Baldakijn_van_Bernini

Prompt: Focus op Baldakijn_van_Bernini en leg de De bouw uit.

Het eigenlijke gieten van stukken vond plaats in speciale gieterijen nabij de barakken van de Zwitserse Garde aan het Piazza San Pietro. Bernini paste de verlorenwasmethode toe. Om zo’n realistisch mogelijke details te verkrijgen gebruikte Bernini natuurlijke voorwerpen. Hij gebruikte hiervoor hagedissen, takken, bladeren, ranken en fruit en deed deze in de was. Dit werd toen het “verlorenhagedisproces” genoemd, aangezien na het toevoegen van het gesmolten brons deze hagedissen et cetera tot as gereduceerd werden. Bernini werd bekritiseerd omdat hij de mallen niet zelf maakte. Hij gebruikte de natuur in plaats van zijn eigen talenten en men vond dat dit niet de manier van werken van een kunstenaar hoorde te zijn.Maar er zijn ook vernieuwende aspecten aan dit monument die wel aan Bernini toe te schrijven zijn. Bijvoorbeeld het vullen van de bronzen zuilen met cement, om de sterkte en stabiliteit van het bouwwerk te bewerkstelligen.Bernini heeft in het bouwwerk diverse verwijzingen naar zijn opdrachtgever gemaakt. De bijen, uit het familiewapen van de Barberini’s, de wijnkransen, de zonnestralen op de kapitelen van de zuilen, maar ook het familiewapen zelf in het marmeren voetstuk.De bovenbouw van het baldakijn werd van verguld hout samengesteld. Dit was nog maar een model dat op het baldakijn werd geplaatst om het visuele effect van het geheel te kunnen beoordelen. De uiteindelijke bovenbouw met al zijn beelden en verfraaiingen werd geplaatst in 1633, kort voordat het gehele baldakijn werd onthuld voor het feest van Sint-Petrus en Paulus. Dit werd gevierd met de uitgave van een medaille van paus Urbanus VIII.Sommige tekeningen, van zowel de bovenbouw als het baldakijn in zijn geheel, zijn van de hand van Francesco Borromini. Door moderne historici wordt de hulp van Borromini als noodzakelijk beschouwd voor de voltooiing van het baldakijn.Boven de vergulde kantelen plaatste Bernini enorme bronzen engelen die met een soepele gratie op hun platformen lijken te staan die hun eigenlijke gewicht doet laten verdwijnen. In een gravure uit 1625 met de heiligverklaring van Elisabeth van Portugal, verschijnen de engelen boven op de kolommen, maar is hun functie onduidelijk. In een medaille uit 1626 nemen de engelen hun uiteindelijke 'contrapposto' aan: ze steken de handen uit om het baldakijn te ondersteunen vanaf een positie hoger dan de kantelen. De kolommen werden door diagonale ribben verbonden, wat het dak van het vroegere christelijke altaar terugroept. Het totaal werd bekroond met een beeld van de Herrezen Christus op de top.Deze compositie had twee bouwkundige moeilijkheden. De eerste was hoe men het voor elkaar kon krijgen een bronzen baldakijn te bevestigen dat de schijnbare gewichtloosheid niet verloren ging. De tweede was hoe men de Herrezen Christus met zijn enorme gewicht naar de top van het monument kon krijgen. Om deze kwesties op te lossen ging Bernini terug naar de tekentafel. In plaats van de Herrezen Christus plaatste hij een wereldbol met een kruis erop, ook een christelijk symbool. Door proberen en ondervinden kwam hij met een ontwerp voor de bovenbouw zoals die op de medaille uit 1633 te zien is. Hier gaan ribben omhoog naar de top in een soort S-vorm, terwijl het baldakijn tussen de kroonlijst van de kolommen is geplaatst.Sommige geleerden denken dat de verandering van de Herrezen Christus voor een bol en een kruis niet uit structurele maar symbolische overwegingen was. In plaats van ongerust te zijn over het mogelijk instorten van het monument veranderde Bernini dit christelijke symbool voor een meer normaal symbool zodat de bovenbouw een kroon lijkt te vertegenwoordigen. De laatste theorie houdt in dat de bol en het kruis de wereldlijke en geestelijke heerschappij van de paus vertegenwoordigen. De kroon zou zinspelen op het keizerlijke embleem dat vermoedelijk door Constantijn de Grote aan paus Silvester I gegeven werd om zijn keizerlijke status te erkennen. Er zijn ook suggesties dat de bovenbouw betrekking zou hebben op het verlangen van paus Urbanus VIII om te wedijveren met andere Europese heersers als een vorst die zowel geestelijk als wereldlijk leiderschap claimt.Wat tekeningen en medailles weergeven, is de overgang van een baldakijn dat tussen de ribben is opgehangen naar een baldakijn dat tussen de hoeken van de zuilen inhangt. Bernini zorgde ervoor dat de engelen de bovenbouw lijken te dragen en negeerde de (bouwkundige) onmogelijkheid van een baldakijn opgehangen tussen de ribben van de bovenbouw. Hij verplaatste hiervoor de banden die de engelen dragen van het baldakijn naar de uiteinden van de ribben. Verder is er een soort wind die de kleding van de engelen en ook de flappen en kwasten aan het baldakijn laat bewegen. Het verbinden van het baldakijn met de tombe van Petrus is zowel symbolisch als structureel uitgedrukt door het in beweging laten zijn van de bovenste delen.De paren van putti zijn verplaatst van de ribben naar de rand van het baldakijn. De putti leunen nu geanimeerd over de rand van het Baldakijn. Een van hen houdt het paar gekruiste sleutels vast die de koninkrijken van hemel en aarde voorstellen, terwijl de andere de pauselijke tiara vasthoudt. En aan de zijden van het baldakijn houden de putti boeken vast.Op het moment is het alleen nog als we het Baldakijn in gebruik zien, en van enige afstand, dat we het onderscheid zien tussen de menselijke schaal en de enorme schaal van het baldakijn en de Sint-Pieter. De biograaf van Bernini, Filippo Baldinucci, schreef dat in de jeugd van Bernini de schilder Annibale Carracci zei: “Hij moet nog steeds komen, de wonderbaarlijke kunstenaar die twee geweldige monumenten maken kan die naar de proporties van deze tempel gebouwd zijn, één in het midden en één aan het einde”. En dat Bernini toen hardop gewenst zou hebben: “Oh, indien het enkel mij zou kunnen zijn!”. Toch twijfelt een auteur van een onzer bronnen of Bernini ook maar het minste benul had van wat hij moest doen voor het hoogaltaar in de Sint-Pieter. Het beste bewijs voor deze conclusie is dat Carlo Maderno, in plaats van het jonge genie, het concept opstelde voor het monument dat we het baldakijn noemen.Jaren later schrijft Borromini’s neef - bewust van de lage status van zijn oom en bewust van het feit dat zijn oom veel te weinig betaald kreeg voor zijn bijdragen – over de beperkingen van Bernini. Hij verandert het moment dat Bernini belangrijke verantwoordelijkheden voor de basiliek en de Barberini-familie begon te krijgen door het neerzetten van een beeld van een heel afhankelijke kunstenaar. "Wetende wat Borromini voor Maderno had gedaan bij de constructie van de St.-Pieter… [Bernini] bedelde [Borromini] om hem nu niet te verlaten... aangezien hij reeds zo goed over alles was geïnformeerd. Bernini leefde voor zijn beeldhouwwerk en liet de architecturale kwesties over aan Borromini. Maar ondertussen doet Bernini alsof hij de architect is.” Het is absoluut niet waar dat Bernini niks heeft gedaan aan het baldakijn. Ook Rafaël heeft bij zijn werken assistenten gehad die een belangrijk deel van zijn werk overnamen. Het is zeker dat Borromini een belangrijk aandeel had bij de realisatie van het baldakijn.

Bestand:Baldachin of Saint Peters Basilica 01.jpg


Baldakijn_van_Bernini

Prompt: Verklaar de De bouw van dit kunstwerk, Baldakijn_van_Bernini.

