Gezicht_in_Delft

Prompt: Hoe verklaart Gezicht_in_Delft zijn Functie?

Er is onder kunsthistorici lange tijd discussie geweest over de oorspronkelijke functie van het schilderijtje. Wilhelm Martin zag het in 1936 als een ontwerp voor een muurschildering. In de jaren 1970 dacht de Amerikaanse kunsthistoricus Walter Liedtke dat het onderdeel had uitgemaakt van een driehoekige kijkdoos, een zogenoemde perspectiefkas(t). De hypothese van Arthur K. Wheelock Jr., die het schilderijtje verbindt met 17e-eeuwse wetenschappelijke theorieën over optica en lenzen, wordt door de meeste andere kunsthistorici als te spitsvondig en nodeloos ingewikkeld gezien.Tijdens de restauratie van het schilderij in 1994 werd ontdekt dat het doek waarschijnlijk op een gebogen koperen plaat gelijmd heeft gezeten. Dit wees erop dat de hypothese van Liedtke klopte. Proefondervindelijk kon worden vastgesteld dat als de afbeelding werd gebogen en van dichtbij met één oog werd bekeken, de vervormingen verdwenen en er een overtuigende dieptewerking tot stand kwam. Waarschijnlijk ging de voorgrond verder op de bodem van de kast met een anamorfe beschildering, zoals ook op de bewaard gebleven perspectiefkasten van andere schilders, onder wie Pieter Elinga en Samuel van Hoogstraten, die tegelijk met Fabritius een leerling van Rembrandt was geweest. Gezicht in Delft is uniek ten opzichte van de zes bewaard gebleven perspectiefkasten, omdat het op doek is geschilderd. In de andere gevallen is de voorstelling direct op de binnenkant van de houten kast geschilderd.In zijn boek Inleyding tot de hooge schoole der schilderkonst uit 1678 benadrukt Samuel van Hoogstraten dat het voor kunstschilders belangrijk is dat ze een gedegen kennis hebben van het lijnperspectief of Deurzigtkunde, zoals het toen heette. Als een van de toepassingen daarvan noemt hij de perspectyfkas, waarvan er ook een van zijn hand bewaard is gebleven (in de National Gallery in Londen). Hij schrijft hierover: "Door de kennisse van deeze weetenschap [=lijnperspectief] maekt men ook de wonderlijke perspectyfkas, die, als ze regt en met kennisse geschildert is, een figuur van een vinger lang als leevensgroot vertoont." Fabritius gaat nog een stap verder: bij hem is de toren van Nieuwe Kerk nog geen vinger lang en de vrouw die op de kade van de gracht staat, amper een centimeter groot.

Bestand:Kaart figuratief, detail, in bezit van prof. Wegeners Sleeswijk, Amsterdam - Delft - 20048543 - RCE.jpg

Een detail van de 17e-eeuwse ''Kaart figuratief'' met de [[Markt (Delft)

Categorie:Schilderij in de National Gallery (Londen)


Gezicht_in_Delft

Prompt: Hoe wordt de Functie besproken in Gezicht_in_Delft?

Er is onder kunsthistorici lange tijd discussie geweest over de oorspronkelijke functie van het schilderijtje. Wilhelm Martin zag het in 1936 als een ontwerp voor een muurschildering. In de jaren 1970 dacht de Amerikaanse kunsthistoricus Walter Liedtke dat het onderdeel had uitgemaakt van een driehoekige kijkdoos, een zogenoemde perspectiefkas(t). De hypothese van Arthur K. Wheelock Jr., die het schilderijtje verbindt met 17e-eeuwse wetenschappelijke theorieën over optica en lenzen, wordt door de meeste andere kunsthistorici als te spitsvondig en nodeloos ingewikkeld gezien.Tijdens de restauratie van het schilderij in 1994 werd ontdekt dat het doek waarschijnlijk op een gebogen koperen plaat gelijmd heeft gezeten. Dit wees erop dat de hypothese van Liedtke klopte. Proefondervindelijk kon worden vastgesteld dat als de afbeelding werd gebogen en van dichtbij met één oog werd bekeken, de vervormingen verdwenen en er een overtuigende dieptewerking tot stand kwam. Waarschijnlijk ging de voorgrond verder op de bodem van de kast met een anamorfe beschildering, zoals ook op de bewaard gebleven perspectiefkasten van andere schilders, onder wie Pieter Elinga en Samuel van Hoogstraten, die tegelijk met Fabritius een leerling van Rembrandt was geweest. Gezicht in Delft is uniek ten opzichte van de zes bewaard gebleven perspectiefkasten, omdat het op doek is geschilderd. In de andere gevallen is de voorstelling direct op de binnenkant van de houten kast geschilderd.In zijn boek Inleyding tot de hooge schoole der schilderkonst uit 1678 benadrukt Samuel van Hoogstraten dat het voor kunstschilders belangrijk is dat ze een gedegen kennis hebben van het lijnperspectief of Deurzigtkunde, zoals het toen heette. Als een van de toepassingen daarvan noemt hij de perspectyfkas, waarvan er ook een van zijn hand bewaard is gebleven (in de National Gallery in Londen). Hij schrijft hierover: "Door de kennisse van deeze weetenschap [=lijnperspectief] maekt men ook de wonderlijke perspectyfkas, die, als ze regt en met kennisse geschildert is, een figuur van een vinger lang als leevensgroot vertoont." Fabritius gaat nog een stap verder: bij hem is de toren van Nieuwe Kerk nog geen vinger lang en de vrouw die op de kade van de gracht staat, amper een centimeter groot.

Bestand:Kaart figuratief, detail, in bezit van prof. Wegeners Sleeswijk, Amsterdam - Delft - 20048543 - RCE.jpg

Een detail van de 17e-eeuwse ''Kaart figuratief'' met de [[Markt (Delft)

Categorie:Schilderij in de National Gallery (Londen)


Gezicht_in_Delft

Prompt: Focus op Gezicht_in_Delft en leg de Herkomst uit.

Volgens een oude vermelding achter op het schilderij was het in 1836 gekocht in Napels. Aan het begin van de 20e eeuw bevond het zich de collectie van Sir William Eden in Ferry Hill, Durham. Zijn zoon Timothy Calvert Eden verkocht het Gezicht in Delft in 1922 aan de National Gallery in Londen. In 1992-1993 werd het schilderijtje gerestaureerd.

Bestand:Kaart figuratief, detail, in bezit van prof. Wegeners Sleeswijk, Amsterdam - Delft - 20048543 - RCE.jpg

Een detail van de 17e-eeuwse ''Kaart figuratief'' met de [[Markt (Delft)

Categorie:Schilderij in de National Gallery (Londen)


Gezicht_in_Delft

Prompt: Verklaar de Herkomst van dit kunstwerk, Gezicht_in_Delft.

Volgens een oude vermelding achter op het schilderij was het in 1836 gekocht in Napels. Aan het begin van de 20e eeuw bevond het zich de collectie van Sir William Eden in Ferry Hill, Durham. Zijn zoon Timothy Calvert Eden verkocht het Gezicht in Delft in 1922 aan de National Gallery in Londen. In 1992-1993 werd het schilderijtje gerestaureerd.

Bestand:Kaart figuratief, detail, in bezit van prof. Wegeners Sleeswijk, Amsterdam - Delft - 20048543 - RCE.jpg

Een detail van de 17e-eeuwse ''Kaart figuratief'' met de [[Markt (Delft)

Categorie:Schilderij in de National Gallery (Londen)


Gezicht_in_Delft

Prompt: Hoe verklaart Gezicht_in_Delft zijn Herkomst?

Volgens een oude vermelding achter op het schilderij was het in 1836 gekocht in Napels. Aan het begin van de 20e eeuw bevond het zich de collectie van Sir William Eden in Ferry Hill, Durham. Zijn zoon Timothy Calvert Eden verkocht het Gezicht in Delft in 1922 aan de National Gallery in Londen. In 1992-1993 werd het schilderijtje gerestaureerd.

Bestand:Kaart figuratief, detail, in bezit van prof. Wegeners Sleeswijk, Amsterdam - Delft - 20048543 - RCE.jpg

Een detail van de 17e-eeuwse ''Kaart figuratief'' met de [[Markt (Delft)

Categorie:Schilderij in de National Gallery (Londen)


Gezicht_in_Delft

Prompt: Hoe wordt de Herkomst besproken in Gezicht_in_Delft?

Volgens een oude vermelding achter op het schilderij was het in 1836 gekocht in Napels. Aan het begin van de 20e eeuw bevond het zich de collectie van Sir William Eden in Ferry Hill, Durham. Zijn zoon Timothy Calvert Eden verkocht het Gezicht in Delft in 1922 aan de National Gallery in Londen. In 1992-1993 werd het schilderijtje gerestaureerd.

Bestand:Kaart figuratief, detail, in bezit van prof. Wegeners Sleeswijk, Amsterdam - Delft - 20048543 - RCE.jpg

Een detail van de 17e-eeuwse ''Kaart figuratief'' met de [[Markt (Delft)

Categorie:Schilderij in de National Gallery (Londen)


Gezicht_in_Delft

Prompt: Focus op Gezicht_in_Delft en leg de Externe link uit.

Het schilderij op de website van de National Gallery in Londen.

Bestand:Kaart figuratief, detail, in bezit van prof. Wegeners Sleeswijk, Amsterdam - Delft - 20048543 - RCE.jpg

Een detail van de 17e-eeuwse ''Kaart figuratief'' met de [[Markt (Delft)

Categorie:Schilderij in de National Gallery (Londen)


Gezicht_in_Delft

Prompt: Verklaar de Externe link van dit kunstwerk, Gezicht_in_Delft.

Het schilderij op de website van de National Gallery in Londen.

Bestand:Kaart figuratief, detail, in bezit van prof. Wegeners Sleeswijk, Amsterdam - Delft - 20048543 - RCE.jpg

Een detail van de 17e-eeuwse ''Kaart figuratief'' met de [[Markt (Delft)

Categorie:Schilderij in de National Gallery (Londen)


Gezicht_in_Delft

Prompt: Hoe verklaart Gezicht_in_Delft zijn Externe link?

Het schilderij op de website van de National Gallery in Londen.

Bestand:Kaart figuratief, detail, in bezit van prof. Wegeners Sleeswijk, Amsterdam - Delft - 20048543 - RCE.jpg

Een detail van de 17e-eeuwse ''Kaart figuratief'' met de [[Markt (Delft)

Categorie:Schilderij in de National Gallery (Londen)


Gezicht_in_Delft

Prompt: Hoe wordt de Externe link besproken in Gezicht_in_Delft?

Het schilderij op de website van de National Gallery in Londen.

Bestand:Kaart figuratief, detail, in bezit van prof. Wegeners Sleeswijk, Amsterdam - Delft - 20048543 - RCE.jpg

Een detail van de 17e-eeuwse ''Kaart figuratief'' met de [[Markt (Delft)

Categorie:Schilderij in de National Gallery (Londen)


De_val_van_de_verdoemden

Prompt: Focus op De_val_van_de_verdoemden en leg de abstract uit.

De val van de verdoemden (Frans: La Chute des damnés) is een schilderij van Dirk Bouts dat hij rond 1470 schilderde. Sinds 1957 maakt het deel uit van de collectie van het Museum voor Schone Kunsten in Rijsel.

Categorie:Schilderij in het Museum voor Schone Kunsten (Rijsel)


De_val_van_de_verdoemden

Prompt: Verklaar de abstract van dit kunstwerk, De_val_van_de_verdoemden.

De val van de verdoemden (Frans: La Chute des damnés) is een schilderij van Dirk Bouts dat hij rond 1470 schilderde. Sinds 1957 maakt het deel uit van de collectie van het Museum voor Schone Kunsten in Rijsel.

Categorie:Schilderij in het Museum voor Schone Kunsten (Rijsel)


De_val_van_de_verdoemden

Prompt: Hoe verklaart De_val_van_de_verdoemden zijn abstract?

De val van de verdoemden (Frans: La Chute des damnés) is een schilderij van Dirk Bouts dat hij rond 1470 schilderde. Sinds 1957 maakt het deel uit van de collectie van het Museum voor Schone Kunsten in Rijsel.

