną Radę Wyzwolenia Angoli. Na czele Rady stanął Roberto. Powstanie organu nie zatrzymało wzajemnych animozji w ruchu antykolonialnym.

W 1974 roku Portugalczycy zgodzili się na nadanie Angoli niepodległości. FNLA jak i MPLA oraz UNITA weszły w styczniu 1975 roku w skład tymczasowego rządu. Rząd rozpadł się miesiąc później a w lipcu wybuchła regularna wojna domowa. W listopadzie lider MPLA Agostinho Neto proklamował utworzenie niepodległej Ludowej Republiki Angoli. FNLA i UNITA sprzeciwiły się temu krokowi i proklamowały utworzenie konkurencyjnej Ludowo-Demokratycznej Republiki Angoli, której prezydentem został Roberto. Siły rebeliantów zostały rozbite przez MPLA do początku 1976 roku. W 1977 roku wznowiła kampanię rebeliancką. Z wojny wycofała się pod koniec lat 70. na skutek klęsk militarnych.

W 1992 roku na gruncie wprowadzenia w Angoli systemu wielopartyjnego, przekształciła się w partię polityczną i wystartowała w wyborach parlamentarnych. Od 1994 roku jest członkiem bloku partii opozycyjnych

Organizacja w różnych okresach czasu była wspierana przez ChRL, Rumunię, Libię, Izrael, Francję, Stany Zjednoczone i Zair.


Manuskrypt paryski E

Manuskrypt paryski E – zbiór notatek Leonarda da Vinci datowany na lata 1513-1514. Manuskrypt znajduje się obecnie w Institut de France.


Manuskrypt paryski G

Manuskrypt paryski G – zbiór notatek Leonarda da Vinci datowany na lata 1510-1515. Manuskrypt znajduje się obecnie w Institut de France w Paryżu.


Ciałka Negriego

Ciałka Negriego (ang. Negri bodies) – okrągławe, podobne do erytrocytów ciałka wtrętowe spotykane w cytoplazmie neuronów okolicy hipokampa i komórek Purkiniego móżdżku, patognomoniczne dla wścieklizny. Immunohistochemicznie i ultrastrukturalnie można w nich wykazać obecność wirusa wścieklizny. Nazwa ciałek pochodzi od ich odkrywcy, włoskiego lekarza, patologa i mikrobiologa Adelchi Negriego.


Manuskrypt paryski M

Manuskrypt paryski M – zbiór notatek Leonarda da Vinci datowany na lata 1490-1500. Manuskrypt znajduje się obecnie w Institut de France w Paryżu.


De Baandert

De Baandert – wielofunkcyjny stadion, położony w mieście Sittard-Geleen w Holandii. Oddany został do użytku 1964 roku. Od 1968 roku swoje mecze na tym obiekcie rozgrywał zespół Fortuna Sittard, aż do 1999 roku, kiedy to klub przeniósł się na nowoczesny Wagner & Partners Stadion. Pojemność stadionu wynosi 14 500 osób.

Mecz Fortuny Sittard ze Spartą (3:2), rozegrany 23 października 1999, był ostatnim spotkaniem piłkarskim rozegranym na De Baandert.


Stadion Republikański im. Tofiqa Bəhramova (azer. "Tofiq Bəhramov adına Respublika Stadionu") – wielofunkcyjny stadion w Baku, stolicy Azerbejdżanu, na którym swoje mecze rozgrywa miejscowa drużyna Bakı FK oraz reprezentacja Azerbejdżanu w piłce nożnej. Trybuny stadionu mają pojemność 29 858 osób.

Został zbudowany w 1952 roku i początkowo nosił imię Józefa Stalina. Obecnie nosi imię Tofiqa Bəhramova, radzieckiego sędziego piłkarskiego narodowości azerskiej.


Ananuri

Ananuri – twierdza leżąca nad rzeką Aragwi, około 66 kilometrów na północ od Tbilisi w Gruzji. Pochodzi z przełomu XVI i XVII wieku.


Port lotniczy Kebri Dehar

Port lotniczy Kebri Dehar (kod IATA: AKD, kod ICAO: HAKD) – etiopskie lotnisko obsługujące Kebri Dehar.


Port lotniczy Candala

Port lotniczy Candala (kod IATA: BSY, kod ICAO: HCMD) – lotnisko obsługujące miasto Qandala w Somalii (Puntland).


Port lotniczy Garoe

Port lotniczy Garoe (kod IATA: GGR) – lotnisko obsługujące miasto Garoowe w Somali (Puntland).


Język simlish

Język simlish – sztuczny język używany przez Simów, głównych bohaterów, członków społeczeństwa w grach wyprodukowanych przez studio Maxis: serie "SimCity" oraz "The Sims". Po raz pierwszy język ten pojawił się w grze "SimCopter" w roku 1996. Większe zmiany zaszły w nim w "The Sims", częściowe w "The Sims 2".


Oostpoort Stadion

Oostpoort Stadion – wielofunkcyjny stadion w mieście Haarlem w Holandii. Obecnie znajduje się w trakcie budowy, której zakończenie planowane jest na lato 2007 roku. Stadion będzie miał pojemność 8 000 widzów.

Oostpoort Stadion zastąpi wysłużony Haarlem Stadion, który był użytkowany przez HFC Haarlem od 1907 roku.


Wydział Teologiczny Uniwersytetu Szczecińskiego – jeden z siedmiu wydziałów tego uniwersytetu, kontynuator działań istniejącego od 24 marca 1981 roku Wyższego Seminarium Duchownego. Jego siedziba znajduje się przy ul. Papieża Pawła VI 2 w Szczecinie. Dekret erygujący Wydział Teologiczny w Szczecinie wydano 9 sierpnia 2003 w święto św. Benedykty od Krzyża, Edyty Stein, filozofa i karmelitanki, patronki Europy. Dekret erygujący podpisał ówczesny metropolita szczecińsko-kamieński abp Zygmunt Kamiński. Wielkim Kanclerzem Wydziału jest abp Andrzej Dzięga.


Rocznik Sądecki

Rocznik Sądecki – wydawnictwo regionalne w Nowym Sączu ukazujące się od 1939 roku. Łącznie do 2016 r. wydano 44 tomy, w których zamieszczono tysiące artykułów, rozpraw naukowych, materiałów źródłowych, recenzji, fotografii i kronikarskich zestawień, w większości o charakterze nowatorskim i pionierskim.

Kolejne tomy „Rocznika Sądeckiego” ukazywały się w następujących latach: I – 1939, II – 1949, III – 1957, IV – 1960, V – 1962, VI – 1965, VII – 1966, VIII – 1967, IX – 1968, X-XI – 1969-1970, XII – 1971, XIII – 1972, XIV – 1973, XV-XVI – 1974-1977, XVII – 1982, XVIII – 1987, XIX – 1990, XX – 1992, XXI – 1993, XXII – 1994, XXIII – 1995, XXIV – 1996, XXV – 1997, XXVI – 1998, XXVII – 1999, XXVIII – 2000, XXIX – 2001, XXX – 2002, XXXI – 2003, XXXII – 2004, XXXIII – 2005, XXXIV – 2006, XXXV – 2007, XXXVI – 2008, XXXVII – 2009, XXXVIII – 2010, XXXIX – 2011, XL – 2012, XLI – 2013, XLII – 2014, XLIII – 2015, XLIV – 2016.