Het eigenlijke gieten van stukken vond plaats in speciale gieterijen nabij de barakken van de Zwitserse Garde aan het Piazza San Pietro. Bernini paste de verlorenwasmethode toe. Om zo’n realistisch mogelijke details te verkrijgen gebruikte Bernini natuurlijke voorwerpen. Hij gebruikte hiervoor hagedissen, takken, bladeren, ranken en fruit en deed deze in de was. Dit werd toen het “verlorenhagedisproces” genoemd, aangezien na het toevoegen van het gesmolten brons deze hagedissen et cetera tot as gereduceerd werden. Bernini werd bekritiseerd omdat hij de mallen niet zelf maakte. Hij gebruikte de natuur in plaats van zijn eigen talenten en men vond dat dit niet de manier van werken van een kunstenaar hoorde te zijn.Maar er zijn ook vernieuwende aspecten aan dit monument die wel aan Bernini toe te schrijven zijn. Bijvoorbeeld het vullen van de bronzen zuilen met cement, om de sterkte en stabiliteit van het bouwwerk te bewerkstelligen.Bernini heeft in het bouwwerk diverse verwijzingen naar zijn opdrachtgever gemaakt. De bijen, uit het familiewapen van de Barberini’s, de wijnkransen, de zonnestralen op de kapitelen van de zuilen, maar ook het familiewapen zelf in het marmeren voetstuk.De bovenbouw van het baldakijn werd van verguld hout samengesteld. Dit was nog maar een model dat op het baldakijn werd geplaatst om het visuele effect van het geheel te kunnen beoordelen. De uiteindelijke bovenbouw met al zijn beelden en verfraaiingen werd geplaatst in 1633, kort voordat het gehele baldakijn werd onthuld voor het feest van Sint-Petrus en Paulus. Dit werd gevierd met de uitgave van een medaille van paus Urbanus VIII.Sommige tekeningen, van zowel de bovenbouw als het baldakijn in zijn geheel, zijn van de hand van Francesco Borromini. Door moderne historici wordt de hulp van Borromini als noodzakelijk beschouwd voor de voltooiing van het baldakijn.Boven de vergulde kantelen plaatste Bernini enorme bronzen engelen die met een soepele gratie op hun platformen lijken te staan die hun eigenlijke gewicht doet laten verdwijnen. In een gravure uit 1625 met de heiligverklaring van Elisabeth van Portugal, verschijnen de engelen boven op de kolommen, maar is hun functie onduidelijk. In een medaille uit 1626 nemen de engelen hun uiteindelijke 'contrapposto' aan: ze steken de handen uit om het baldakijn te ondersteunen vanaf een positie hoger dan de kantelen. De kolommen werden door diagonale ribben verbonden, wat het dak van het vroegere christelijke altaar terugroept. Het totaal werd bekroond met een beeld van de Herrezen Christus op de top.Deze compositie had twee bouwkundige moeilijkheden. De eerste was hoe men het voor elkaar kon krijgen een bronzen baldakijn te bevestigen dat de schijnbare gewichtloosheid niet verloren ging. De tweede was hoe men de Herrezen Christus met zijn enorme gewicht naar de top van het monument kon krijgen. Om deze kwesties op te lossen ging Bernini terug naar de tekentafel. In plaats van de Herrezen Christus plaatste hij een wereldbol met een kruis erop, ook een christelijk symbool. Door proberen en ondervinden kwam hij met een ontwerp voor de bovenbouw zoals die op de medaille uit 1633 te zien is. Hier gaan ribben omhoog naar de top in een soort S-vorm, terwijl het baldakijn tussen de kroonlijst van de kolommen is geplaatst.Sommige geleerden denken dat de verandering van de Herrezen Christus voor een bol en een kruis niet uit structurele maar symbolische overwegingen was. In plaats van ongerust te zijn over het mogelijk instorten van het monument veranderde Bernini dit christelijke symbool voor een meer normaal symbool zodat de bovenbouw een kroon lijkt te vertegenwoordigen. De laatste theorie houdt in dat de bol en het kruis de wereldlijke en geestelijke heerschappij van de paus vertegenwoordigen. De kroon zou zinspelen op het keizerlijke embleem dat vermoedelijk door Constantijn de Grote aan paus Silvester I gegeven werd om zijn keizerlijke status te erkennen. Er zijn ook suggesties dat de bovenbouw betrekking zou hebben op het verlangen van paus Urbanus VIII om te wedijveren met andere Europese heersers als een vorst die zowel geestelijk als wereldlijk leiderschap claimt.Wat tekeningen en medailles weergeven, is de overgang van een baldakijn dat tussen de ribben is opgehangen naar een baldakijn dat tussen de hoeken van de zuilen inhangt. Bernini zorgde ervoor dat de engelen de bovenbouw lijken te dragen en negeerde de (bouwkundige) onmogelijkheid van een baldakijn opgehangen tussen de ribben van de bovenbouw. Hij verplaatste hiervoor de banden die de engelen dragen van het baldakijn naar de uiteinden van de ribben. Verder is er een soort wind die de kleding van de engelen en ook de flappen en kwasten aan het baldakijn laat bewegen. Het verbinden van het baldakijn met de tombe van Petrus is zowel symbolisch als structureel uitgedrukt door het in beweging laten zijn van de bovenste delen.De paren van putti zijn verplaatst van de ribben naar de rand van het baldakijn. De putti leunen nu geanimeerd over de rand van het Baldakijn. Een van hen houdt het paar gekruiste sleutels vast die de koninkrijken van hemel en aarde voorstellen, terwijl de andere de pauselijke tiara vasthoudt. En aan de zijden van het baldakijn houden de putti boeken vast.Op het moment is het alleen nog als we het Baldakijn in gebruik zien, en van enige afstand, dat we het onderscheid zien tussen de menselijke schaal en de enorme schaal van het baldakijn en de Sint-Pieter. De biograaf van Bernini, Filippo Baldinucci, schreef dat in de jeugd van Bernini de schilder Annibale Carracci zei: “Hij moet nog steeds komen, de wonderbaarlijke kunstenaar die twee geweldige monumenten maken kan die naar de proporties van deze tempel gebouwd zijn, één in het midden en één aan het einde”. En dat Bernini toen hardop gewenst zou hebben: “Oh, indien het enkel mij zou kunnen zijn!”. Toch twijfelt een auteur van een onzer bronnen of Bernini ook maar het minste benul had van wat hij moest doen voor het hoogaltaar in de Sint-Pieter. Het beste bewijs voor deze conclusie is dat Carlo Maderno, in plaats van het jonge genie, het concept opstelde voor het monument dat we het baldakijn noemen.Jaren later schrijft Borromini’s neef - bewust van de lage status van zijn oom en bewust van het feit dat zijn oom veel te weinig betaald kreeg voor zijn bijdragen – over de beperkingen van Bernini. Hij verandert het moment dat Bernini belangrijke verantwoordelijkheden voor de basiliek en de Barberini-familie begon te krijgen door het neerzetten van een beeld van een heel afhankelijke kunstenaar. "Wetende wat Borromini voor Maderno had gedaan bij de constructie van de St.-Pieter… [Bernini] bedelde [Borromini] om hem nu niet te verlaten... aangezien hij reeds zo goed over alles was geïnformeerd. Bernini leefde voor zijn beeldhouwwerk en liet de architecturale kwesties over aan Borromini. Maar ondertussen doet Bernini alsof hij de architect is.” Het is absoluut niet waar dat Bernini niks heeft gedaan aan het baldakijn. Ook Rafaël heeft bij zijn werken assistenten gehad die een belangrijk deel van zijn werk overnamen. Het is zeker dat Borromini een belangrijk aandeel had bij de realisatie van het baldakijn.

Bestand:Baldachin of Saint Peters Basilica 01.jpg


Baldakijn_van_Bernini

Prompt: Hoe verklaart Baldakijn_van_Bernini zijn De bouw?