Categorie:Schilderij in het Museum voor Schone Kunsten (Rijsel)


De_val_van_de_verdoemden

Prompt: Hoe wordt de abstract besproken in De_val_van_de_verdoemden?

De val van de verdoemden (Frans: La Chute des damnés) is een schilderij van Dirk Bouts dat hij rond 1470 schilderde. Sinds 1957 maakt het deel uit van de collectie van het Museum voor Schone Kunsten in Rijsel.

Categorie:Schilderij in het Museum voor Schone Kunsten (Rijsel)


De_val_van_de_verdoemden

Prompt: Focus op De_val_van_de_verdoemden en leg de Herkomst uit.

In 1468 bestelde de stad Leuven bij Bouts een drieluik met het Laatste Oordeel. Waarschijnlijk was De val van de verdoemden het rechter zijpaneel van deze triptiek. Het andere zijpaneel, De uitverkorenen op weg naar de hemel, bevindt zich ook in het Museum voor Schone Kunsten. Het middenpaneel is grotendeels verloren gegaan. In de Alte Pinakothek in München bevindt zich een kopie uit de zestiende eeuw, die een indruk geeft van het oorspronkelijke werk.  Mogelijk is het paneel in bezit geweest van de Abdij van Tongerlo. Voor 1862 kwam het in bezit van graaf Tanneguy Duchâtel, een Frans politicus. Hij liet het werk na aan zijn dochter en haar echtgenoot hertog Louis-Charles de La Trémoille, een historicus. In 1898 schonken zij het schilderij aan het Louvre. Sinds 1957 is het in permanente bruikleen aan het museum in Rijsel gegeven.

Categorie:Schilderij in het Museum voor Schone Kunsten (Rijsel)


De_val_van_de_verdoemden

Prompt: Verklaar de Herkomst van dit kunstwerk, De_val_van_de_verdoemden.

In 1468 bestelde de stad Leuven bij Bouts een drieluik met het Laatste Oordeel. Waarschijnlijk was De val van de verdoemden het rechter zijpaneel van deze triptiek. Het andere zijpaneel, De uitverkorenen op weg naar de hemel, bevindt zich ook in het Museum voor Schone Kunsten. Het middenpaneel is grotendeels verloren gegaan. In de Alte Pinakothek in München bevindt zich een kopie uit de zestiende eeuw, die een indruk geeft van het oorspronkelijke werk.  Mogelijk is het paneel in bezit geweest van de Abdij van Tongerlo. Voor 1862 kwam het in bezit van graaf Tanneguy Duchâtel, een Frans politicus. Hij liet het werk na aan zijn dochter en haar echtgenoot hertog Louis-Charles de La Trémoille, een historicus. In 1898 schonken zij het schilderij aan het Louvre. Sinds 1957 is het in permanente bruikleen aan het museum in Rijsel gegeven.

Categorie:Schilderij in het Museum voor Schone Kunsten (Rijsel)


De_val_van_de_verdoemden

Prompt: Hoe verklaart De_val_van_de_verdoemden zijn Herkomst?

In 1468 bestelde de stad Leuven bij Bouts een drieluik met het Laatste Oordeel. Waarschijnlijk was De val van de verdoemden het rechter zijpaneel van deze triptiek. Het andere zijpaneel, De uitverkorenen op weg naar de hemel, bevindt zich ook in het Museum voor Schone Kunsten. Het middenpaneel is grotendeels verloren gegaan. In de Alte Pinakothek in München bevindt zich een kopie uit de zestiende eeuw, die een indruk geeft van het oorspronkelijke werk.  Mogelijk is het paneel in bezit geweest van de Abdij van Tongerlo. Voor 1862 kwam het in bezit van graaf Tanneguy Duchâtel, een Frans politicus. Hij liet het werk na aan zijn dochter en haar echtgenoot hertog Louis-Charles de La Trémoille, een historicus. In 1898 schonken zij het schilderij aan het Louvre. Sinds 1957 is het in permanente bruikleen aan het museum in Rijsel gegeven.

Categorie:Schilderij in het Museum voor Schone Kunsten (Rijsel)


De_val_van_de_verdoemden

Prompt: Hoe wordt de Herkomst besproken in De_val_van_de_verdoemden?

In 1468 bestelde de stad Leuven bij Bouts een drieluik met het Laatste Oordeel. Waarschijnlijk was De val van de verdoemden het rechter zijpaneel van deze triptiek. Het andere zijpaneel, De uitverkorenen op weg naar de hemel, bevindt zich ook in het Museum voor Schone Kunsten. Het middenpaneel is grotendeels verloren gegaan. In de Alte Pinakothek in München bevindt zich een kopie uit de zestiende eeuw, die een indruk geeft van het oorspronkelijke werk.  Mogelijk is het paneel in bezit geweest van de Abdij van Tongerlo. Voor 1862 kwam het in bezit van graaf Tanneguy Duchâtel, een Frans politicus. Hij liet het werk na aan zijn dochter en haar echtgenoot hertog Louis-Charles de La Trémoille, een historicus. In 1898 schonken zij het schilderij aan het Louvre. Sinds 1957 is het in permanente bruikleen aan het museum in Rijsel gegeven.

Categorie:Schilderij in het Museum voor Schone Kunsten (Rijsel)


De_val_van_de_verdoemden

Prompt: Focus op De_val_van_de_verdoemden en leg de Voorstelling uit.

Bij het schilderen van het paradijs en de hel maakte Bouts gebruik van beschrijvingen in de Bijbel en een vertaling van een Latijns manuscript uit de twaalfde eeuw, Tractatus de Purgatorio Sancti Patricii, dat vertelt over de legendarische reis van Ridder Owein naar het hiernamaals waar hij de hel en het paradijs bezoekt.Bovenaan het schilderij worden de lichamen van de verdoemden door duivels in de gedaanten van vleermuizen naar beneden gegooid waar ze op scherpe rotsen vallen.  Naast de zondaren vallen vliegende schildpadden uit de lucht naar beneden in een zwart meer. Links op de achtergrond is een van de door Owein beschreven martelingen te zien: een wiel vol vurige haken waaraan lichamen hangen. Iets links daarvan, in een grot, branden de verdoemden in de vlammen van de hel. Ze worden daarheen gegooid door demonen met heldere ogen en hoorns, klauwen of scherpe tanden. Deze duivels lijken plezier te hebben in hun taak. De martelingen bereiken hun  hoogtepunt op de voorgrond waar de naakte verdoemden de gruwel van hun toestand duidelijk laten zien. De vrouwen schreeuwen en sommige mannen proberen nog steeds te ontsnappen.Het clair-obscur van het paneel contrasteert met de helder verlichte wereld van het paradijs. Bouts speelt met de dalende compositie, de bruine en grijze kleuren van de stenige omgeving en de witheid van de door angst en pijn verwrongen lichamen om het dramatische karakter van de scène te accentueren. De details zijn zeer zorgvuldig weergegeven waardoor de gruwelijkheid van de hel nog tastbaarder wordt voor de toeschouwer. Jheronimus Bosch heeft de compositie en stemming van dit paneel in zijn werken verder uitgewerkt.

Categorie:Schilderij in het Museum voor Schone Kunsten (Rijsel)


De_val_van_de_verdoemden

Prompt: Verklaar de Voorstelling van dit kunstwerk, De_val_van_de_verdoemden.

Bij het schilderen van het paradijs en de hel maakte Bouts gebruik van beschrijvingen in de Bijbel en een vertaling van een Latijns manuscript uit de twaalfde eeuw, Tractatus de Purgatorio Sancti Patricii, dat vertelt over de legendarische reis van Ridder Owein naar het hiernamaals waar hij de hel en het paradijs bezoekt.Bovenaan het schilderij worden de lichamen van de verdoemden door duivels in de gedaanten van vleermuizen naar beneden gegooid waar ze op scherpe rotsen vallen.  Naast de zondaren vallen vliegende schildpadden uit de lucht naar beneden in een zwart meer. Links op de achtergrond is een van de door Owein beschreven martelingen te zien: een wiel vol vurige haken waaraan lichamen hangen. Iets links daarvan, in een grot, branden de verdoemden in de vlammen van de hel. Ze worden daarheen gegooid door demonen met heldere ogen en hoorns, klauwen of scherpe tanden. Deze duivels lijken plezier te hebben in hun taak. De martelingen bereiken hun  hoogtepunt op de voorgrond waar de naakte verdoemden de gruwel van hun toestand duidelijk laten zien. De vrouwen schreeuwen en sommige mannen proberen nog steeds te ontsnappen.Het clair-obscur van het paneel contrasteert met de helder verlichte wereld van het paradijs. Bouts speelt met de dalende compositie, de bruine en grijze kleuren van de stenige omgeving en de witheid van de door angst en pijn verwrongen lichamen om het dramatische karakter van de scène te accentueren. De details zijn zeer zorgvuldig weergegeven waardoor de gruwelijkheid van de hel nog tastbaarder wordt voor de toeschouwer. Jheronimus Bosch heeft de compositie en stemming van dit paneel in zijn werken verder uitgewerkt.

Categorie:Schilderij in het Museum voor Schone Kunsten (Rijsel)


De_val_van_de_verdoemden

Prompt: Hoe verklaart De_val_van_de_verdoemden zijn Voorstelling?

Bij het schilderen van het paradijs en de hel maakte Bouts gebruik van beschrijvingen in de Bijbel en een vertaling van een Latijns manuscript uit de twaalfde eeuw, Tractatus de Purgatorio Sancti Patricii, dat vertelt over de legendarische reis van Ridder Owein naar het hiernamaals waar hij de hel en het paradijs bezoekt.Bovenaan het schilderij worden de lichamen van de verdoemden door duivels in de gedaanten van vleermuizen naar beneden gegooid waar ze op scherpe rotsen vallen.  Naast de zondaren vallen vliegende schildpadden uit de lucht naar beneden in een zwart meer. Links op de achtergrond is een van de door Owein beschreven martelingen te zien: een wiel vol vurige haken waaraan lichamen hangen. Iets links daarvan, in een grot, branden de verdoemden in de vlammen van de hel. Ze worden daarheen gegooid door demonen met heldere ogen en hoorns, klauwen of scherpe tanden. Deze duivels lijken plezier te hebben in hun taak. De martelingen bereiken hun  hoogtepunt op de voorgrond waar de naakte verdoemden de gruwel van hun toestand duidelijk laten zien. De vrouwen schreeuwen en sommige mannen proberen nog steeds te ontsnappen.Het clair-obscur van het paneel contrasteert met de helder verlichte wereld van het paradijs. Bouts speelt met de dalende compositie, de bruine en grijze kleuren van de stenige omgeving en de witheid van de door angst en pijn verwrongen lichamen om het dramatische karakter van de scène te accentueren. De details zijn zeer zorgvuldig weergegeven waardoor de gruwelijkheid van de hel nog tastbaarder wordt voor de toeschouwer. Jheronimus Bosch heeft de compositie en stemming van dit paneel in zijn werken verder uitgewerkt.

Categorie:Schilderij in het Museum voor Schone Kunsten (Rijsel)


De_val_van_de_verdoemden

Prompt: Hoe wordt de Voorstelling besproken in De_val_van_de_verdoemden?

Bij het schilderen van het paradijs en de hel maakte Bouts gebruik van beschrijvingen in de Bijbel en een vertaling van een Latijns manuscript uit de twaalfde eeuw, Tractatus de Purgatorio Sancti Patricii, dat vertelt over de legendarische reis van Ridder Owein naar het hiernamaals waar hij de hel en het paradijs bezoekt.Bovenaan het schilderij worden de lichamen van de verdoemden door duivels in de gedaanten van vleermuizen naar beneden gegooid waar ze op scherpe rotsen vallen.  Naast de zondaren vallen vliegende schildpadden uit de lucht naar beneden in een zwart meer. Links op de achtergrond is een van de door Owein beschreven martelingen te zien: een wiel vol vurige haken waaraan lichamen hangen. Iets links daarvan, in een grot, branden de verdoemden in de vlammen van de hel. Ze worden daarheen gegooid door demonen met heldere ogen en hoorns, klauwen of scherpe tanden. Deze duivels lijken plezier te hebben in hun taak. De martelingen bereiken hun  hoogtepunt op de voorgrond waar de naakte verdoemden de gruwel van hun toestand duidelijk laten zien. De vrouwen schreeuwen en sommige mannen proberen nog steeds te ontsnappen.Het clair-obscur van het paneel contrasteert met de helder verlichte wereld van het paradijs. Bouts speelt met de dalende compositie, de bruine en grijze kleuren van de stenige omgeving en de witheid van de door angst en pijn verwrongen lichamen om het dramatische karakter van de scène te accentueren. De details zijn zeer zorgvuldig weergegeven waardoor de gruwelijkheid van de hel nog tastbaarder wordt voor de toeschouwer. Jheronimus Bosch heeft de compositie en stemming van dit paneel in zijn werken verder uitgewerkt.

