Bonjour_Monsieur_Courbet

Prompt: Focus op Bonjour_Monsieur_Courbet en leg de abstract uit.

Bonjour Monsieur Courbet is een schilderij van Gustave Courbet uit 1854 dat oorspronkelijk de titel De ontmoeting droeg (Frans: La rencontre). Het is een van de bekendste werken van de schilder. Sinds 1868 maakt het deel uit van de collectie van het Musée Fabre in Montpellier.

mecenas
Assyrische
Exposition Universelle (1855)
Categorie:Schilderij in het Musée Fabre
Categorie:Werk van Gustave Courbet
Gustave Courbet
Frédéric Bazille
Montpellier
Frankrijk
wereldtentoonstelling van 1855
schildersdoek
1854
Frontispice (boek)
Aelbert Cuyp
Alfred Bruyas
Bretonse hond
Bazille
frontispice
Frans
doek
Jules Champfleury
Olieverf
Mireval
Musée Fabre
Epagneul breton
Assyrische Rijk


Bonjour_Monsieur_Courbet

Prompt: Verklaar de abstract van dit kunstwerk, Bonjour_Monsieur_Courbet.

Bonjour Monsieur Courbet is een schilderij van Gustave Courbet uit 1854 dat oorspronkelijk de titel De ontmoeting droeg (Frans: La rencontre). Het is een van de bekendste werken van de schilder. Sinds 1868 maakt het deel uit van de collectie van het Musée Fabre in Montpellier.

mecenas
Assyrische
Exposition Universelle (1855)
Categorie:Schilderij in het Musée Fabre
Categorie:Werk van Gustave Courbet
Gustave Courbet
Frédéric Bazille
Montpellier
Frankrijk
wereldtentoonstelling van 1855
schildersdoek
1854
Frontispice (boek)
Aelbert Cuyp
Alfred Bruyas
Bretonse hond
Bazille
frontispice
Frans
doek
Jules Champfleury
Olieverf
Mireval
Musée Fabre
Epagneul breton
Assyrische Rijk


Bonjour_Monsieur_Courbet

Prompt: Hoe verklaart Bonjour_Monsieur_Courbet zijn abstract?

Bonjour Monsieur Courbet is een schilderij van Gustave Courbet uit 1854 dat oorspronkelijk de titel De ontmoeting droeg (Frans: La rencontre). Het is een van de bekendste werken van de schilder. Sinds 1868 maakt het deel uit van de collectie van het Musée Fabre in Montpellier.

mecenas
Assyrische
Exposition Universelle (1855)
Categorie:Schilderij in het Musée Fabre
Categorie:Werk van Gustave Courbet
Gustave Courbet
Frédéric Bazille
Montpellier
Frankrijk
wereldtentoonstelling van 1855
schildersdoek
1854
Frontispice (boek)
Aelbert Cuyp
Alfred Bruyas
Bretonse hond
Bazille
frontispice
Frans
doek
Jules Champfleury
Olieverf
Mireval
Musée Fabre
Epagneul breton
Assyrische Rijk


Bonjour_Monsieur_Courbet

Prompt: Hoe wordt de abstract besproken in Bonjour_Monsieur_Courbet?

Bonjour Monsieur Courbet is een schilderij van Gustave Courbet uit 1854 dat oorspronkelijk de titel De ontmoeting droeg (Frans: La rencontre). Het is een van de bekendste werken van de schilder. Sinds 1868 maakt het deel uit van de collectie van het Musée Fabre in Montpellier.

mecenas
Assyrische
Exposition Universelle (1855)
Categorie:Schilderij in het Musée Fabre
Categorie:Werk van Gustave Courbet
Gustave Courbet
Frédéric Bazille
Montpellier
Frankrijk
wereldtentoonstelling van 1855
schildersdoek
1854
Frontispice (boek)
Aelbert Cuyp
Alfred Bruyas
Bretonse hond
Bazille
frontispice
Frans
doek
Jules Champfleury
Olieverf
Mireval
Musée Fabre
Epagneul breton
Assyrische Rijk


Bonjour_Monsieur_Courbet

Prompt: Focus op Bonjour_Monsieur_Courbet en leg de Voorstelling uit.

In mei 1854 bracht Courbet een bezoek aan zijn vriend en mecenas Alfred Bruyas in Montpellier. Op Bonjour Monsieur Courbet is hun ontmoeting vastgelegd, links Bruyas met zijn bediende Calas en zijn Bretonse hond, rechts de schilder. De samenkomst is waarschijnlijk enkele kilometers buiten Montpellier gesitueerd, al geeft het landschap opvallend weinig kenmerkende details prijs. De schilder Bazille noemde een plek in de buurt van Mireval waar een vriend van Bruyas grond bezat. Hoewel de postkoets die uiterst rechts nog wegrijdt anders doet vermoeden, was Courbet met de nieuw aangelegd spoorlijn naar Montpellier gekomen. Ook de kleding en bagage van de schilder wijzen eerder op een uitstapje om te schilderen dan op een lange reis vanuit het noorden van Frankrijk.De betekenis van het schilderij moet dan ook voornamelijk symbolisch gezien worden: de ontmoeting van een kunstenaar en zijn beschermheer. Daarbij valt vooral het zelfbewustzijn van Courbet op. Hij heeft zichzelf de belangrijkste plaats op het kunstwerk gegeven. Zijn Assyrische baard steekt trots de blauwe lucht in en de wandelstok staat zelfverzekerd op de grond. Hij portretteert zich haast als een apostel van het realisme. Zijn lichte kleding schittert in het zonlicht en trekt onmiddellijk de aandacht van de toeschouwer. Opvallend is ook dat Courbet als enige een schaduw werpt op de grond. Hoewel de schilder twee jaar ouder was dan Bruyas, komt hij toch veel vitaler over. Courbet had goed in de gaten dat hij Bruyas' geld nodig had om een onafhankelijk kunstenaar te zijn, maar dat de artistieke ideeën die zijn mecenas had, alleen dankzij zijn uitzonderlijke talent gerealiseerd konden worden.De compositie van het schilderij ontleende Courbet mede aan een prent uit 1831 van Pierre Leloup du Mans, Les bourgeois de la ville parlant au juif errant. De kunstcriticus Jules Champfleury, een vriend van de schilder, gebruikte deze prent later als frontispice van zijn Histoire de l'imagerie populaire (1869). Ook de broers Le Nain en Aelbert Cuyp, wiens werk Courbet tijdens een reis naar Holland gezien had, waren inspiratiebronnen.

mecenas
Assyrische
Exposition Universelle (1855)
Categorie:Schilderij in het Musée Fabre
Categorie:Werk van Gustave Courbet
Gustave Courbet
Frédéric Bazille
Montpellier
Frankrijk
wereldtentoonstelling van 1855
schildersdoek
1854
Frontispice (boek)
Aelbert Cuyp
Alfred Bruyas
Bretonse hond
Bazille
frontispice
Frans
doek
Jules Champfleury
Olieverf
Mireval
Musée Fabre
Epagneul breton
Assyrische Rijk


Bonjour_Monsieur_Courbet

Prompt: Verklaar de Voorstelling van dit kunstwerk, Bonjour_Monsieur_Courbet.

In mei 1854 bracht Courbet een bezoek aan zijn vriend en mecenas Alfred Bruyas in Montpellier. Op Bonjour Monsieur Courbet is hun ontmoeting vastgelegd, links Bruyas met zijn bediende Calas en zijn Bretonse hond, rechts de schilder. De samenkomst is waarschijnlijk enkele kilometers buiten Montpellier gesitueerd, al geeft het landschap opvallend weinig kenmerkende details prijs. De schilder Bazille noemde een plek in de buurt van Mireval waar een vriend van Bruyas grond bezat. Hoewel de postkoets die uiterst rechts nog wegrijdt anders doet vermoeden, was Courbet met de nieuw aangelegd spoorlijn naar Montpellier gekomen. Ook de kleding en bagage van de schilder wijzen eerder op een uitstapje om te schilderen dan op een lange reis vanuit het noorden van Frankrijk.De betekenis van het schilderij moet dan ook voornamelijk symbolisch gezien worden: de ontmoeting van een kunstenaar en zijn beschermheer. Daarbij valt vooral het zelfbewustzijn van Courbet op. Hij heeft zichzelf de belangrijkste plaats op het kunstwerk gegeven. Zijn Assyrische baard steekt trots de blauwe lucht in en de wandelstok staat zelfverzekerd op de grond. Hij portretteert zich haast als een apostel van het realisme. Zijn lichte kleding schittert in het zonlicht en trekt onmiddellijk de aandacht van de toeschouwer. Opvallend is ook dat Courbet als enige een schaduw werpt op de grond. Hoewel de schilder twee jaar ouder was dan Bruyas, komt hij toch veel vitaler over. Courbet had goed in de gaten dat hij Bruyas' geld nodig had om een onafhankelijk kunstenaar te zijn, maar dat de artistieke ideeën die zijn mecenas had, alleen dankzij zijn uitzonderlijke talent gerealiseerd konden worden.De compositie van het schilderij ontleende Courbet mede aan een prent uit 1831 van Pierre Leloup du Mans, Les bourgeois de la ville parlant au juif errant. De kunstcriticus Jules Champfleury, een vriend van de schilder, gebruikte deze prent later als frontispice van zijn Histoire de l'imagerie populaire (1869). Ook de broers Le Nain en Aelbert Cuyp, wiens werk Courbet tijdens een reis naar Holland gezien had, waren inspiratiebronnen.

mecenas
Assyrische
Exposition Universelle (1855)
Categorie:Schilderij in het Musée Fabre
Categorie:Werk van Gustave Courbet
Gustave Courbet
Frédéric Bazille
Montpellier
Frankrijk
wereldtentoonstelling van 1855
schildersdoek
1854
Frontispice (boek)
Aelbert Cuyp
Alfred Bruyas
Bretonse hond
Bazille
frontispice
Frans
doek
Jules Champfleury
Olieverf
Mireval
Musée Fabre
Epagneul breton
Assyrische Rijk


Bonjour_Monsieur_Courbet

Prompt: Hoe verklaart Bonjour_Monsieur_Courbet zijn Voorstelling?

In mei 1854 bracht Courbet een bezoek aan zijn vriend en mecenas Alfred Bruyas in Montpellier. Op Bonjour Monsieur Courbet is hun ontmoeting vastgelegd, links Bruyas met zijn bediende Calas en zijn Bretonse hond, rechts de schilder. De samenkomst is waarschijnlijk enkele kilometers buiten Montpellier gesitueerd, al geeft het landschap opvallend weinig kenmerkende details prijs. De schilder Bazille noemde een plek in de buurt van Mireval waar een vriend van Bruyas grond bezat. Hoewel de postkoets die uiterst rechts nog wegrijdt anders doet vermoeden, was Courbet met de nieuw aangelegd spoorlijn naar Montpellier gekomen. Ook de kleding en bagage van de schilder wijzen eerder op een uitstapje om te schilderen dan op een lange reis vanuit het noorden van Frankrijk.De betekenis van het schilderij moet dan ook voornamelijk symbolisch gezien worden: de ontmoeting van een kunstenaar en zijn beschermheer. Daarbij valt vooral het zelfbewustzijn van Courbet op. Hij heeft zichzelf de belangrijkste plaats op het kunstwerk gegeven. Zijn Assyrische baard steekt trots de blauwe lucht in en de wandelstok staat zelfverzekerd op de grond. Hij portretteert zich haast als een apostel van het realisme. Zijn lichte kleding schittert in het zonlicht en trekt onmiddellijk de aandacht van de toeschouwer. Opvallend is ook dat Courbet als enige een schaduw werpt op de grond. Hoewel de schilder twee jaar ouder was dan Bruyas, komt hij toch veel vitaler over. Courbet had goed in de gaten dat hij Bruyas' geld nodig had om een onafhankelijk kunstenaar te zijn, maar dat de artistieke ideeën die zijn mecenas had, alleen dankzij zijn uitzonderlijke talent gerealiseerd konden worden.De compositie van het schilderij ontleende Courbet mede aan een prent uit 1831 van Pierre Leloup du Mans, Les bourgeois de la ville parlant au juif errant. De kunstcriticus Jules Champfleury, een vriend van de schilder, gebruikte deze prent later als frontispice van zijn Histoire de l'imagerie populaire (1869). Ook de broers Le Nain en Aelbert Cuyp, wiens werk Courbet tijdens een reis naar Holland gezien had, waren inspiratiebronnen.

mecenas
Assyrische
Exposition Universelle (1855)
Categorie:Schilderij in het Musée Fabre
Categorie:Werk van Gustave Courbet
Gustave Courbet
Frédéric Bazille
Montpellier
Frankrijk
wereldtentoonstelling van 1855
schildersdoek
1854
Frontispice (boek)
Aelbert Cuyp
Alfred Bruyas
Bretonse hond
Bazille
frontispice
Frans
doek
Jules Champfleury
Olieverf
Mireval
Musée Fabre
Epagneul breton
Assyrische Rijk


Bonjour_Monsieur_Courbet

Prompt: Hoe wordt de Voorstelling besproken in Bonjour_Monsieur_Courbet?