Założycielem i pomysłodawcą nazwy „Rocznika Sądeckiego” był dr Tadeusz Mączyński (1898-1955), nauczyciel gimnazjalny w Nowym Sączu. Motto wydawnictwa ułożył Eugeniusz Pawłowski: "Wielkiej, mocarstwowej Polsce ku chwale, dla upamiętnienia powrotu do Macierzy Śląska Zaolziańskiego, części Czadeckiego, Orawy i sąsiedniej Ziemi Spiskiej, nauce polskiej na pożytek, Ziemi Sądeckiej na sławę i rozszerzanie jej bogatej kultury ten Rocznik poświęca Redakcja."

W składzie pierwszego komitetu redakcyjnego, który ukonstytuował się 9 września 1938 r. zasiadali: dr Tadeusz Mączyński (red. nacz.), ks. prałat Jędrzej Cierniak, Kazimierz Golachowski, Jan Krupa, Laura Markowska, Eugeniusz Pawłowski, Tadeusz Słowikowski, Walenty Cyło, Jan Markiewicz, Zofia Oleksówna, Romuald Reguła, Józef Stanuch, Józef Wojtyga.

Składy główne: Miejska Biblioteka Publiczna im. J. Szujskiego, drukarnia katolicka Alojzego Mółki (1876-1964) w Rynku 6, okładkę projektował artysta malarz Romuald Reguła, kolportaż – księgarnie Pisza i TSL. Pierwszy numer ujrzał światło dzienne w czerwcu 1939 r.

Pierwszy po wojnie – Rocznik nr II – ukazał się w 1949 r. Roczniki nr III i IV przygotował Kazimierz Golachowski podejmując się kontynuacji wydawnictwa w 1957 r. Edycją następnych tomów zajmowali się znani sądeccy badacze i regionaliści: Marian Nowak, Edward Smajdor, Henryk Stamirski, Ryszard Wolny, Kazimierz Zając i inni. Od 1992 r. zespołem redakcyjnym, złożonym w większości przez naukowców z Krakowa, kieruje prof. Feliks Kiryk. Sekretarzem redakcji w latach 1992-2006 był Mieczysław Smoleń, a od 2007 r. – Leszek Migrała.

Obecnym wydawcą „Rocznik Sądeckiego” jest prezydent miasta Nowego Sącza i miejscowy oddział Polskiego Towarzystwa Historycznego.

Komitet Redakcyjny w 2007 r.: prof. Feliks Kiryk (przewodniczący), prof. Tadeusz Aleksander, Tadeusz Duda, prof. Julian Dybiec, prof. Bolesław Faron, dr Józef Hampel, Wacław Kawiorski, dr Maria Kruczek, prof. Jan Lach, prof. Franciszek Leśniak, Jerzy Leśniak, Leszek Migrała (sekretarz), Antoni Szczepanek, prof. Michał Śliwa, dr Sławomir J. Tabkowski, ks. Władysław Tarasek i Michał Zacłona.


Igor Andrejew

Igor Andrejew (ur. 23 lipca 1915 w Wilnie, zm. 5 lutego 1995 w Warszawie) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, nauczyciel akademicki Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego.


Ludwik Muzyczka

Ludwik Muzyczka ps. „Ludwik”, „Benedykt”, „Sułkowski”, „August”, „Jacek” (ur. 25 sierpnia 1900 w Jarosławiu, zm. 25 lutego 1977 w Krakowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz Związku Strzeleckiego, podpułkownik czasu wojny, generał brygady Korpusu Bezpieczeństwa, Szef Biur Wojskowych w KG ZWZ-AK (marzec 1941–sierpień 1944).


21 cm Mörser 18

21 cm Mörser 18 (21 cm Mrs.18) – niemiecka haubica holowana. Mrs.18 został zaprojektowany, aby zastąpić przestarzałe 21 cm Mörser 16 wykorzystywane podczas I wojny światowej.

Produkcję Mrs.18 rozpoczęto w 1939 roku. Działo miało jednoogonowe łoże z systemem podwójnego odrzutu. Po strzale najpierw cofała się lufa, a następnie całe łoże górne przesuwało się wzdłuż dolnego. Taka konstrukcja pozwalała skutecznie tłumić odrzut i zmniejszała rozrzut pocisków. Była to jedna z pierwszych, o ile nie pierwsza. seryjnie produkowana konstrukcja tego typu. Działo było zasilane nabojami składanymi. Ładunek miotający był zmienny. Z haubicy można było wystrzeliwać pociski burzące i przeciwbetonowe.

W 1941 roku uruchomiono produkcję wykorzystującej to samo łoże 17 cm Kanone 18. Początkowo K 18 miało tylko uzupełniać Mrs.18, ale doświadczenia bojowe wykazały, że w porównaniu z pociskami 210 mm, pociski 170 mm mają większy zasięg, przy zbliżonej skuteczności. Dlatego w 1942 roku zakończono produkcję 21 cm Mrs 18. Wyprodukowane działa były wykorzystywane do końca wojny.


Wiadukt Dolna Wilda w Poznaniu

Wiadukt Dolna Wilda w Poznaniu - wiadukt drogowy nad ul. Dolna Wilda – droga wojewódzka nr 430, w granicach administracyjnych miasta Poznania, na pograniczu Wildy i Łęgów Dębińskich na osiedlu samorządowym Wilda.

Znajduje się w ciągu ul. Hetmańskiej, a zarazem II ramy komunikacyjnej Poznania. Do momentu otwarcia wschodniej i zachodniej obwodnicy Poznania wiaduktem był poprowadzony przebieg dróg krajowych nr 5 i nr 11 oraz trasy europejskiej nr E261.

17 października 2007 wiadukt został oficjalnie otwarty po przebudowie. Projektantami obiektu byli Robert Palicki (firma "Scott Wilson") i Marek Jusik ("Biuro Projektów Komunikacyjnych"). Ten drugi był projektantem części tramwajowej budowli, gdyż wiadukt dolnowildecki składa się de facto z trzech równoległych nitek: dwóch drogowych i jednej dla tramwajów (każda w odległości metra od siebie). Żywotność konstrukcji oszacowano na 150 lat. Stalowe belki konstrukcyjne przywieziono z Luksemburga z wytwórni "ArcelorMittal" (136 sztuk o wadze łącznej 636 tysięcy kilogramów). Obiekt wzmocniono palami (176 sztuk). Mogą nim jeździć ciężarówki o nacisku na oś 11,5 tony (klasa A). Wiadukt obudowany jest ekranami akustycznymi. Wykonawcą budowli było konsorcjum firm: "Feroco", "Hydrobudowa 9", "Scott Wilson" i "Biuro Projektów Komunikacyjnych Poznań".

Poprzedni wiadukt w tym miejscu powstał w latach 1973–1976 z elementów prefabrykowanych niskiej jakości. Po 30 latach eksploatacji prawie wszystkie części budowli nie nadawały się do dalszego używania. Stary wiadukt zamknięto 5 sierpnia 2006, kiedy to przystąpiono do prac wyburzeniowych.