Categorie:Schilderij in het Museum voor Schone Kunsten (Rijsel)


Jeune_homme_à_la_fenêtre

Prompt: Focus op Jeune_homme_à_la_fenêtre en leg de abstract uit.

Jeune homme à la fenêtre (Jongeman bij het raam) is een schilderij van de Franse kunstschilder Gustave Caillebotte, geschilderd in 1875, olieverf op doek, 116,2 x 80,9 centimeter. Het toont de Caillebottes broer René die vanuit een balkon naar buiten kijkt naar het nieuwe Parijs van Hausmann, geschilderd in de voor hem typerende realistische variant van het impressionisme.  Het werk bevindt zich thans in de collectie van het J. Paul Getty Museum te Los Angeles.

''Goethe am Fenster'', door [[Johann Heinrich Wilhelm Tischbein


Jeune_homme_à_la_fenêtre

Prompt: Verklaar de abstract van dit kunstwerk, Jeune_homme_à_la_fenêtre.

Jeune homme à la fenêtre (Jongeman bij het raam) is een schilderij van de Franse kunstschilder Gustave Caillebotte, geschilderd in 1875, olieverf op doek, 116,2 x 80,9 centimeter. Het toont de Caillebottes broer René die vanuit een balkon naar buiten kijkt naar het nieuwe Parijs van Hausmann, geschilderd in de voor hem typerende realistische variant van het impressionisme.  Het werk bevindt zich thans in de collectie van het J. Paul Getty Museum te Los Angeles.

''Goethe am Fenster'', door [[Johann Heinrich Wilhelm Tischbein


Jeune_homme_à_la_fenêtre

Prompt: Hoe verklaart Jeune_homme_à_la_fenêtre zijn abstract?

Jeune homme à la fenêtre (Jongeman bij het raam) is een schilderij van de Franse kunstschilder Gustave Caillebotte, geschilderd in 1875, olieverf op doek, 116,2 x 80,9 centimeter. Het toont de Caillebottes broer René die vanuit een balkon naar buiten kijkt naar het nieuwe Parijs van Hausmann, geschilderd in de voor hem typerende realistische variant van het impressionisme.  Het werk bevindt zich thans in de collectie van het J. Paul Getty Museum te Los Angeles.

''Goethe am Fenster'', door [[Johann Heinrich Wilhelm Tischbein


Jeune_homme_à_la_fenêtre

Prompt: Hoe wordt de abstract besproken in Jeune_homme_à_la_fenêtre?

Jeune homme à la fenêtre (Jongeman bij het raam) is een schilderij van de Franse kunstschilder Gustave Caillebotte, geschilderd in 1875, olieverf op doek, 116,2 x 80,9 centimeter. Het toont de Caillebottes broer René die vanuit een balkon naar buiten kijkt naar het nieuwe Parijs van Hausmann, geschilderd in de voor hem typerende realistische variant van het impressionisme.  Het werk bevindt zich thans in de collectie van het J. Paul Getty Museum te Los Angeles.

''Goethe am Fenster'', door [[Johann Heinrich Wilhelm Tischbein


Jeune_homme_à_la_fenêtre

Prompt: Focus op Jeune_homme_à_la_fenêtre en leg de Context uit.

In 1853, na twee cholera-epidemieën, gaf Napoleon III de préfet van het departement van de Seine Baron Haussmann opdracht de nog goeddeels middeleeuwse binnenstad van Parijs, met zijn talloze steegjes, volledig te verbouwen tot een moderne stad. Er moesten brede rechte straten en boulevards komen en monumentale gebouwen van vier of vijf verdiepingen, met balustradebalkons op de eerste etage. Symmetrie en uniformiteit werden meegegeven als eis. Qua ambitie was het een project dat zijn weerga niet kende en Hausmann pakte het dan ook groots aan. Op basis van een aantal wetswijzigingen werden talloze huizen onteigend en vervangen door nieuwe neoclassicistische gebouwen. In 1870 konden de werkzaamheden grotendeels als afgerond worden beschouwd.Caillebotte had in materieel opzicht veel te danken aan Hausmanns immense innovatieproject. Zijn vader namelijk maakte in deze periode door grondspeculaties en investeringen in de nieuwe gebouwen een groot fortuin, op basis waarvan Gustave zich de rest van zijn leven in financieel opzicht geen enkele zorg meer hoefde te maken. Tegelijkertijd was de kunstschilder ook een groot bewonderaar van Hausmanns daadkracht en uiteindelijk ook van het resultaat. Zoals de meest van zijn collega-impressionisten prees hij de moderniteit van de nieuwe stad en zag hij het als een optimistisch symbool voor een betere toekomst. Hij legde de nieuwe stad in diverse schilderijen vast in haar nieuwe klassieke glorie en schoonheid, als een soort nieuw Metropolis. Het bekendste voorbeeld is wel Rue de Paris, temps de pluie, maar ook in Jeune homme à la fenêtre en diverse andere werken is zijn verering voor de nieuwe elegante stad duidelijk zichtbaar.

''Goethe am Fenster'', door [[Johann Heinrich Wilhelm Tischbein


Jeune_homme_à_la_fenêtre

Prompt: Verklaar de Context van dit kunstwerk, Jeune_homme_à_la_fenêtre.

In 1853, na twee cholera-epidemieën, gaf Napoleon III de préfet van het departement van de Seine Baron Haussmann opdracht de nog goeddeels middeleeuwse binnenstad van Parijs, met zijn talloze steegjes, volledig te verbouwen tot een moderne stad. Er moesten brede rechte straten en boulevards komen en monumentale gebouwen van vier of vijf verdiepingen, met balustradebalkons op de eerste etage. Symmetrie en uniformiteit werden meegegeven als eis. Qua ambitie was het een project dat zijn weerga niet kende en Hausmann pakte het dan ook groots aan. Op basis van een aantal wetswijzigingen werden talloze huizen onteigend en vervangen door nieuwe neoclassicistische gebouwen. In 1870 konden de werkzaamheden grotendeels als afgerond worden beschouwd.Caillebotte had in materieel opzicht veel te danken aan Hausmanns immense innovatieproject. Zijn vader namelijk maakte in deze periode door grondspeculaties en investeringen in de nieuwe gebouwen een groot fortuin, op basis waarvan Gustave zich de rest van zijn leven in financieel opzicht geen enkele zorg meer hoefde te maken. Tegelijkertijd was de kunstschilder ook een groot bewonderaar van Hausmanns daadkracht en uiteindelijk ook van het resultaat. Zoals de meest van zijn collega-impressionisten prees hij de moderniteit van de nieuwe stad en zag hij het als een optimistisch symbool voor een betere toekomst. Hij legde de nieuwe stad in diverse schilderijen vast in haar nieuwe klassieke glorie en schoonheid, als een soort nieuw Metropolis. Het bekendste voorbeeld is wel Rue de Paris, temps de pluie, maar ook in Jeune homme à la fenêtre en diverse andere werken is zijn verering voor de nieuwe elegante stad duidelijk zichtbaar.

''Goethe am Fenster'', door [[Johann Heinrich Wilhelm Tischbein


Jeune_homme_à_la_fenêtre

Prompt: Hoe verklaart Jeune_homme_à_la_fenêtre zijn Context?

In 1853, na twee cholera-epidemieën, gaf Napoleon III de préfet van het departement van de Seine Baron Haussmann opdracht de nog goeddeels middeleeuwse binnenstad van Parijs, met zijn talloze steegjes, volledig te verbouwen tot een moderne stad. Er moesten brede rechte straten en boulevards komen en monumentale gebouwen van vier of vijf verdiepingen, met balustradebalkons op de eerste etage. Symmetrie en uniformiteit werden meegegeven als eis. Qua ambitie was het een project dat zijn weerga niet kende en Hausmann pakte het dan ook groots aan. Op basis van een aantal wetswijzigingen werden talloze huizen onteigend en vervangen door nieuwe neoclassicistische gebouwen. In 1870 konden de werkzaamheden grotendeels als afgerond worden beschouwd.Caillebotte had in materieel opzicht veel te danken aan Hausmanns immense innovatieproject. Zijn vader namelijk maakte in deze periode door grondspeculaties en investeringen in de nieuwe gebouwen een groot fortuin, op basis waarvan Gustave zich de rest van zijn leven in financieel opzicht geen enkele zorg meer hoefde te maken. Tegelijkertijd was de kunstschilder ook een groot bewonderaar van Hausmanns daadkracht en uiteindelijk ook van het resultaat. Zoals de meest van zijn collega-impressionisten prees hij de moderniteit van de nieuwe stad en zag hij het als een optimistisch symbool voor een betere toekomst. Hij legde de nieuwe stad in diverse schilderijen vast in haar nieuwe klassieke glorie en schoonheid, als een soort nieuw Metropolis. Het bekendste voorbeeld is wel Rue de Paris, temps de pluie, maar ook in Jeune homme à la fenêtre en diverse andere werken is zijn verering voor de nieuwe elegante stad duidelijk zichtbaar.

''Goethe am Fenster'', door [[Johann Heinrich Wilhelm Tischbein


Jeune_homme_à_la_fenêtre

Prompt: Hoe wordt de Context besproken in Jeune_homme_à_la_fenêtre?

In 1853, na twee cholera-epidemieën, gaf Napoleon III de préfet van het departement van de Seine Baron Haussmann opdracht de nog goeddeels middeleeuwse binnenstad van Parijs, met zijn talloze steegjes, volledig te verbouwen tot een moderne stad. Er moesten brede rechte straten en boulevards komen en monumentale gebouwen van vier of vijf verdiepingen, met balustradebalkons op de eerste etage. Symmetrie en uniformiteit werden meegegeven als eis. Qua ambitie was het een project dat zijn weerga niet kende en Hausmann pakte het dan ook groots aan. Op basis van een aantal wetswijzigingen werden talloze huizen onteigend en vervangen door nieuwe neoclassicistische gebouwen. In 1870 konden de werkzaamheden grotendeels als afgerond worden beschouwd.Caillebotte had in materieel opzicht veel te danken aan Hausmanns immense innovatieproject. Zijn vader namelijk maakte in deze periode door grondspeculaties en investeringen in de nieuwe gebouwen een groot fortuin, op basis waarvan Gustave zich de rest van zijn leven in financieel opzicht geen enkele zorg meer hoefde te maken. Tegelijkertijd was de kunstschilder ook een groot bewonderaar van Hausmanns daadkracht en uiteindelijk ook van het resultaat. Zoals de meest van zijn collega-impressionisten prees hij de moderniteit van de nieuwe stad en zag hij het als een optimistisch symbool voor een betere toekomst. Hij legde de nieuwe stad in diverse schilderijen vast in haar nieuwe klassieke glorie en schoonheid, als een soort nieuw Metropolis. Het bekendste voorbeeld is wel Rue de Paris, temps de pluie, maar ook in Jeune homme à la fenêtre en diverse andere werken is zijn verering voor de nieuwe elegante stad duidelijk zichtbaar.

''Goethe am Fenster'', door [[Johann Heinrich Wilhelm Tischbein


Jeune_homme_à_la_fenêtre

Prompt: Focus op Jeune_homme_à_la_fenêtre en leg de Afbeelding uit.