In mei 1854 bracht Courbet een bezoek aan zijn vriend en mecenas Alfred Bruyas in Montpellier. Op Bonjour Monsieur Courbet is hun ontmoeting vastgelegd, links Bruyas met zijn bediende Calas en zijn Bretonse hond, rechts de schilder. De samenkomst is waarschijnlijk enkele kilometers buiten Montpellier gesitueerd, al geeft het landschap opvallend weinig kenmerkende details prijs. De schilder Bazille noemde een plek in de buurt van Mireval waar een vriend van Bruyas grond bezat. Hoewel de postkoets die uiterst rechts nog wegrijdt anders doet vermoeden, was Courbet met de nieuw aangelegd spoorlijn naar Montpellier gekomen. Ook de kleding en bagage van de schilder wijzen eerder op een uitstapje om te schilderen dan op een lange reis vanuit het noorden van Frankrijk.De betekenis van het schilderij moet dan ook voornamelijk symbolisch gezien worden: de ontmoeting van een kunstenaar en zijn beschermheer. Daarbij valt vooral het zelfbewustzijn van Courbet op. Hij heeft zichzelf de belangrijkste plaats op het kunstwerk gegeven. Zijn Assyrische baard steekt trots de blauwe lucht in en de wandelstok staat zelfverzekerd op de grond. Hij portretteert zich haast als een apostel van het realisme. Zijn lichte kleding schittert in het zonlicht en trekt onmiddellijk de aandacht van de toeschouwer. Opvallend is ook dat Courbet als enige een schaduw werpt op de grond. Hoewel de schilder twee jaar ouder was dan Bruyas, komt hij toch veel vitaler over. Courbet had goed in de gaten dat hij Bruyas' geld nodig had om een onafhankelijk kunstenaar te zijn, maar dat de artistieke ideeën die zijn mecenas had, alleen dankzij zijn uitzonderlijke talent gerealiseerd konden worden.De compositie van het schilderij ontleende Courbet mede aan een prent uit 1831 van Pierre Leloup du Mans, Les bourgeois de la ville parlant au juif errant. De kunstcriticus Jules Champfleury, een vriend van de schilder, gebruikte deze prent later als frontispice van zijn Histoire de l'imagerie populaire (1869). Ook de broers Le Nain en Aelbert Cuyp, wiens werk Courbet tijdens een reis naar Holland gezien had, waren inspiratiebronnen.

mecenas
Assyrische
Exposition Universelle (1855)
Categorie:Schilderij in het Musée Fabre
Categorie:Werk van Gustave Courbet
Gustave Courbet
Frédéric Bazille
Montpellier
Frankrijk
wereldtentoonstelling van 1855
schildersdoek
1854
Frontispice (boek)
Aelbert Cuyp
Alfred Bruyas
Bretonse hond
Bazille
frontispice
Frans
doek
Jules Champfleury
Olieverf
Mireval
Musée Fabre
Epagneul breton
Assyrische Rijk


Bonjour_Monsieur_Courbet

Prompt: Focus op Bonjour_Monsieur_Courbet en leg de Ontvangst uit.

Voor de wereldtentoonstelling van 1855 weigerde de jury enkele werken van Courbet, die daarop besloot zijn eigen Pavillon du Réalisme in te richten vlak bij de ingang van de tentoonstelling. Ook De ontmoeting was daar te zien. Het werk ontving gemengde reacties. Het triviale onderwerp van het werk en de vermeende arrogantie van de kunstenaar werden onder vuur genomen. Desondanks wist het werk veel belangstelling te genereren en al snel verschenen karikaturen en raakte het schilderij bekend als Bonjour Monsieur Courbet. Bruyas, pijnlijk getroffen, zou het werk niet meer tentoonstellen, totdat hij het in 1868 schonk aan het Musée Fabre.

mecenas
Assyrische
Exposition Universelle (1855)
Categorie:Schilderij in het Musée Fabre
Categorie:Werk van Gustave Courbet
Gustave Courbet
Frédéric Bazille
Montpellier
Frankrijk
wereldtentoonstelling van 1855
schildersdoek
1854
Frontispice (boek)
Aelbert Cuyp
Alfred Bruyas
Bretonse hond
Bazille
frontispice
Frans
doek
Jules Champfleury
Olieverf
Mireval
Musée Fabre
Epagneul breton
Assyrische Rijk


Bonjour_Monsieur_Courbet

Prompt: Verklaar de Ontvangst van dit kunstwerk, Bonjour_Monsieur_Courbet.

Voor de wereldtentoonstelling van 1855 weigerde de jury enkele werken van Courbet, die daarop besloot zijn eigen Pavillon du Réalisme in te richten vlak bij de ingang van de tentoonstelling. Ook De ontmoeting was daar te zien. Het werk ontving gemengde reacties. Het triviale onderwerp van het werk en de vermeende arrogantie van de kunstenaar werden onder vuur genomen. Desondanks wist het werk veel belangstelling te genereren en al snel verschenen karikaturen en raakte het schilderij bekend als Bonjour Monsieur Courbet. Bruyas, pijnlijk getroffen, zou het werk niet meer tentoonstellen, totdat hij het in 1868 schonk aan het Musée Fabre.

mecenas
Assyrische
Exposition Universelle (1855)
Categorie:Schilderij in het Musée Fabre
Categorie:Werk van Gustave Courbet
Gustave Courbet
Frédéric Bazille
Montpellier
Frankrijk
wereldtentoonstelling van 1855
schildersdoek
1854
Frontispice (boek)
Aelbert Cuyp
Alfred Bruyas
Bretonse hond
Bazille
frontispice
Frans
doek
Jules Champfleury
Olieverf
Mireval
Musée Fabre
Epagneul breton
Assyrische Rijk


Bonjour_Monsieur_Courbet

Prompt: Hoe verklaart Bonjour_Monsieur_Courbet zijn Ontvangst?

Voor de wereldtentoonstelling van 1855 weigerde de jury enkele werken van Courbet, die daarop besloot zijn eigen Pavillon du Réalisme in te richten vlak bij de ingang van de tentoonstelling. Ook De ontmoeting was daar te zien. Het werk ontving gemengde reacties. Het triviale onderwerp van het werk en de vermeende arrogantie van de kunstenaar werden onder vuur genomen. Desondanks wist het werk veel belangstelling te genereren en al snel verschenen karikaturen en raakte het schilderij bekend als Bonjour Monsieur Courbet. Bruyas, pijnlijk getroffen, zou het werk niet meer tentoonstellen, totdat hij het in 1868 schonk aan het Musée Fabre.

mecenas
Assyrische
Exposition Universelle (1855)
Categorie:Schilderij in het Musée Fabre
Categorie:Werk van Gustave Courbet
Gustave Courbet
Frédéric Bazille
Montpellier
Frankrijk
wereldtentoonstelling van 1855
schildersdoek
1854
Frontispice (boek)
Aelbert Cuyp
Alfred Bruyas
Bretonse hond
Bazille
frontispice
Frans
doek
Jules Champfleury
Olieverf
Mireval
Musée Fabre
Epagneul breton
Assyrische Rijk


Bonjour_Monsieur_Courbet

Prompt: Hoe wordt de Ontvangst besproken in Bonjour_Monsieur_Courbet?

Voor de wereldtentoonstelling van 1855 weigerde de jury enkele werken van Courbet, die daarop besloot zijn eigen Pavillon du Réalisme in te richten vlak bij de ingang van de tentoonstelling. Ook De ontmoeting was daar te zien. Het werk ontving gemengde reacties. Het triviale onderwerp van het werk en de vermeende arrogantie van de kunstenaar werden onder vuur genomen. Desondanks wist het werk veel belangstelling te genereren en al snel verschenen karikaturen en raakte het schilderij bekend als Bonjour Monsieur Courbet. Bruyas, pijnlijk getroffen, zou het werk niet meer tentoonstellen, totdat hij het in 1868 schonk aan het Musée Fabre.

mecenas
Assyrische
Exposition Universelle (1855)
Categorie:Schilderij in het Musée Fabre
Categorie:Werk van Gustave Courbet
Gustave Courbet
Frédéric Bazille
Montpellier
Frankrijk
wereldtentoonstelling van 1855
schildersdoek
1854
Frontispice (boek)
Aelbert Cuyp
Alfred Bruyas
Bretonse hond
Bazille
frontispice
Frans
doek
Jules Champfleury
Olieverf
Mireval
Musée Fabre
Epagneul breton
Assyrische Rijk


Vrouw_met_waterkan

Prompt: Focus op Vrouw_met_waterkan en leg de abstract uit.

Vrouw met waterkan is een schilderij uit 1662-1665 van de Delftse kunstschilder Johannes Vermeer (1632-1675). Dit bijzondere schilderij wordt beschouwd als een van zijn meest poëtische werken. Het is in het bezit van het Metropolitan Museum of Art in New York.

Categorie:Schilderij in het Metropolitan Museum of Art


Vrouw_met_waterkan

Prompt: Verklaar de abstract van dit kunstwerk, Vrouw_met_waterkan.

Vrouw met waterkan is een schilderij uit 1662-1665 van de Delftse kunstschilder Johannes Vermeer (1632-1675). Dit bijzondere schilderij wordt beschouwd als een van zijn meest poëtische werken. Het is in het bezit van het Metropolitan Museum of Art in New York.

Categorie:Schilderij in het Metropolitan Museum of Art


Vrouw_met_waterkan

Prompt: Hoe verklaart Vrouw_met_waterkan zijn abstract?

Vrouw met waterkan is een schilderij uit 1662-1665 van de Delftse kunstschilder Johannes Vermeer (1632-1675). Dit bijzondere schilderij wordt beschouwd als een van zijn meest poëtische werken. Het is in het bezit van het Metropolitan Museum of Art in New York.

Categorie:Schilderij in het Metropolitan Museum of Art


Vrouw_met_waterkan

Prompt: Hoe wordt de abstract besproken in Vrouw_met_waterkan?

Vrouw met waterkan is een schilderij uit 1662-1665 van de Delftse kunstschilder Johannes Vermeer (1632-1675). Dit bijzondere schilderij wordt beschouwd als een van zijn meest poëtische werken. Het is in het bezit van het Metropolitan Museum of Art in New York.

Categorie:Schilderij in het Metropolitan Museum of Art


Vrouw_met_waterkan

Prompt: Focus op Vrouw_met_waterkan en leg de Beschrijving uit.

Onderwerp van het schilderij is een in gedachten verzonken vrouw tijdens een alledaagse activiteit, een thema dat Johannes Vermeer meermalen op het doek vastlegde. Hier staat de mijmerende vrouw in de hoek van een kamer met de ene hand aan het geopende venster en de andere aan de waterkan. De verstilde beweging, de zachte gelaatsuitdrukking van de vrouw en de sereniteit van het blauw van de rok geven de compositie een uitstraling van zuiverheid en innerlijke rust. Ook de waterkan, symbool voor reiniging, benadrukt de associatie met zuiverheid. Vermeer gebruikte het door het venster binnenvallende licht om de open houding van de vrouw te benadrukken. Het lichtschijnsel vestigt de aandacht op het gebied onder haar armen.In het schilderij komt ook de relatie tussen de huiselijke omgeving en de buitenwereld naar voren. Burgerlijke vrouwen in de Gouden Eeuw werden geacht zich vooral binnenshuis op te houden. Maar de landkaart en het geopende venster zijn juist weer elementen die de relatie met de buitenwereld benadrukken. Op de landkaart is het zuidelijke deel van de Zeventien Provinciën te zien.Ten slotte kan het schilderij ook beschouwd worden als een studie van Vermeers favoriete kleur, blauw. De kleur komt overal terug: het glas in lood van het raam bevat blauwtinten; de rok van de vrouw is donkerblauw en haar jasje donkerblauw met geel; er hangt een lichtere blauwe reep stof over de stoel met de donkerblauwe leuning die bovendien nog een reflectie op de waterkan geeft; het tafelkleed heeft blauwe bloemen op een rode achtergrond; de roede van de landkaart is blauw en zelfs de linten uit het juwelenkistje hebben deze kleur.

Categorie:Schilderij in het Metropolitan Museum of Art


Vrouw_met_waterkan

Prompt: Verklaar de Beschrijving van dit kunstwerk, Vrouw_met_waterkan.

Onderwerp van het schilderij is een in gedachten verzonken vrouw tijdens een alledaagse activiteit, een thema dat Johannes Vermeer meermalen op het doek vastlegde. Hier staat de mijmerende vrouw in de hoek van een kamer met de ene hand aan het geopende venster en de andere aan de waterkan. De verstilde beweging, de zachte gelaatsuitdrukking van de vrouw en de sereniteit van het blauw van de rok geven de compositie een uitstraling van zuiverheid en innerlijke rust. Ook de waterkan, symbool voor reiniging, benadrukt de associatie met zuiverheid. Vermeer gebruikte het door het venster binnenvallende licht om de open houding van de vrouw te benadrukken. Het lichtschijnsel vestigt de aandacht op het gebied onder haar armen.In het schilderij komt ook de relatie tussen de huiselijke omgeving en de buitenwereld naar voren. Burgerlijke vrouwen in de Gouden Eeuw werden geacht zich vooral binnenshuis op te houden. Maar de landkaart en het geopende venster zijn juist weer elementen die de relatie met de buitenwereld benadrukken. Op de landkaart is het zuidelijke deel van de Zeventien Provinciën te zien.Ten slotte kan het schilderij ook beschouwd worden als een studie van Vermeers favoriete kleur, blauw. De kleur komt overal terug: het glas in lood van het raam bevat blauwtinten; de rok van de vrouw is donkerblauw en haar jasje donkerblauw met geel; er hangt een lichtere blauwe reep stof over de stoel met de donkerblauwe leuning die bovendien nog een reflectie op de waterkan geeft; het tafelkleed heeft blauwe bloemen op een rode achtergrond; de roede van de landkaart is blauw en zelfs de linten uit het juwelenkistje hebben deze kleur.

Categorie:Schilderij in het Metropolitan Museum of Art


Vrouw_met_waterkan

Prompt: Hoe verklaart Vrouw_met_waterkan zijn Beschrijving?

Onderwerp van het schilderij is een in gedachten verzonken vrouw tijdens een alledaagse activiteit, een thema dat Johannes Vermeer meermalen op het doek vastlegde. Hier staat de mijmerende vrouw in de hoek van een kamer met de ene hand aan het geopende venster en de andere aan de waterkan. De verstilde beweging, de zachte gelaatsuitdrukking van de vrouw en de sereniteit van het blauw van de rok geven de compositie een uitstraling van zuiverheid en innerlijke rust. Ook de waterkan, symbool voor reiniging, benadrukt de associatie met zuiverheid. Vermeer gebruikte het door het venster binnenvallende licht om de open houding van de vrouw te benadrukken. Het lichtschijnsel vestigt de aandacht op het gebied onder haar armen.In het schilderij komt ook de relatie tussen de huiselijke omgeving en de buitenwereld naar voren. Burgerlijke vrouwen in de Gouden Eeuw werden geacht zich vooral binnenshuis op te houden. Maar de landkaart en het geopende venster zijn juist weer elementen die de relatie met de buitenwereld benadrukken. Op de landkaart is het zuidelijke deel van de Zeventien Provinciën te zien.Ten slotte kan het schilderij ook beschouwd worden als een studie van Vermeers favoriete kleur, blauw. De kleur komt overal terug: het glas in lood van het raam bevat blauwtinten; de rok van de vrouw is donkerblauw en haar jasje donkerblauw met geel; er hangt een lichtere blauwe reep stof over de stoel met de donkerblauwe leuning die bovendien nog een reflectie op de waterkan geeft; het tafelkleed heeft blauwe bloemen op een rode achtergrond; de roede van de landkaart is blauw en zelfs de linten uit het juwelenkistje hebben deze kleur.