Spread Your Wings

Spread Your Wings – ballada rockowa brytyjskiej grupy Queen, wydana w 1978 roku jako singiel promujący album "News of the World" (z 1977). Na stronie B umieszczono utwór „Sheer Heart Attack”. "„Spread Your Wings”" to rockowa ballada napisana przez basistę Johna Deacona. Jest to pierwszy singel grupy bez chórków i harmonii wokalnych.

Wykonanie utworu na żywo dostępne jest na albumie "Live Killers".

Tekst opisuje młodego chłopaka o imieniu Sammy, który zarabia na życie sprzątając w barze. Narrator (wokalista) stara się go rozchmurzyć, śpiewając "„spread your wings and fly away”" ("rozwiń skrzydła i odleć").

Teledysk nagrywany zimą na świeżym powietrzu wymusił od Briana Maya użycia repliki gitary Red Special.

Oprócz wersji z albumu "News of the World", zespół nagrał podczas jednej sesji BBC wersję z bardziej rozwiniętym fragmentem na fortepianie i końcówką up tempo.

Swoje wykonanie utworu w 1992 roku na płycie "Somewhere Far Beyond" oraz
w 1996 na płycie The Forgotten Tales zamieścił niemiecki zespół power metalowy Blind Guardian.


Gerhard Maurer

Gerhard Maurer (ur. 9 grudnia 1907 w Halle, zm. 2 kwietnia 1953 w Krakowie) - zbrodniarz hitlerowski, szef urzędu D II w ramach Głównego Urzędu Gospodarczo-Administracyjnego SS (WVHA) oraz SS-Standartenführer.

Pochodził z Saksonii, a zawodu był kupcem. Członek NSDAP od grudnia 1931 (nr 387103) i SS od sierpnia 1932 (nr 12129). W 1934 Maurer został skierowany do Monachium do pracy w administracji SS. Od początku zajmował się on zagadnieniami pracy przymusowej więźniów hitlerowskich obozów koncentracyjnych. Po włączeniu Inspektoratu Obozów Koncentracyjnych do WVHA Maurer został szefem Urzędu D II ("Amstgruppe D II"), który zajmował się sprawami niewolniczej pracy więźniów obozów. Po mianowaniu Arthura Liebehenschela komendantem Auschwitz-Birkenau rola Maurera wzrosła, gdyż został on zastępcą Richarda Glücksa, szefa Urzędu D, zajmującego się w ramach WVHA całokształtem spraw obozów koncentracyjnych. Był współodpowiedzialny za zbrodnie popełniane na więźniach obozów.

W marcu 1947 został aresztowany przez aliantów i przekazany władzom polskim. Po długim śledztwie, Maurer stanął w 1951 przed Sądem Wojewódzkim w Krakowie. 6 grudnia 1951 skazany on został na karę śmierci. Wyrok wykonano przez powieszenie w krakowskim więzieniu na początku kwietnia 1953.


Vere Ponsonby

Vere Ponsonby, 9 hrabia Bessborough (ur. 27 października 1880 w Londynie - zm. 10 marca 1956 tamże) - brytyjski polityk, w latach 1931-1935 gubernator generalny Kanady.

Po ukończeniu studiów w Cambridge, podjął karierę prawniczą. W latach 1907-1910 zasiadał w samorządzie swego rodzinnego Londynu, a następnie został wybrany do Izby Gmin z ramienia Partii Konserwatywnej. W 1920, po śmierci swego ojca, odziedziczył tytuł hrabiego Bessborough i znalazł się w Izbie Lordów. Równocześnie rozwijał karierę w biznesie, będąc m.in. wiceprezesem firmy De Beers, dominującej światowy handel diamentami. W 1931 wyjechał do Ottawy, by objąć ceremonialny już wówczas urząd gubernatora generalnego. Po powrocie do Anglii skupił się na działalności przedsiębiorcy. W czasie II wojny światowej był jednym z rzeczników przebywających w Wielkiej Brytanii francuskich uchodźców - uważa się go za jednego z twórców programu pomocy dla nich, realizowanego przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych.


Barbie jako księżniczka i żebraczka

Barbie jako księżniczka i żebraczka (ang. "Barbie as the Princess and the Pauper", 2004) – amerykański animowany film familijny z lalką Barbie w roli głównej. Luźna adaptacja powieści "Książę i żebrak" Marka Twaina.


Dragør

Dragør – miasto w Danii, siedziba gminy Dragør, 11 182 mieszkańców.

W pobliżu miasta znajduje się ośrodek dla azylantów – Centrum Kongelunden.

Przed otwarciem w 2000 roku mostu nad Sundem przez miejscowość biegła trasa europejska E20 oraz funkcjonowała przeprawa promowa do Klagshamn, dzielnicy Malmö.


Elevation

Elevation – piosenka rockowej grupy U2, pochodząca z jej wydanego w 2000 roku albumu, All That You Can’t Leave Behind. Została wydana jako trzeci singel promujący tę płytę. Utwór szybko stał się hitem w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Był zawsze utworem otwierającym każdy koncert zespołu, będący częścią trasy "Elevation Tour" oraz jednym z pierwszych granych podczas trasy "Vertigo Tour".

Piosenka jest jedyną podczas której wykonywania The Edge używa swojego Gibsona SG.

Wersja utworu, która została wydana na singlu zatytułowanym „Tomb Raider Mix” (zmiksowana przez Paula Leary'ego z Butthole Surfers), różniła się od tej z albumu. Nazwa wzięła się od tego, że piosenka znalazła się wcześniej na soundtracku filmu "Lara Croft: Tomb Raider".

"Elevation” wygrał w 2002 roku nagrodę Grammy.

Do utworu został nakręcony teledysk, za którego reżyserię odpowiedzialny był Joseph Kahn.


Jewhen Wreciona

Jewhen Wreciona ps. „Wolanśkyj” (ur. 1 października 1905 w Winnikach, zm. 4 lutego 1975 w Bazylei) – ukraiński działacz niepodległościowy, nacjonalista ukraiński, członek kierownictwa Ukraińskiej Organizacji Wojskowej (UWO) i Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN), publicysta, dziennikarz.

Z wykształcenia inżynier chemik. Był jednym z organizatorów Siczy Karpackiej. Członek Prowidu OUN-B, zajmował się sprawami współpracy z zagranicą. W 1941 dowodził policją lwowską (zlikwidowaną w końcu 1941). Razem z Łebediem w 1943 prowadził rozmowy UPA z AK we Lwowie.

Był członkiem UPA i prezydium UHWR, z polecenia której przedostał się w 1944 do Szwajcarii, w celu przeprowadzenia negocjacji z aliantami. Internowany przez władze szwajcarskie, nie zrealizował celu misji.

Po wojnie na emigracji.


Anioł czeluści

Anioł czeluści (ang. "Apollyon: The Destroyer Is Unleashed") – V tom bestsellerowej serii "Powieść o czasach ostatecznych" autorstwa Tima LaHaye’a i Jerry’ego B. Jenkinsa.


Łabędź czarny

Łabędź czarny ("Cygnus atratus") – gatunek dużego ptaka z podrodziny gęsi (Anserinae) w rodzinie kaczkowatych (Anatidae). Zamieszkuje Australię wraz z Tasmanią; introdukowany na Nowej Zelandii i w Europie. Nie wyróżnia się podgatunków. Nie jest zagrożony wyginięciem.