Jeune homme à la fenêtre toont het uitzicht van het familie-appartement van de Caillebottes op de tweede verdieping aan de Rue Miromesnil en op de hoek van de Rue de Lisbonne. De jonge man aan het raam is Caillebottes jongste broer René, die later in dat jaar plotseling zal overlijden. Op de achtergrond is zichtbaar de Boulevard Malesherbes, die op dat moment nog maar enkele jaren bestaat. Het is voor het eerst dat Caillebotte een stadsgezicht maakt waarop ook een toeschouwer aanwezig is. Hij probeert interieur en buitenwereld te verbinden, waarmee hij de koele aanblik van de nieuwe stad een sterke emotionele lading meegeeft. Het anekdotische aspect is daarbij van groot belang. De kijker kan er zijn eigen verhaal bij bedenken. De in stadskledij geklede, op de rug beschouwde jongeman,  lijkt duidelijk een zekere verveling uit te stalen. Hij is alleen, schijnt in gedachten, en tuurt over een bijna verlaten straatbeeld. Op straat loopt een tengere vrouw. Kijkt de man naar de vrouw die op straat loopt? Kent hij haar? Wat gaat hij hierna doen? We zien niets van de mans gezichtsuitdrukking. De potentiële invulling is oneindig en geeft het schilderij een bijzondere symbolische diepgang.Caillebotte werkt zijn motief op realistisch-impressionistische wijze uit, vooral met de bedoeling te laten zien hoe licht en schaduw zich verhouden bij een groot contrast, in dit geval als licht van buiten naar binnen valt. De balustrade verdeelt het schilderij in twee atmosferen: het donkere interieur dat iets van eenzaamheid en triestheid uitdrukt, en een lichte buitenwereld die optimisme en vrolijkheid uitdrukt. Dit contrast geeft het werk een opmerkelijke compositorische spanning.Qua compositie is ook het perspectief opvallend, met de diepte op de achtergrond, direct door het raam werd geschilderd. Tegelijkertijd trekt ook de praktisch ongemodelleerde man de aandacht. Dat laatste wordt wel geassocieerd met de schilderschool van Edouard Manet. Het toont een momentopname, zoals vrijwel alle werken van Caillebotte. Desondanks vonden critici dat hij slecht paste in het milieu der impressionisten. Ze vonden hem te zeer realistisch. Caillebotte exposeerde Jeune homme à la fenêtre samen met vijf andere werken tijdens de tweede grote impressionistententoonstelling in 1876, Émile Zola schreef vervolgens in een recensie: 'het werk is helder als glas maar van een fotografische precisie die getuigt van weinig creativiteit en die zijn talent tekort doet'. Hij noemde het werk 'anti-artistiek'.

''Goethe am Fenster'', door [[Johann Heinrich Wilhelm Tischbein


Jeune_homme_à_la_fenêtre

Prompt: Verklaar de Afbeelding van dit kunstwerk, Jeune_homme_à_la_fenêtre.

Jeune homme à la fenêtre toont het uitzicht van het familie-appartement van de Caillebottes op de tweede verdieping aan de Rue Miromesnil en op de hoek van de Rue de Lisbonne. De jonge man aan het raam is Caillebottes jongste broer René, die later in dat jaar plotseling zal overlijden. Op de achtergrond is zichtbaar de Boulevard Malesherbes, die op dat moment nog maar enkele jaren bestaat. Het is voor het eerst dat Caillebotte een stadsgezicht maakt waarop ook een toeschouwer aanwezig is. Hij probeert interieur en buitenwereld te verbinden, waarmee hij de koele aanblik van de nieuwe stad een sterke emotionele lading meegeeft. Het anekdotische aspect is daarbij van groot belang. De kijker kan er zijn eigen verhaal bij bedenken. De in stadskledij geklede, op de rug beschouwde jongeman,  lijkt duidelijk een zekere verveling uit te stalen. Hij is alleen, schijnt in gedachten, en tuurt over een bijna verlaten straatbeeld. Op straat loopt een tengere vrouw. Kijkt de man naar de vrouw die op straat loopt? Kent hij haar? Wat gaat hij hierna doen? We zien niets van de mans gezichtsuitdrukking. De potentiële invulling is oneindig en geeft het schilderij een bijzondere symbolische diepgang.Caillebotte werkt zijn motief op realistisch-impressionistische wijze uit, vooral met de bedoeling te laten zien hoe licht en schaduw zich verhouden bij een groot contrast, in dit geval als licht van buiten naar binnen valt. De balustrade verdeelt het schilderij in twee atmosferen: het donkere interieur dat iets van eenzaamheid en triestheid uitdrukt, en een lichte buitenwereld die optimisme en vrolijkheid uitdrukt. Dit contrast geeft het werk een opmerkelijke compositorische spanning.Qua compositie is ook het perspectief opvallend, met de diepte op de achtergrond, direct door het raam werd geschilderd. Tegelijkertijd trekt ook de praktisch ongemodelleerde man de aandacht. Dat laatste wordt wel geassocieerd met de schilderschool van Edouard Manet. Het toont een momentopname, zoals vrijwel alle werken van Caillebotte. Desondanks vonden critici dat hij slecht paste in het milieu der impressionisten. Ze vonden hem te zeer realistisch. Caillebotte exposeerde Jeune homme à la fenêtre samen met vijf andere werken tijdens de tweede grote impressionistententoonstelling in 1876, Émile Zola schreef vervolgens in een recensie: 'het werk is helder als glas maar van een fotografische precisie die getuigt van weinig creativiteit en die zijn talent tekort doet'. Hij noemde het werk 'anti-artistiek'.

''Goethe am Fenster'', door [[Johann Heinrich Wilhelm Tischbein


Jeune_homme_à_la_fenêtre

Prompt: Hoe verklaart Jeune_homme_à_la_fenêtre zijn Afbeelding?

Jeune homme à la fenêtre toont het uitzicht van het familie-appartement van de Caillebottes op de tweede verdieping aan de Rue Miromesnil en op de hoek van de Rue de Lisbonne. De jonge man aan het raam is Caillebottes jongste broer René, die later in dat jaar plotseling zal overlijden. Op de achtergrond is zichtbaar de Boulevard Malesherbes, die op dat moment nog maar enkele jaren bestaat. Het is voor het eerst dat Caillebotte een stadsgezicht maakt waarop ook een toeschouwer aanwezig is. Hij probeert interieur en buitenwereld te verbinden, waarmee hij de koele aanblik van de nieuwe stad een sterke emotionele lading meegeeft. Het anekdotische aspect is daarbij van groot belang. De kijker kan er zijn eigen verhaal bij bedenken. De in stadskledij geklede, op de rug beschouwde jongeman,  lijkt duidelijk een zekere verveling uit te stalen. Hij is alleen, schijnt in gedachten, en tuurt over een bijna verlaten straatbeeld. Op straat loopt een tengere vrouw. Kijkt de man naar de vrouw die op straat loopt? Kent hij haar? Wat gaat hij hierna doen? We zien niets van de mans gezichtsuitdrukking. De potentiële invulling is oneindig en geeft het schilderij een bijzondere symbolische diepgang.Caillebotte werkt zijn motief op realistisch-impressionistische wijze uit, vooral met de bedoeling te laten zien hoe licht en schaduw zich verhouden bij een groot contrast, in dit geval als licht van buiten naar binnen valt. De balustrade verdeelt het schilderij in twee atmosferen: het donkere interieur dat iets van eenzaamheid en triestheid uitdrukt, en een lichte buitenwereld die optimisme en vrolijkheid uitdrukt. Dit contrast geeft het werk een opmerkelijke compositorische spanning.Qua compositie is ook het perspectief opvallend, met de diepte op de achtergrond, direct door het raam werd geschilderd. Tegelijkertijd trekt ook de praktisch ongemodelleerde man de aandacht. Dat laatste wordt wel geassocieerd met de schilderschool van Edouard Manet. Het toont een momentopname, zoals vrijwel alle werken van Caillebotte. Desondanks vonden critici dat hij slecht paste in het milieu der impressionisten. Ze vonden hem te zeer realistisch. Caillebotte exposeerde Jeune homme à la fenêtre samen met vijf andere werken tijdens de tweede grote impressionistententoonstelling in 1876, Émile Zola schreef vervolgens in een recensie: 'het werk is helder als glas maar van een fotografische precisie die getuigt van weinig creativiteit en die zijn talent tekort doet'. Hij noemde het werk 'anti-artistiek'.

''Goethe am Fenster'', door [[Johann Heinrich Wilhelm Tischbein


Jeune_homme_à_la_fenêtre

Prompt: Hoe wordt de Afbeelding besproken in Jeune_homme_à_la_fenêtre?

Jeune homme à la fenêtre toont het uitzicht van het familie-appartement van de Caillebottes op de tweede verdieping aan de Rue Miromesnil en op de hoek van de Rue de Lisbonne. De jonge man aan het raam is Caillebottes jongste broer René, die later in dat jaar plotseling zal overlijden. Op de achtergrond is zichtbaar de Boulevard Malesherbes, die op dat moment nog maar enkele jaren bestaat. Het is voor het eerst dat Caillebotte een stadsgezicht maakt waarop ook een toeschouwer aanwezig is. Hij probeert interieur en buitenwereld te verbinden, waarmee hij de koele aanblik van de nieuwe stad een sterke emotionele lading meegeeft. Het anekdotische aspect is daarbij van groot belang. De kijker kan er zijn eigen verhaal bij bedenken. De in stadskledij geklede, op de rug beschouwde jongeman,  lijkt duidelijk een zekere verveling uit te stalen. Hij is alleen, schijnt in gedachten, en tuurt over een bijna verlaten straatbeeld. Op straat loopt een tengere vrouw. Kijkt de man naar de vrouw die op straat loopt? Kent hij haar? Wat gaat hij hierna doen? We zien niets van de mans gezichtsuitdrukking. De potentiële invulling is oneindig en geeft het schilderij een bijzondere symbolische diepgang.Caillebotte werkt zijn motief op realistisch-impressionistische wijze uit, vooral met de bedoeling te laten zien hoe licht en schaduw zich verhouden bij een groot contrast, in dit geval als licht van buiten naar binnen valt. De balustrade verdeelt het schilderij in twee atmosferen: het donkere interieur dat iets van eenzaamheid en triestheid uitdrukt, en een lichte buitenwereld die optimisme en vrolijkheid uitdrukt. Dit contrast geeft het werk een opmerkelijke compositorische spanning.Qua compositie is ook het perspectief opvallend, met de diepte op de achtergrond, direct door het raam werd geschilderd. Tegelijkertijd trekt ook de praktisch ongemodelleerde man de aandacht. Dat laatste wordt wel geassocieerd met de schilderschool van Edouard Manet. Het toont een momentopname, zoals vrijwel alle werken van Caillebotte. Desondanks vonden critici dat hij slecht paste in het milieu der impressionisten. Ze vonden hem te zeer realistisch. Caillebotte exposeerde Jeune homme à la fenêtre samen met vijf andere werken tijdens de tweede grote impressionistententoonstelling in 1876, Émile Zola schreef vervolgens in een recensie: 'het werk is helder als glas maar van een fotografische precisie die getuigt van weinig creativiteit en die zijn talent tekort doet'. Hij noemde het werk 'anti-artistiek'.

''Goethe am Fenster'', door [[Johann Heinrich Wilhelm Tischbein


Jeune_homme_à_la_fenêtre

Prompt: Focus op Jeune_homme_à_la_fenêtre en leg de Figuur aan het raam uit.

Kunsthistoricus Kirk Varnedoe wijst erop dat het thema van een op de rug beschouwde figuur die het raam uit tuurt, meerdere precedenten heeft in de Duitse romantiek. Bekende voorbeelden zijn Caspar David Friedrich's Woman at the Window (1822), Johann Heinrich Wilhelm Tischbein's Goethe am Fenster (1787) en Moritz von Schwind's Morgenstunde (1857–60).Varnedoe wijst op de natuurlijke charme van dit soort werken, die automatisch de vraag oproepen waar de afgebeelde persoon naar kijkt. Caillebotte geeft aan zijn afbeelding echter een bijzondere uitwerking door de figuur niet geheel in het midden van het schilderij te plaatsen, maar een beetje naar rechts en bezien vanuit een enigszins verhoogd standpunt. Daarmee geeft hij niet alleen een ruimere blik op het uitzicht, maar benadrukt hij tevens de perspectivische diagonalen van de achtergrond, die de dominantie van de figuur op de voorgrond weer versterkt. Die covalente verbinding van het tegelijkertijd contrasterende binnen- en buitengezicht, is volgens Vernedoe uniek in zijn soort en onderstreept Caillebottes meesterschap.