Categorie:Schilderij in het Metropolitan Museum of Art


Vrouw_met_waterkan

Prompt: Hoe wordt de Beschrijving besproken in Vrouw_met_waterkan?

Onderwerp van het schilderij is een in gedachten verzonken vrouw tijdens een alledaagse activiteit, een thema dat Johannes Vermeer meermalen op het doek vastlegde. Hier staat de mijmerende vrouw in de hoek van een kamer met de ene hand aan het geopende venster en de andere aan de waterkan. De verstilde beweging, de zachte gelaatsuitdrukking van de vrouw en de sereniteit van het blauw van de rok geven de compositie een uitstraling van zuiverheid en innerlijke rust. Ook de waterkan, symbool voor reiniging, benadrukt de associatie met zuiverheid. Vermeer gebruikte het door het venster binnenvallende licht om de open houding van de vrouw te benadrukken. Het lichtschijnsel vestigt de aandacht op het gebied onder haar armen.In het schilderij komt ook de relatie tussen de huiselijke omgeving en de buitenwereld naar voren. Burgerlijke vrouwen in de Gouden Eeuw werden geacht zich vooral binnenshuis op te houden. Maar de landkaart en het geopende venster zijn juist weer elementen die de relatie met de buitenwereld benadrukken. Op de landkaart is het zuidelijke deel van de Zeventien Provinciën te zien.Ten slotte kan het schilderij ook beschouwd worden als een studie van Vermeers favoriete kleur, blauw. De kleur komt overal terug: het glas in lood van het raam bevat blauwtinten; de rok van de vrouw is donkerblauw en haar jasje donkerblauw met geel; er hangt een lichtere blauwe reep stof over de stoel met de donkerblauwe leuning die bovendien nog een reflectie op de waterkan geeft; het tafelkleed heeft blauwe bloemen op een rode achtergrond; de roede van de landkaart is blauw en zelfs de linten uit het juwelenkistje hebben deze kleur.

Categorie:Schilderij in het Metropolitan Museum of Art


Vrouw_met_waterkan

Prompt: Focus op Vrouw_met_waterkan en leg de Eigenaren uit.

Vrouw met waterkan werd in 1887 voor $ 800,- door de Amerikaan Henry G. Marquand gekocht op een Parijse veiling, toen nog toegeschreven aan Pieter de Hooch. Het was de eerste Vermeer die de oversteek van Europa naar Amerika maakte. Marquand schonk zijn kunstverzameling aan het Metropolitan Museum of Art in New York.

Categorie:Schilderij in het Metropolitan Museum of Art


Vrouw_met_waterkan

Prompt: Verklaar de Eigenaren van dit kunstwerk, Vrouw_met_waterkan.

Vrouw met waterkan werd in 1887 voor $ 800,- door de Amerikaan Henry G. Marquand gekocht op een Parijse veiling, toen nog toegeschreven aan Pieter de Hooch. Het was de eerste Vermeer die de oversteek van Europa naar Amerika maakte. Marquand schonk zijn kunstverzameling aan het Metropolitan Museum of Art in New York.

Categorie:Schilderij in het Metropolitan Museum of Art


Vrouw_met_waterkan

Prompt: Hoe verklaart Vrouw_met_waterkan zijn Eigenaren?

Vrouw met waterkan werd in 1887 voor $ 800,- door de Amerikaan Henry G. Marquand gekocht op een Parijse veiling, toen nog toegeschreven aan Pieter de Hooch. Het was de eerste Vermeer die de oversteek van Europa naar Amerika maakte. Marquand schonk zijn kunstverzameling aan het Metropolitan Museum of Art in New York.

Categorie:Schilderij in het Metropolitan Museum of Art


Vrouw_met_waterkan

Prompt: Hoe wordt de Eigenaren besproken in Vrouw_met_waterkan?

Vrouw met waterkan werd in 1887 voor $ 800,- door de Amerikaan Henry G. Marquand gekocht op een Parijse veiling, toen nog toegeschreven aan Pieter de Hooch. Het was de eerste Vermeer die de oversteek van Europa naar Amerika maakte. Marquand schonk zijn kunstverzameling aan het Metropolitan Museum of Art in New York.

Categorie:Schilderij in het Metropolitan Museum of Art


Hokusai_Manga

Prompt: Focus op Hokusai_Manga en leg de abstract uit.

De Hokusai Manga (de schetsen van Hokusai, Japans: 北斎漫画) is een serie kunstwerken gemaakt door de Japanse houtsnedekunstenaar Hokusai.

lithografie
houtsnede
Grassenfamilie
Categorie:Kunst in Japan
Categorie:Manga
Ninja
Realisme (kunststroming)
fauna
postuum
James A. Michener
schets
Manga (strip)
Authenticiteit (gegevens)
Hokusai
Flora (plantkunde)
flora
Boeddha (verlichte)
1814
Matthew Calbraith Perry
dier
onsterfelijken
uitgeverij
grassen
beesten
Philipp Franz von Siebold
Kunstgeschiedenis
uitgever
bovennatuurlijke
1871
Manga
kunstenaar
authentiek
realisme
Michener, James A.
Nagoya
Onsterfelijkheid
boeddha's
Japans
Katsushika Hokusai
kunsthistorici
voorwoord
kleur
Fauna (biologie)
landschap


Hokusai_Manga

Prompt: Verklaar de abstract van dit kunstwerk, Hokusai_Manga.

De Hokusai Manga (de schetsen van Hokusai, Japans: 北斎漫画) is een serie kunstwerken gemaakt door de Japanse houtsnedekunstenaar Hokusai.

lithografie
houtsnede
Grassenfamilie
Categorie:Kunst in Japan
Categorie:Manga
Ninja
Realisme (kunststroming)
fauna
postuum
James A. Michener
schets
Manga (strip)
Authenticiteit (gegevens)
Hokusai
Flora (plantkunde)
flora
Boeddha (verlichte)
1814
Matthew Calbraith Perry
dier
onsterfelijken
uitgeverij
grassen
beesten
Philipp Franz von Siebold
Kunstgeschiedenis
uitgever
bovennatuurlijke
1871
Manga
kunstenaar
authentiek
realisme
Michener, James A.
Nagoya
Onsterfelijkheid
boeddha's
Japans
Katsushika Hokusai
kunsthistorici
voorwoord
kleur
Fauna (biologie)
landschap


Hokusai_Manga

Prompt: Hoe verklaart Hokusai_Manga zijn abstract?

De Hokusai Manga (de schetsen van Hokusai, Japans: 北斎漫画) is een serie kunstwerken gemaakt door de Japanse houtsnedekunstenaar Hokusai.

lithografie
houtsnede
Grassenfamilie
Categorie:Kunst in Japan
Categorie:Manga
Ninja
Realisme (kunststroming)
fauna
postuum
James A. Michener
schets
Manga (strip)
Authenticiteit (gegevens)
Hokusai
Flora (plantkunde)
flora
Boeddha (verlichte)
1814
Matthew Calbraith Perry
dier
onsterfelijken
uitgeverij
grassen
beesten
Philipp Franz von Siebold
Kunstgeschiedenis
uitgever
bovennatuurlijke
1871
Manga
kunstenaar
authentiek
realisme
Michener, James A.
Nagoya
Onsterfelijkheid
boeddha's
Japans
Katsushika Hokusai
kunsthistorici
voorwoord
kleur
Fauna (biologie)
landschap


Hokusai_Manga

Prompt: Hoe wordt de abstract besproken in Hokusai_Manga?

De Hokusai Manga (de schetsen van Hokusai, Japans: 北斎漫画) is een serie kunstwerken gemaakt door de Japanse houtsnedekunstenaar Hokusai.

lithografie
houtsnede
Grassenfamilie
Categorie:Kunst in Japan
Categorie:Manga
Ninja
Realisme (kunststroming)
fauna
postuum
James A. Michener
schets
Manga (strip)
Authenticiteit (gegevens)
Hokusai
Flora (plantkunde)
flora
Boeddha (verlichte)
1814
Matthew Calbraith Perry
dier
onsterfelijken
uitgeverij
grassen
beesten
Philipp Franz von Siebold
Kunstgeschiedenis
uitgever
bovennatuurlijke
1871
Manga
kunstenaar
authentiek
realisme
Michener, James A.
Nagoya
Onsterfelijkheid
boeddha's
Japans
Katsushika Hokusai
kunsthistorici
voorwoord
kleur
Fauna (biologie)
landschap


Hokusai_Manga

Prompt: Focus op Hokusai_Manga en leg de Geschiedenis uit.

Onderwerpen van de kunstwerken zijn onder meer landschappen, flora en fauna, het leven van alledag en het bovennatuurlijke. Het woord Manga in de titel refereert niet aan de hedendaagse Manga omdat de onderwerpen in de serie niet onderling verbonden zijn. De kunstwerken zijn gemaakt met de houtbloktechniek in de drie kleuren zwart, grijs en bleek-vleeskleurig en bestaan uit duizenden afbeeldingen in 15 delen. Het eerste kunstwerk werd gemaakt in 1814, toen de kunstenaar 55 jaar oud was, de laatste drie delen werden postuum gepubliceerd, twee daarvan samengesteld uit niet eerder gepubliceerd materiaal. Het laatste deel was samengesteld uit eerder gepubliceerd werk, dat soms niet eens door Hokusai was gemaakt, en wordt door kunsthistorici niet gezien als  authentiek.Het voorwoord bij het eerste deel van de Hokusai Manga, geschreven door Hanshū Sanjin (Japans:半洲散人), een minder belangrijk kunstenaar uit Nagoya, wijst erop dat de publicatie van het werk werd gestimuleerd door leerlingen van Hokusai. In dit voorwoord staat onder meer: Dit voorjaar bezocht de meester (Hokusai) de westelijke provincie en bezocht onze stad (Nagoya). We ontmoetten elkaar en schilder Gekkōtei Bokusen (Japans: 月光亭墨僊) - hij was een bekende kunstenaar uit Nagoya, leerling van Hokusai en verzamelaar van diens latere werk - in diens huis en dat was een aangename gebeurtenis. Aldaar werden meer dan 300 schetsen gemaakt - van  onsterfelijken, boeddha's, leerlingen, vrouwen, tot vogels, beesten, grassen en bomen - en de geest van elk onderwerp werd volledig weergegeven.Er wordt wel gedacht dat Hokusai, na een creatieve uitbarsting waarin hij veel produceerde, een selectie maakte, tekeningen weer bewerkte en ze arrangeerde in de bepaalde composities, zoals ze heden ten dage zijn overgeleverd. Michener (1958:30-34) zegt echter dat het patroon van afbeeldingen op een bepaalde bladzijde door de houtsnedemakers en door de uitgever is samengesteld en niet door Hokusai zelf.De Manga is een bewijs van de toewijding van de kunstenaar aan het artistieke realisme in het portretteren van mensen en de natuurlijke wereld. Het werk was al direct een succes en de daarop volgende delen verschenen al spoedig. In het westen werd het werk bekend door de daarvan afgeleide lithografieën van Philipp Franz von Siebold, die verschenen in diens Nippon: Archiv zur Beschreibung von Japon (1831). De Manga werd nog bekender en begon ook in het westen te circuleren nadat Matthew Calbraith Perry Japan bezocht in 1854.

lithografie
houtsnede
Grassenfamilie
Categorie:Kunst in Japan
Categorie:Manga
Ninja
Realisme (kunststroming)
fauna
postuum
James A. Michener
schets
Manga (strip)
Authenticiteit (gegevens)
Hokusai
Flora (plantkunde)
flora
Boeddha (verlichte)
1814
Matthew Calbraith Perry
dier
onsterfelijken
uitgeverij
grassen
beesten
Philipp Franz von Siebold
Kunstgeschiedenis
uitgever
bovennatuurlijke
1871
Manga
kunstenaar
authentiek
realisme
Michener, James A.
Nagoya
Onsterfelijkheid
boeddha's
Japans
Katsushika Hokusai
kunsthistorici
voorwoord
kleur
Fauna (biologie)
landschap


Hokusai_Manga

Prompt: Verklaar de Geschiedenis van dit kunstwerk, Hokusai_Manga.

Onderwerpen van de kunstwerken zijn onder meer landschappen, flora en fauna, het leven van alledag en het bovennatuurlijke. Het woord Manga in de titel refereert niet aan de hedendaagse Manga omdat de onderwerpen in de serie niet onderling verbonden zijn. De kunstwerken zijn gemaakt met de houtbloktechniek in de drie kleuren zwart, grijs en bleek-vleeskleurig en bestaan uit duizenden afbeeldingen in 15 delen. Het eerste kunstwerk werd gemaakt in 1814, toen de kunstenaar 55 jaar oud was, de laatste drie delen werden postuum gepubliceerd, twee daarvan samengesteld uit niet eerder gepubliceerd materiaal. Het laatste deel was samengesteld uit eerder gepubliceerd werk, dat soms niet eens door Hokusai was gemaakt, en wordt door kunsthistorici niet gezien als  authentiek.Het voorwoord bij het eerste deel van de Hokusai Manga, geschreven door Hanshū Sanjin (Japans:半洲散人), een minder belangrijk kunstenaar uit Nagoya, wijst erop dat de publicatie van het werk werd gestimuleerd door leerlingen van Hokusai. In dit voorwoord staat onder meer: Dit voorjaar bezocht de meester (Hokusai) de westelijke provincie en bezocht onze stad (Nagoya). We ontmoetten elkaar en schilder Gekkōtei Bokusen (Japans: 月光亭墨僊) - hij was een bekende kunstenaar uit Nagoya, leerling van Hokusai en verzamelaar van diens latere werk - in diens huis en dat was een aangename gebeurtenis. Aldaar werden meer dan 300 schetsen gemaakt - van  onsterfelijken, boeddha's, leerlingen, vrouwen, tot vogels, beesten, grassen en bomen - en de geest van elk onderwerp werd volledig weergegeven.Er wordt wel gedacht dat Hokusai, na een creatieve uitbarsting waarin hij veel produceerde, een selectie maakte, tekeningen weer bewerkte en ze arrangeerde in de bepaalde composities, zoals ze heden ten dage zijn overgeleverd. Michener (1958:30-34) zegt echter dat het patroon van afbeeldingen op een bepaalde bladzijde door de houtsnedemakers en door de uitgever is samengesteld en niet door Hokusai zelf.De Manga is een bewijs van de toewijding van de kunstenaar aan het artistieke realisme in het portretteren van mensen en de natuurlijke wereld. Het werk was al direct een succes en de daarop volgende delen verschenen al spoedig. In het westen werd het werk bekend door de daarvan afgeleide lithografieën van Philipp Franz von Siebold, die verschenen in diens Nippon: Archiv zur Beschreibung von Japon (1831). De Manga werd nog bekender en begon ook in het westen te circuleren nadat Matthew Calbraith Perry Japan bezocht in 1854.

lithografie
houtsnede
Grassenfamilie
Categorie:Kunst in Japan
Categorie:Manga
Ninja
Realisme (kunststroming)
fauna
postuum
James A. Michener
schets
Manga (strip)
Authenticiteit (gegevens)
Hokusai
Flora (plantkunde)
flora
Boeddha (verlichte)
1814
Matthew Calbraith Perry
dier
onsterfelijken
uitgeverij
grassen
beesten
Philipp Franz von Siebold
Kunstgeschiedenis
uitgever
bovennatuurlijke
1871
Manga
kunstenaar
authentiek
realisme
Michener, James A.
Nagoya
Onsterfelijkheid
boeddha's
Japans
Katsushika Hokusai
kunsthistorici
voorwoord
kleur
Fauna (biologie)
landschap


Hokusai_Manga

Prompt: Hoe verklaart Hokusai_Manga zijn Geschiedenis?