Atlantyda. Zaginiony ląd

Atlantyda. Zaginiony ląd (ang. "Atlantis: The Lost Empire") – amerykański film animowany z 2001 wyprodukowany przez Walt Disney Feature Animation. Jest to 40 film Walt Disney Pictures. Akcja toczy się na Atlantydzie.

Jego kontynuacja "Atlantyda. Powrót Milo" pojawiła się 2 lata później.

Otrzymał mieszane recenzje z przewagą negatywnych; serwis Rotten Tomatoes przyznał mu wynik 49%.


Obraz Matki Boskiej Częstochowskiej

Obraz Matki Boskiej Częstochowskiej (również Obraz Matki Bożej Jasnogórskiej lub Obraz Czarnej Madonny; w tradycji wschodniej częstochowska ikona Matki Bożej lub częstochowska ikona Bogarodzicy; cs. "czenstochowskaja ikona Bożyjej Matieri") – wizerunek przedstawiający Maryję z Dzieciątkiem w typie hodegetrii (praw. "ikony"), znajdujący się w najważniejszym i najbardziej uczęszczanym polskim sanktuarium maryjnym na Jasnej Górze w Kaplicy Matki Bożej pod opieką ojców paulinów w Częstochowie, nieznanego autorstwa otoczony szczególnym kultem religijnym wśród wiernych Kościoła rzymskokatolickiego oraz Cerkwi prawosławnej i uważany przez nich za "cudowny". Współcześnie jest jednym z najlepiej rozpoznawalnych symboli chrześcijaństwa w Polsce.


One 2 Ka 4

"One 2 Ka 4" - bollywoodzki film akcji, komediodramat miłosny i musical jednocześnie. Wyreżyserował go w roku 2001 Shashalal K.Nair. W rolach głównych wystąpili Shah Rukh Khan, Jackie Shroff i Juhi Chawla.

Tematem filmu jest dochodzenie w sprawie śmierci oficera policji prowadzone przez jego partnera. Film podejmuje też temat uczciwości i przestępczości w policji i przyjaźni w imię której główny bohater podejmuje się odpowiedzialności za opiekę nad dziećmi nieżyjącego przyjaciela przy okazji zakochując się w ich opiekunce. Zdjęcia do filmu (S.Kumar) kręcone były w Kuala Lumpur w Malezji. Choreografię stworzyła Farah Khan.


Jezioro Legińskie

Jezioro Legińskie – jezioro w województwie warmińsko-mazurskim, w dorzeczu Sajny.

Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 220,0 ha do 230,0 ha do 230,7 ha.
Zwierciadło wody położone jest na wysokości 103,2 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 12,1 m, natomiast głębokość maksymalna 37,2 m.

Jezioro w XVIII w. miało kształt zbliżony do prostokąta (mapa Enderscha), a współcześnie jego kształt przypomina nieforemny półksiężyc. Zmiana kształtu jeziora widoczna jest na współczesnej mapie ( z roku 1979) – tam gdzie było niegdyś jezioro występują tereny bagienne. Jezioro ma długość ok. 2,5 km, a największą szerokość ok. 1,5 km. Na południowo-wschodnim brzegu jeziora znajduje się rybaczówka. W tym miejscu jezioro jest najszersze. Odległość od rybaczówki do wyspy na jeziorze wynosi ok. 1 km. Na cieku wypływającym z jeziora już w średniowieczu (Grodzki Młyn) funkcjonował młyn wodny. Do jeziora wpływa woda z pobliskiego, położonego na wschodzie Jez. Widryńskiego.

W oparciu o badania przeprowadzone w 2003 roku wody jeziora zaliczono do II klasy czystości.
Ma na to wpływ otulina leśna - lasy i zadrzewienia zajmują ok. 70% linii brzegowej. W jeziorze występuje sielawa. Woda w jeziorze jest bardzo przejrzysta, przy nurkowaniu należy uważać na zaczepy – zatopione drzewa po wycince lasu prowadzonej w 1964 na stromej skarpie przy wschodnim brzegu jeziora. Płetwonurkowie bezskutecznie poszukują tu zatopionego jachtu admirała Fischera, ostatniego przed II wojną światową właściciela Łężan.

Na brzegu jeziora rozmieszczone są liczne kładki dla wędkarzy, z których można korzystać po wykupieniu pozwolenia na wędkowanie. Nad jeziorem nie ma ośrodków wypoczynkowych i zagospodarowanych plaż. Mieszkańcy okolicznych wsi korzystają z dzikich plaż: w lesie na wschodnim brzegu jeziora mieszkańcy Łężan, na północnym brzegu mieszkańcy Legin oraz plaży położonej w lesie na zachodnim brzegu jeziora (od strony Samławek). Ta ostatnia plaża jest w pobliżu ok. 400 letniego dębu, przy którym do 1945 znajdował się drewniany dworek myśliwski Fischerów z Łężan.

Jezioro należy do Uniwersytetu w Olsztynie.


Krasnoje-na-Wołgie

Krasnoje-na-Wołgie (ros. Красное-на-Волге) – osiedle typu miejskiego w środkowej części europejskiej Rosji, w obwodzie kostromskim, na lewym brzegu Wołgi, siedziba administracyjna rejonu krasnosielskiego. W 2017 roku liczyła ok. 8 tys. mieszkańców.

Pierwsza wzmianka o osadzie pochodzi z 1569 roku. W 1957 roku miejscowość otrzymała status osiedla typu miejskiego.


The Germs

The Germs – amerykańska grupa punkrockowa utworzona w 1976 roku w Los Angeles. Ich pierwszy singel „Forming” z 1977 roku uchodzi za pierwszy zapis tego rodzaju muzyki w Los Angeles.

Główny wczesny skład zespołu składał się z wokalisty Darby Crasha, gitarzysty Pata Smeara, basistki Lorny Doom i perkusisty Don Bollesa. Wydali tylko jeden album (GI), wyprodukowany przez Joan Jett, i pojawił się w następnym roku w filmie dokumentalnym Penelope Spheeris "The Decline of Western Civilization", który był kroniką ruchu punków w Los Angeles.

Zespół rozpadł się po samobójstwie Crasha w 1980 roku. Ich muzyka miała wpływ na wiele późniejszych punkrockowych zespołów. Smear osiągnął większą sławę występując z Nirvaną i Foo Fighters.

W 2005 roku aktor Shane West został obsadzony w roli Crasha w biograficznym filmie "Czym się zajmuje to tajne (What We Do Is Secret)", zatytułowanym na podstawie piosenki Germs. Występował z Smearem, Doom i Bollesem na przyjęciu produkcyjnym do filmu, po którym Germs zreformował się z Westem jako wokalistą. Nowy skład zespołu kilkakrotnie koncertował w Stanach Zjednoczonych, w tym na Warped Tours w 2006 i 2008 roku.


GN Bouw Stadion

GN Bouw Stadion – wielofunkcyjny stadion w mieście Dordrecht w Holandii. Najczęściej używany jest jako stadion piłkarski, a swoje mecze rozgrywa na nim drużyna FC Dordrecht. Stadion może pomieścić 4 100 widzów, a swoją nazwę zawdzięcza firmie, która przebudowała go w 1996 roku. Wcześniej stadion nazywał się De Krommedijk.