Het eigenlijke gieten van stukken vond plaats in speciale gieterijen nabij de barakken van de Zwitserse Garde aan het Piazza San Pietro. Bernini paste de verlorenwasmethode toe. Om zo’n realistisch mogelijke details te verkrijgen gebruikte Bernini natuurlijke voorwerpen. Hij gebruikte hiervoor hagedissen, takken, bladeren, ranken en fruit en deed deze in de was. Dit werd toen het “verlorenhagedisproces” genoemd, aangezien na het toevoegen van het gesmolten brons deze hagedissen et cetera tot as gereduceerd werden. Bernini werd bekritiseerd omdat hij de mallen niet zelf maakte. Hij gebruikte de natuur in plaats van zijn eigen talenten en men vond dat dit niet de manier van werken van een kunstenaar hoorde te zijn.Maar er zijn ook vernieuwende aspecten aan dit monument die wel aan Bernini toe te schrijven zijn. Bijvoorbeeld het vullen van de bronzen zuilen met cement, om de sterkte en stabiliteit van het bouwwerk te bewerkstelligen.Bernini heeft in het bouwwerk diverse verwijzingen naar zijn opdrachtgever gemaakt. De bijen, uit het familiewapen van de Barberini’s, de wijnkransen, de zonnestralen op de kapitelen van de zuilen, maar ook het familiewapen zelf in het marmeren voetstuk.De bovenbouw van het baldakijn werd van verguld hout samengesteld. Dit was nog maar een model dat op het baldakijn werd geplaatst om het visuele effect van het geheel te kunnen beoordelen. De uiteindelijke bovenbouw met al zijn beelden en verfraaiingen werd geplaatst in 1633, kort voordat het gehele baldakijn werd onthuld voor het feest van Sint-Petrus en Paulus. Dit werd gevierd met de uitgave van een medaille van paus Urbanus VIII.Sommige tekeningen, van zowel de bovenbouw als het baldakijn in zijn geheel, zijn van de hand van Francesco Borromini. Door moderne historici wordt de hulp van Borromini als noodzakelijk beschouwd voor de voltooiing van het baldakijn.Boven de vergulde kantelen plaatste Bernini enorme bronzen engelen die met een soepele gratie op hun platformen lijken te staan die hun eigenlijke gewicht doet laten verdwijnen. In een gravure uit 1625 met de heiligverklaring van Elisabeth van Portugal, verschijnen de engelen boven op de kolommen, maar is hun functie onduidelijk. In een medaille uit 1626 nemen de engelen hun uiteindelijke 'contrapposto' aan: ze steken de handen uit om het baldakijn te ondersteunen vanaf een positie hoger dan de kantelen. De kolommen werden door diagonale ribben verbonden, wat het dak van het vroegere christelijke altaar terugroept. Het totaal werd bekroond met een beeld van de Herrezen Christus op de top.Deze compositie had twee bouwkundige moeilijkheden. De eerste was hoe men het voor elkaar kon krijgen een bronzen baldakijn te bevestigen dat de schijnbare gewichtloosheid niet verloren ging. De tweede was hoe men de Herrezen Christus met zijn enorme gewicht naar de top van het monument kon krijgen. Om deze kwesties op te lossen ging Bernini terug naar de tekentafel. In plaats van de Herrezen Christus plaatste hij een wereldbol met een kruis erop, ook een christelijk symbool. Door proberen en ondervinden kwam hij met een ontwerp voor de bovenbouw zoals die op de medaille uit 1633 te zien is. Hier gaan ribben omhoog naar de top in een soort S-vorm, terwijl het baldakijn tussen de kroonlijst van de kolommen is geplaatst.Sommige geleerden denken dat de verandering van de Herrezen Christus voor een bol en een kruis niet uit structurele maar symbolische overwegingen was. In plaats van ongerust te zijn over het mogelijk instorten van het monument veranderde Bernini dit christelijke symbool voor een meer normaal symbool zodat de bovenbouw een kroon lijkt te vertegenwoordigen. De laatste theorie houdt in dat de bol en het kruis de wereldlijke en geestelijke heerschappij van de paus vertegenwoordigen. De kroon zou zinspelen op het keizerlijke embleem dat vermoedelijk door Constantijn de Grote aan paus Silvester I gegeven werd om zijn keizerlijke status te erkennen. Er zijn ook suggesties dat de bovenbouw betrekking zou hebben op het verlangen van paus Urbanus VIII om te wedijveren met andere Europese heersers als een vorst die zowel geestelijk als wereldlijk leiderschap claimt.Wat tekeningen en medailles weergeven, is de overgang van een baldakijn dat tussen de ribben is opgehangen naar een baldakijn dat tussen de hoeken van de zuilen inhangt. Bernini zorgde ervoor dat de engelen de bovenbouw lijken te dragen en negeerde de (bouwkundige) onmogelijkheid van een baldakijn opgehangen tussen de ribben van de bovenbouw. Hij verplaatste hiervoor de banden die de engelen dragen van het baldakijn naar de uiteinden van de ribben. Verder is er een soort wind die de kleding van de engelen en ook de flappen en kwasten aan het baldakijn laat bewegen. Het verbinden van het baldakijn met de tombe van Petrus is zowel symbolisch als structureel uitgedrukt door het in beweging laten zijn van de bovenste delen.De paren van putti zijn verplaatst van de ribben naar de rand van het baldakijn. De putti leunen nu geanimeerd over de rand van het Baldakijn. Een van hen houdt het paar gekruiste sleutels vast die de koninkrijken van hemel en aarde voorstellen, terwijl de andere de pauselijke tiara vasthoudt. En aan de zijden van het baldakijn houden de putti boeken vast.Op het moment is het alleen nog als we het Baldakijn in gebruik zien, en van enige afstand, dat we het onderscheid zien tussen de menselijke schaal en de enorme schaal van het baldakijn en de Sint-Pieter. De biograaf van Bernini, Filippo Baldinucci, schreef dat in de jeugd van Bernini de schilder Annibale Carracci zei: “Hij moet nog steeds komen, de wonderbaarlijke kunstenaar die twee geweldige monumenten maken kan die naar de proporties van deze tempel gebouwd zijn, één in het midden en één aan het einde”. En dat Bernini toen hardop gewenst zou hebben: “Oh, indien het enkel mij zou kunnen zijn!”. Toch twijfelt een auteur van een onzer bronnen of Bernini ook maar het minste benul had van wat hij moest doen voor het hoogaltaar in de Sint-Pieter. Het beste bewijs voor deze conclusie is dat Carlo Maderno, in plaats van het jonge genie, het concept opstelde voor het monument dat we het baldakijn noemen.Jaren later schrijft Borromini’s neef - bewust van de lage status van zijn oom en bewust van het feit dat zijn oom veel te weinig betaald kreeg voor zijn bijdragen – over de beperkingen van Bernini. Hij verandert het moment dat Bernini belangrijke verantwoordelijkheden voor de basiliek en de Barberini-familie begon te krijgen door het neerzetten van een beeld van een heel afhankelijke kunstenaar. "Wetende wat Borromini voor Maderno had gedaan bij de constructie van de St.-Pieter… [Bernini] bedelde [Borromini] om hem nu niet te verlaten... aangezien hij reeds zo goed over alles was geïnformeerd. Bernini leefde voor zijn beeldhouwwerk en liet de architecturale kwesties over aan Borromini. Maar ondertussen doet Bernini alsof hij de architect is.” Het is absoluut niet waar dat Bernini niks heeft gedaan aan het baldakijn. Ook Rafaël heeft bij zijn werken assistenten gehad die een belangrijk deel van zijn werk overnamen. Het is zeker dat Borromini een belangrijk aandeel had bij de realisatie van het baldakijn.

Bestand:Baldachin of Saint Peters Basilica 01.jpg


Baldakijn_van_Bernini

Prompt: Hoe wordt de De bouw besproken in Baldakijn_van_Bernini?