Onderwerpen van de kunstwerken zijn onder meer landschappen, flora en fauna, het leven van alledag en het bovennatuurlijke. Het woord Manga in de titel refereert niet aan de hedendaagse Manga omdat de onderwerpen in de serie niet onderling verbonden zijn. De kunstwerken zijn gemaakt met de houtbloktechniek in de drie kleuren zwart, grijs en bleek-vleeskleurig en bestaan uit duizenden afbeeldingen in 15 delen. Het eerste kunstwerk werd gemaakt in 1814, toen de kunstenaar 55 jaar oud was, de laatste drie delen werden postuum gepubliceerd, twee daarvan samengesteld uit niet eerder gepubliceerd materiaal. Het laatste deel was samengesteld uit eerder gepubliceerd werk, dat soms niet eens door Hokusai was gemaakt, en wordt door kunsthistorici niet gezien als  authentiek.Het voorwoord bij het eerste deel van de Hokusai Manga, geschreven door Hanshū Sanjin (Japans:半洲散人), een minder belangrijk kunstenaar uit Nagoya, wijst erop dat de publicatie van het werk werd gestimuleerd door leerlingen van Hokusai. In dit voorwoord staat onder meer: Dit voorjaar bezocht de meester (Hokusai) de westelijke provincie en bezocht onze stad (Nagoya). We ontmoetten elkaar en schilder Gekkōtei Bokusen (Japans: 月光亭墨僊) - hij was een bekende kunstenaar uit Nagoya, leerling van Hokusai en verzamelaar van diens latere werk - in diens huis en dat was een aangename gebeurtenis. Aldaar werden meer dan 300 schetsen gemaakt - van  onsterfelijken, boeddha's, leerlingen, vrouwen, tot vogels, beesten, grassen en bomen - en de geest van elk onderwerp werd volledig weergegeven.Er wordt wel gedacht dat Hokusai, na een creatieve uitbarsting waarin hij veel produceerde, een selectie maakte, tekeningen weer bewerkte en ze arrangeerde in de bepaalde composities, zoals ze heden ten dage zijn overgeleverd. Michener (1958:30-34) zegt echter dat het patroon van afbeeldingen op een bepaalde bladzijde door de houtsnedemakers en door de uitgever is samengesteld en niet door Hokusai zelf.De Manga is een bewijs van de toewijding van de kunstenaar aan het artistieke realisme in het portretteren van mensen en de natuurlijke wereld. Het werk was al direct een succes en de daarop volgende delen verschenen al spoedig. In het westen werd het werk bekend door de daarvan afgeleide lithografieën van Philipp Franz von Siebold, die verschenen in diens Nippon: Archiv zur Beschreibung von Japon (1831). De Manga werd nog bekender en begon ook in het westen te circuleren nadat Matthew Calbraith Perry Japan bezocht in 1854.

lithografie
houtsnede
Grassenfamilie
Categorie:Kunst in Japan
Categorie:Manga
Ninja
Realisme (kunststroming)
fauna
postuum
James A. Michener
schets
Manga (strip)
Authenticiteit (gegevens)
Hokusai
Flora (plantkunde)
flora
Boeddha (verlichte)
1814
Matthew Calbraith Perry
dier
onsterfelijken
uitgeverij
grassen
beesten
Philipp Franz von Siebold
Kunstgeschiedenis
uitgever
bovennatuurlijke
1871
Manga
kunstenaar
authentiek
realisme
Michener, James A.
Nagoya
Onsterfelijkheid
boeddha's
Japans
Katsushika Hokusai
kunsthistorici
voorwoord
kleur
Fauna (biologie)
landschap


Hokusai_Manga

Prompt: Hoe wordt de Geschiedenis besproken in Hokusai_Manga?

Onderwerpen van de kunstwerken zijn onder meer landschappen, flora en fauna, het leven van alledag en het bovennatuurlijke. Het woord Manga in de titel refereert niet aan de hedendaagse Manga omdat de onderwerpen in de serie niet onderling verbonden zijn. De kunstwerken zijn gemaakt met de houtbloktechniek in de drie kleuren zwart, grijs en bleek-vleeskleurig en bestaan uit duizenden afbeeldingen in 15 delen. Het eerste kunstwerk werd gemaakt in 1814, toen de kunstenaar 55 jaar oud was, de laatste drie delen werden postuum gepubliceerd, twee daarvan samengesteld uit niet eerder gepubliceerd materiaal. Het laatste deel was samengesteld uit eerder gepubliceerd werk, dat soms niet eens door Hokusai was gemaakt, en wordt door kunsthistorici niet gezien als  authentiek.Het voorwoord bij het eerste deel van de Hokusai Manga, geschreven door Hanshū Sanjin (Japans:半洲散人), een minder belangrijk kunstenaar uit Nagoya, wijst erop dat de publicatie van het werk werd gestimuleerd door leerlingen van Hokusai. In dit voorwoord staat onder meer: Dit voorjaar bezocht de meester (Hokusai) de westelijke provincie en bezocht onze stad (Nagoya). We ontmoetten elkaar en schilder Gekkōtei Bokusen (Japans: 月光亭墨僊) - hij was een bekende kunstenaar uit Nagoya, leerling van Hokusai en verzamelaar van diens latere werk - in diens huis en dat was een aangename gebeurtenis. Aldaar werden meer dan 300 schetsen gemaakt - van  onsterfelijken, boeddha's, leerlingen, vrouwen, tot vogels, beesten, grassen en bomen - en de geest van elk onderwerp werd volledig weergegeven.Er wordt wel gedacht dat Hokusai, na een creatieve uitbarsting waarin hij veel produceerde, een selectie maakte, tekeningen weer bewerkte en ze arrangeerde in de bepaalde composities, zoals ze heden ten dage zijn overgeleverd. Michener (1958:30-34) zegt echter dat het patroon van afbeeldingen op een bepaalde bladzijde door de houtsnedemakers en door de uitgever is samengesteld en niet door Hokusai zelf.De Manga is een bewijs van de toewijding van de kunstenaar aan het artistieke realisme in het portretteren van mensen en de natuurlijke wereld. Het werk was al direct een succes en de daarop volgende delen verschenen al spoedig. In het westen werd het werk bekend door de daarvan afgeleide lithografieën van Philipp Franz von Siebold, die verschenen in diens Nippon: Archiv zur Beschreibung von Japon (1831). De Manga werd nog bekender en begon ook in het westen te circuleren nadat Matthew Calbraith Perry Japan bezocht in 1854.

lithografie
houtsnede
Grassenfamilie
Categorie:Kunst in Japan
Categorie:Manga
Ninja
Realisme (kunststroming)
fauna
postuum
James A. Michener
schets
Manga (strip)
Authenticiteit (gegevens)
Hokusai
Flora (plantkunde)
flora
Boeddha (verlichte)
1814
Matthew Calbraith Perry
dier
onsterfelijken
uitgeverij
grassen
beesten
Philipp Franz von Siebold
Kunstgeschiedenis
uitgever
bovennatuurlijke
1871
Manga
kunstenaar
authentiek
realisme
Michener, James A.
Nagoya
Onsterfelijkheid
boeddha's
Japans
Katsushika Hokusai
kunsthistorici
voorwoord
kleur
Fauna (biologie)
landschap


Het_wonder_van_de_slaaf

Prompt: Focus op Het_wonder_van_de_slaaf en leg de abstract uit.

Het wonder van de slaaf, ook bekend als Het wonder van de heilige Marcus (Italiaans: San Marco libera uno schiavo) is een schilderij van Tintoretto. Hij maakte het in 1547 en 1548 voor de Scuola Grande di San Marco.  Sinds 1816 maakt het schilderij deel uit van de collectie van de Gallerie dell'Accademia in Venetië.

De heilige Marcus redt een Saraceen tijdens een schipbreuk

De redding van het lichaam van de heilige Marcus

Categorie:Schilderij in de Gallerie dell'Accademia


Het_wonder_van_de_slaaf

Prompt: Verklaar de abstract van dit kunstwerk, Het_wonder_van_de_slaaf.

Het wonder van de slaaf, ook bekend als Het wonder van de heilige Marcus (Italiaans: San Marco libera uno schiavo) is een schilderij van Tintoretto. Hij maakte het in 1547 en 1548 voor de Scuola Grande di San Marco.  Sinds 1816 maakt het schilderij deel uit van de collectie van de Gallerie dell'Accademia in Venetië.

De heilige Marcus redt een Saraceen tijdens een schipbreuk

De redding van het lichaam van de heilige Marcus

Categorie:Schilderij in de Gallerie dell'Accademia


Het_wonder_van_de_slaaf

Prompt: Hoe verklaart Het_wonder_van_de_slaaf zijn abstract?

Het wonder van de slaaf, ook bekend als Het wonder van de heilige Marcus (Italiaans: San Marco libera uno schiavo) is een schilderij van Tintoretto. Hij maakte het in 1547 en 1548 voor de Scuola Grande di San Marco.  Sinds 1816 maakt het schilderij deel uit van de collectie van de Gallerie dell'Accademia in Venetië.

De heilige Marcus redt een Saraceen tijdens een schipbreuk

De redding van het lichaam van de heilige Marcus

Categorie:Schilderij in de Gallerie dell'Accademia


Het_wonder_van_de_slaaf

Prompt: Hoe wordt de abstract besproken in Het_wonder_van_de_slaaf?

Het wonder van de slaaf, ook bekend als Het wonder van de heilige Marcus (Italiaans: San Marco libera uno schiavo) is een schilderij van Tintoretto. Hij maakte het in 1547 en 1548 voor de Scuola Grande di San Marco.  Sinds 1816 maakt het schilderij deel uit van de collectie van de Gallerie dell'Accademia in Venetië.

De heilige Marcus redt een Saraceen tijdens een schipbreuk

De redding van het lichaam van de heilige Marcus

Categorie:Schilderij in de Gallerie dell'Accademia


Het_wonder_van_de_slaaf

Prompt: Focus op Het_wonder_van_de_slaaf en leg de Voorstelling uit.

Het schilderij laat zien hoe Marcus, patroonheilige van Venetië, verschijnt om een slaaf te redden. In een episode in de Legenda Aurea van Jacobus de Voragine wordt verteld hoe deze man tegen het bevel van zijn Provençaalse meester in naar Venetië was gereisd om Marcus' relikwieën te vereren. Bij terugkomst gaf zijn meester de opdracht om hem ernstig te verminken. Eerst door zijn ogen met scherpe punten uit te steken, vervolgens door zijn benen af te hakken en ten slotte door zijn mond met hamers te verbrijzelen. Door tussenkomst van de heilige gaan alle martelinstrumenten echter kapot. Op het schilderij zijn ze op verschillende plekken te zien.  Tintoretto concentreert zijn aandacht op de figuur van de heilige die uit de lucht valt. Hij beeldt hem ondersteboven af met een gedurfde verkorting. Dit detail komt niet voor in het verhaal in de Legenda Aurea, maar is wel aanwezig op een bronzen bas-reliëf met hetzelfde onderwerp van Jacopo Sansovino dat zich in het koor van de Basiliek van San Marco bevindt. De opgewonden gebaren en bewegingen verraden de emoties van de aanwezigen bij het zien van Marcus. Rechts zit de verbaasde meester op een verhoging, in het midden zwaait de beul met zijn verbrijzelde instrument.Het geheel speelt zich af in een oosterse omgeving. De beul en enkele toeschouwers zijn weergeven als Turken. Venetië was in een heftige strijd met het Ottomaanse Rijk verwikkeld om de heerschappij van de oostelijke Middellandse Zee. De compositie die aan alle zijden door architectonische elementen wordt begrensd, doet denken aan het podium van een theater. Het licht komt uit drie punten: frontaal, vanuit Marco's aureool en vanuit de achtergrond. Op het schilderij zijn de verschillende invloeden van Tintoretto waar te nemen: enerzijds de typische anatomieën en verkortingen van Michelangelo, anderzijds de intense en levendige kleuren die kenmerkend zijn voor de Venetiaanse school.

De heilige Marcus redt een Saraceen tijdens een schipbreuk

De redding van het lichaam van de heilige Marcus

Categorie:Schilderij in de Gallerie dell'Accademia


Het_wonder_van_de_slaaf

Prompt: Verklaar de Voorstelling van dit kunstwerk, Het_wonder_van_de_slaaf.