''Goethe am Fenster'', door [[Johann Heinrich Wilhelm Tischbein


Jeune_homme_à_la_fenêtre

Prompt: Verklaar de Figuur aan het raam van dit kunstwerk, Jeune_homme_à_la_fenêtre.

Kunsthistoricus Kirk Varnedoe wijst erop dat het thema van een op de rug beschouwde figuur die het raam uit tuurt, meerdere precedenten heeft in de Duitse romantiek. Bekende voorbeelden zijn Caspar David Friedrich's Woman at the Window (1822), Johann Heinrich Wilhelm Tischbein's Goethe am Fenster (1787) en Moritz von Schwind's Morgenstunde (1857–60).Varnedoe wijst op de natuurlijke charme van dit soort werken, die automatisch de vraag oproepen waar de afgebeelde persoon naar kijkt. Caillebotte geeft aan zijn afbeelding echter een bijzondere uitwerking door de figuur niet geheel in het midden van het schilderij te plaatsen, maar een beetje naar rechts en bezien vanuit een enigszins verhoogd standpunt. Daarmee geeft hij niet alleen een ruimere blik op het uitzicht, maar benadrukt hij tevens de perspectivische diagonalen van de achtergrond, die de dominantie van de figuur op de voorgrond weer versterkt. Die covalente verbinding van het tegelijkertijd contrasterende binnen- en buitengezicht, is volgens Vernedoe uniek in zijn soort en onderstreept Caillebottes meesterschap.

''Goethe am Fenster'', door [[Johann Heinrich Wilhelm Tischbein


Jeune_homme_à_la_fenêtre

Prompt: Hoe verklaart Jeune_homme_à_la_fenêtre zijn Figuur aan het raam?

Kunsthistoricus Kirk Varnedoe wijst erop dat het thema van een op de rug beschouwde figuur die het raam uit tuurt, meerdere precedenten heeft in de Duitse romantiek. Bekende voorbeelden zijn Caspar David Friedrich's Woman at the Window (1822), Johann Heinrich Wilhelm Tischbein's Goethe am Fenster (1787) en Moritz von Schwind's Morgenstunde (1857–60).Varnedoe wijst op de natuurlijke charme van dit soort werken, die automatisch de vraag oproepen waar de afgebeelde persoon naar kijkt. Caillebotte geeft aan zijn afbeelding echter een bijzondere uitwerking door de figuur niet geheel in het midden van het schilderij te plaatsen, maar een beetje naar rechts en bezien vanuit een enigszins verhoogd standpunt. Daarmee geeft hij niet alleen een ruimere blik op het uitzicht, maar benadrukt hij tevens de perspectivische diagonalen van de achtergrond, die de dominantie van de figuur op de voorgrond weer versterkt. Die covalente verbinding van het tegelijkertijd contrasterende binnen- en buitengezicht, is volgens Vernedoe uniek in zijn soort en onderstreept Caillebottes meesterschap.

''Goethe am Fenster'', door [[Johann Heinrich Wilhelm Tischbein


Jeune_homme_à_la_fenêtre

Prompt: Hoe wordt de Figuur aan het raam besproken in Jeune_homme_à_la_fenêtre?

Kunsthistoricus Kirk Varnedoe wijst erop dat het thema van een op de rug beschouwde figuur die het raam uit tuurt, meerdere precedenten heeft in de Duitse romantiek. Bekende voorbeelden zijn Caspar David Friedrich's Woman at the Window (1822), Johann Heinrich Wilhelm Tischbein's Goethe am Fenster (1787) en Moritz von Schwind's Morgenstunde (1857–60).Varnedoe wijst op de natuurlijke charme van dit soort werken, die automatisch de vraag oproepen waar de afgebeelde persoon naar kijkt. Caillebotte geeft aan zijn afbeelding echter een bijzondere uitwerking door de figuur niet geheel in het midden van het schilderij te plaatsen, maar een beetje naar rechts en bezien vanuit een enigszins verhoogd standpunt. Daarmee geeft hij niet alleen een ruimere blik op het uitzicht, maar benadrukt hij tevens de perspectivische diagonalen van de achtergrond, die de dominantie van de figuur op de voorgrond weer versterkt. Die covalente verbinding van het tegelijkertijd contrasterende binnen- en buitengezicht, is volgens Vernedoe uniek in zijn soort en onderstreept Caillebottes meesterschap.

''Goethe am Fenster'', door [[Johann Heinrich Wilhelm Tischbein


Jeune_homme_à_la_fenêtre

Prompt: Focus op Jeune_homme_à_la_fenêtre en leg de Literatuur en bron uit.

A. Butler: Het kunstboek. Waanders Uitgevers, Zwolle, 2004. ISBN 90-400-8981-7Rose-Marie & Rainer Hagen: What Great Paintings Say. Taschen, Keulen, 2005. ISBN 3-8228-4790-9Rewald, Sabine: Rooms with a View: the open window in the 19th century. New Haven: Yale University Press, 2011. ISBN 978-0-300-16977-5.Varnedoe, Kirk: Gustave Caillebotte. New Haven: Yale University Press, 1987. ISBN 0300082797.

''Goethe am Fenster'', door [[Johann Heinrich Wilhelm Tischbein


Jeune_homme_à_la_fenêtre

Prompt: Verklaar de Literatuur en bron van dit kunstwerk, Jeune_homme_à_la_fenêtre.

A. Butler: Het kunstboek. Waanders Uitgevers, Zwolle, 2004. ISBN 90-400-8981-7Rose-Marie & Rainer Hagen: What Great Paintings Say. Taschen, Keulen, 2005. ISBN 3-8228-4790-9Rewald, Sabine: Rooms with a View: the open window in the 19th century. New Haven: Yale University Press, 2011. ISBN 978-0-300-16977-5.Varnedoe, Kirk: Gustave Caillebotte. New Haven: Yale University Press, 1987. ISBN 0300082797.

''Goethe am Fenster'', door [[Johann Heinrich Wilhelm Tischbein


Jeune_homme_à_la_fenêtre

Prompt: Hoe verklaart Jeune_homme_à_la_fenêtre zijn Literatuur en bron?

A. Butler: Het kunstboek. Waanders Uitgevers, Zwolle, 2004. ISBN 90-400-8981-7Rose-Marie & Rainer Hagen: What Great Paintings Say. Taschen, Keulen, 2005. ISBN 3-8228-4790-9Rewald, Sabine: Rooms with a View: the open window in the 19th century. New Haven: Yale University Press, 2011. ISBN 978-0-300-16977-5.Varnedoe, Kirk: Gustave Caillebotte. New Haven: Yale University Press, 1987. ISBN 0300082797.

''Goethe am Fenster'', door [[Johann Heinrich Wilhelm Tischbein


Jeune_homme_à_la_fenêtre

Prompt: Hoe wordt de Literatuur en bron besproken in Jeune_homme_à_la_fenêtre?

A. Butler: Het kunstboek. Waanders Uitgevers, Zwolle, 2004. ISBN 90-400-8981-7Rose-Marie & Rainer Hagen: What Great Paintings Say. Taschen, Keulen, 2005. ISBN 3-8228-4790-9Rewald, Sabine: Rooms with a View: the open window in the 19th century. New Haven: Yale University Press, 2011. ISBN 978-0-300-16977-5.Varnedoe, Kirk: Gustave Caillebotte. New Haven: Yale University Press, 1987. ISBN 0300082797.

''Goethe am Fenster'', door [[Johann Heinrich Wilhelm Tischbein


IJsvogel_aan_de_waterkant

Prompt: Focus op IJsvogel_aan_de_waterkant en leg de abstract uit.

IJsvogel aan de waterkant is een olieverfschilderij van de Nederlandse schilder Vincent van Gogh. Het is onbekend wanneer het schilderij is gemaakt, maar het wordt soms gedateerd in 1886. In ieder geval is het schilderij in juli of augustus 1887 in Parijs terechtgekomen bij zijn broer Theo van Gogh.Na de dood van Theo van Gogh kwam het schilderij terecht bij zijn zoon Vincent Willem van Gogh. Op 10 juli 1962 droeg hij het schilderij als onderdeel van een grotere collectie over aan de Vincent van Gogh Stichting. Aanvankelijk werd het schilderij in bruikleen gegeven aan het Stedelijk Museum Amsterdam, totdat het op 2 juni 1973 terechtkwam in het Van Gogh Museum.Van Gogh bezat een opgezet exemplaar van een ijsvogel dat mogelijk gebruikt zal zijn voor dit schilderij.

Categorie:Schilderij in het Van Gogh Museum


IJsvogel_aan_de_waterkant

Prompt: Verklaar de abstract van dit kunstwerk, IJsvogel_aan_de_waterkant.

IJsvogel aan de waterkant is een olieverfschilderij van de Nederlandse schilder Vincent van Gogh. Het is onbekend wanneer het schilderij is gemaakt, maar het wordt soms gedateerd in 1886. In ieder geval is het schilderij in juli of augustus 1887 in Parijs terechtgekomen bij zijn broer Theo van Gogh.Na de dood van Theo van Gogh kwam het schilderij terecht bij zijn zoon Vincent Willem van Gogh. Op 10 juli 1962 droeg hij het schilderij als onderdeel van een grotere collectie over aan de Vincent van Gogh Stichting. Aanvankelijk werd het schilderij in bruikleen gegeven aan het Stedelijk Museum Amsterdam, totdat het op 2 juni 1973 terechtkwam in het Van Gogh Museum.Van Gogh bezat een opgezet exemplaar van een ijsvogel dat mogelijk gebruikt zal zijn voor dit schilderij.

Categorie:Schilderij in het Van Gogh Museum


IJsvogel_aan_de_waterkant

Prompt: Hoe verklaart IJsvogel_aan_de_waterkant zijn abstract?

IJsvogel aan de waterkant is een olieverfschilderij van de Nederlandse schilder Vincent van Gogh. Het is onbekend wanneer het schilderij is gemaakt, maar het wordt soms gedateerd in 1886. In ieder geval is het schilderij in juli of augustus 1887 in Parijs terechtgekomen bij zijn broer Theo van Gogh.Na de dood van Theo van Gogh kwam het schilderij terecht bij zijn zoon Vincent Willem van Gogh. Op 10 juli 1962 droeg hij het schilderij als onderdeel van een grotere collectie over aan de Vincent van Gogh Stichting. Aanvankelijk werd het schilderij in bruikleen gegeven aan het Stedelijk Museum Amsterdam, totdat het op 2 juni 1973 terechtkwam in het Van Gogh Museum.Van Gogh bezat een opgezet exemplaar van een ijsvogel dat mogelijk gebruikt zal zijn voor dit schilderij.

Categorie:Schilderij in het Van Gogh Museum


IJsvogel_aan_de_waterkant

Prompt: Hoe wordt de abstract besproken in IJsvogel_aan_de_waterkant?

IJsvogel aan de waterkant is een olieverfschilderij van de Nederlandse schilder Vincent van Gogh. Het is onbekend wanneer het schilderij is gemaakt, maar het wordt soms gedateerd in 1886. In ieder geval is het schilderij in juli of augustus 1887 in Parijs terechtgekomen bij zijn broer Theo van Gogh.Na de dood van Theo van Gogh kwam het schilderij terecht bij zijn zoon Vincent Willem van Gogh. Op 10 juli 1962 droeg hij het schilderij als onderdeel van een grotere collectie over aan de Vincent van Gogh Stichting. Aanvankelijk werd het schilderij in bruikleen gegeven aan het Stedelijk Museum Amsterdam, totdat het op 2 juni 1973 terechtkwam in het Van Gogh Museum.Van Gogh bezat een opgezet exemplaar van een ijsvogel dat mogelijk gebruikt zal zijn voor dit schilderij.

Categorie:Schilderij in het Van Gogh Museum


De_cypressen

Prompt: Focus op De_cypressen en leg de abstract uit.