Het eigenlijke gieten van stukken vond plaats in speciale gieterijen nabij de barakken van de Zwitserse Garde aan het Piazza San Pietro. Bernini paste de verlorenwasmethode toe. Om zo’n realistisch mogelijke details te verkrijgen gebruikte Bernini natuurlijke voorwerpen. Hij gebruikte hiervoor hagedissen, takken, bladeren, ranken en fruit en deed deze in de was. Dit werd toen het “verlorenhagedisproces” genoemd, aangezien na het toevoegen van het gesmolten brons deze hagedissen et cetera tot as gereduceerd werden. Bernini werd bekritiseerd omdat hij de mallen niet zelf maakte. Hij gebruikte de natuur in plaats van zijn eigen talenten en men vond dat dit niet de manier van werken van een kunstenaar hoorde te zijn.Maar er zijn ook vernieuwende aspecten aan dit monument die wel aan Bernini toe te schrijven zijn. Bijvoorbeeld het vullen van de bronzen zuilen met cement, om de sterkte en stabiliteit van het bouwwerk te bewerkstelligen.Bernini heeft in het bouwwerk diverse verwijzingen naar zijn opdrachtgever gemaakt. De bijen, uit het familiewapen van de Barberini’s, de wijnkransen, de zonnestralen op de kapitelen van de zuilen, maar ook het familiewapen zelf in het marmeren voetstuk.De bovenbouw van het baldakijn werd van verguld hout samengesteld. Dit was nog maar een model dat op het baldakijn werd geplaatst om het visuele effect van het geheel te kunnen beoordelen. De uiteindelijke bovenbouw met al zijn beelden en verfraaiingen werd geplaatst in 1633, kort voordat het gehele baldakijn werd onthuld voor het feest van Sint-Petrus en Paulus. Dit werd gevierd met de uitgave van een medaille van paus Urbanus VIII.Sommige tekeningen, van zowel de bovenbouw als het baldakijn in zijn geheel, zijn van de hand van Francesco Borromini. Door moderne historici wordt de hulp van Borromini als noodzakelijk beschouwd voor de voltooiing van het baldakijn.Boven de vergulde kantelen plaatste Bernini enorme bronzen engelen die met een soepele gratie op hun platformen lijken te staan die hun eigenlijke gewicht doet laten verdwijnen. In een gravure uit 1625 met de heiligverklaring van Elisabeth van Portugal, verschijnen de engelen boven op de kolommen, maar is hun functie onduidelijk. In een medaille uit 1626 nemen de engelen hun uiteindelijke 'contrapposto' aan: ze steken de handen uit om het baldakijn te ondersteunen vanaf een positie hoger dan de kantelen. De kolommen werden door diagonale ribben verbonden, wat het dak van het vroegere christelijke altaar terugroept. Het totaal werd bekroond met een beeld van de Herrezen Christus op de top.Deze compositie had twee bouwkundige moeilijkheden. De eerste was hoe men het voor elkaar kon krijgen een bronzen baldakijn te bevestigen dat de schijnbare gewichtloosheid niet verloren ging. De tweede was hoe men de Herrezen Christus met zijn enorme gewicht naar de top van het monument kon krijgen. Om deze kwesties op te lossen ging Bernini terug naar de tekentafel. In plaats van de Herrezen Christus plaatste hij een wereldbol met een kruis erop, ook een christelijk symbool. Door proberen en ondervinden kwam hij met een ontwerp voor de bovenbouw zoals die op de medaille uit 1633 te zien is. Hier gaan ribben omhoog naar de top in een soort S-vorm, terwijl het baldakijn tussen de kroonlijst van de kolommen is geplaatst.Sommige geleerden denken dat de verandering van de Herrezen Christus voor een bol en een kruis niet uit structurele maar symbolische overwegingen was. In plaats van ongerust te zijn over het mogelijk instorten van het monument veranderde Bernini dit christelijke symbool voor een meer normaal symbool zodat de bovenbouw een kroon lijkt te vertegenwoordigen. De laatste theorie houdt in dat de bol en het kruis de wereldlijke en geestelijke heerschappij van de paus vertegenwoordigen. De kroon zou zinspelen op het keizerlijke embleem dat vermoedelijk door Constantijn de Grote aan paus Silvester I gegeven werd om zijn keizerlijke status te erkennen. Er zijn ook suggesties dat de bovenbouw betrekking zou hebben op het verlangen van paus Urbanus VIII om te wedijveren met andere Europese heersers als een vorst die zowel geestelijk als wereldlijk leiderschap claimt.Wat tekeningen en medailles weergeven, is de overgang van een baldakijn dat tussen de ribben is opgehangen naar een baldakijn dat tussen de hoeken van de zuilen inhangt. Bernini zorgde ervoor dat de engelen de bovenbouw lijken te dragen en negeerde de (bouwkundige) onmogelijkheid van een baldakijn opgehangen tussen de ribben van de bovenbouw. Hij verplaatste hiervoor de banden die de engelen dragen van het baldakijn naar de uiteinden van de ribben. Verder is er een soort wind die de kleding van de engelen en ook de flappen en kwasten aan het baldakijn laat bewegen. Het verbinden van het baldakijn met de tombe van Petrus is zowel symbolisch als structureel uitgedrukt door het in beweging laten zijn van de bovenste delen.De paren van putti zijn verplaatst van de ribben naar de rand van het baldakijn. De putti leunen nu geanimeerd over de rand van het Baldakijn. Een van hen houdt het paar gekruiste sleutels vast die de koninkrijken van hemel en aarde voorstellen, terwijl de andere de pauselijke tiara vasthoudt. En aan de zijden van het baldakijn houden de putti boeken vast.Op het moment is het alleen nog als we het Baldakijn in gebruik zien, en van enige afstand, dat we het onderscheid zien tussen de menselijke schaal en de enorme schaal van het baldakijn en de Sint-Pieter. De biograaf van Bernini, Filippo Baldinucci, schreef dat in de jeugd van Bernini de schilder Annibale Carracci zei: “Hij moet nog steeds komen, de wonderbaarlijke kunstenaar die twee geweldige monumenten maken kan die naar de proporties van deze tempel gebouwd zijn, één in het midden en één aan het einde”. En dat Bernini toen hardop gewenst zou hebben: “Oh, indien het enkel mij zou kunnen zijn!”. Toch twijfelt een auteur van een onzer bronnen of Bernini ook maar het minste benul had van wat hij moest doen voor het hoogaltaar in de Sint-Pieter. Het beste bewijs voor deze conclusie is dat Carlo Maderno, in plaats van het jonge genie, het concept opstelde voor het monument dat we het baldakijn noemen.Jaren later schrijft Borromini’s neef - bewust van de lage status van zijn oom en bewust van het feit dat zijn oom veel te weinig betaald kreeg voor zijn bijdragen – over de beperkingen van Bernini. Hij verandert het moment dat Bernini belangrijke verantwoordelijkheden voor de basiliek en de Barberini-familie begon te krijgen door het neerzetten van een beeld van een heel afhankelijke kunstenaar. "Wetende wat Borromini voor Maderno had gedaan bij de constructie van de St.-Pieter… [Bernini] bedelde [Borromini] om hem nu niet te verlaten... aangezien hij reeds zo goed over alles was geïnformeerd. Bernini leefde voor zijn beeldhouwwerk en liet de architecturale kwesties over aan Borromini. Maar ondertussen doet Bernini alsof hij de architect is.” Het is absoluut niet waar dat Bernini niks heeft gedaan aan het baldakijn. Ook Rafaël heeft bij zijn werken assistenten gehad die een belangrijk deel van zijn werk overnamen. Het is zeker dat Borromini een belangrijk aandeel had bij de realisatie van het baldakijn.

Bestand:Baldachin of Saint Peters Basilica 01.jpg


Baldakijn_van_Bernini

Prompt: Focus op Baldakijn_van_Bernini en leg de Kopie uit.

De Basiliek van de H.H. Agatha en Barbara in Oudenbosch heeft een verkleinde kopie met het altaar. Het enige verschil met de baldakijn in de Sint Pieter is dat de kanten versiering aan de vier zijden niet bezet is met bijen, maar met roosjes.

Bestand:Baldachin of Saint Peters Basilica 01.jpg


Baldakijn_van_Bernini

Prompt: Verklaar de Kopie van dit kunstwerk, Baldakijn_van_Bernini.

De Basiliek van de H.H. Agatha en Barbara in Oudenbosch heeft een verkleinde kopie met het altaar. Het enige verschil met de baldakijn in de Sint Pieter is dat de kanten versiering aan de vier zijden niet bezet is met bijen, maar met roosjes.

Bestand:Baldachin of Saint Peters Basilica 01.jpg


Baldakijn_van_Bernini

Prompt: Hoe verklaart Baldakijn_van_Bernini zijn Kopie?

De Basiliek van de H.H. Agatha en Barbara in Oudenbosch heeft een verkleinde kopie met het altaar. Het enige verschil met de baldakijn in de Sint Pieter is dat de kanten versiering aan de vier zijden niet bezet is met bijen, maar met roosjes.

Bestand:Baldachin of Saint Peters Basilica 01.jpg


Baldakijn_van_Bernini

Prompt: Hoe wordt de Kopie besproken in Baldakijn_van_Bernini?

De Basiliek van de H.H. Agatha en Barbara in Oudenbosch heeft een verkleinde kopie met het altaar. Het enige verschil met de baldakijn in de Sint Pieter is dat de kanten versiering aan de vier zijden niet bezet is met bijen, maar met roosjes.

Bestand:Baldachin of Saint Peters Basilica 01.jpg


Baldakijn_van_Bernini

Prompt: Focus op Baldakijn_van_Bernini en leg de Conclusie uit.

Het idee voor het bouwen van een baldakijn boven het graf van Petrus kwam van Carlo Maderno. Bernini heeft dit idee in feite uitgewerkt en daarbij enkele kenmerkende aanpassingen gedaan, waardoor het een bron van inspiratie werd voor andere architecten. Het idee werd namelijk ontelbaar vaak gekopieerd. De vloeiende overgang tussen beeldende kunst en architectuur en het imponerende karakter van Bernini’s werken in onder andere het interieur van de St. Pieter werd door veel tijdgenoten bewonderd en nagevolgd. Hierdoor werd de stijl van Bernini min of meer de stijl die geassocieerd wordt met de barok.

Bestand:Baldachin of Saint Peters Basilica 01.jpg


Baldakijn_van_Bernini

Prompt: Verklaar de Conclusie van dit kunstwerk, Baldakijn_van_Bernini.

Het idee voor het bouwen van een baldakijn boven het graf van Petrus kwam van Carlo Maderno. Bernini heeft dit idee in feite uitgewerkt en daarbij enkele kenmerkende aanpassingen gedaan, waardoor het een bron van inspiratie werd voor andere architecten. Het idee werd namelijk ontelbaar vaak gekopieerd. De vloeiende overgang tussen beeldende kunst en architectuur en het imponerende karakter van Bernini’s werken in onder andere het interieur van de St. Pieter werd door veel tijdgenoten bewonderd en nagevolgd. Hierdoor werd de stijl van Bernini min of meer de stijl die geassocieerd wordt met de barok.

Bestand:Baldachin of Saint Peters Basilica 01.jpg


Baldakijn_van_Bernini

Prompt: Hoe verklaart Baldakijn_van_Bernini zijn Conclusie?

Het idee voor het bouwen van een baldakijn boven het graf van Petrus kwam van Carlo Maderno. Bernini heeft dit idee in feite uitgewerkt en daarbij enkele kenmerkende aanpassingen gedaan, waardoor het een bron van inspiratie werd voor andere architecten. Het idee werd namelijk ontelbaar vaak gekopieerd. De vloeiende overgang tussen beeldende kunst en architectuur en het imponerende karakter van Bernini’s werken in onder andere het interieur van de St. Pieter werd door veel tijdgenoten bewonderd en nagevolgd. Hierdoor werd de stijl van Bernini min of meer de stijl die geassocieerd wordt met de barok.