Het schilderij laat zien hoe Marcus, patroonheilige van Venetië, verschijnt om een slaaf te redden. In een episode in de Legenda Aurea van Jacobus de Voragine wordt verteld hoe deze man tegen het bevel van zijn Provençaalse meester in naar Venetië was gereisd om Marcus' relikwieën te vereren. Bij terugkomst gaf zijn meester de opdracht om hem ernstig te verminken. Eerst door zijn ogen met scherpe punten uit te steken, vervolgens door zijn benen af te hakken en ten slotte door zijn mond met hamers te verbrijzelen. Door tussenkomst van de heilige gaan alle martelinstrumenten echter kapot. Op het schilderij zijn ze op verschillende plekken te zien.  Tintoretto concentreert zijn aandacht op de figuur van de heilige die uit de lucht valt. Hij beeldt hem ondersteboven af met een gedurfde verkorting. Dit detail komt niet voor in het verhaal in de Legenda Aurea, maar is wel aanwezig op een bronzen bas-reliëf met hetzelfde onderwerp van Jacopo Sansovino dat zich in het koor van de Basiliek van San Marco bevindt. De opgewonden gebaren en bewegingen verraden de emoties van de aanwezigen bij het zien van Marcus. Rechts zit de verbaasde meester op een verhoging, in het midden zwaait de beul met zijn verbrijzelde instrument.Het geheel speelt zich af in een oosterse omgeving. De beul en enkele toeschouwers zijn weergeven als Turken. Venetië was in een heftige strijd met het Ottomaanse Rijk verwikkeld om de heerschappij van de oostelijke Middellandse Zee. De compositie die aan alle zijden door architectonische elementen wordt begrensd, doet denken aan het podium van een theater. Het licht komt uit drie punten: frontaal, vanuit Marco's aureool en vanuit de achtergrond. Op het schilderij zijn de verschillende invloeden van Tintoretto waar te nemen: enerzijds de typische anatomieën en verkortingen van Michelangelo, anderzijds de intense en levendige kleuren die kenmerkend zijn voor de Venetiaanse school.

De heilige Marcus redt een Saraceen tijdens een schipbreuk

De redding van het lichaam van de heilige Marcus

Categorie:Schilderij in de Gallerie dell'Accademia


Het_wonder_van_de_slaaf

Prompt: Hoe verklaart Het_wonder_van_de_slaaf zijn Voorstelling?

Het schilderij laat zien hoe Marcus, patroonheilige van Venetië, verschijnt om een slaaf te redden. In een episode in de Legenda Aurea van Jacobus de Voragine wordt verteld hoe deze man tegen het bevel van zijn Provençaalse meester in naar Venetië was gereisd om Marcus' relikwieën te vereren. Bij terugkomst gaf zijn meester de opdracht om hem ernstig te verminken. Eerst door zijn ogen met scherpe punten uit te steken, vervolgens door zijn benen af te hakken en ten slotte door zijn mond met hamers te verbrijzelen. Door tussenkomst van de heilige gaan alle martelinstrumenten echter kapot. Op het schilderij zijn ze op verschillende plekken te zien.  Tintoretto concentreert zijn aandacht op de figuur van de heilige die uit de lucht valt. Hij beeldt hem ondersteboven af met een gedurfde verkorting. Dit detail komt niet voor in het verhaal in de Legenda Aurea, maar is wel aanwezig op een bronzen bas-reliëf met hetzelfde onderwerp van Jacopo Sansovino dat zich in het koor van de Basiliek van San Marco bevindt. De opgewonden gebaren en bewegingen verraden de emoties van de aanwezigen bij het zien van Marcus. Rechts zit de verbaasde meester op een verhoging, in het midden zwaait de beul met zijn verbrijzelde instrument.Het geheel speelt zich af in een oosterse omgeving. De beul en enkele toeschouwers zijn weergeven als Turken. Venetië was in een heftige strijd met het Ottomaanse Rijk verwikkeld om de heerschappij van de oostelijke Middellandse Zee. De compositie die aan alle zijden door architectonische elementen wordt begrensd, doet denken aan het podium van een theater. Het licht komt uit drie punten: frontaal, vanuit Marco's aureool en vanuit de achtergrond. Op het schilderij zijn de verschillende invloeden van Tintoretto waar te nemen: enerzijds de typische anatomieën en verkortingen van Michelangelo, anderzijds de intense en levendige kleuren die kenmerkend zijn voor de Venetiaanse school.

De heilige Marcus redt een Saraceen tijdens een schipbreuk

De redding van het lichaam van de heilige Marcus

Categorie:Schilderij in de Gallerie dell'Accademia


Het_wonder_van_de_slaaf

Prompt: Hoe wordt de Voorstelling besproken in Het_wonder_van_de_slaaf?

Het schilderij laat zien hoe Marcus, patroonheilige van Venetië, verschijnt om een slaaf te redden. In een episode in de Legenda Aurea van Jacobus de Voragine wordt verteld hoe deze man tegen het bevel van zijn Provençaalse meester in naar Venetië was gereisd om Marcus' relikwieën te vereren. Bij terugkomst gaf zijn meester de opdracht om hem ernstig te verminken. Eerst door zijn ogen met scherpe punten uit te steken, vervolgens door zijn benen af te hakken en ten slotte door zijn mond met hamers te verbrijzelen. Door tussenkomst van de heilige gaan alle martelinstrumenten echter kapot. Op het schilderij zijn ze op verschillende plekken te zien.  Tintoretto concentreert zijn aandacht op de figuur van de heilige die uit de lucht valt. Hij beeldt hem ondersteboven af met een gedurfde verkorting. Dit detail komt niet voor in het verhaal in de Legenda Aurea, maar is wel aanwezig op een bronzen bas-reliëf met hetzelfde onderwerp van Jacopo Sansovino dat zich in het koor van de Basiliek van San Marco bevindt. De opgewonden gebaren en bewegingen verraden de emoties van de aanwezigen bij het zien van Marcus. Rechts zit de verbaasde meester op een verhoging, in het midden zwaait de beul met zijn verbrijzelde instrument.Het geheel speelt zich af in een oosterse omgeving. De beul en enkele toeschouwers zijn weergeven als Turken. Venetië was in een heftige strijd met het Ottomaanse Rijk verwikkeld om de heerschappij van de oostelijke Middellandse Zee. De compositie die aan alle zijden door architectonische elementen wordt begrensd, doet denken aan het podium van een theater. Het licht komt uit drie punten: frontaal, vanuit Marco's aureool en vanuit de achtergrond. Op het schilderij zijn de verschillende invloeden van Tintoretto waar te nemen: enerzijds de typische anatomieën en verkortingen van Michelangelo, anderzijds de intense en levendige kleuren die kenmerkend zijn voor de Venetiaanse school.

De heilige Marcus redt een Saraceen tijdens een schipbreuk

De redding van het lichaam van de heilige Marcus

Categorie:Schilderij in de Gallerie dell'Accademia


Het_wonder_van_de_slaaf

Prompt: Focus op Het_wonder_van_de_slaaf en leg de Herkomst uit.

Tintoretto maakte het schilderij voor de kapittelzaal van de Scuola Grande di San Marco, waar het aan de muur tegenover het altaar hing. De schilder begon er in 1547 aan en voltooide het voor april 1548, toen de schrijver Pietro Aretino het in een brief prees. Hoewel de leden van de Scuola verdeeld waren over de vraag of het werk geaccepteerd moest worden, bevestigde het Tintoretto's reputatie en leverde hem veel nieuw opdrachten op.   Tommaso Rangone, Guardian Grande (voorzitter) van de Scuola, is op schilderij te zien. Hij is de man die links op de voorgrond het tafereel gadeslaat. Pietro Arentino is de bebaarde man die tussen de zuilen naar voren komt. Ook de schilder zelf zou te zien zijn op het schilderij. Zijn gelijkenis wordt herkend in de bebaarde man met donkere kleding, naast de man met de rode tulband, maar ook in de man uiterst rechts en zelfs in de slaaf op de grond.   In de tijd van Napoleon werd het schilderij meegenomen naar Parijs. In 1815 kwam het schilderij terug naar Venetië, waar de Scuola inmiddels was opgeheven.

De heilige Marcus redt een Saraceen tijdens een schipbreuk

De redding van het lichaam van de heilige Marcus

Categorie:Schilderij in de Gallerie dell'Accademia


Het_wonder_van_de_slaaf

Prompt: Verklaar de Herkomst van dit kunstwerk, Het_wonder_van_de_slaaf.

Tintoretto maakte het schilderij voor de kapittelzaal van de Scuola Grande di San Marco, waar het aan de muur tegenover het altaar hing. De schilder begon er in 1547 aan en voltooide het voor april 1548, toen de schrijver Pietro Aretino het in een brief prees. Hoewel de leden van de Scuola verdeeld waren over de vraag of het werk geaccepteerd moest worden, bevestigde het Tintoretto's reputatie en leverde hem veel nieuw opdrachten op.   Tommaso Rangone, Guardian Grande (voorzitter) van de Scuola, is op schilderij te zien. Hij is de man die links op de voorgrond het tafereel gadeslaat. Pietro Arentino is de bebaarde man die tussen de zuilen naar voren komt. Ook de schilder zelf zou te zien zijn op het schilderij. Zijn gelijkenis wordt herkend in de bebaarde man met donkere kleding, naast de man met de rode tulband, maar ook in de man uiterst rechts en zelfs in de slaaf op de grond.   In de tijd van Napoleon werd het schilderij meegenomen naar Parijs. In 1815 kwam het schilderij terug naar Venetië, waar de Scuola inmiddels was opgeheven.

De heilige Marcus redt een Saraceen tijdens een schipbreuk

De redding van het lichaam van de heilige Marcus

Categorie:Schilderij in de Gallerie dell'Accademia


Het_wonder_van_de_slaaf

Prompt: Hoe verklaart Het_wonder_van_de_slaaf zijn Herkomst?

Tintoretto maakte het schilderij voor de kapittelzaal van de Scuola Grande di San Marco, waar het aan de muur tegenover het altaar hing. De schilder begon er in 1547 aan en voltooide het voor april 1548, toen de schrijver Pietro Aretino het in een brief prees. Hoewel de leden van de Scuola verdeeld waren over de vraag of het werk geaccepteerd moest worden, bevestigde het Tintoretto's reputatie en leverde hem veel nieuw opdrachten op.   Tommaso Rangone, Guardian Grande (voorzitter) van de Scuola, is op schilderij te zien. Hij is de man die links op de voorgrond het tafereel gadeslaat. Pietro Arentino is de bebaarde man die tussen de zuilen naar voren komt. Ook de schilder zelf zou te zien zijn op het schilderij. Zijn gelijkenis wordt herkend in de bebaarde man met donkere kleding, naast de man met de rode tulband, maar ook in de man uiterst rechts en zelfs in de slaaf op de grond.   In de tijd van Napoleon werd het schilderij meegenomen naar Parijs. In 1815 kwam het schilderij terug naar Venetië, waar de Scuola inmiddels was opgeheven.

De heilige Marcus redt een Saraceen tijdens een schipbreuk

De redding van het lichaam van de heilige Marcus

Categorie:Schilderij in de Gallerie dell'Accademia


Het_wonder_van_de_slaaf

Prompt: Hoe wordt de Herkomst besproken in Het_wonder_van_de_slaaf?

Tintoretto maakte het schilderij voor de kapittelzaal van de Scuola Grande di San Marco, waar het aan de muur tegenover het altaar hing. De schilder begon er in 1547 aan en voltooide het voor april 1548, toen de schrijver Pietro Aretino het in een brief prees. Hoewel de leden van de Scuola verdeeld waren over de vraag of het werk geaccepteerd moest worden, bevestigde het Tintoretto's reputatie en leverde hem veel nieuw opdrachten op.   Tommaso Rangone, Guardian Grande (voorzitter) van de Scuola, is op schilderij te zien. Hij is de man die links op de voorgrond het tafereel gadeslaat. Pietro Arentino is de bebaarde man die tussen de zuilen naar voren komt. Ook de schilder zelf zou te zien zijn op het schilderij. Zijn gelijkenis wordt herkend in de bebaarde man met donkere kleding, naast de man met de rode tulband, maar ook in de man uiterst rechts en zelfs in de slaaf op de grond.   In de tijd van Napoleon werd het schilderij meegenomen naar Parijs. In 1815 kwam het schilderij terug naar Venetië, waar de Scuola inmiddels was opgeheven.

De heilige Marcus redt een Saraceen tijdens een schipbreuk

De redding van het lichaam van de heilige Marcus

Categorie:Schilderij in de Gallerie dell'Accademia


Het_wonder_van_de_slaaf

Prompt: Focus op Het_wonder_van_de_slaaf en leg de Externe link uit.

(en) Informatie over het schilderij op de website van de Gallerie dell'Accademia. Geraadpleegd op 9 februari 2024. (en) Cavallini to Veronese, A guide to the works of the major Italian Renaissance Painters. Geraadpleegd op 9 februari 2024. (en) Saint Mark and Venice. Geraadpleegd op 9 februari 2024. Informatie over Marcus op Heiligen.net. Geraadpleegd op 9 februari 2024. (it) Informatie over het schilderij op de website AtuttArte. Geraadpleegd op 9 februari 2024. (en) Video over het schilderij van de Khan Academy. Geraadpleegd op 9 februari 2024. (it) informatie over het schilderij op de website van de Fondazione Zeri. Geraadpleegd op 10 februari 2024.

De heilige Marcus redt een Saraceen tijdens een schipbreuk

De redding van het lichaam van de heilige Marcus

Categorie:Schilderij in de Gallerie dell'Accademia


Het_wonder_van_de_slaaf

Prompt: Verklaar de Externe link van dit kunstwerk, Het_wonder_van_de_slaaf.

(en) Informatie over het schilderij op de website van de Gallerie dell'Accademia. Geraadpleegd op 9 februari 2024. (en) Cavallini to Veronese, A guide to the works of the major Italian Renaissance Painters. Geraadpleegd op 9 februari 2024. (en) Saint Mark and Venice. Geraadpleegd op 9 februari 2024. Informatie over Marcus op Heiligen.net. Geraadpleegd op 9 februari 2024. (it) Informatie over het schilderij op de website AtuttArte. Geraadpleegd op 9 februari 2024. (en) Video over het schilderij van de Khan Academy. Geraadpleegd op 9 februari 2024. (it) informatie over het schilderij op de website van de Fondazione Zeri. Geraadpleegd op 10 februari 2024.

De heilige Marcus redt een Saraceen tijdens een schipbreuk

De redding van het lichaam van de heilige Marcus

Categorie:Schilderij in de Gallerie dell'Accademia


Het_wonder_van_de_slaaf

Prompt: Hoe verklaart Het_wonder_van_de_slaaf zijn Externe link?

(en) Informatie over het schilderij op de website van de Gallerie dell'Accademia. Geraadpleegd op 9 februari 2024. (en) Cavallini to Veronese, A guide to the works of the major Italian Renaissance Painters. Geraadpleegd op 9 februari 2024. (en) Saint Mark and Venice. Geraadpleegd op 9 februari 2024. Informatie over Marcus op Heiligen.net. Geraadpleegd op 9 februari 2024. (it) Informatie over het schilderij op de website AtuttArte. Geraadpleegd op 9 februari 2024. (en) Video over het schilderij van de Khan Academy. Geraadpleegd op 9 februari 2024. (it) informatie over het schilderij op de website van de Fondazione Zeri. Geraadpleegd op 10 februari 2024.