Lisboa Oriente

Lisboa Oriente (pol. "Lizbona Wschodnia") – dworzec kolejowy w Lizbonie, położony w pobliżu terenów wystawowych Expo ’98, a obecnie Parque das Nações. Budynek stacji został zaprojektowany przez hiszpańskiego architekta Santiaga Calatravę.


Ice Cream Castle

Ice Cream Castle – album zespołu The Time, wydany w roku 1984. Podobnie jak poprzednie dwa albumy, "Ice Cream Castle" zawiera sześć utworów, które zaliczyć można do gatunku funk-pop. Ich producentem i twórcą był Prince. Wszystkie zostały przez niego napisane (podpisany Jamie Starr) z wyjątkiem „Ice Cream Castles”, napisany wspólnie z Morrisem Dayem oraz „Jungle Love” i „The Bird”, oba napisane wspólnie z Dayem i Jesse Johnsonem. Prince grał na wszystkich instrumentach i śpiewał drugi głos, Day był głównym wokalistą, a Johnson grał na gitarze, z wyjątkiem: „The Bird” to nagranie na żywo z koncertu na First Avenue; chórki na „Chili Sauce” i na „If The Kid Can't Make You Come" – Sharon Hughes; skrzypce na „Chili Sauce” - Novi Novog.

Dwa największe hity z tego albumu to „Jungle Love" oraz "The Bird". Pojawiły się one w filmie pt. „Purple Rain", w którym wystąpił Day. Dzięki filmowi album poszybował w górę list przebojów. Niestety, zespół rozpadł się jeszcze zanim film pojawił się na dużym ekranie.
Trzy single z "Ice Cream Castle" to "Ice Cream Castles", "Jungle Love", i "The Bird".

W roku 2001 zespół pojawił się w filmie Kevina Smitha “Jay i Cichy Bob kontratakują”; główni bohaterowie kilka razy rozmawiają o “The Time” (Jay określa go jako “The Motherfucking Time”, a na sam koniec zespół wykonuje na żywo utwór “Jungle Love”).


Władimir Liberzon

Władimir Liberzon, ros. Владимир Михайлович Либерзон (ur. 23 marca 1937 w Moskwie, zm. 4 sierpnia 1996) – izraelski szachista pochodzenia rosyjskiego, arcymistrz od 1965 roku.


Herbert Read

Sir Edward Herbert Read (ur. 4 grudnia 1893 w Muscoates, zm. 12 czerwca 1968 w Stonegrave) – angielski teoretyk sztuki, poeta, eseista, krytyk literacki i anarchista. Był jednym z pierwszych pisarzy angielskich, którzy zwrócili uwagę na egzystencjalizm. Duży wpływ wywarły na niego proto-egzystencjalne koncepcje i anarchizm indywidualistyczny Maxa Stirnera.
Przez większą część życia zajmował się problematyką edukacji, zwłaszcza w dziedzinie edukacji artystycznej. Przedmiotem jego zainteresowań było też funkcjonowanie dzieł sztuki w społeczeństwie oraz psychologia twórczości. Zajmował się tymi zagadnieniami m.in. w książkach:

* „Sztuka a przemysł” („Art and Industry”) 1934, wydanie polskie 1964,
* „Wychowanie przez sztukę” („Education Through Art”) 1943, wydanie polskie 1976.


Native Instruments

Native Instruments – założone w 1996 roku przez Stephana Schmitta i Volkera Hinza niemieckie przedsiębiorstwo, produkujące oprogramowanie muzyczne i współpracujący z nim sprzęt, przeznaczony dla muzyków, producentów i DJ–ów. Firma produkuje głównie syntezatory programowe.

Główna siedziba przedsiębiorstwa Native Instruments znajduje się w Berlinie.


Milda Petrauskienė

Milda Petrauskienė (ur. 1 lutego 1949 w miejscowości Kaimynai w rejonie uciańskim) – litewska polityk, nauczycielka, działaczka komunistyczna, posłanka na Sejm.


Philippe Montanier

Philippe Montanier (ur. 15 listopada 1964 w Vernon) – francuski trener piłkarski i piłkarz grający na pozycji bramkarza.

27 czerwca 2016 roku został nowym trenerem angielskiego zespołu Nottingham Forest.


Edvardas Žakaris

Edvardas Žakaris (ur. 25 maja 1952 w Pojegach) – litewski polityk i nauczyciel, poseł na Sejm.


Andrzej Stanisław Barczak

Andrzej Stanisław Barczak (ur. 4 lutego 1939 w Rudzie, zm. 21 maja 2019 w Katowicach) – polski ekonomista, profesor nauk ekonomicznych, nauczyciel akademicki Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach. Przewodniczący katowickiego oddziału Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego. W swojej pracy naukowo-badawczej zajmował się teorią ekonometrii, mikroekonomii oraz analizie procesów finansowych.


Little Broken Hearts

Little Broken Hearts (stylizowany na "…Little Broken Hearts") – piąty album amerykańskiej wokalistki Norah Jones, wydany w roku 2012, przez Blue Note Records.
Piosenkara nagrała tę płytę przy współpracy z producentem Brianem Burtonem, bardziej znanym pod pseudonimem Danger Mouse, który współpracował wcześniej między innymi z The Black Keys, Gnarls Barkley, oraz Beck Hansenem. Teksty piosenek są wspólnego autorstwa Nory i Briana Burtona. Na płycie wokalistka zagrała na gitarze klasycznej, basowej, pianinie a także keyboardzie natomiast Danger Mouse odpowiedzialny był za aranżację perkusji, gitary basowej i klasycznej, keyboardu oraz instrumentów smyczkowych.

Inspiracją do stworzenia okładki płyty były plakaty wiszące w studiu nagrań Briana Burtona w Los Angeles, przedstawiające reklamy filmów Russa Meyera z połowy XX wieku. Norze Jones szczególnie spodobał się plakat stworzony do filmu pod tytułem „Mudhoney”, przedstawiający twarz młodej dziewczyny.


Porwani zrządzeniem losu przez wody lazurowego sierpniowego morza (wł. "Travolti da un insolito destino nell'azzurro mare d'agosto") – włoski komediodramat z 1974 roku oparty na scenariuszu i reżyserii Liny Wertmüller. Wyprodukowany przez Medusa Film.

Światowa premiera filmu miała miejsce 18 grudnia 1974 roku.


U kresu dnia

U kresu dnia (ang. "Long Day's Journey Into Night") – amerykański film dramatyczny z 1962 roku w reżyserii Sidneya Lumeta. Film jest adaptacją utworu dramatycznego Zmierzch długiego dnia napisanego przez noblistę Eugene’a O’Neilla.


Historia aspiryny

Historia aspiryny, czyli kwasu acetylosalicylowego (ASA), i jej użycie w celach medycznych sięga czasów starożytnych, choć substancja ta w czystej postaci produkowana i sprzedawana jest od 1899 roku. Informacje o lekach sporządzanych z kory wierzby i innych roślin bogatych w salicylany pojawiały się już na papirusach spisywanych w czasach egipskich faraonów w II wieku p.n.e. Około roku 400 p.n.e. Hipokrates pisał o stosowaniu herbaty z roślin zawierających salicylany w celu obniżania gorączki, salicylanów używano również w medycynie Wschodu, w czasach antycznych i średniowieczu. Lecznicze właściwości ekstraktu z kory wierzby, takie jak obniżanie gorączki oraz działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne, doceniono w połowie XVIII wieku. Lewis i Clark używali rzekomo naparu z kory wierzby w latach 1803–1806 jako remedium na gorączkę występującą u uczestników słynnej ekspedycji. Już na początku XIX wieku farmaceuci eksperymentowali i przepisywali pacjentom przeróżne środki podobne do kwasu salicylowego, składnika aktywnego zawartego w ekstrakcie z kory wierzby.