Bestand:Baldachin of Saint Peters Basilica 01.jpg


Baldakijn_van_Bernini

Prompt: Hoe wordt de Conclusie besproken in Baldakijn_van_Bernini?

Het idee voor het bouwen van een baldakijn boven het graf van Petrus kwam van Carlo Maderno. Bernini heeft dit idee in feite uitgewerkt en daarbij enkele kenmerkende aanpassingen gedaan, waardoor het een bron van inspiratie werd voor andere architecten. Het idee werd namelijk ontelbaar vaak gekopieerd. De vloeiende overgang tussen beeldende kunst en architectuur en het imponerende karakter van Bernini’s werken in onder andere het interieur van de St. Pieter werd door veel tijdgenoten bewonderd en nagevolgd. Hierdoor werd de stijl van Bernini min of meer de stijl die geassocieerd wordt met de barok.

Bestand:Baldachin of Saint Peters Basilica 01.jpg


Baldakijn_van_Bernini

Prompt: Focus op Baldakijn_van_Bernini en leg de Externe link uit.

Bestand:Baldachin of Saint Peters Basilica 01.jpg


Baldakijn_van_Bernini

Prompt: Verklaar de Externe link van dit kunstwerk, Baldakijn_van_Bernini.

Bestand:Baldachin of Saint Peters Basilica 01.jpg


Baldakijn_van_Bernini

Prompt: Hoe verklaart Baldakijn_van_Bernini zijn Externe link?

Bestand:Baldachin of Saint Peters Basilica 01.jpg


Baldakijn_van_Bernini

Prompt: Hoe wordt de Externe link besproken in Baldakijn_van_Bernini?

Bestand:Baldachin of Saint Peters Basilica 01.jpg


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Focus op De_volharding_der_herinnering en leg de abstract uit.

De volharding der herinnering (Catalaans: La persistència de la memòria, Spaans: La persistencia de la memoria, Engels: The persistence of memory) is een schilderij van de Spaanse kunstschilder Salvador Dalí.Het is in 1931 geschilderd en het jaar erna voor het eerst tentoongesteld. Het is een bekend voorbeeld van het surrealisme en stelt een somber en oneindig droomlandschap voor, waarin harde objecten (horloges) slap worden weergegeven. De grootte is 24 bij 33 cm. Het schilderij hangt in het Museum of Modern Art in New York.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Verklaar de abstract van dit kunstwerk, De_volharding_der_herinnering.

De volharding der herinnering (Catalaans: La persistència de la memòria, Spaans: La persistencia de la memoria, Engels: The persistence of memory) is een schilderij van de Spaanse kunstschilder Salvador Dalí.Het is in 1931 geschilderd en het jaar erna voor het eerst tentoongesteld. Het is een bekend voorbeeld van het surrealisme en stelt een somber en oneindig droomlandschap voor, waarin harde objecten (horloges) slap worden weergegeven. De grootte is 24 bij 33 cm. Het schilderij hangt in het Museum of Modern Art in New York.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Hoe verklaart De_volharding_der_herinnering zijn abstract?

De volharding der herinnering (Catalaans: La persistència de la memòria, Spaans: La persistencia de la memoria, Engels: The persistence of memory) is een schilderij van de Spaanse kunstschilder Salvador Dalí.Het is in 1931 geschilderd en het jaar erna voor het eerst tentoongesteld. Het is een bekend voorbeeld van het surrealisme en stelt een somber en oneindig droomlandschap voor, waarin harde objecten (horloges) slap worden weergegeven. De grootte is 24 bij 33 cm. Het schilderij hangt in het Museum of Modern Art in New York.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Hoe wordt de abstract besproken in De_volharding_der_herinnering?

De volharding der herinnering (Catalaans: La persistència de la memòria, Spaans: La persistencia de la memoria, Engels: The persistence of memory) is een schilderij van de Spaanse kunstschilder Salvador Dalí.Het is in 1931 geschilderd en het jaar erna voor het eerst tentoongesteld. Het is een bekend voorbeeld van het surrealisme en stelt een somber en oneindig droomlandschap voor, waarin harde objecten (horloges) slap worden weergegeven. De grootte is 24 bij 33 cm. Het schilderij hangt in het Museum of Modern Art in New York.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Focus op De_volharding_der_herinnering en leg de Omschrijving van het schilderij uit.

Op het schilderij is een grote bruine leegte te zien. In de rechterbovenhoek bevinden zich gouden bergen die aan hun linkerkant uitlopen in zee. Linksonder is een soort houten blok te zien met daarop een slappe klok die over de rand hangt en een rode klok waarop mieren zitten. Meer naar achteren bevindt zich een kleine dode boom met een tak waarover nog een derde slappe klok hangt. De slappe klokken zijn een verbeelding van de betrekkelijkheid van de tijd. De relativiteitstheorieen van Einstein, die dit effect beschrijven, waren in de jaren twintig van de twintigste eeuw beroemd geworden. Dalí was hierin geïnteresseerd.Het schilderij is heel realistisch, bijna fotografisch geschilderd. Het doet denken aan het realisme van Hans Holbein de Jongere. Een verschil is dat Holbein bestaande voorwerpen en personen schilderde, terwijl dit een onbestaand droomlandschap is met daarop onwerkelijke voorwerpen ("slappe klokken"). Surrealisten - zoals Dalí in deze periode - voeren hun werk wel uit in een hyperrealistische stijl (vergelijk Cap de Creus), maar combineren hun realistische beelden, deels of geheel, met onverwachte, verrassende, zo niet schokkende, droomvoorstellingen (bijvoorbeeld weke klokken, ‘monster’).

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Verklaar de Omschrijving van het schilderij van dit kunstwerk, De_volharding_der_herinnering.

Op het schilderij is een grote bruine leegte te zien. In de rechterbovenhoek bevinden zich gouden bergen die aan hun linkerkant uitlopen in zee. Linksonder is een soort houten blok te zien met daarop een slappe klok die over de rand hangt en een rode klok waarop mieren zitten. Meer naar achteren bevindt zich een kleine dode boom met een tak waarover nog een derde slappe klok hangt. De slappe klokken zijn een verbeelding van de betrekkelijkheid van de tijd. De relativiteitstheorieen van Einstein, die dit effect beschrijven, waren in de jaren twintig van de twintigste eeuw beroemd geworden. Dalí was hierin geïnteresseerd.Het schilderij is heel realistisch, bijna fotografisch geschilderd. Het doet denken aan het realisme van Hans Holbein de Jongere. Een verschil is dat Holbein bestaande voorwerpen en personen schilderde, terwijl dit een onbestaand droomlandschap is met daarop onwerkelijke voorwerpen ("slappe klokken"). Surrealisten - zoals Dalí in deze periode - voeren hun werk wel uit in een hyperrealistische stijl (vergelijk Cap de Creus), maar combineren hun realistische beelden, deels of geheel, met onverwachte, verrassende, zo niet schokkende, droomvoorstellingen (bijvoorbeeld weke klokken, ‘monster’).

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Hoe verklaart De_volharding_der_herinnering zijn Omschrijving van het schilderij?

Op het schilderij is een grote bruine leegte te zien. In de rechterbovenhoek bevinden zich gouden bergen die aan hun linkerkant uitlopen in zee. Linksonder is een soort houten blok te zien met daarop een slappe klok die over de rand hangt en een rode klok waarop mieren zitten. Meer naar achteren bevindt zich een kleine dode boom met een tak waarover nog een derde slappe klok hangt. De slappe klokken zijn een verbeelding van de betrekkelijkheid van de tijd. De relativiteitstheorieen van Einstein, die dit effect beschrijven, waren in de jaren twintig van de twintigste eeuw beroemd geworden. Dalí was hierin geïnteresseerd.Het schilderij is heel realistisch, bijna fotografisch geschilderd. Het doet denken aan het realisme van Hans Holbein de Jongere. Een verschil is dat Holbein bestaande voorwerpen en personen schilderde, terwijl dit een onbestaand droomlandschap is met daarop onwerkelijke voorwerpen ("slappe klokken"). Surrealisten - zoals Dalí in deze periode - voeren hun werk wel uit in een hyperrealistische stijl (vergelijk Cap de Creus), maar combineren hun realistische beelden, deels of geheel, met onverwachte, verrassende, zo niet schokkende, droomvoorstellingen (bijvoorbeeld weke klokken, ‘monster’).

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Hoe wordt de Omschrijving van het schilderij besproken in De_volharding_der_herinnering?