De cypressen is een schilderij van de Nederlandse schilder Vincent van Gogh. Hij schilderde het werk in juni 1889 en nam het nogmaals onder handen in februari 1890. Het is geschilderd in olieverf op doek en meet 92 bij 73 cm.In juni 1889 richtte Van Gogh zich op de cipressen in de korenvelden rond Saint-Rémy. Hij schilderde twee doeken, waarvan hij de in zijn ogen best geslaagde versie naar zijn broer Theo zond; de andere hield hij zelf.Nadat het doek bijna een jaar in zijn atelier in Saint-Rémy had gestaan, kreeg Van Gogh in februari 1890 een enthousiast artikel over het doek onder ogen, afkomstig van de Franse kunstcriticus Gabriel-Albert Aurier. Van Gogh wilde iets terugdoen en besloot om het doek - nadat hij het eerst weer onder handen had genomen - aan Aurier cadeau te doen.In 1914 deden Auriers erfgenamen afstand van het doek ten gunste van Helene Kröller-Müller; het doek behoort tot op de dag van vandaag tot de collectie van het gelijknamige museum.

Categorie:Schilderij in het Kröller-Müller Museum

Lijst van schilderijen van Vincent van Gogh


De_cypressen

Prompt: Verklaar de abstract van dit kunstwerk, De_cypressen.

De cypressen is een schilderij van de Nederlandse schilder Vincent van Gogh. Hij schilderde het werk in juni 1889 en nam het nogmaals onder handen in februari 1890. Het is geschilderd in olieverf op doek en meet 92 bij 73 cm.In juni 1889 richtte Van Gogh zich op de cipressen in de korenvelden rond Saint-Rémy. Hij schilderde twee doeken, waarvan hij de in zijn ogen best geslaagde versie naar zijn broer Theo zond; de andere hield hij zelf.Nadat het doek bijna een jaar in zijn atelier in Saint-Rémy had gestaan, kreeg Van Gogh in februari 1890 een enthousiast artikel over het doek onder ogen, afkomstig van de Franse kunstcriticus Gabriel-Albert Aurier. Van Gogh wilde iets terugdoen en besloot om het doek - nadat hij het eerst weer onder handen had genomen - aan Aurier cadeau te doen.In 1914 deden Auriers erfgenamen afstand van het doek ten gunste van Helene Kröller-Müller; het doek behoort tot op de dag van vandaag tot de collectie van het gelijknamige museum.

Categorie:Schilderij in het Kröller-Müller Museum

Lijst van schilderijen van Vincent van Gogh


De_cypressen

Prompt: Hoe verklaart De_cypressen zijn abstract?

De cypressen is een schilderij van de Nederlandse schilder Vincent van Gogh. Hij schilderde het werk in juni 1889 en nam het nogmaals onder handen in februari 1890. Het is geschilderd in olieverf op doek en meet 92 bij 73 cm.In juni 1889 richtte Van Gogh zich op de cipressen in de korenvelden rond Saint-Rémy. Hij schilderde twee doeken, waarvan hij de in zijn ogen best geslaagde versie naar zijn broer Theo zond; de andere hield hij zelf.Nadat het doek bijna een jaar in zijn atelier in Saint-Rémy had gestaan, kreeg Van Gogh in februari 1890 een enthousiast artikel over het doek onder ogen, afkomstig van de Franse kunstcriticus Gabriel-Albert Aurier. Van Gogh wilde iets terugdoen en besloot om het doek - nadat hij het eerst weer onder handen had genomen - aan Aurier cadeau te doen.In 1914 deden Auriers erfgenamen afstand van het doek ten gunste van Helene Kröller-Müller; het doek behoort tot op de dag van vandaag tot de collectie van het gelijknamige museum.

Categorie:Schilderij in het Kröller-Müller Museum

Lijst van schilderijen van Vincent van Gogh


De_cypressen

Prompt: Hoe wordt de abstract besproken in De_cypressen?

De cypressen is een schilderij van de Nederlandse schilder Vincent van Gogh. Hij schilderde het werk in juni 1889 en nam het nogmaals onder handen in februari 1890. Het is geschilderd in olieverf op doek en meet 92 bij 73 cm.In juni 1889 richtte Van Gogh zich op de cipressen in de korenvelden rond Saint-Rémy. Hij schilderde twee doeken, waarvan hij de in zijn ogen best geslaagde versie naar zijn broer Theo zond; de andere hield hij zelf.Nadat het doek bijna een jaar in zijn atelier in Saint-Rémy had gestaan, kreeg Van Gogh in februari 1890 een enthousiast artikel over het doek onder ogen, afkomstig van de Franse kunstcriticus Gabriel-Albert Aurier. Van Gogh wilde iets terugdoen en besloot om het doek - nadat hij het eerst weer onder handen had genomen - aan Aurier cadeau te doen.In 1914 deden Auriers erfgenamen afstand van het doek ten gunste van Helene Kröller-Müller; het doek behoort tot op de dag van vandaag tot de collectie van het gelijknamige museum.

Categorie:Schilderij in het Kröller-Müller Museum

Lijst van schilderijen van Vincent van Gogh


De_cypressen

Prompt: Focus op De_cypressen en leg de Externe link uit.

Categorie:Schilderij in het Kröller-Müller Museum

Lijst van schilderijen van Vincent van Gogh


De_cypressen

Prompt: Verklaar de Externe link van dit kunstwerk, De_cypressen.

Categorie:Schilderij in het Kröller-Müller Museum

Lijst van schilderijen van Vincent van Gogh


De_cypressen

Prompt: Hoe verklaart De_cypressen zijn Externe link?

Categorie:Schilderij in het Kröller-Müller Museum

Lijst van schilderijen van Vincent van Gogh


De_cypressen

Prompt: Hoe wordt de Externe link besproken in De_cypressen?

Categorie:Schilderij in het Kröller-Müller Museum

Lijst van schilderijen van Vincent van Gogh


Pietà

Prompt: Focus op Pietà en leg de abstract uit.


Pietà

Prompt: Verklaar de abstract van dit kunstwerk, Pietà.


Pietà

Prompt: Hoe verklaart Pietà zijn abstract?


Pietà

Prompt: Hoe wordt de abstract besproken in Pietà?


Kruisiging

Prompt: Focus op Kruisiging en leg de abstract uit.

Kruisiging is een methode om iemand ter dood te brengen, waarbij het slachtoffer wordt vastgebonden of vastgenageld aan een kruis en blijft hangen totdat de dood erop volgt.

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Verklaar de abstract van dit kunstwerk, Kruisiging.

Kruisiging is een methode om iemand ter dood te brengen, waarbij het slachtoffer wordt vastgebonden of vastgenageld aan een kruis en blijft hangen totdat de dood erop volgt.

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Hoe verklaart Kruisiging zijn abstract?

Kruisiging is een methode om iemand ter dood te brengen, waarbij het slachtoffer wordt vastgebonden of vastgenageld aan een kruis en blijft hangen totdat de dood erop volgt.

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Hoe wordt de abstract besproken in Kruisiging?

Kruisiging is een methode om iemand ter dood te brengen, waarbij het slachtoffer wordt vastgebonden of vastgenageld aan een kruis en blijft hangen totdat de dood erop volgt.

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Focus op Kruisiging en leg de Methode uit.

Tegenwoordig wordt aangenomen dat het vastbinden van de ledematen met een touw de meest gebruikte methode was: het vastnagelen zou voorbehouden zijn aan de ernstigste gevallen. Bij kruisiging waren verschillende doodsoorzaken mogelijk: meestal stierf het slachtoffer uiteindelijk door verstikking, doordat het volle lichaamsgewicht aan de armen hangt en deze omhoog gestrekt zijn, wordt het steeds moeilijker om te ademen. Misschien kon het slachtoffer ook sterven door een hartstilstand, een fysieke schok of uitdroging. Het bloedverlies door vastnagelen was gering. Er werd eerst begonnen met een flinke geseling om de spieren te verzwakken. Vervolgens kreeg de veroordeelde de dwarsbalk van het kruis op de schouders gebonden en moest deze zo naar de executieplaats lopen. Na aankomst op de executieplaats werd de dwarsbalk op de staander geplaatst, waaraan het slachtoffer werd vastgebonden (of genageld). Het lichaam van de veroordeelde zakte door het gewicht steeds verder voorover en deels ook naar beneden. Hierdoor werd de ademhaling zeer bemoeilijkt en hoopte zich in de longen vocht op. De gekruisigde voorkwam tijdelijk verstikking door zich met zijn benen omhoog te drukken. Dit kostte echter veel kracht en was bijzonder pijnlijk. Wanneer het opdrukken niet meer lukte, stikte het slachtoffer uiteindelijk. Afhankelijk van de conditie van de gekruisigde, de methode waarop hij gekruisigd werd en andere externe factoren, trad de dood binnen enkele uren maar soms ook pas na enkele dagen in. Indien de veroordeelde niet met touw aan het kruis gebonden werd, werd deze met spijkers of nagels aan het kruis vastgeslagen. Deze nagels konden wel 13 tot 18 centimeter lang zijn en een vierkante centimeter breed. In tegenstelling tot wat vaak verondersteld wordt (en ook op veel schilderijen en crucifixen is afgebeeld), werden deze nagels niet door de handpalm heen geslagen, maar door de pols. Proeven met lijken toonden enkele eeuwen geleden aan, dat iemand van het kruis af zou scheuren als de nagels door de handpalmen zouden zijn geslagen. Recenter onderzoek van National Geographic Channel lijkt daarentegen uit te wijzen dat het toch mogelijk is dat de doorboorde voeten zoveel lichaamsgewicht torsten, dat ook de handpalmen zonder gevaar voor scheuring konden worden doorboord en het slachtoffer aldus zo veel mogelijk pijn leed. De spijkers werden, als ze door de pols gingen, langs de zenuwen geslagen. Hierdoor was het optrekken of opduwen van het lichaam zeer pijnlijk, doordat de spijkers direct langs de zenuwen schuurden.Waarschijnlijk waren de Perzen de eersten die kruisiging als executiemethode gebruikten. Er is bewijs dat gevangengenomen piraten zijn gekruisigd in de haven van Athene. Alexander de Grote introduceerde kruisiging binnen zijn hele rijk en was de eerste die hiervoor ook spijkers liet gebruiken (hij schijnt ooit een generaal te hebben laten kruisigen, omdat deze het oneens was met zijn campagneplannen).

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Verklaar de Methode van dit kunstwerk, Kruisiging.

Tegenwoordig wordt aangenomen dat het vastbinden van de ledematen met een touw de meest gebruikte methode was: het vastnagelen zou voorbehouden zijn aan de ernstigste gevallen. Bij kruisiging waren verschillende doodsoorzaken mogelijk: meestal stierf het slachtoffer uiteindelijk door verstikking, doordat het volle lichaamsgewicht aan de armen hangt en deze omhoog gestrekt zijn, wordt het steeds moeilijker om te ademen. Misschien kon het slachtoffer ook sterven door een hartstilstand, een fysieke schok of uitdroging. Het bloedverlies door vastnagelen was gering. Er werd eerst begonnen met een flinke geseling om de spieren te verzwakken. Vervolgens kreeg de veroordeelde de dwarsbalk van het kruis op de schouders gebonden en moest deze zo naar de executieplaats lopen. Na aankomst op de executieplaats werd de dwarsbalk op de staander geplaatst, waaraan het slachtoffer werd vastgebonden (of genageld). Het lichaam van de veroordeelde zakte door het gewicht steeds verder voorover en deels ook naar beneden. Hierdoor werd de ademhaling zeer bemoeilijkt en hoopte zich in de longen vocht op. De gekruisigde voorkwam tijdelijk verstikking door zich met zijn benen omhoog te drukken. Dit kostte echter veel kracht en was bijzonder pijnlijk. Wanneer het opdrukken niet meer lukte, stikte het slachtoffer uiteindelijk. Afhankelijk van de conditie van de gekruisigde, de methode waarop hij gekruisigd werd en andere externe factoren, trad de dood binnen enkele uren maar soms ook pas na enkele dagen in. Indien de veroordeelde niet met touw aan het kruis gebonden werd, werd deze met spijkers of nagels aan het kruis vastgeslagen. Deze nagels konden wel 13 tot 18 centimeter lang zijn en een vierkante centimeter breed. In tegenstelling tot wat vaak verondersteld wordt (en ook op veel schilderijen en crucifixen is afgebeeld), werden deze nagels niet door de handpalm heen geslagen, maar door de pols. Proeven met lijken toonden enkele eeuwen geleden aan, dat iemand van het kruis af zou scheuren als de nagels door de handpalmen zouden zijn geslagen. Recenter onderzoek van National Geographic Channel lijkt daarentegen uit te wijzen dat het toch mogelijk is dat de doorboorde voeten zoveel lichaamsgewicht torsten, dat ook de handpalmen zonder gevaar voor scheuring konden worden doorboord en het slachtoffer aldus zo veel mogelijk pijn leed. De spijkers werden, als ze door de pols gingen, langs de zenuwen geslagen. Hierdoor was het optrekken of opduwen van het lichaam zeer pijnlijk, doordat de spijkers direct langs de zenuwen schuurden.Waarschijnlijk waren de Perzen de eersten die kruisiging als executiemethode gebruikten. Er is bewijs dat gevangengenomen piraten zijn gekruisigd in de haven van Athene. Alexander de Grote introduceerde kruisiging binnen zijn hele rijk en was de eerste die hiervoor ook spijkers liet gebruiken (hij schijnt ooit een generaal te hebben laten kruisigen, omdat deze het oneens was met zijn campagneplannen).