W 1853 chemik Charles Frédéric Gerhardt po raz pierwszy wytworzył kwas acetylosalicylowy poprzez wymieszanie chlorku acetylu z salicylanem sodu; w drugiej połowie XIX wieku inni chemicy ustalili strukturę chemiczną tego związku i opracowali skuteczniejszą i wydajniejszą metodę syntezy. W 1897 naukowcy z przedsiębiorstwa farmaceutyczno-chemicznego Bayer rozpoczęli badania nad kwasem acetylosalicylowym, jako mniej drażniącym zamiennikiem dla typowych leków zawierających salicylany. W 1899 lek miał już nazwę "Aspiryna" i był sprzedawany przez Bayer na całym świecie. Słowo "Aspiryna" było raczej nazwą marki stworzonej przez Bayer, aniżeli ogólną nazwą samego leku, jednakże prawa firmy Bayer do marki zostały sprzedane lub w wielu krajach utracone. Do rosnącej w pierwszej połowie XX wieku popularności aspiryny przyczyniła się jej skuteczność podczas tak zwanej hiszpanki, czyli pandemii grypy w latach 1918–1919. Opłacalność produkcji aspiryny doprowadziła do zaciekłej rywalizacji i namnażania się podobnych produktów i marek. Część zgonów zanotowanych podczas pandemii z 1918 miała prawdopodobnie związek z zatruciem aspiryną.

Popularność aspiryny spadła po opracowaniu paracetamolu w 1956 oraz ibuprofenu w 1962. W latach 60. i 70. XX wieku naukowcy tacy jak John Vane odkrywali podstawowe mechanizmy działania i efektów aspiryny. Badania kliniczne przeprowadzone od lat 60. do 80. wykazały efektywność aspiryny jako substancji przeciwzakrzepowej. Sprzedaż aspiryny ponownie wzrastała w ostatnich dekadach XX wieku i nadal utrzymuje się na wysokim poziomie; lek ten jest środkiem powszechnie stosowanym w celu zapobiegania atakom serca i udarom.


Diecezja Palm Beach

Diecezja Palm Beach (łac. "Dioecesis Litoris Palmensis", ang. "Diocese of Palm Beach") – diecezja Kościoła rzymskokatolickiego w metropolii Miami w Stanach Zjednoczonych. Swym zasięgiem obejmuje południowo-wschodnią część stanu Floryda.


Marie Gerbron

Marie Gerbron (ur. 23 grudnia 1986 roku w Harfleur) – francusko-brytyjska piłkarka ręczna.

Na początku swojej kariery Gerbron grała we francuskiej drużynie HAC Havre z którą w 2006 i 2007 roku zdobyła Puchar Francji. Latem 2009 roku przeniosła się do drugoligowej HB Octeville. Od sezonu 2012/2013 występuje w norweskiej drużynie Bravo HK.

Mimo francuskiego pochodzenia ma również obywatelstwo brytyjskie, gdzie występuje w reprezentacji Wielkiej Brytanii. W 2012 roku wzięła udział w Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2012 w Londynie.


Man Walking Around a Corner

Man Walking Around a Corner – brytyjski film niemy z 1887 roku wykonany przez Louisa Le Prince’a. Właściwie było to 16 zdjęć wykonanych bardzo szybko jedno po drugim przy pomocy skonstruowanej przez Le Prince’a szesnastosoczewkowej kamery LPCC Type-16.

Część źródeł podaje, że film powstał w roku 1888 jednak Jacques Pfend, francuski historyk filmu, uważa, że zdjęcia wykonane zostały w Paryżu (zbieg ul. Rue Bochart-de-Saron gdzie Le Prince mieszkał z ul. Trudaine) przed 18 sierpnia 1887 roku (data nadania listu do żony przebywającej w Stanach Zjednoczonych, do której film został wysłany).

Film dostępny jest w serwisie YouTube.


Lotnisko Smederevska Palanka

Lotnisko Smederevska Palanka (IATA: SPL, ICAO: LYSP) – lotnisko położone w Smederevskiej Palance (Serbia). Używane jest do celów sportowych.


Stanisław Strzetelski

Stanisław Strzetelski (ur. 5 marca 1895 w Grzymałówce, zm. 10 kwietnia 1969 w Glen Cove pod Nowym Jorkiem) – polski dziennikarz i wydawca, polityk, poseł na Sejm III kadencji w II RP z ramienia Stronnictwa Narodowego.


Kościół Notre-Dame w Le Raincy

Kościół Notre-Dame w Le Raincy (fr. "Église Notre-Dame du Raincy") – kościół pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny w Le Raincy (departament Sekwana-Saint-Denis, Francja). Zbudowany według projektu Auguste’a Perreta. Arcydzieło wczesnego modernizmu. 29 czerwca 1966 wpisany na listę pomników historii we Francji.


Łapiduchy

Łapiduchy (ang. "Mother, Jugs & Speed") – amerykańska czarna komedia z 1976 roku w reżyserii Petera Yatesa. Wyprodukowany przez 20th Century Fox.

Światowa premiera filmu miała miejsce 26 maja 1976 roku.


Port lotniczy Połtawa

Port lotniczy Połtawa (ukr.: "Міжнародний аеропорт Полтава", ang.: "Poltava Airport", kod IATA: PLV, kod ICAO: UKHP) – krajowe lotnisko w Supruniwce koło Połtawy, na Ukrainie.


Nosicielka wody

Nosicielka wody lub Dziewczyna z dzbanem (hiszp. "La aguadora") – obraz hiszpańskiego malarza Francisca Goi. Należy do zbiorów Muzeum Sztuk Pięknych w Budapeszcie.


Elliminati

Elliminati – dziesiąty album solowy polskiego rapera Tedego. Wydawnictwo ukazało się 22 marca 2013 roku nakładem należącej do rapera oficyny Wielkie Joł. Zgodnie z podtytułem płyty widniejącym na okładce materiał muzyczny w całości wyprodukował Sir Michu. Gościnnie w nagraniach wzięli udział Sitek, Abel, Zgrywus, DonGURALesko oraz Setka. W utworze dodatkowym dołączonym do albumu gościnnie wystąpili ponadto Diox, Numer Raz, Obi, Pelson oraz VNM.


Terror Squad Entertainment

Terror Squad Entertainment - hip-hopowa wytwórnia muzyczna założona w 1993 przez amerykańskiego rapera Fat Joe. W Terror Squad Entertainment swoje albumy wydawali m.in.: Fat Joe, Big Pun, DJ Khaled, Remy Ma oraz Terror Squad.


Mistek

Mistek (cz. "Místek", niem. "Friedberg", "Mistek", w latach Protektoratu "Freiberg") – dawne miasto, obecnie część miasta Frydek-Mistek w kraju morawsko-śląskim, w powiecie Frydek-Mistek w Czechach w granicach historycznego regionu Moraw. Jest to także gmina katastralna o powierzchni ponad 1214,2564 ha. Populacja w 2001 wynosiła 24343 osób, zaś w 2012 odnotowano 2198 adresów.