Op het schilderij is een grote bruine leegte te zien. In de rechterbovenhoek bevinden zich gouden bergen die aan hun linkerkant uitlopen in zee. Linksonder is een soort houten blok te zien met daarop een slappe klok die over de rand hangt en een rode klok waarop mieren zitten. Meer naar achteren bevindt zich een kleine dode boom met een tak waarover nog een derde slappe klok hangt. De slappe klokken zijn een verbeelding van de betrekkelijkheid van de tijd. De relativiteitstheorieen van Einstein, die dit effect beschrijven, waren in de jaren twintig van de twintigste eeuw beroemd geworden. Dalí was hierin geïnteresseerd.Het schilderij is heel realistisch, bijna fotografisch geschilderd. Het doet denken aan het realisme van Hans Holbein de Jongere. Een verschil is dat Holbein bestaande voorwerpen en personen schilderde, terwijl dit een onbestaand droomlandschap is met daarop onwerkelijke voorwerpen ("slappe klokken"). Surrealisten - zoals Dalí in deze periode - voeren hun werk wel uit in een hyperrealistische stijl (vergelijk Cap de Creus), maar combineren hun realistische beelden, deels of geheel, met onverwachte, verrassende, zo niet schokkende, droomvoorstellingen (bijvoorbeeld weke klokken, ‘monster’).

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Focus op De_volharding_der_herinnering en leg de Thematiek van het schilderij uit.

Dalí begon met het schilderen van een landschap van de zeekust van Catalonië bij Cap de Creus (een van zijn favoriete onderwerpen). Dalí werd ertoe aangezet zijn beroemde smeltende klokbeelden op te nemen in het landschapsschilderij naar aanleiding van een visioen over camembertkaas. De klokken hebben daarom ook de samenstelling van zachte kaas. Dalí noemde dit "de camembert van de tijd".In dit schilderij moet tijd alle betekenis verliezen. Duurzaamheid ("persistencia") gaat hiermee hand in hand. Het schilderij vertoont drie zachte klokken (waarvan één met een vlieg erop) plus nog een vierde, gouden klok, die door grote mieren verslonden wordt. Met de verorberingsscène zou Dalí erop willen wijzen dat tijd minder solide is dan mensen over het algemeen denken. Een andere verklaring is dat deze mieren voor verval staan, vooral omdat ze een gouden horloge verslinden en hierdoor reusachtig groot worden. In het midden is er een monsterlijk wezen te zien, waarover een van de zachte klokken gedrapeerd ligt. Het is een vervorming van Dalí’s eigen gezicht, in profiel gezien, met het hoofd schuin naar linksonder. Hij lijkt lange wimpers te hebben en een tong die uit zijn neus kronkelt als een dikke slang.De tegenstelling tussen week en hard wordt ook wel gezien als een verwijzing naar de seksuele veranderingen die zich voordoen in Dalí’s leven wanneer zijn muze Gala Diakonoff overwicht op hem begint te krijgen. De zachte, weke figuren staan vaak in tegenstelling tot agressieve, fallische voorwerpen, week geworden door de tijd.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Verklaar de Thematiek van het schilderij van dit kunstwerk, De_volharding_der_herinnering.

Dalí begon met het schilderen van een landschap van de zeekust van Catalonië bij Cap de Creus (een van zijn favoriete onderwerpen). Dalí werd ertoe aangezet zijn beroemde smeltende klokbeelden op te nemen in het landschapsschilderij naar aanleiding van een visioen over camembertkaas. De klokken hebben daarom ook de samenstelling van zachte kaas. Dalí noemde dit "de camembert van de tijd".In dit schilderij moet tijd alle betekenis verliezen. Duurzaamheid ("persistencia") gaat hiermee hand in hand. Het schilderij vertoont drie zachte klokken (waarvan één met een vlieg erop) plus nog een vierde, gouden klok, die door grote mieren verslonden wordt. Met de verorberingsscène zou Dalí erop willen wijzen dat tijd minder solide is dan mensen over het algemeen denken. Een andere verklaring is dat deze mieren voor verval staan, vooral omdat ze een gouden horloge verslinden en hierdoor reusachtig groot worden. In het midden is er een monsterlijk wezen te zien, waarover een van de zachte klokken gedrapeerd ligt. Het is een vervorming van Dalí’s eigen gezicht, in profiel gezien, met het hoofd schuin naar linksonder. Hij lijkt lange wimpers te hebben en een tong die uit zijn neus kronkelt als een dikke slang.De tegenstelling tussen week en hard wordt ook wel gezien als een verwijzing naar de seksuele veranderingen die zich voordoen in Dalí’s leven wanneer zijn muze Gala Diakonoff overwicht op hem begint te krijgen. De zachte, weke figuren staan vaak in tegenstelling tot agressieve, fallische voorwerpen, week geworden door de tijd.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Hoe verklaart De_volharding_der_herinnering zijn Thematiek van het schilderij?

Dalí begon met het schilderen van een landschap van de zeekust van Catalonië bij Cap de Creus (een van zijn favoriete onderwerpen). Dalí werd ertoe aangezet zijn beroemde smeltende klokbeelden op te nemen in het landschapsschilderij naar aanleiding van een visioen over camembertkaas. De klokken hebben daarom ook de samenstelling van zachte kaas. Dalí noemde dit "de camembert van de tijd".In dit schilderij moet tijd alle betekenis verliezen. Duurzaamheid ("persistencia") gaat hiermee hand in hand. Het schilderij vertoont drie zachte klokken (waarvan één met een vlieg erop) plus nog een vierde, gouden klok, die door grote mieren verslonden wordt. Met de verorberingsscène zou Dalí erop willen wijzen dat tijd minder solide is dan mensen over het algemeen denken. Een andere verklaring is dat deze mieren voor verval staan, vooral omdat ze een gouden horloge verslinden en hierdoor reusachtig groot worden. In het midden is er een monsterlijk wezen te zien, waarover een van de zachte klokken gedrapeerd ligt. Het is een vervorming van Dalí’s eigen gezicht, in profiel gezien, met het hoofd schuin naar linksonder. Hij lijkt lange wimpers te hebben en een tong die uit zijn neus kronkelt als een dikke slang.De tegenstelling tussen week en hard wordt ook wel gezien als een verwijzing naar de seksuele veranderingen die zich voordoen in Dalí’s leven wanneer zijn muze Gala Diakonoff overwicht op hem begint te krijgen. De zachte, weke figuren staan vaak in tegenstelling tot agressieve, fallische voorwerpen, week geworden door de tijd.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Hoe wordt de Thematiek van het schilderij besproken in De_volharding_der_herinnering?

Dalí begon met het schilderen van een landschap van de zeekust van Catalonië bij Cap de Creus (een van zijn favoriete onderwerpen). Dalí werd ertoe aangezet zijn beroemde smeltende klokbeelden op te nemen in het landschapsschilderij naar aanleiding van een visioen over camembertkaas. De klokken hebben daarom ook de samenstelling van zachte kaas. Dalí noemde dit "de camembert van de tijd".In dit schilderij moet tijd alle betekenis verliezen. Duurzaamheid ("persistencia") gaat hiermee hand in hand. Het schilderij vertoont drie zachte klokken (waarvan één met een vlieg erop) plus nog een vierde, gouden klok, die door grote mieren verslonden wordt. Met de verorberingsscène zou Dalí erop willen wijzen dat tijd minder solide is dan mensen over het algemeen denken. Een andere verklaring is dat deze mieren voor verval staan, vooral omdat ze een gouden horloge verslinden en hierdoor reusachtig groot worden. In het midden is er een monsterlijk wezen te zien, waarover een van de zachte klokken gedrapeerd ligt. Het is een vervorming van Dalí’s eigen gezicht, in profiel gezien, met het hoofd schuin naar linksonder. Hij lijkt lange wimpers te hebben en een tong die uit zijn neus kronkelt als een dikke slang.De tegenstelling tussen week en hard wordt ook wel gezien als een verwijzing naar de seksuele veranderingen die zich voordoen in Dalí’s leven wanneer zijn muze Gala Diakonoff overwicht op hem begint te krijgen. De zachte, weke figuren staan vaak in tegenstelling tot agressieve, fallische voorwerpen, week geworden door de tijd.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Focus op De_volharding_der_herinnering en leg de Het thema van de "weke klokken" bij Dalí uit.

23 jaar later kwam Dalí terug op het thema van dit schilderij met de variant Het uiteenvallen van de volharding der herinnering (1954). Hier toont hij zijn eerdere werk in een staat van degradatie: het valt uiteen in allerlei kleinere componenten. Door een rooster van rechthoekige blokken verschijnt een nieuwe wereld, die suggereert dat er zich iets anders verschuilt onder het oppervlak van het origineel. Dit laatste werk bevindt zich nu in het Salvador Dalí Museum in Saint Petersburg (Florida), terwijl de oorspronkelijke Volharding der herinnering in het Museum of Modern Art van New York gebleven is. Dalí heeft ook verscheidene lithografieën en sculpturen over het thema van de "weke klokken" gemaakt op het einde van zijn loopbaan.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Verklaar de Het thema van de "weke klokken" bij Dalí van dit kunstwerk, De_volharding_der_herinnering.