De heilige Marcus redt een Saraceen tijdens een schipbreuk

De redding van het lichaam van de heilige Marcus

Categorie:Schilderij in de Gallerie dell'Accademia


Het_wonder_van_de_slaaf

Prompt: Hoe wordt de Externe link besproken in Het_wonder_van_de_slaaf?

(en) Informatie over het schilderij op de website van de Gallerie dell'Accademia. Geraadpleegd op 9 februari 2024. (en) Cavallini to Veronese, A guide to the works of the major Italian Renaissance Painters. Geraadpleegd op 9 februari 2024. (en) Saint Mark and Venice. Geraadpleegd op 9 februari 2024. Informatie over Marcus op Heiligen.net. Geraadpleegd op 9 februari 2024. (it) Informatie over het schilderij op de website AtuttArte. Geraadpleegd op 9 februari 2024. (en) Video over het schilderij van de Khan Academy. Geraadpleegd op 9 februari 2024. (it) informatie over het schilderij op de website van de Fondazione Zeri. Geraadpleegd op 10 februari 2024.

De heilige Marcus redt een Saraceen tijdens een schipbreuk

De redding van het lichaam van de heilige Marcus

Categorie:Schilderij in de Gallerie dell'Accademia


Madonna_del_parto

Prompt: Focus op Madonna_del_parto en leg de abstract uit.

De Madonna del parto is een fresco van de Italiaanse renaissanceschilder Piero della Francesca, voltooid rond 1460. Het bevindt zich in het Museo della Madonna del Parto (een voormalige basisschool) in Monterchi, Toscane, Italië.Het fresco werd geschilderd in zeven dagen met kleurstof van zeer hoge kwaliteit. Het bevat onder meer veel blu oltremare, verkregen uit lapis lazuli dat door de Republiek Venetië was geïmporteerd uit Afghanistan.Het fresco bevond zich aanvankelijk in de Santa Maria di Momentana (voorheen Santa Maria in Silvis), een kerk op het platteland bij het heuvelstadje Monterchi. Nadat de kerk in 1785 was ingestort door een aardbeving, werd het werk, losgemaakt van de muur, verplaatst naar boven het hoofdaltaar van de nieuwe kerkhofkapel. In 1992 werd het verplaatst naar zijn huidige locatie in Monterchi. Pas in 1889 is het fresco toegeschreven aan Piero della Francesca. Het schilderij wordt gedateerd tussen 1450 en 1475. De zestiende-eeuwse kunstenaar en schrijver Giorgio Vasari schreef dat het werd voltooid in 1459, toen Piero della Francesca in zijn geboortestad Sansepolcro (ca. 15 km van Monterchi) was om zijn stervende moeder te bezoeken.Het fresco speelt een belangrijke rol in Richard Hayers roman "Visus" en in Andrej Tarkovski's film Nostalghia.

Het Museo della Madonna del parto in [[Monterchi

Categorie:Werk van Piero della Francesca

Bestand:Museo della Madonna del parto.JPG


Madonna_del_parto

Prompt: Verklaar de abstract van dit kunstwerk, Madonna_del_parto.

De Madonna del parto is een fresco van de Italiaanse renaissanceschilder Piero della Francesca, voltooid rond 1460. Het bevindt zich in het Museo della Madonna del Parto (een voormalige basisschool) in Monterchi, Toscane, Italië.Het fresco werd geschilderd in zeven dagen met kleurstof van zeer hoge kwaliteit. Het bevat onder meer veel blu oltremare, verkregen uit lapis lazuli dat door de Republiek Venetië was geïmporteerd uit Afghanistan.Het fresco bevond zich aanvankelijk in de Santa Maria di Momentana (voorheen Santa Maria in Silvis), een kerk op het platteland bij het heuvelstadje Monterchi. Nadat de kerk in 1785 was ingestort door een aardbeving, werd het werk, losgemaakt van de muur, verplaatst naar boven het hoofdaltaar van de nieuwe kerkhofkapel. In 1992 werd het verplaatst naar zijn huidige locatie in Monterchi. Pas in 1889 is het fresco toegeschreven aan Piero della Francesca. Het schilderij wordt gedateerd tussen 1450 en 1475. De zestiende-eeuwse kunstenaar en schrijver Giorgio Vasari schreef dat het werd voltooid in 1459, toen Piero della Francesca in zijn geboortestad Sansepolcro (ca. 15 km van Monterchi) was om zijn stervende moeder te bezoeken.Het fresco speelt een belangrijke rol in Richard Hayers roman "Visus" en in Andrej Tarkovski's film Nostalghia.

Het Museo della Madonna del parto in [[Monterchi

Categorie:Werk van Piero della Francesca

Bestand:Museo della Madonna del parto.JPG


Madonna_del_parto

Prompt: Hoe verklaart Madonna_del_parto zijn abstract?

De Madonna del parto is een fresco van de Italiaanse renaissanceschilder Piero della Francesca, voltooid rond 1460. Het bevindt zich in het Museo della Madonna del Parto (een voormalige basisschool) in Monterchi, Toscane, Italië.Het fresco werd geschilderd in zeven dagen met kleurstof van zeer hoge kwaliteit. Het bevat onder meer veel blu oltremare, verkregen uit lapis lazuli dat door de Republiek Venetië was geïmporteerd uit Afghanistan.Het fresco bevond zich aanvankelijk in de Santa Maria di Momentana (voorheen Santa Maria in Silvis), een kerk op het platteland bij het heuvelstadje Monterchi. Nadat de kerk in 1785 was ingestort door een aardbeving, werd het werk, losgemaakt van de muur, verplaatst naar boven het hoofdaltaar van de nieuwe kerkhofkapel. In 1992 werd het verplaatst naar zijn huidige locatie in Monterchi. Pas in 1889 is het fresco toegeschreven aan Piero della Francesca. Het schilderij wordt gedateerd tussen 1450 en 1475. De zestiende-eeuwse kunstenaar en schrijver Giorgio Vasari schreef dat het werd voltooid in 1459, toen Piero della Francesca in zijn geboortestad Sansepolcro (ca. 15 km van Monterchi) was om zijn stervende moeder te bezoeken.Het fresco speelt een belangrijke rol in Richard Hayers roman "Visus" en in Andrej Tarkovski's film Nostalghia.

Het Museo della Madonna del parto in [[Monterchi

Categorie:Werk van Piero della Francesca

Bestand:Museo della Madonna del parto.JPG


Madonna_del_parto

Prompt: Hoe wordt de abstract besproken in Madonna_del_parto?

De Madonna del parto is een fresco van de Italiaanse renaissanceschilder Piero della Francesca, voltooid rond 1460. Het bevindt zich in het Museo della Madonna del Parto (een voormalige basisschool) in Monterchi, Toscane, Italië.Het fresco werd geschilderd in zeven dagen met kleurstof van zeer hoge kwaliteit. Het bevat onder meer veel blu oltremare, verkregen uit lapis lazuli dat door de Republiek Venetië was geïmporteerd uit Afghanistan.Het fresco bevond zich aanvankelijk in de Santa Maria di Momentana (voorheen Santa Maria in Silvis), een kerk op het platteland bij het heuvelstadje Monterchi. Nadat de kerk in 1785 was ingestort door een aardbeving, werd het werk, losgemaakt van de muur, verplaatst naar boven het hoofdaltaar van de nieuwe kerkhofkapel. In 1992 werd het verplaatst naar zijn huidige locatie in Monterchi. Pas in 1889 is het fresco toegeschreven aan Piero della Francesca. Het schilderij wordt gedateerd tussen 1450 en 1475. De zestiende-eeuwse kunstenaar en schrijver Giorgio Vasari schreef dat het werd voltooid in 1459, toen Piero della Francesca in zijn geboortestad Sansepolcro (ca. 15 km van Monterchi) was om zijn stervende moeder te bezoeken.Het fresco speelt een belangrijke rol in Richard Hayers roman "Visus" en in Andrej Tarkovski's film Nostalghia.

Het Museo della Madonna del parto in [[Monterchi

Categorie:Werk van Piero della Francesca

Bestand:Museo della Madonna del parto.JPG


Madonna_del_parto

Prompt: Focus op Madonna_del_parto en leg de Beschrijving uit.

Uit het begin van de veertiende eeuw zijn afbeeldingen van de zwangere Maria bekend, onder meer van Taddeo Gaddi, Bernardo Daddi en Nardo di Cione. Maria staat daarbij alleen, met een gesloten boek op haar buik, een verwijzing naar het belichaamd Woord.Anders dan in deze middeleeuwse schilderijen heeft de Madonna van Piero della Francesca boeken noch koninklijke attributen. Zij is afgebeeld met haar hand in haar zij ter ondersteuning van haar buik. Aan haar zijde houden twee engelen (exacte spiegelbeelden, door gebruik van hetzelfde karton) een tent open, die versierd is met granaatappelen, een symbool van het lijden van Christus. Het bovenste deel van het fresco is verloren gegaan.

Het Museo della Madonna del parto in [[Monterchi

Categorie:Werk van Piero della Francesca

Bestand:Museo della Madonna del parto.JPG


Madonna_del_parto

Prompt: Verklaar de Beschrijving van dit kunstwerk, Madonna_del_parto.

Uit het begin van de veertiende eeuw zijn afbeeldingen van de zwangere Maria bekend, onder meer van Taddeo Gaddi, Bernardo Daddi en Nardo di Cione. Maria staat daarbij alleen, met een gesloten boek op haar buik, een verwijzing naar het belichaamd Woord.Anders dan in deze middeleeuwse schilderijen heeft de Madonna van Piero della Francesca boeken noch koninklijke attributen. Zij is afgebeeld met haar hand in haar zij ter ondersteuning van haar buik. Aan haar zijde houden twee engelen (exacte spiegelbeelden, door gebruik van hetzelfde karton) een tent open, die versierd is met granaatappelen, een symbool van het lijden van Christus. Het bovenste deel van het fresco is verloren gegaan.

Het Museo della Madonna del parto in [[Monterchi

Categorie:Werk van Piero della Francesca

Bestand:Museo della Madonna del parto.JPG


Madonna_del_parto

Prompt: Hoe verklaart Madonna_del_parto zijn Beschrijving?

Uit het begin van de veertiende eeuw zijn afbeeldingen van de zwangere Maria bekend, onder meer van Taddeo Gaddi, Bernardo Daddi en Nardo di Cione. Maria staat daarbij alleen, met een gesloten boek op haar buik, een verwijzing naar het belichaamd Woord.Anders dan in deze middeleeuwse schilderijen heeft de Madonna van Piero della Francesca boeken noch koninklijke attributen. Zij is afgebeeld met haar hand in haar zij ter ondersteuning van haar buik. Aan haar zijde houden twee engelen (exacte spiegelbeelden, door gebruik van hetzelfde karton) een tent open, die versierd is met granaatappelen, een symbool van het lijden van Christus. Het bovenste deel van het fresco is verloren gegaan.

Het Museo della Madonna del parto in [[Monterchi

Categorie:Werk van Piero della Francesca

Bestand:Museo della Madonna del parto.JPG


Madonna_del_parto

Prompt: Hoe wordt de Beschrijving besproken in Madonna_del_parto?

Uit het begin van de veertiende eeuw zijn afbeeldingen van de zwangere Maria bekend, onder meer van Taddeo Gaddi, Bernardo Daddi en Nardo di Cione. Maria staat daarbij alleen, met een gesloten boek op haar buik, een verwijzing naar het belichaamd Woord.Anders dan in deze middeleeuwse schilderijen heeft de Madonna van Piero della Francesca boeken noch koninklijke attributen. Zij is afgebeeld met haar hand in haar zij ter ondersteuning van haar buik. Aan haar zijde houden twee engelen (exacte spiegelbeelden, door gebruik van hetzelfde karton) een tent open, die versierd is met granaatappelen, een symbool van het lijden van Christus. Het bovenste deel van het fresco is verloren gegaan.

Het Museo della Madonna del parto in [[Monterchi

Categorie:Werk van Piero della Francesca

Bestand:Museo della Madonna del parto.JPG


Het_gewonde_hert

Prompt: Focus op Het_gewonde_hert en leg de abstract uit.

Het gewonde hert (Spaans: El venado herido; Engels: The Wounded Deer) is een olieverfschilderij van de Mexicaanse surrealistische kunstschilderes Frida Kahlo. Ze maakte het in 1946, tegen het einde van haar leven, toen haar gezondheid achteruitging. Door middel van dit werk deelt Kahlo haar aanhoudende fysieke en emotionele lijden met haar publiek, zoals ze vaker deed.Kahlo raakte op 18-jarige leeftijd betrokken bij een verkeersongeluk waarbij haar hele lichaam ernstig gewond raakte. Vooral haar ruggengraat, ribben, bekken, rechterbeen en buik waren beschadigd. Ze zou de rest van haar leven de wonden van dit ongeluk dragen. Tijdens haar herstel droeg ze een stalen korset, wat te zien is in haar late zelfportretten, zoals in La columna rota.In 1940 trouwde Kahlo voor de tweede keer met de Mexicaanse kunstenaar Diego Rivera. Hun tweede huwelijk zag veel van dezelfde problemen als hun eerste, vol jaloezie, affaires en ruzies.Mogelijk heeft Kahlo zich laten inspireren door Granizo, het hert dat ze als huisdier hield.Het schilderij werd door Kahlo als huwelijksgeschenk gegeven aan haar goede vrienden Arcady en Lina Boytler.

Categorie:Zelfportret
Categorie:Werk van Frida Kahlo
surrealistische
Olieverfschilderij
1946
Mexicaanse
De gebroken kolom
Engels
zelfportret
olieverf
kunstschilder
Verenigde Staten
Frida Kahlo
La columna rota
Mexico (land)
Categorie:Cultuur in Mexico-Stad
Houston
surrealisme
Spaans


Het_gewonde_hert

Prompt: Verklaar de abstract van dit kunstwerk, Het_gewonde_hert.