Diecezja Ogdensburg

Diecezja Ogdensburg (łac. "Dioecesis Ogdensburgensis", ang. "Diocese of Ogdensburg") – diecezja Kościoła rzymskokatolickiego w metropolii Nowy Jork w Stanach Zjednoczonych. Swym zasięgiem obejmuje północną część stanu Nowy Jork.


Raiko

Raiko (jap. 雷鼓, tłum. "grom") – japoński sztuczny satelita typu CubeSat 2U, nazwany na cześć japońskiego boga piorunów, operowany przez uniwersytety Tohoku i Wakayama. Jeden z 5 nanosatelitów, które 4 października 2012 zostały wypuszczone z modułu JEM Kibō będącego częścią Międzynarodowej Stacji Kosmicznej z użyciem zasobnika J-SSOD. Satelita spłonął w atmosferze Ziemi 6 sierpnia 2013 r.

Satelita miał masę 2,6 kg. Jego wyposażenie stanowiły trzy sensory optyczne. Pierwszy z nich (WFC) zaopatrzony był w szerokokątny obiektyw o polu widzenia 134 x 180 stopni, zapewniający widzenie z perspektywy „rybiego oka”. Drugi (PCC) służył do fotografowania i analizy położenia satelity względem ISS. Trzecim był czujnik gwiazd (HSS) bez wbudowanego procesora pozwalającego określić pozycję względem sfery niebieskiej (dane analizowane były na Ziemi). Ponadto na pokładzie CubeSata umieszczono rozkładaną membranę (DOM) o wymiarach 50 x 50 cm służącą do przyspieszenia deorbitacji. Miała zostać otwarta, gdy wysokość orbity satelity będzie niższa niż 300 km. Ostatnim z eksperymentów był transmiter nadający w paśmie Ku.

"Raiko" wraz z innymi 4 satelitami został umieszczony w statku Kounotori 3, wystrzelonym za pomocą rakiety H-IIB F3 z Centrum Lotów Kosmicznych Tanegashima 21 lipca 2012 roku.


Antonio González Velázquez

Antonio González Velázquez – hiszpański malarz barokowy specjalizujący się w malarstwie ściennym.

Pochodził z rodziny o tradycjach artystycznych. Jego ojciec Pablo González Velázquez był rzeźbiarzem, a starsi bracia Luis i Alejandro także zostali malarzami. Razem z braćmi pracował przy realizacji malowideł ściennych na sklepieniu i kopule kościoła klasztornego Salezjanów w Madrycie. W 1747 roku wyjechał na 5 lat do Rzymu, gdzie studiował malarstwo dzięki stypendium Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych św. Ferdynanda. W 1748 roku wykonał freski w rzymskim kościele "Santissima Trinità degli Spagnoli". Jego nauczycielem w Rzymie był Corrado Giaquinto, który później pracował razem z Gonzálezem na madryckim dworze Ferdynanda VII.

W 1752 roku powrócił do Hiszpanii, a rok później współpracował przy realizacji malowideł ściennych w klasztorze "Real Monasterio de la Encarnación" oraz w kopule kaplicy Bazyliki Nuestra Señora del Pilar w Saragossie. W 1757 roku dzięki rosnącej sławie został mianowany nadwornym malarzem i współpracował przy dekoracji Pałacu Królewskiego w Madrycie. Niedługo potem, w 1765 roku, otrzymał awans na stanowisko dyrektora Akademii Św. Ferdynanda. Jednym z jego uczniów był Luis Paret y Alcázar.

W 1763 roku namalował historyczne dzieło "Alegoría y Colón ofreciendo América a los Reyes Católicos", które było elementem dekoracji królewskiego "Palacio Nuevo".

Karol III był opiekunem jednej z największych świątyń w Madrycie – Kościoła San Francisco el Grande. Korzystający z protekcji króla Zakon franciszkanów zamówił siedem obrazów mających zdobić ołtarze świątyni, a ich wykonanie zlecono siedmiu znanym malarzom epoki. Wśród wyróżnionych artystów znalazł się również González Velázquez oraz: Francisco Goya, Mariano Salvador Maella, Francisco Bayeu, Andrés de la Calleja, Gregorio Ferro i José del Castillo. Malowidła powstały w latach 1781–1783.
Pod koniec życia poświęcił się współpracy z Królewską Manufakturą Tapiserii Santa Bárbara malując "kartony do tapiserii" – wzory do produkcji gobelinów. Dla fabryki pracował razem z Francisco Bayeu pod kierunkiem Antona Rafaela Mengsa.

Jego synowie Zacarías i Castór również zostali malarzami, a Isidro został architektem.


Cara Williams

Cara Williams, właściwie Bernice Kamiat (ur. 29 czerwca 1925 w Nowym Jorku) – amerykańska aktorka filmowa i telewizyjna. Nominowana do Oscara za drugoplanową rolę w filmie "Ucieczka w kajdanach" (1958) w reżyserii Stanleya Kramera. Była pierwszą żoną aktora Johna Drew Barrymore'a.

Jest córką żydowskich emigrantów z Europy. Jej matka pochodziła z Rumunii, a ojciec z Austrii.

Po wycofaniu się z aktorstwa zajęła się projektowaniem wnętrz.


Jastor

Jastor – kryte lodowisko w Jastrzębiu-Zdroju.

Swoje spotkania rozgrywają na nim hokeiści GKS Jastrzębie, a także hokeistki klubu UKH Białe Jastrzębie. Obiekt może pomieścić 1986 widzów, z czego 1686 miejsc jest siedzących.

Starania o budowę obiektu rozpoczęły się jeszcze w latach 60. XX wieku. Komitet budowy został powołany w 1972. Otwarcie obiektu miało miejsce w listopadzie 1975 (było to 10-te sztuczne lodowisko w województwie katowickim), a z okazji tej jak i w przeddzień Barbórki rozegrano mecz GKS Jastrzębie – AZ Havířov (2:7).

W latach 2004–2005, kosztem ponad 12,5 mln zł przeprowadzono gruntowną renowację areny. Ponowna inauguracja hali miała miejsce 6 czerwca 2005 roku. W 2012 roku na lodowisku zamontowano profesjonalne bandy z tworzywa sztucznego. Obiekt służy hokeistom GKS-u Jastrzębie oraz hokeistkom klubu UKH Białe Jastrzębie, trenują na nim także młodzieżowe drużyny hokejowe i amatorzy; lodowisko udostępniane jest również mieszkańcom. Na obiekcie przez dwa lata odbywały się także mecze w ramach Ligi Mistrzów oraz Pucharu CEV z udziałem siatkarzy Jastrzębskiego Węgla.