23 jaar later kwam Dalí terug op het thema van dit schilderij met de variant Het uiteenvallen van de volharding der herinnering (1954). Hier toont hij zijn eerdere werk in een staat van degradatie: het valt uiteen in allerlei kleinere componenten. Door een rooster van rechthoekige blokken verschijnt een nieuwe wereld, die suggereert dat er zich iets anders verschuilt onder het oppervlak van het origineel. Dit laatste werk bevindt zich nu in het Salvador Dalí Museum in Saint Petersburg (Florida), terwijl de oorspronkelijke Volharding der herinnering in het Museum of Modern Art van New York gebleven is. Dalí heeft ook verscheidene lithografieën en sculpturen over het thema van de "weke klokken" gemaakt op het einde van zijn loopbaan.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Hoe verklaart De_volharding_der_herinnering zijn Het thema van de "weke klokken" bij Dalí?

23 jaar later kwam Dalí terug op het thema van dit schilderij met de variant Het uiteenvallen van de volharding der herinnering (1954). Hier toont hij zijn eerdere werk in een staat van degradatie: het valt uiteen in allerlei kleinere componenten. Door een rooster van rechthoekige blokken verschijnt een nieuwe wereld, die suggereert dat er zich iets anders verschuilt onder het oppervlak van het origineel. Dit laatste werk bevindt zich nu in het Salvador Dalí Museum in Saint Petersburg (Florida), terwijl de oorspronkelijke Volharding der herinnering in het Museum of Modern Art van New York gebleven is. Dalí heeft ook verscheidene lithografieën en sculpturen over het thema van de "weke klokken" gemaakt op het einde van zijn loopbaan.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Hoe wordt de Het thema van de "weke klokken" bij Dalí besproken in De_volharding_der_herinnering?

23 jaar later kwam Dalí terug op het thema van dit schilderij met de variant Het uiteenvallen van de volharding der herinnering (1954). Hier toont hij zijn eerdere werk in een staat van degradatie: het valt uiteen in allerlei kleinere componenten. Door een rooster van rechthoekige blokken verschijnt een nieuwe wereld, die suggereert dat er zich iets anders verschuilt onder het oppervlak van het origineel. Dit laatste werk bevindt zich nu in het Salvador Dalí Museum in Saint Petersburg (Florida), terwijl de oorspronkelijke Volharding der herinnering in het Museum of Modern Art van New York gebleven is. Dalí heeft ook verscheidene lithografieën en sculpturen over het thema van de "weke klokken" gemaakt op het einde van zijn loopbaan.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: In de context van De_volharding_der_herinnering, verklaar de Ruimte, diepte en perspectief en de Analyse van de beeldcomponenten.

Om diepte aan te brengen in het vlakke doek, hanteert Salvador Dalí verschillende beeldcomponenten. Zo tekent hij een duidelijke horizon en maakt hij handig gebruik van het atmosferisch perspectief, een vorm van kleurperspectief (rood, zwart en bruin vooraan; wit, geel en lichtblauw achteraan). Daarnaast speelt Dalí met licht en schaduw. Hij neemt echter een loopje met de werkelijkheid: de zon lijkt van meer kanten tegelijk te komen en van bepaalde schaduwen is het niet duidelijk wat hun oorzaak is. Een ander element van dieptewerking is de variatie tussen grotere en kleinere figuren, naargelang van de plaats op het werk (grote klokken vooraan, een kleinere kaap achteraan). Op bepaalde plekken, zoals bij de boomstam en het monster (het gezicht), kunnen we enig sfumato opmerken. Paradoxaal genoeg ziet men de figuren op de voorgrond onmiskenbaar in vogelperspectief, terwijl de boomstam en de kaap zich eerder op ooghoogte bevinden.Indien we het schilderij verdelen volgens de gulden snede, zien we dat deze enerzijds een lijn vertoont langs het hoofd van het ‘monster’ en de bovenste weke klok, en anderzijds een lijn laat zien langs de onderkant van het platform linksboven. Zo wordt de nadruk gelegd op het tafereel met de klokken. Trekken we nu de lijnen aan de andere kant van het schilderij, dan komt de nadruk te liggen op Cap de Creus en de ‘staart’ van het ‘monster’. Hierin is dus klaarblijkelijk een dubbelzinnigheid in het spel (weekmakende tijd tegenover harde rotsen en ‘fallus’).

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Verklaar de Ruimte, diepte en perspectief over de Analyse van de beeldcomponenten van dit kunstwerk, De_volharding_der_herinnering.

Om diepte aan te brengen in het vlakke doek, hanteert Salvador Dalí verschillende beeldcomponenten. Zo tekent hij een duidelijke horizon en maakt hij handig gebruik van het atmosferisch perspectief, een vorm van kleurperspectief (rood, zwart en bruin vooraan; wit, geel en lichtblauw achteraan). Daarnaast speelt Dalí met licht en schaduw. Hij neemt echter een loopje met de werkelijkheid: de zon lijkt van meer kanten tegelijk te komen en van bepaalde schaduwen is het niet duidelijk wat hun oorzaak is. Een ander element van dieptewerking is de variatie tussen grotere en kleinere figuren, naargelang van de plaats op het werk (grote klokken vooraan, een kleinere kaap achteraan). Op bepaalde plekken, zoals bij de boomstam en het monster (het gezicht), kunnen we enig sfumato opmerken. Paradoxaal genoeg ziet men de figuren op de voorgrond onmiskenbaar in vogelperspectief, terwijl de boomstam en de kaap zich eerder op ooghoogte bevinden.Indien we het schilderij verdelen volgens de gulden snede, zien we dat deze enerzijds een lijn vertoont langs het hoofd van het ‘monster’ en de bovenste weke klok, en anderzijds een lijn laat zien langs de onderkant van het platform linksboven. Zo wordt de nadruk gelegd op het tafereel met de klokken. Trekken we nu de lijnen aan de andere kant van het schilderij, dan komt de nadruk te liggen op Cap de Creus en de ‘staart’ van het ‘monster’. Hierin is dus klaarblijkelijk een dubbelzinnigheid in het spel (weekmakende tijd tegenover harde rotsen en ‘fallus’).

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Hoe wordt in De_volharding_der_herinnering de Ruimte, diepte en perspectief van de Analyse van de beeldcomponenten verklaard?

Om diepte aan te brengen in het vlakke doek, hanteert Salvador Dalí verschillende beeldcomponenten. Zo tekent hij een duidelijke horizon en maakt hij handig gebruik van het atmosferisch perspectief, een vorm van kleurperspectief (rood, zwart en bruin vooraan; wit, geel en lichtblauw achteraan). Daarnaast speelt Dalí met licht en schaduw. Hij neemt echter een loopje met de werkelijkheid: de zon lijkt van meer kanten tegelijk te komen en van bepaalde schaduwen is het niet duidelijk wat hun oorzaak is. Een ander element van dieptewerking is de variatie tussen grotere en kleinere figuren, naargelang van de plaats op het werk (grote klokken vooraan, een kleinere kaap achteraan). Op bepaalde plekken, zoals bij de boomstam en het monster (het gezicht), kunnen we enig sfumato opmerken. Paradoxaal genoeg ziet men de figuren op de voorgrond onmiskenbaar in vogelperspectief, terwijl de boomstam en de kaap zich eerder op ooghoogte bevinden.Indien we het schilderij verdelen volgens de gulden snede, zien we dat deze enerzijds een lijn vertoont langs het hoofd van het ‘monster’ en de bovenste weke klok, en anderzijds een lijn laat zien langs de onderkant van het platform linksboven. Zo wordt de nadruk gelegd op het tafereel met de klokken. Trekken we nu de lijnen aan de andere kant van het schilderij, dan komt de nadruk te liggen op Cap de Creus en de ‘staart’ van het ‘monster’. Hierin is dus klaarblijkelijk een dubbelzinnigheid in het spel (weekmakende tijd tegenover harde rotsen en ‘fallus’).

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Beschrijf de kenmerken van de Ruimte, diepte en perspectief in de Analyse van de beeldcomponenten van De_volharding_der_herinnering.

Om diepte aan te brengen in het vlakke doek, hanteert Salvador Dalí verschillende beeldcomponenten. Zo tekent hij een duidelijke horizon en maakt hij handig gebruik van het atmosferisch perspectief, een vorm van kleurperspectief (rood, zwart en bruin vooraan; wit, geel en lichtblauw achteraan). Daarnaast speelt Dalí met licht en schaduw. Hij neemt echter een loopje met de werkelijkheid: de zon lijkt van meer kanten tegelijk te komen en van bepaalde schaduwen is het niet duidelijk wat hun oorzaak is. Een ander element van dieptewerking is de variatie tussen grotere en kleinere figuren, naargelang van de plaats op het werk (grote klokken vooraan, een kleinere kaap achteraan). Op bepaalde plekken, zoals bij de boomstam en het monster (het gezicht), kunnen we enig sfumato opmerken. Paradoxaal genoeg ziet men de figuren op de voorgrond onmiskenbaar in vogelperspectief, terwijl de boomstam en de kaap zich eerder op ooghoogte bevinden.Indien we het schilderij verdelen volgens de gulden snede, zien we dat deze enerzijds een lijn vertoont langs het hoofd van het ‘monster’ en de bovenste weke klok, en anderzijds een lijn laat zien langs de onderkant van het platform linksboven. Zo wordt de nadruk gelegd op het tafereel met de klokken. Trekken we nu de lijnen aan de andere kant van het schilderij, dan komt de nadruk te liggen op Cap de Creus en de ‘staart’ van het ‘monster’. Hierin is dus klaarblijkelijk een dubbelzinnigheid in het spel (weekmakende tijd tegenover harde rotsen en ‘fallus’).