Het gewonde hert (Spaans: El venado herido; Engels: The Wounded Deer) is een olieverfschilderij van de Mexicaanse surrealistische kunstschilderes Frida Kahlo. Ze maakte het in 1946, tegen het einde van haar leven, toen haar gezondheid achteruitging. Door middel van dit werk deelt Kahlo haar aanhoudende fysieke en emotionele lijden met haar publiek, zoals ze vaker deed.Kahlo raakte op 18-jarige leeftijd betrokken bij een verkeersongeluk waarbij haar hele lichaam ernstig gewond raakte. Vooral haar ruggengraat, ribben, bekken, rechterbeen en buik waren beschadigd. Ze zou de rest van haar leven de wonden van dit ongeluk dragen. Tijdens haar herstel droeg ze een stalen korset, wat te zien is in haar late zelfportretten, zoals in La columna rota.In 1940 trouwde Kahlo voor de tweede keer met de Mexicaanse kunstenaar Diego Rivera. Hun tweede huwelijk zag veel van dezelfde problemen als hun eerste, vol jaloezie, affaires en ruzies.Mogelijk heeft Kahlo zich laten inspireren door Granizo, het hert dat ze als huisdier hield.Het schilderij werd door Kahlo als huwelijksgeschenk gegeven aan haar goede vrienden Arcady en Lina Boytler.

Categorie:Zelfportret
Categorie:Werk van Frida Kahlo
surrealistische
Olieverfschilderij
1946
Mexicaanse
De gebroken kolom
Engels
zelfportret
olieverf
kunstschilder
Verenigde Staten
Frida Kahlo
La columna rota
Mexico (land)
Categorie:Cultuur in Mexico-Stad
Houston
surrealisme
Spaans


Het_gewonde_hert

Prompt: Hoe verklaart Het_gewonde_hert zijn abstract?

Het gewonde hert (Spaans: El venado herido; Engels: The Wounded Deer) is een olieverfschilderij van de Mexicaanse surrealistische kunstschilderes Frida Kahlo. Ze maakte het in 1946, tegen het einde van haar leven, toen haar gezondheid achteruitging. Door middel van dit werk deelt Kahlo haar aanhoudende fysieke en emotionele lijden met haar publiek, zoals ze vaker deed.Kahlo raakte op 18-jarige leeftijd betrokken bij een verkeersongeluk waarbij haar hele lichaam ernstig gewond raakte. Vooral haar ruggengraat, ribben, bekken, rechterbeen en buik waren beschadigd. Ze zou de rest van haar leven de wonden van dit ongeluk dragen. Tijdens haar herstel droeg ze een stalen korset, wat te zien is in haar late zelfportretten, zoals in La columna rota.In 1940 trouwde Kahlo voor de tweede keer met de Mexicaanse kunstenaar Diego Rivera. Hun tweede huwelijk zag veel van dezelfde problemen als hun eerste, vol jaloezie, affaires en ruzies.Mogelijk heeft Kahlo zich laten inspireren door Granizo, het hert dat ze als huisdier hield.Het schilderij werd door Kahlo als huwelijksgeschenk gegeven aan haar goede vrienden Arcady en Lina Boytler.

Categorie:Zelfportret
Categorie:Werk van Frida Kahlo
surrealistische
Olieverfschilderij
1946
Mexicaanse
De gebroken kolom
Engels
zelfportret
olieverf
kunstschilder
Verenigde Staten
Frida Kahlo
La columna rota
Mexico (land)
Categorie:Cultuur in Mexico-Stad
Houston
surrealisme
Spaans


Het_gewonde_hert

Prompt: Hoe wordt de abstract besproken in Het_gewonde_hert?

Het gewonde hert (Spaans: El venado herido; Engels: The Wounded Deer) is een olieverfschilderij van de Mexicaanse surrealistische kunstschilderes Frida Kahlo. Ze maakte het in 1946, tegen het einde van haar leven, toen haar gezondheid achteruitging. Door middel van dit werk deelt Kahlo haar aanhoudende fysieke en emotionele lijden met haar publiek, zoals ze vaker deed.Kahlo raakte op 18-jarige leeftijd betrokken bij een verkeersongeluk waarbij haar hele lichaam ernstig gewond raakte. Vooral haar ruggengraat, ribben, bekken, rechterbeen en buik waren beschadigd. Ze zou de rest van haar leven de wonden van dit ongeluk dragen. Tijdens haar herstel droeg ze een stalen korset, wat te zien is in haar late zelfportretten, zoals in La columna rota.In 1940 trouwde Kahlo voor de tweede keer met de Mexicaanse kunstenaar Diego Rivera. Hun tweede huwelijk zag veel van dezelfde problemen als hun eerste, vol jaloezie, affaires en ruzies.Mogelijk heeft Kahlo zich laten inspireren door Granizo, het hert dat ze als huisdier hield.Het schilderij werd door Kahlo als huwelijksgeschenk gegeven aan haar goede vrienden Arcady en Lina Boytler.

Categorie:Zelfportret
Categorie:Werk van Frida Kahlo
surrealistische
Olieverfschilderij
1946
Mexicaanse
De gebroken kolom
Engels
zelfportret
olieverf
kunstschilder
Verenigde Staten
Frida Kahlo
La columna rota
Mexico (land)
Categorie:Cultuur in Mexico-Stad
Houston
surrealisme
Spaans


Het_gewonde_hert

Prompt: Focus op Het_gewonde_hert en leg de Interpretaties uit.

In Het gewonde hert deelt Kahlo haar levenslange splanchnische pijn met haar publiek. De pijn die ze vertegenwoordigt, is niet alleen fysieke, maar ook de emotionele kwelling die wordt veroorzaakt door haar relatie met Rivera. Ondanks de wonden op het lichaam van het hert, schildert Kahlo geen gezicht vol angst, maar een vol kracht.Door het mannelijke gewei stelt Kahlo zichzelf in dit schilderij voor als deels mannelijk en deels vrouwelijk, en zowel als dier en mens. De rechter voorpoot van het hert raakt de grond niet. Mogelijk is dit een verwijzing naar Kahlo's eigen handicap. Haar rechter onderbeen werd geamputeerd. Op het moment dat ze Het gewonde hert schilderde had ze dan ook moeite met lopen.Sommige kunsthistorici zien de mannelijke en vrouwelijke kenmerken als een verwijzing naar Kahlo's biseksualiteit. Anderen duiden het eerder als hermafrodiet of als de relatie tussen mens en dier.

Categorie:Zelfportret
Categorie:Werk van Frida Kahlo
surrealistische
Olieverfschilderij
1946
Mexicaanse
De gebroken kolom
Engels
zelfportret
olieverf
kunstschilder
Verenigde Staten
Frida Kahlo
La columna rota
Mexico (land)
Categorie:Cultuur in Mexico-Stad
Houston
surrealisme
Spaans


Het_gewonde_hert

Prompt: Verklaar de Interpretaties van dit kunstwerk, Het_gewonde_hert.

In Het gewonde hert deelt Kahlo haar levenslange splanchnische pijn met haar publiek. De pijn die ze vertegenwoordigt, is niet alleen fysieke, maar ook de emotionele kwelling die wordt veroorzaakt door haar relatie met Rivera. Ondanks de wonden op het lichaam van het hert, schildert Kahlo geen gezicht vol angst, maar een vol kracht.Door het mannelijke gewei stelt Kahlo zichzelf in dit schilderij voor als deels mannelijk en deels vrouwelijk, en zowel als dier en mens. De rechter voorpoot van het hert raakt de grond niet. Mogelijk is dit een verwijzing naar Kahlo's eigen handicap. Haar rechter onderbeen werd geamputeerd. Op het moment dat ze Het gewonde hert schilderde had ze dan ook moeite met lopen.Sommige kunsthistorici zien de mannelijke en vrouwelijke kenmerken als een verwijzing naar Kahlo's biseksualiteit. Anderen duiden het eerder als hermafrodiet of als de relatie tussen mens en dier.

Categorie:Zelfportret
Categorie:Werk van Frida Kahlo
surrealistische
Olieverfschilderij
1946
Mexicaanse
De gebroken kolom
Engels
zelfportret
olieverf
kunstschilder
Verenigde Staten
Frida Kahlo
La columna rota
Mexico (land)
Categorie:Cultuur in Mexico-Stad
Houston
surrealisme
Spaans


Het_gewonde_hert

Prompt: Hoe verklaart Het_gewonde_hert zijn Interpretaties?

In Het gewonde hert deelt Kahlo haar levenslange splanchnische pijn met haar publiek. De pijn die ze vertegenwoordigt, is niet alleen fysieke, maar ook de emotionele kwelling die wordt veroorzaakt door haar relatie met Rivera. Ondanks de wonden op het lichaam van het hert, schildert Kahlo geen gezicht vol angst, maar een vol kracht.Door het mannelijke gewei stelt Kahlo zichzelf in dit schilderij voor als deels mannelijk en deels vrouwelijk, en zowel als dier en mens. De rechter voorpoot van het hert raakt de grond niet. Mogelijk is dit een verwijzing naar Kahlo's eigen handicap. Haar rechter onderbeen werd geamputeerd. Op het moment dat ze Het gewonde hert schilderde had ze dan ook moeite met lopen.Sommige kunsthistorici zien de mannelijke en vrouwelijke kenmerken als een verwijzing naar Kahlo's biseksualiteit. Anderen duiden het eerder als hermafrodiet of als de relatie tussen mens en dier.

Categorie:Zelfportret
Categorie:Werk van Frida Kahlo
surrealistische
Olieverfschilderij
1946
Mexicaanse
De gebroken kolom
Engels
zelfportret
olieverf
kunstschilder
Verenigde Staten
Frida Kahlo
La columna rota
Mexico (land)
Categorie:Cultuur in Mexico-Stad
Houston
surrealisme
Spaans


Het_gewonde_hert

Prompt: Hoe wordt de Interpretaties besproken in Het_gewonde_hert?

In Het gewonde hert deelt Kahlo haar levenslange splanchnische pijn met haar publiek. De pijn die ze vertegenwoordigt, is niet alleen fysieke, maar ook de emotionele kwelling die wordt veroorzaakt door haar relatie met Rivera. Ondanks de wonden op het lichaam van het hert, schildert Kahlo geen gezicht vol angst, maar een vol kracht.Door het mannelijke gewei stelt Kahlo zichzelf in dit schilderij voor als deels mannelijk en deels vrouwelijk, en zowel als dier en mens. De rechter voorpoot van het hert raakt de grond niet. Mogelijk is dit een verwijzing naar Kahlo's eigen handicap. Haar rechter onderbeen werd geamputeerd. Op het moment dat ze Het gewonde hert schilderde had ze dan ook moeite met lopen.Sommige kunsthistorici zien de mannelijke en vrouwelijke kenmerken als een verwijzing naar Kahlo's biseksualiteit. Anderen duiden het eerder als hermafrodiet of als de relatie tussen mens en dier.

Categorie:Zelfportret
Categorie:Werk van Frida Kahlo
surrealistische
Olieverfschilderij
1946
Mexicaanse
De gebroken kolom
Engels
zelfportret
olieverf
kunstschilder
Verenigde Staten
Frida Kahlo
La columna rota
Mexico (land)
Categorie:Cultuur in Mexico-Stad
Houston
surrealisme
Spaans


De_gravin_van_Chinchón

Prompt: Focus op De_gravin_van_Chinchón en leg de abstract uit.

De gravin van Chinchón (Spaans: La condesa de Chinchón) is een schilderij uit 1800 van Francisco Goya. Het is een van de mooiste portretten van deze Spaanse schilder. In 2000 kreeg het werk een plaats binnen de collectie van het Museo del Prado in Madrid.

Toledo
1800
Manuel de Godoy
Luigi Boccherini
Francisco Goya
Filips V van Spanje
Olieverfschilderij
Karel IV
Boccherini
koningin Maria Louisa
Chinchón
Frankrijk
Zijde (textiel)
Koren (graan)
Categorie:Schilderij in het Prado
Madrid (stad)
Karel IV van Spanje
Sueca
Madrid
Morganatisch huwelijk
Museo Nacional del Prado
korenaren
Spanje
Velada
Manuel Godoy y Álvarez de Faria
Maria Louisa van Parma
Categorie:Schilderij van Goya
zijden
Museo del Prado
Toledo (provincie)
Spaanse
huwelijk onder zijn stand
Franse
Spaans


De_gravin_van_Chinchón

Prompt: Verklaar de abstract van dit kunstwerk, De_gravin_van_Chinchón.

De gravin van Chinchón (Spaans: La condesa de Chinchón) is een schilderij uit 1800 van Francisco Goya. Het is een van de mooiste portretten van deze Spaanse schilder. In 2000 kreeg het werk een plaats binnen de collectie van het Museo del Prado in Madrid.

Toledo
1800
Manuel de Godoy
Luigi Boccherini
Francisco Goya
Filips V van Spanje
Olieverfschilderij
Karel IV
Boccherini
koningin Maria Louisa
Chinchón
Frankrijk
Zijde (textiel)
Koren (graan)
Categorie:Schilderij in het Prado
Madrid (stad)
Karel IV van Spanje
Sueca
Madrid
Morganatisch huwelijk
Museo Nacional del Prado
korenaren
Spanje
Velada
Manuel Godoy y Álvarez de Faria
Maria Louisa van Parma
Categorie:Schilderij van Goya
zijden
Museo del Prado
Toledo (provincie)
Spaanse
huwelijk onder zijn stand
Franse
Spaans


De_gravin_van_Chinchón

Prompt: Hoe verklaart De_gravin_van_Chinchón zijn abstract?

De gravin van Chinchón (Spaans: La condesa de Chinchón) is een schilderij uit 1800 van Francisco Goya. Het is een van de mooiste portretten van deze Spaanse schilder. In 2000 kreeg het werk een plaats binnen de collectie van het Museo del Prado in Madrid.

Toledo
1800
Manuel de Godoy
Luigi Boccherini
Francisco Goya
Filips V van Spanje
Olieverfschilderij
Karel IV
Boccherini
koningin Maria Louisa
Chinchón
Frankrijk
Zijde (textiel)
Koren (graan)
Categorie:Schilderij in het Prado
Madrid (stad)
Karel IV van Spanje
Sueca
Madrid
Morganatisch huwelijk
Museo Nacional del Prado
korenaren
Spanje
Velada
Manuel Godoy y Álvarez de Faria
Maria Louisa van Parma
Categorie:Schilderij van Goya
zijden
Museo del Prado
Toledo (provincie)
Spaanse
huwelijk onder zijn stand
Franse
Spaans


De_gravin_van_Chinchón

Prompt: Hoe wordt de abstract besproken in De_gravin_van_Chinchón?