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Hoe verklaart Kruisiging zijn Methode?

Tegenwoordig wordt aangenomen dat het vastbinden van de ledematen met een touw de meest gebruikte methode was: het vastnagelen zou voorbehouden zijn aan de ernstigste gevallen. Bij kruisiging waren verschillende doodsoorzaken mogelijk: meestal stierf het slachtoffer uiteindelijk door verstikking, doordat het volle lichaamsgewicht aan de armen hangt en deze omhoog gestrekt zijn, wordt het steeds moeilijker om te ademen. Misschien kon het slachtoffer ook sterven door een hartstilstand, een fysieke schok of uitdroging. Het bloedverlies door vastnagelen was gering. Er werd eerst begonnen met een flinke geseling om de spieren te verzwakken. Vervolgens kreeg de veroordeelde de dwarsbalk van het kruis op de schouders gebonden en moest deze zo naar de executieplaats lopen. Na aankomst op de executieplaats werd de dwarsbalk op de staander geplaatst, waaraan het slachtoffer werd vastgebonden (of genageld). Het lichaam van de veroordeelde zakte door het gewicht steeds verder voorover en deels ook naar beneden. Hierdoor werd de ademhaling zeer bemoeilijkt en hoopte zich in de longen vocht op. De gekruisigde voorkwam tijdelijk verstikking door zich met zijn benen omhoog te drukken. Dit kostte echter veel kracht en was bijzonder pijnlijk. Wanneer het opdrukken niet meer lukte, stikte het slachtoffer uiteindelijk. Afhankelijk van de conditie van de gekruisigde, de methode waarop hij gekruisigd werd en andere externe factoren, trad de dood binnen enkele uren maar soms ook pas na enkele dagen in. Indien de veroordeelde niet met touw aan het kruis gebonden werd, werd deze met spijkers of nagels aan het kruis vastgeslagen. Deze nagels konden wel 13 tot 18 centimeter lang zijn en een vierkante centimeter breed. In tegenstelling tot wat vaak verondersteld wordt (en ook op veel schilderijen en crucifixen is afgebeeld), werden deze nagels niet door de handpalm heen geslagen, maar door de pols. Proeven met lijken toonden enkele eeuwen geleden aan, dat iemand van het kruis af zou scheuren als de nagels door de handpalmen zouden zijn geslagen. Recenter onderzoek van National Geographic Channel lijkt daarentegen uit te wijzen dat het toch mogelijk is dat de doorboorde voeten zoveel lichaamsgewicht torsten, dat ook de handpalmen zonder gevaar voor scheuring konden worden doorboord en het slachtoffer aldus zo veel mogelijk pijn leed. De spijkers werden, als ze door de pols gingen, langs de zenuwen geslagen. Hierdoor was het optrekken of opduwen van het lichaam zeer pijnlijk, doordat de spijkers direct langs de zenuwen schuurden.Waarschijnlijk waren de Perzen de eersten die kruisiging als executiemethode gebruikten. Er is bewijs dat gevangengenomen piraten zijn gekruisigd in de haven van Athene. Alexander de Grote introduceerde kruisiging binnen zijn hele rijk en was de eerste die hiervoor ook spijkers liet gebruiken (hij schijnt ooit een generaal te hebben laten kruisigen, omdat deze het oneens was met zijn campagneplannen).

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Hoe wordt de Methode besproken in Kruisiging?

Tegenwoordig wordt aangenomen dat het vastbinden van de ledematen met een touw de meest gebruikte methode was: het vastnagelen zou voorbehouden zijn aan de ernstigste gevallen. Bij kruisiging waren verschillende doodsoorzaken mogelijk: meestal stierf het slachtoffer uiteindelijk door verstikking, doordat het volle lichaamsgewicht aan de armen hangt en deze omhoog gestrekt zijn, wordt het steeds moeilijker om te ademen. Misschien kon het slachtoffer ook sterven door een hartstilstand, een fysieke schok of uitdroging. Het bloedverlies door vastnagelen was gering. Er werd eerst begonnen met een flinke geseling om de spieren te verzwakken. Vervolgens kreeg de veroordeelde de dwarsbalk van het kruis op de schouders gebonden en moest deze zo naar de executieplaats lopen. Na aankomst op de executieplaats werd de dwarsbalk op de staander geplaatst, waaraan het slachtoffer werd vastgebonden (of genageld). Het lichaam van de veroordeelde zakte door het gewicht steeds verder voorover en deels ook naar beneden. Hierdoor werd de ademhaling zeer bemoeilijkt en hoopte zich in de longen vocht op. De gekruisigde voorkwam tijdelijk verstikking door zich met zijn benen omhoog te drukken. Dit kostte echter veel kracht en was bijzonder pijnlijk. Wanneer het opdrukken niet meer lukte, stikte het slachtoffer uiteindelijk. Afhankelijk van de conditie van de gekruisigde, de methode waarop hij gekruisigd werd en andere externe factoren, trad de dood binnen enkele uren maar soms ook pas na enkele dagen in. Indien de veroordeelde niet met touw aan het kruis gebonden werd, werd deze met spijkers of nagels aan het kruis vastgeslagen. Deze nagels konden wel 13 tot 18 centimeter lang zijn en een vierkante centimeter breed. In tegenstelling tot wat vaak verondersteld wordt (en ook op veel schilderijen en crucifixen is afgebeeld), werden deze nagels niet door de handpalm heen geslagen, maar door de pols. Proeven met lijken toonden enkele eeuwen geleden aan, dat iemand van het kruis af zou scheuren als de nagels door de handpalmen zouden zijn geslagen. Recenter onderzoek van National Geographic Channel lijkt daarentegen uit te wijzen dat het toch mogelijk is dat de doorboorde voeten zoveel lichaamsgewicht torsten, dat ook de handpalmen zonder gevaar voor scheuring konden worden doorboord en het slachtoffer aldus zo veel mogelijk pijn leed. De spijkers werden, als ze door de pols gingen, langs de zenuwen geslagen. Hierdoor was het optrekken of opduwen van het lichaam zeer pijnlijk, doordat de spijkers direct langs de zenuwen schuurden.Waarschijnlijk waren de Perzen de eersten die kruisiging als executiemethode gebruikten. Er is bewijs dat gevangengenomen piraten zijn gekruisigd in de haven van Athene. Alexander de Grote introduceerde kruisiging binnen zijn hele rijk en was de eerste die hiervoor ook spijkers liet gebruiken (hij schijnt ooit een generaal te hebben laten kruisigen, omdat deze het oneens was met zijn campagneplannen).

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Focus op Kruisiging en leg de Romeinen uit.

Romeinse burgers konden worden omgebracht met het zwaard, maar slaven of niet-burgers konden de wreedste folteringen ondergaan. Zij konden op de brandstapel worden gedood, voor de wilde dieren geworpen of gekruisigd. Volgens de Romeinse redenaar/politicus/filosoof Cicero was de kruisiging de extreemste vorm van doodstraf.Sadistische bestuurders schrokken er niet voor terug om van de kruisiging een schouwspel te maken als vermaak en tegelijk als afschrikwekkend voorbeeld voor de bevolking. Bekend is bijvoorbeeld de kruisiging van de christenen in 64 na Christus na de grote brand van Rome. Christenen werden opgepakt en op verschillende wrede manieren ter dood gebracht. Een deel van hen werd aan kruisen geslagen, die toen de avond viel bij wijze van verlichting in brand werden gestoken.Kruisigingen verliepen niet altijd op dezelfde wijze. De filosoof Seneca beschreef in een van zijn dialogen dat hij ooit een bonte verzameling van kruisen zag, grote, kleine en ingenieus geconstrueerde. Sommige slachtoffers waren met het hoofd naar beneden gekruisigd, anderen waren met hun schaamdelen vastgespijkerd. Gekruisigden werden niet begraven, wat in die tijd verlies van de identiteit betekende. Het lichaam bleef aan het kruis hangen als voedsel voor honden en gieren. Om te voorkomen dat verwanten het lijk van het kruis zouden halen om het toch te begraven werd er een wachtpost bij gezet. In Judea, evenwel, mocht een lijk niet 's nachts blijven hangen (Deuteronomium 21:23) en Jezus van Nazareth is volgens de Bijbel dan ook dezelfde dag nog begraven.Onder de Romeinen was het gebruikelijk dat het slachtoffer zelf, niet het hele kruis, maar enkel de horizontale dwarsbalk, het 'patibulum',  moest dragen naar de plek van de kruisiging. Als de kruisiging plaatsvond op een vaste plaats (zoals Golgotha bij Jeruzalem) stonden de verticale balken daar al klaar. De enige archeologische aanwijzing van een kruisiging werd teruggevonden nabij Givat Hamivtar in Israel. In tegenstelling tot de kunsthistorische weergave werden de nagels hier langs de zijkanten van de voeten in de hoofdbalk geslagen, en niet met een steunbalkje.Bij de invoering van het christendom als staatsgodsdienst in het Romeinse Rijk werd de kruisiging afgeschaft.

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Verklaar de Romeinen van dit kunstwerk, Kruisiging.

Romeinse burgers konden worden omgebracht met het zwaard, maar slaven of niet-burgers konden de wreedste folteringen ondergaan. Zij konden op de brandstapel worden gedood, voor de wilde dieren geworpen of gekruisigd. Volgens de Romeinse redenaar/politicus/filosoof Cicero was de kruisiging de extreemste vorm van doodstraf.Sadistische bestuurders schrokken er niet voor terug om van de kruisiging een schouwspel te maken als vermaak en tegelijk als afschrikwekkend voorbeeld voor de bevolking. Bekend is bijvoorbeeld de kruisiging van de christenen in 64 na Christus na de grote brand van Rome. Christenen werden opgepakt en op verschillende wrede manieren ter dood gebracht. Een deel van hen werd aan kruisen geslagen, die toen de avond viel bij wijze van verlichting in brand werden gestoken.Kruisigingen verliepen niet altijd op dezelfde wijze. De filosoof Seneca beschreef in een van zijn dialogen dat hij ooit een bonte verzameling van kruisen zag, grote, kleine en ingenieus geconstrueerde. Sommige slachtoffers waren met het hoofd naar beneden gekruisigd, anderen waren met hun schaamdelen vastgespijkerd. Gekruisigden werden niet begraven, wat in die tijd verlies van de identiteit betekende. Het lichaam bleef aan het kruis hangen als voedsel voor honden en gieren. Om te voorkomen dat verwanten het lijk van het kruis zouden halen om het toch te begraven werd er een wachtpost bij gezet. In Judea, evenwel, mocht een lijk niet 's nachts blijven hangen (Deuteronomium 21:23) en Jezus van Nazareth is volgens de Bijbel dan ook dezelfde dag nog begraven.Onder de Romeinen was het gebruikelijk dat het slachtoffer zelf, niet het hele kruis, maar enkel de horizontale dwarsbalk, het 'patibulum',  moest dragen naar de plek van de kruisiging. Als de kruisiging plaatsvond op een vaste plaats (zoals Golgotha bij Jeruzalem) stonden de verticale balken daar al klaar. De enige archeologische aanwijzing van een kruisiging werd teruggevonden nabij Givat Hamivtar in Israel. In tegenstelling tot de kunsthistorische weergave werden de nagels hier langs de zijkanten van de voeten in de hoofdbalk geslagen, en niet met een steunbalkje.Bij de invoering van het christendom als staatsgodsdienst in het Romeinse Rijk werd de kruisiging afgeschaft.