Wieża telewizyjna Praděd

Wieża telewizyjna Praděd () – wielofunkcyjna wieża o wysokości 146,5 m w paśmie górskim Wysokiego Jesionika (), w północno-wschodnich Czechach, w obrębie gminy Malá Morávka, projektu inż. arch. Jana Liški, usytuowana na szczycie góry Pradziad (), oddana do użytku w 1980 roku, ze znajdującym się w niej nadajnikiem radiowym, hotelem Praděd z restauracją oraz stacją meteorologiczną. Z przeszklonego tarasu widokowego na wieży (punkt widokowy) istnieje możliwość prowadzenia dalekich obserwacji. Zasięg stacji nadawczej wykracza poza terytorium Czech, pokrywając sygnałem dużą część południowego zachodu Polski (województwo dolnośląskie, opolskie i śląskie). Z obiektu transmitowanych jest osiem programów radiowych, trzy multipleksy DVB-T2 oraz jeden multipleks DAB+, a ponadto znajdują się w nim urządzenia operatorów sieci telefonii komórkowej.

Wieża telewizyjna na górze Pradziad jest najwyższym stałym punktem w Czechach i Sudetach (ok. 1638 m n.p.m.). Jest jednocześnie najwyższą wieżą widokową w Czechach (146,5 m) i najwyższym dostępnym stałym punktem w Czechach (platforma – 1613 m n.p.m.). Ponadto na wieży znajduje się najwyższy punkt geodezyjny w Czechach (1616,04 m n.p.m.).


Dom Sportova

Dom Sportova – hala widowiskowo-sportowa z lodowiskiem w Zagrzebiu w zachodniej dzielnicy Trešnjevka, mogąca pomieścić 7500 widzów. Swoje mecze rozgrywają tutaj drużyna KHL Medveščak Zagrzeb w hokeju na lodzie w lidze EBEL. Została otwarta w 1972 roku. W skład kompleksu na terenie 32000 m² wchodzi sześć hal sportowych. Poza meczami hokejowymi hala używana jest do rozgrywania innych dyscyplin sportowych: koszykówki, piłki ręcznej, siatkówki, gimnastyki, tenisa ziemnego. W hali mogą się również odbywać koncerty. W latach 1996–1997, 2006–2015 rozgrywano w obiekcie turniej tenisowy mężczyzn Zagreb Indoors.

W hali rozgrywano również, wiele imprez sportowych m.in.: Mistrzostwa Europy w Koszykówce podczas których drużyna gospodarzy (Jugosławii) zdobyła złoty medal, Mistrzostwa Europy w Piłce Ręcznej mężczyzn. Dwukrotnie odbyły się tutaj mistrzostwa Europy w łyżwiarstwie figurowym, miało to miejsce w 2008 oraz 2013 roku. W latach 2007, 2011 oraz 2013 odbyły się tutaj turnieje mistrzostw świata w hokeju na lodzie drugiej dywizji.


Regiment Sharpe’a

Regiment Sharpe’a (ang. "Sharpe’s Regiment") – brytyjski telewizyjny film historyczny z 1996 roku. Film jest częścią cyklu filmów o Richardzie Sharpie, zrealizowanego na podstawie serii powieści o tej postaci autorstwa Bernarda Cornwella.


Zbigniew Jedziński

Zbigniew Jedziński, lit. Zbignev Jedinskij (ur. 17 stycznia 1959 w Grodnie) – litewski inżynier, działacz polityczny i samorządowy narodowości polskiej, poseł na Sejm Republiki Litewskiej.


John McCall

John McCall (ur. w sierpniu 1985, zm. 27 marca 2004 w Durbanie) – północnoirlandzki rugbysta grający w , juniorski reprezentant Irlandii. Pierwszy irlandzki rugbysta, który zmarł podczas meczu reprezentacji kraju.

Cały okres edukacji szkolnej spędził w Royal School w Armagh planując rozpoczęcie studiów na wydziale architektury Queen’s University Belfast.

Występował w pierwszej drużynie Royal School rywalizującej w rozgrywanym od 1876 roku Ulster Schools' Cup. Był wyróżniającym się graczem tego zespołu w roku 2003, rok później zaś został jego kapitanem. Walnie przyczynił się do jego awansu do finału tych rozgrywek, a następnie dowodzona przez niego drużyna w Dniu Świętego Patryka zdobyła to trofeum pierwszy raz od 1977 roku. Jego postawa w tych meczach zyskała akceptację Alana Solomonsa, ówczesnego trenera Ulster Rugby, który planował wprowadzić go do seniorskiej drużyny, a także nagrodę dla najlepszego szkolnego gracza prowincji.

Pod koniec lat 2002 i 2003 z drużyną "Ulster Schools" wystąpił przeciwko szkolnym reprezentacjom angielskich hrabstw, zaś w roku 2004 był kapitanem tego zespołu w irlandzkich rozgrywkach międzyprowincjonalnych.

W lutym 2004 roku z kadrą U-19 zagrał przeciwko rówieśnikom z Walii. W dniu triumfu w Ulster Schools' Cup zawodnik otrzymał natomiast powołanie do reprezentacji narodowej na Mistrzostwa Świata U-19 w Rugby Union Mężczyzn 2004 rozpoczynające się dziesięć dni później w RPA. Pierwszy mecz tych zawodów Irlandczycy rozgrywali z Nowozelandczykami. W połowie pierwszej części tego spotkania McCall przejął piłkę po wyrzucie z autu i po udanej na nim szarży odłożył ją w powstającym przegrupowaniu. Po przeniesieniu się akcji McCall pozostał nieruchomy na boisku i stracił przytomność. Gra na kilkanaście minut została wstrzymana, gdy udzielano mu pierwszej pomocy przed przewiezieniem go do St Augustine's Hospital, gdzie dwie godziny później stwierdzono zgon zawodnika. W wyniku przeprowadzonej sekcji zwłok lekarze stwierdzili, iż przyczyną zgonu była niewykryta wcześniej niewydolność serca.

W ceremonii pogrzebowej uczestniczyło ponad dwa tysiące osób, z przedstawicielami Irish Rugby Football Union oraz seniorskiej reprezentacji.

Był pierwszym irlandzkim rugbystą, który zmarł podczas meczu reprezentacji kraju. Jego śmierć przyczyniła się do wprowadzenia obowiązkowych badań serca wśród graczy podlegających regionowi Ulster Irish Rugby Football Union.

Podczas mistrzostw świata U-19 2007 na jego cześć ufundowano "John McCall Fairplay Award", którą w imieniu reprezentacji Chile odebrał jej kapitan, Benjamin del Solar.

Jego wujem był Brian McCall, seniorski reprezentant Irlandii.


Święty Ludwik król Francji

Święty Ludwik król Francji – obraz olejny przypisywany hiszpańskiemu malarzowi pochodzenia greckiego Dominikosowi Theotokopulosowi, znanemu jako El Greco.

Zgodnie z tytułem portret ma przedstawiać wyobrażenie świętego króla Francji Ludwika IX. Różne teorie identyfikują postać z kilkoma innymi postaciami np. z wizygockim władcą czy zdobywcą Toleda Alfonsem VI. Obraz ma wiele wspólnych elementów z wcześniejszym dziełem El Greca pt. "Pogrzeb hrabiego Orgaza" (z dolną jego częścią). Artysta maluje władcę trzymającego w prawej dłoni tradycyjne berło królewskie, a w lewej berło z burbońskimi liliami. Zbroja na nim ma tą samą fakturą co w "Pogrzebie hrabiego Orgaza", również paź odgrywa podobną rolę jak w dziele z Escorialu. Muskulatura przedramienia, czerwona draperia i kolumna w tle nasuwa skojarzenie z włoskimi portretami.