De gravin van Chinchón (Spaans: La condesa de Chinchón) is een schilderij uit 1800 van Francisco Goya. Het is een van de mooiste portretten van deze Spaanse schilder. In 2000 kreeg het werk een plaats binnen de collectie van het Museo del Prado in Madrid.

Toledo
1800
Manuel de Godoy
Luigi Boccherini
Francisco Goya
Filips V van Spanje
Olieverfschilderij
Karel IV
Boccherini
koningin Maria Louisa
Chinchón
Frankrijk
Zijde (textiel)
Koren (graan)
Categorie:Schilderij in het Prado
Madrid (stad)
Karel IV van Spanje
Sueca
Madrid
Morganatisch huwelijk
Museo Nacional del Prado
korenaren
Spanje
Velada
Manuel Godoy y Álvarez de Faria
Maria Louisa van Parma
Categorie:Schilderij van Goya
zijden
Museo del Prado
Toledo (provincie)
Spaanse
huwelijk onder zijn stand
Franse
Spaans


De_gravin_van_Chinchón

Prompt: Focus op De_gravin_van_Chinchón en leg de María Teresa de Borbón y Vallabriga uit.

María Teresa de Borbón y Vallabriga (1780 - 1828) was de dochter van de jongste zoon van Filips V van Spanje, Luis Antonio de Borbón y Farnesio. Deze voerde de titel graaf van Chinchón, die na zijn overleden overging op zijn oudste zoon en vervolgens op María Teresa. Na een huwelijk onder zijn stand had Luis de Borbón zich teruggetrokken in Velada (Toledo) waar hij kunstenaars als Boccherini en Goya ontving. De schilder kende María Teresa daardoor al van jongs af aan en schilderde meermalen haar portret.María Teresa zelf sloot in 1797 een zeer voordelig huwelijk met Manuel Godoy y Álvarez de Faria, ook wel bekend als de vredesprins, de machtige eerste minister onder Karel IV. Deze verbintenis was gearrangeerd door  koningin Maria Louisa; bruid en bruidegom hadden elkaar voor de bruiloft nog nooit ontmoet. Op het schilderij is María Teresa zwanger van het enige kind dat uit het huwelijk voortkwam, Carlota.

Toledo
1800
Manuel de Godoy
Luigi Boccherini
Francisco Goya
Filips V van Spanje
Olieverfschilderij
Karel IV
Boccherini
koningin Maria Louisa
Chinchón
Frankrijk
Zijde (textiel)
Koren (graan)
Categorie:Schilderij in het Prado
Madrid (stad)
Karel IV van Spanje
Sueca
Madrid
Morganatisch huwelijk
Museo Nacional del Prado
korenaren
Spanje
Velada
Manuel Godoy y Álvarez de Faria
Maria Louisa van Parma
Categorie:Schilderij van Goya
zijden
Museo del Prado
Toledo (provincie)
Spaanse
huwelijk onder zijn stand
Franse
Spaans


De_gravin_van_Chinchón

Prompt: Verklaar de María Teresa de Borbón y Vallabriga van dit kunstwerk, De_gravin_van_Chinchón.

María Teresa de Borbón y Vallabriga (1780 - 1828) was de dochter van de jongste zoon van Filips V van Spanje, Luis Antonio de Borbón y Farnesio. Deze voerde de titel graaf van Chinchón, die na zijn overleden overging op zijn oudste zoon en vervolgens op María Teresa. Na een huwelijk onder zijn stand had Luis de Borbón zich teruggetrokken in Velada (Toledo) waar hij kunstenaars als Boccherini en Goya ontving. De schilder kende María Teresa daardoor al van jongs af aan en schilderde meermalen haar portret.María Teresa zelf sloot in 1797 een zeer voordelig huwelijk met Manuel Godoy y Álvarez de Faria, ook wel bekend als de vredesprins, de machtige eerste minister onder Karel IV. Deze verbintenis was gearrangeerd door  koningin Maria Louisa; bruid en bruidegom hadden elkaar voor de bruiloft nog nooit ontmoet. Op het schilderij is María Teresa zwanger van het enige kind dat uit het huwelijk voortkwam, Carlota.

Toledo
1800
Manuel de Godoy
Luigi Boccherini
Francisco Goya
Filips V van Spanje
Olieverfschilderij
Karel IV
Boccherini
koningin Maria Louisa
Chinchón
Frankrijk
Zijde (textiel)
Koren (graan)
Categorie:Schilderij in het Prado
Madrid (stad)
Karel IV van Spanje
Sueca
Madrid
Morganatisch huwelijk
Museo Nacional del Prado
korenaren
Spanje
Velada
Manuel Godoy y Álvarez de Faria
Maria Louisa van Parma
Categorie:Schilderij van Goya
zijden
Museo del Prado
Toledo (provincie)
Spaanse
huwelijk onder zijn stand
Franse
Spaans


De_gravin_van_Chinchón

Prompt: Hoe verklaart De_gravin_van_Chinchón zijn María Teresa de Borbón y Vallabriga?

María Teresa de Borbón y Vallabriga (1780 - 1828) was de dochter van de jongste zoon van Filips V van Spanje, Luis Antonio de Borbón y Farnesio. Deze voerde de titel graaf van Chinchón, die na zijn overleden overging op zijn oudste zoon en vervolgens op María Teresa. Na een huwelijk onder zijn stand had Luis de Borbón zich teruggetrokken in Velada (Toledo) waar hij kunstenaars als Boccherini en Goya ontving. De schilder kende María Teresa daardoor al van jongs af aan en schilderde meermalen haar portret.María Teresa zelf sloot in 1797 een zeer voordelig huwelijk met Manuel Godoy y Álvarez de Faria, ook wel bekend als de vredesprins, de machtige eerste minister onder Karel IV. Deze verbintenis was gearrangeerd door  koningin Maria Louisa; bruid en bruidegom hadden elkaar voor de bruiloft nog nooit ontmoet. Op het schilderij is María Teresa zwanger van het enige kind dat uit het huwelijk voortkwam, Carlota.

Toledo
1800
Manuel de Godoy
Luigi Boccherini
Francisco Goya
Filips V van Spanje
Olieverfschilderij
Karel IV
Boccherini
koningin Maria Louisa
Chinchón
Frankrijk
Zijde (textiel)
Koren (graan)
Categorie:Schilderij in het Prado
Madrid (stad)
Karel IV van Spanje
Sueca
Madrid
Morganatisch huwelijk
Museo Nacional del Prado
korenaren
Spanje
Velada
Manuel Godoy y Álvarez de Faria
Maria Louisa van Parma
Categorie:Schilderij van Goya
zijden
Museo del Prado
Toledo (provincie)
Spaanse
huwelijk onder zijn stand
Franse
Spaans


De_gravin_van_Chinchón

Prompt: Hoe wordt de María Teresa de Borbón y Vallabriga besproken in De_gravin_van_Chinchón?

María Teresa de Borbón y Vallabriga (1780 - 1828) was de dochter van de jongste zoon van Filips V van Spanje, Luis Antonio de Borbón y Farnesio. Deze voerde de titel graaf van Chinchón, die na zijn overleden overging op zijn oudste zoon en vervolgens op María Teresa. Na een huwelijk onder zijn stand had Luis de Borbón zich teruggetrokken in Velada (Toledo) waar hij kunstenaars als Boccherini en Goya ontving. De schilder kende María Teresa daardoor al van jongs af aan en schilderde meermalen haar portret.María Teresa zelf sloot in 1797 een zeer voordelig huwelijk met Manuel Godoy y Álvarez de Faria, ook wel bekend als de vredesprins, de machtige eerste minister onder Karel IV. Deze verbintenis was gearrangeerd door  koningin Maria Louisa; bruid en bruidegom hadden elkaar voor de bruiloft nog nooit ontmoet. Op het schilderij is María Teresa zwanger van het enige kind dat uit het huwelijk voortkwam, Carlota.

Toledo
1800
Manuel de Godoy
Luigi Boccherini
Francisco Goya
Filips V van Spanje
Olieverfschilderij
Karel IV
Boccherini
koningin Maria Louisa
Chinchón
Frankrijk
Zijde (textiel)
Koren (graan)
Categorie:Schilderij in het Prado
Madrid (stad)
Karel IV van Spanje
Sueca
Madrid
Morganatisch huwelijk
Museo Nacional del Prado
korenaren
Spanje
Velada
Manuel Godoy y Álvarez de Faria
Maria Louisa van Parma
Categorie:Schilderij van Goya
zijden
Museo del Prado
Toledo (provincie)
Spaanse
huwelijk onder zijn stand
Franse
Spaans


De_gravin_van_Chinchón

Prompt: Focus op De_gravin_van_Chinchón en leg de Voorstelling uit.

Het portret van de gravin van Chinchón is vooral zo bijzonder door Goya's realisme en psychologisch inzicht. Hij weet het karakter van de gravin, dat hij goed kende, trefzeker en met een zekere tederheid op het doek vast te leggen. De gravin kijkt met een flauw glimlachje opzij en vermijdt daarmee oogcontact met de toeschouwer. Haar timide aard wordt nog onderstreept door haar handen die zij voorzichtig in haar schoot houdt. Aan een vinger prijkt een grote ring met een miniatuur, waarschijnlijk van haar echtgenoot. De notoire ontrouw van de vredesprins zal ongetwijfeld hebben bijgedragen aan haar onzekerheid.María Teresa gaat gekleed in een witte jurk met bloemetjes naar de laatste Franse mode. De hoge taille maakt haar zwangerschap duidelijk zichtbaar. Aan het zijden hoofddeksel dat haar rosse krullen bedekt, zijn korenaren bevestigd, een symbool van vruchtbaarheid. Goya, die zich rond 1800 op het toppunt van zijn technische kunnen bevond, heeft de doorzichtige stof van de jurk zo zorgvuldig weergegeven dat de beige achtergrond er nog doorheen schijnt.

Toledo
1800
Manuel de Godoy
Luigi Boccherini
Francisco Goya
Filips V van Spanje
Olieverfschilderij
Karel IV
Boccherini
koningin Maria Louisa
Chinchón
Frankrijk
Zijde (textiel)
Koren (graan)
Categorie:Schilderij in het Prado
Madrid (stad)
Karel IV van Spanje
Sueca
Madrid
Morganatisch huwelijk
Museo Nacional del Prado
korenaren
Spanje
Velada
Manuel Godoy y Álvarez de Faria
Maria Louisa van Parma
Categorie:Schilderij van Goya
zijden
Museo del Prado
Toledo (provincie)
Spaanse
huwelijk onder zijn stand
Franse
Spaans


De_gravin_van_Chinchón

Prompt: Verklaar de Voorstelling van dit kunstwerk, De_gravin_van_Chinchón.

Het portret van de gravin van Chinchón is vooral zo bijzonder door Goya's realisme en psychologisch inzicht. Hij weet het karakter van de gravin, dat hij goed kende, trefzeker en met een zekere tederheid op het doek vast te leggen. De gravin kijkt met een flauw glimlachje opzij en vermijdt daarmee oogcontact met de toeschouwer. Haar timide aard wordt nog onderstreept door haar handen die zij voorzichtig in haar schoot houdt. Aan een vinger prijkt een grote ring met een miniatuur, waarschijnlijk van haar echtgenoot. De notoire ontrouw van de vredesprins zal ongetwijfeld hebben bijgedragen aan haar onzekerheid.María Teresa gaat gekleed in een witte jurk met bloemetjes naar de laatste Franse mode. De hoge taille maakt haar zwangerschap duidelijk zichtbaar. Aan het zijden hoofddeksel dat haar rosse krullen bedekt, zijn korenaren bevestigd, een symbool van vruchtbaarheid. Goya, die zich rond 1800 op het toppunt van zijn technische kunnen bevond, heeft de doorzichtige stof van de jurk zo zorgvuldig weergegeven dat de beige achtergrond er nog doorheen schijnt.

Toledo
1800
Manuel de Godoy
Luigi Boccherini
Francisco Goya
Filips V van Spanje
Olieverfschilderij
Karel IV
Boccherini
koningin Maria Louisa
Chinchón
Frankrijk
Zijde (textiel)
Koren (graan)
Categorie:Schilderij in het Prado
Madrid (stad)
Karel IV van Spanje
Sueca
Madrid
Morganatisch huwelijk
Museo Nacional del Prado
korenaren
Spanje
Velada
Manuel Godoy y Álvarez de Faria
Maria Louisa van Parma
Categorie:Schilderij van Goya
zijden
Museo del Prado
Toledo (provincie)
Spaanse
huwelijk onder zijn stand
Franse
Spaans


De_gravin_van_Chinchón

Prompt: Hoe verklaart De_gravin_van_Chinchón zijn Voorstelling?

Het portret van de gravin van Chinchón is vooral zo bijzonder door Goya's realisme en psychologisch inzicht. Hij weet het karakter van de gravin, dat hij goed kende, trefzeker en met een zekere tederheid op het doek vast te leggen. De gravin kijkt met een flauw glimlachje opzij en vermijdt daarmee oogcontact met de toeschouwer. Haar timide aard wordt nog onderstreept door haar handen die zij voorzichtig in haar schoot houdt. Aan een vinger prijkt een grote ring met een miniatuur, waarschijnlijk van haar echtgenoot. De notoire ontrouw van de vredesprins zal ongetwijfeld hebben bijgedragen aan haar onzekerheid.María Teresa gaat gekleed in een witte jurk met bloemetjes naar de laatste Franse mode. De hoge taille maakt haar zwangerschap duidelijk zichtbaar. Aan het zijden hoofddeksel dat haar rosse krullen bedekt, zijn korenaren bevestigd, een symbool van vruchtbaarheid. Goya, die zich rond 1800 op het toppunt van zijn technische kunnen bevond, heeft de doorzichtige stof van de jurk zo zorgvuldig weergegeven dat de beige achtergrond er nog doorheen schijnt.

Toledo
1800
Manuel de Godoy
Luigi Boccherini
Francisco Goya
Filips V van Spanje
Olieverfschilderij
Karel IV
Boccherini
koningin Maria Louisa
Chinchón
Frankrijk
Zijde (textiel)
Koren (graan)
Categorie:Schilderij in het Prado
Madrid (stad)
Karel IV van Spanje
Sueca
Madrid
Morganatisch huwelijk
Museo Nacional del Prado
korenaren
Spanje
Velada
Manuel Godoy y Álvarez de Faria
Maria Louisa van Parma
Categorie:Schilderij van Goya
zijden
Museo del Prado
Toledo (provincie)
Spaanse
huwelijk onder zijn stand
Franse
Spaans