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Hoe verklaart Kruisiging zijn Romeinen?

Romeinse burgers konden worden omgebracht met het zwaard, maar slaven of niet-burgers konden de wreedste folteringen ondergaan. Zij konden op de brandstapel worden gedood, voor de wilde dieren geworpen of gekruisigd. Volgens de Romeinse redenaar/politicus/filosoof Cicero was de kruisiging de extreemste vorm van doodstraf.Sadistische bestuurders schrokken er niet voor terug om van de kruisiging een schouwspel te maken als vermaak en tegelijk als afschrikwekkend voorbeeld voor de bevolking. Bekend is bijvoorbeeld de kruisiging van de christenen in 64 na Christus na de grote brand van Rome. Christenen werden opgepakt en op verschillende wrede manieren ter dood gebracht. Een deel van hen werd aan kruisen geslagen, die toen de avond viel bij wijze van verlichting in brand werden gestoken.Kruisigingen verliepen niet altijd op dezelfde wijze. De filosoof Seneca beschreef in een van zijn dialogen dat hij ooit een bonte verzameling van kruisen zag, grote, kleine en ingenieus geconstrueerde. Sommige slachtoffers waren met het hoofd naar beneden gekruisigd, anderen waren met hun schaamdelen vastgespijkerd. Gekruisigden werden niet begraven, wat in die tijd verlies van de identiteit betekende. Het lichaam bleef aan het kruis hangen als voedsel voor honden en gieren. Om te voorkomen dat verwanten het lijk van het kruis zouden halen om het toch te begraven werd er een wachtpost bij gezet. In Judea, evenwel, mocht een lijk niet 's nachts blijven hangen (Deuteronomium 21:23) en Jezus van Nazareth is volgens de Bijbel dan ook dezelfde dag nog begraven.Onder de Romeinen was het gebruikelijk dat het slachtoffer zelf, niet het hele kruis, maar enkel de horizontale dwarsbalk, het 'patibulum',  moest dragen naar de plek van de kruisiging. Als de kruisiging plaatsvond op een vaste plaats (zoals Golgotha bij Jeruzalem) stonden de verticale balken daar al klaar. De enige archeologische aanwijzing van een kruisiging werd teruggevonden nabij Givat Hamivtar in Israel. In tegenstelling tot de kunsthistorische weergave werden de nagels hier langs de zijkanten van de voeten in de hoofdbalk geslagen, en niet met een steunbalkje.Bij de invoering van het christendom als staatsgodsdienst in het Romeinse Rijk werd de kruisiging afgeschaft.

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Hoe wordt de Romeinen besproken in Kruisiging?

Romeinse burgers konden worden omgebracht met het zwaard, maar slaven of niet-burgers konden de wreedste folteringen ondergaan. Zij konden op de brandstapel worden gedood, voor de wilde dieren geworpen of gekruisigd. Volgens de Romeinse redenaar/politicus/filosoof Cicero was de kruisiging de extreemste vorm van doodstraf.Sadistische bestuurders schrokken er niet voor terug om van de kruisiging een schouwspel te maken als vermaak en tegelijk als afschrikwekkend voorbeeld voor de bevolking. Bekend is bijvoorbeeld de kruisiging van de christenen in 64 na Christus na de grote brand van Rome. Christenen werden opgepakt en op verschillende wrede manieren ter dood gebracht. Een deel van hen werd aan kruisen geslagen, die toen de avond viel bij wijze van verlichting in brand werden gestoken.Kruisigingen verliepen niet altijd op dezelfde wijze. De filosoof Seneca beschreef in een van zijn dialogen dat hij ooit een bonte verzameling van kruisen zag, grote, kleine en ingenieus geconstrueerde. Sommige slachtoffers waren met het hoofd naar beneden gekruisigd, anderen waren met hun schaamdelen vastgespijkerd. Gekruisigden werden niet begraven, wat in die tijd verlies van de identiteit betekende. Het lichaam bleef aan het kruis hangen als voedsel voor honden en gieren. Om te voorkomen dat verwanten het lijk van het kruis zouden halen om het toch te begraven werd er een wachtpost bij gezet. In Judea, evenwel, mocht een lijk niet 's nachts blijven hangen (Deuteronomium 21:23) en Jezus van Nazareth is volgens de Bijbel dan ook dezelfde dag nog begraven.Onder de Romeinen was het gebruikelijk dat het slachtoffer zelf, niet het hele kruis, maar enkel de horizontale dwarsbalk, het 'patibulum',  moest dragen naar de plek van de kruisiging. Als de kruisiging plaatsvond op een vaste plaats (zoals Golgotha bij Jeruzalem) stonden de verticale balken daar al klaar. De enige archeologische aanwijzing van een kruisiging werd teruggevonden nabij Givat Hamivtar in Israel. In tegenstelling tot de kunsthistorische weergave werden de nagels hier langs de zijkanten van de voeten in de hoofdbalk geslagen, en niet met een steunbalkje.Bij de invoering van het christendom als staatsgodsdienst in het Romeinse Rijk werd de kruisiging afgeschaft.

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Focus op Kruisiging en leg de Japan in de middeleeuwen uit.

In het oude Japan werd de kruisiging op een andere manier toegepast. Het slachtoffer (meestal een crimineel) werd op een T-vormig kruis gehesen, waarna hij door een beul met speren werd gedood. Het lichaam hing nog enige tijd voordat het begraven mocht worden.

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Verklaar de Japan in de middeleeuwen van dit kunstwerk, Kruisiging.

In het oude Japan werd de kruisiging op een andere manier toegepast. Het slachtoffer (meestal een crimineel) werd op een T-vormig kruis gehesen, waarna hij door een beul met speren werd gedood. Het lichaam hing nog enige tijd voordat het begraven mocht worden.

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Hoe verklaart Kruisiging zijn Japan in de middeleeuwen?

In het oude Japan werd de kruisiging op een andere manier toegepast. Het slachtoffer (meestal een crimineel) werd op een T-vormig kruis gehesen, waarna hij door een beul met speren werd gedood. Het lichaam hing nog enige tijd voordat het begraven mocht worden.

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Hoe wordt de Japan in de middeleeuwen besproken in Kruisiging?

In het oude Japan werd de kruisiging op een andere manier toegepast. Het slachtoffer (meestal een crimineel) werd op een T-vormig kruis gehesen, waarna hij door een beul met speren werd gedood. Het lichaam hing nog enige tijd voordat het begraven mocht worden.

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Focus op Kruisiging en leg de Moderne kruisigingen uit.

Kruisigingen zijn tegenwoordig zeldzaam. Nergens ter wereld worden ze als officiële straf toegepast. Soms wordt kruisiging tijdens een oorlog toegepast.

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Verklaar de Moderne kruisigingen van dit kunstwerk, Kruisiging.

Kruisigingen zijn tegenwoordig zeldzaam. Nergens ter wereld worden ze als officiële straf toegepast. Soms wordt kruisiging tijdens een oorlog toegepast.

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Hoe verklaart Kruisiging zijn Moderne kruisigingen?

Kruisigingen zijn tegenwoordig zeldzaam. Nergens ter wereld worden ze als officiële straf toegepast. Soms wordt kruisiging tijdens een oorlog toegepast.

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Hoe wordt de Moderne kruisigingen besproken in Kruisiging?

Kruisigingen zijn tegenwoordig zeldzaam. Nergens ter wereld worden ze als officiële straf toegepast. Soms wordt kruisiging tijdens een oorlog toegepast.

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: In de context van Kruisiging, verklaar de Kruisiging als strafmaatregel en de Moderne kruisigingen.

Volgens een bericht zijn in het concentratiekamp Bruttig-Treis in 1944 gevangenen gekruisigd en doodgeschoten.In Cambodja zijn gevangenen gekruisigd door het regime van de Rode Khmer tussen 1975 en 1979.De terreurorganisatie IS heeft in Libië en mogelijk ook in Syrië tegenstanders gekruisigd.

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Verklaar de Kruisiging als strafmaatregel over de Moderne kruisigingen van dit kunstwerk, Kruisiging.

Volgens een bericht zijn in het concentratiekamp Bruttig-Treis in 1944 gevangenen gekruisigd en doodgeschoten.In Cambodja zijn gevangenen gekruisigd door het regime van de Rode Khmer tussen 1975 en 1979.De terreurorganisatie IS heeft in Libië en mogelijk ook in Syrië tegenstanders gekruisigd.

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Hoe wordt in Kruisiging de Kruisiging als strafmaatregel van de Moderne kruisigingen verklaard?

Volgens een bericht zijn in het concentratiekamp Bruttig-Treis in 1944 gevangenen gekruisigd en doodgeschoten.In Cambodja zijn gevangenen gekruisigd door het regime van de Rode Khmer tussen 1975 en 1979.De terreurorganisatie IS heeft in Libië en mogelijk ook in Syrië tegenstanders gekruisigd.

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Beschrijf de kenmerken van de Kruisiging als strafmaatregel in de Moderne kruisigingen van Kruisiging.

Volgens een bericht zijn in het concentratiekamp Bruttig-Treis in 1944 gevangenen gekruisigd en doodgeschoten.In Cambodja zijn gevangenen gekruisigd door het regime van de Rode Khmer tussen 1975 en 1979.De terreurorganisatie IS heeft in Libië en mogelijk ook in Syrië tegenstanders gekruisigd.

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: In de context van Kruisiging, verklaar de Vrijwillige kruisigingen en de Moderne kruisigingen.

Op de Filipijnen kruisigen sommige katholieken zich op Goede Vrijdag vrijwillig (voor beperkte tijd en op niet-dodelijke wijze), om het lijden van Christus te ervaren.

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Verklaar de Vrijwillige kruisigingen over de Moderne kruisigingen van dit kunstwerk, Kruisiging.

Op de Filipijnen kruisigen sommige katholieken zich op Goede Vrijdag vrijwillig (voor beperkte tijd en op niet-dodelijke wijze), om het lijden van Christus te ervaren.

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Hoe wordt in Kruisiging de Vrijwillige kruisigingen van de Moderne kruisigingen verklaard?

Op de Filipijnen kruisigen sommige katholieken zich op Goede Vrijdag vrijwillig (voor beperkte tijd en op niet-dodelijke wijze), om het lijden van Christus te ervaren.

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Beschrijf de kenmerken van de Vrijwillige kruisigingen in de Moderne kruisigingen van Kruisiging.

Op de Filipijnen kruisigen sommige katholieken zich op Goede Vrijdag vrijwillig (voor beperkte tijd en op niet-dodelijke wijze), om het lijden van Christus te ervaren.

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)


Kruisiging

Prompt: Focus op Kruisiging en leg de Beroemde kruisigingen uit.

Alexander de Grote kruisigde 2000 inwoners van Tyrus na het beleg van Tyrus.Alexander Janneüs kruisigde 800 opstandelingen.Spartacus' opstand. Na de laatste veldslag werden ongeveer 6000 slaven langs de 200 kilometer lange weg van Capua naar Rome gekruisigd. Het is niet zeker of Spartacus onder hen was.Kruisiging van Jezus van Nazareth. Moslims geloven niet in de kruisiging van Jezus.Petrus werd volgens de apocriefe Handelingen van Petrus met het hoofd naar beneden gekruisigd en hield al hangende aan het kruis nog een preekAndreas (volgens de overlevering werd Andreas gekruisigd op een X-vormig kruis: vandaar de naam Andreaskruis)Aartsbisschop Joachim van Nizjni Novgorod (ondersteboven gekruisigd aan de Heilige Deuren van de Kathedraal in Sebastopol, USSR in 1920)

Gekruisigde slaven in het oude Rome (Fyodor Bronnikov, 1878)

Kruisiging van 26 christenen in [[Nagasaki (stad)

''Verscheide manieren van kruysigen'',  Nederlandse kopergravure, 17e eeuw

Het kruis wordt opgericht ([[James Tissot

Jezus' kruisdood (Daniel Hopfer (1470-1536))

Vrijwillige kruisiging op de Filipijnen ter [[dood en herrijzenis van Jezus

Islamitische Staat (in Irak en de Levant)