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: In de context van De_volharding_der_herinnering, verklaar de Licht en de Analyse van de beeldcomponenten.

De lichtinval in De volharding der herinnering is geenszins egaal noch direct. Daarentegen moeten we een verborgen bron van daglicht veronderstellen. Als we naar de schaduwen van de dorre boom en de twee klokken ernaast kijken, lijkt de lichtbron zich rechts vanuit het standpunt van de toeschouwer te bevinden. Doch de schaduw die bijna de gehele grond bedekt, suggereert eerder een lichtinval vanuit het standpunt van de toeschouwer. De dubbelzinnige schaduwrichtingen maken een bespreking van de lichtwerking problematisch. Bovendien doen de onlogische, lichte kleuren van voornamelijk de zee en de kaap (wit, lichtblauw, geel) een derde lichtbron vermoeden.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Verklaar de Licht over de Analyse van de beeldcomponenten van dit kunstwerk, De_volharding_der_herinnering.

De lichtinval in De volharding der herinnering is geenszins egaal noch direct. Daarentegen moeten we een verborgen bron van daglicht veronderstellen. Als we naar de schaduwen van de dorre boom en de twee klokken ernaast kijken, lijkt de lichtbron zich rechts vanuit het standpunt van de toeschouwer te bevinden. Doch de schaduw die bijna de gehele grond bedekt, suggereert eerder een lichtinval vanuit het standpunt van de toeschouwer. De dubbelzinnige schaduwrichtingen maken een bespreking van de lichtwerking problematisch. Bovendien doen de onlogische, lichte kleuren van voornamelijk de zee en de kaap (wit, lichtblauw, geel) een derde lichtbron vermoeden.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Hoe wordt in De_volharding_der_herinnering de Licht van de Analyse van de beeldcomponenten verklaard?

De lichtinval in De volharding der herinnering is geenszins egaal noch direct. Daarentegen moeten we een verborgen bron van daglicht veronderstellen. Als we naar de schaduwen van de dorre boom en de twee klokken ernaast kijken, lijkt de lichtbron zich rechts vanuit het standpunt van de toeschouwer te bevinden. Doch de schaduw die bijna de gehele grond bedekt, suggereert eerder een lichtinval vanuit het standpunt van de toeschouwer. De dubbelzinnige schaduwrichtingen maken een bespreking van de lichtwerking problematisch. Bovendien doen de onlogische, lichte kleuren van voornamelijk de zee en de kaap (wit, lichtblauw, geel) een derde lichtbron vermoeden.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Beschrijf de kenmerken van de Licht in de Analyse van de beeldcomponenten van De_volharding_der_herinnering.

De lichtinval in De volharding der herinnering is geenszins egaal noch direct. Daarentegen moeten we een verborgen bron van daglicht veronderstellen. Als we naar de schaduwen van de dorre boom en de twee klokken ernaast kijken, lijkt de lichtbron zich rechts vanuit het standpunt van de toeschouwer te bevinden. Doch de schaduw die bijna de gehele grond bedekt, suggereert eerder een lichtinval vanuit het standpunt van de toeschouwer. De dubbelzinnige schaduwrichtingen maken een bespreking van de lichtwerking problematisch. Bovendien doen de onlogische, lichte kleuren van voornamelijk de zee en de kaap (wit, lichtblauw, geel) een derde lichtbron vermoeden.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: In de context van De_volharding_der_herinnering, verklaar de Kleur en de Analyse van de beeldcomponenten.

Dalí werkt in dit beroemde schilderij vooral met primaire kleuren, zij het meestal in een bijna secundaire vorm. Duidelijk complementair zijn de kleuren oranje (geel) en blauw, die op de voorgrond tot uiting komen in de twee zachte klokken. Het kleurgebruik kan expressief genoemd worden: de gele rotsen en gele lucht zijn niet meer realistisch van tint, maar eerder de persoonlijke interpretatie van de schilder. Over het algemeen worden de kleuren evenwel figuratief gebruikt, en dienen ze (behalve misschien in de lucht) niet om beweging of ruimte te scheppen.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Verklaar de Kleur over de Analyse van de beeldcomponenten van dit kunstwerk, De_volharding_der_herinnering.

Dalí werkt in dit beroemde schilderij vooral met primaire kleuren, zij het meestal in een bijna secundaire vorm. Duidelijk complementair zijn de kleuren oranje (geel) en blauw, die op de voorgrond tot uiting komen in de twee zachte klokken. Het kleurgebruik kan expressief genoemd worden: de gele rotsen en gele lucht zijn niet meer realistisch van tint, maar eerder de persoonlijke interpretatie van de schilder. Over het algemeen worden de kleuren evenwel figuratief gebruikt, en dienen ze (behalve misschien in de lucht) niet om beweging of ruimte te scheppen.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Hoe wordt in De_volharding_der_herinnering de Kleur van de Analyse van de beeldcomponenten verklaard?

Dalí werkt in dit beroemde schilderij vooral met primaire kleuren, zij het meestal in een bijna secundaire vorm. Duidelijk complementair zijn de kleuren oranje (geel) en blauw, die op de voorgrond tot uiting komen in de twee zachte klokken. Het kleurgebruik kan expressief genoemd worden: de gele rotsen en gele lucht zijn niet meer realistisch van tint, maar eerder de persoonlijke interpretatie van de schilder. Over het algemeen worden de kleuren evenwel figuratief gebruikt, en dienen ze (behalve misschien in de lucht) niet om beweging of ruimte te scheppen.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Beschrijf de kenmerken van de Kleur in de Analyse van de beeldcomponenten van De_volharding_der_herinnering.

Dalí werkt in dit beroemde schilderij vooral met primaire kleuren, zij het meestal in een bijna secundaire vorm. Duidelijk complementair zijn de kleuren oranje (geel) en blauw, die op de voorgrond tot uiting komen in de twee zachte klokken. Het kleurgebruik kan expressief genoemd worden: de gele rotsen en gele lucht zijn niet meer realistisch van tint, maar eerder de persoonlijke interpretatie van de schilder. Over het algemeen worden de kleuren evenwel figuratief gebruikt, en dienen ze (behalve misschien in de lucht) niet om beweging of ruimte te scheppen.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: In de context van De_volharding_der_herinnering, verklaar de Lijn en vorm en de Analyse van de beeldcomponenten.

Toen Dalí zijn Volharding der herinnering schilderde, bevond hij zich in zijn zogenaamde "surrealistische periode". In deze periode kenmerkte zijn stijl zich door uitzonderlijk realistische weergaven van zijn eigen droom- en fantasiewereld (men spreekt van "handgeschilderde droomfoto’s"). We kunnen verscheidene symbolische betekenissen herkennen. De tweespalt tussen de zachte, weke klokken en de harde, fallische positie van een gedeelte der middenfiguur, is bijvoorbeeld een weerspiegeling van Dalí’s levensfilosofie. Hij zegt namelijk dat de mens balanceert tussen harde en weke ogenblikken, geleid door de tand des tijds die alle hardheid verzacht. De symboliek achter de harde en weke elementen wordt verder uitgewerkt in de paragraaf Achtergrond.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Verklaar de Lijn en vorm over de Analyse van de beeldcomponenten van dit kunstwerk, De_volharding_der_herinnering.

Toen Dalí zijn Volharding der herinnering schilderde, bevond hij zich in zijn zogenaamde "surrealistische periode". In deze periode kenmerkte zijn stijl zich door uitzonderlijk realistische weergaven van zijn eigen droom- en fantasiewereld (men spreekt van "handgeschilderde droomfoto’s"). We kunnen verscheidene symbolische betekenissen herkennen. De tweespalt tussen de zachte, weke klokken en de harde, fallische positie van een gedeelte der middenfiguur, is bijvoorbeeld een weerspiegeling van Dalí’s levensfilosofie. Hij zegt namelijk dat de mens balanceert tussen harde en weke ogenblikken, geleid door de tand des tijds die alle hardheid verzacht. De symboliek achter de harde en weke elementen wordt verder uitgewerkt in de paragraaf Achtergrond.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Hoe wordt in De_volharding_der_herinnering de Lijn en vorm van de Analyse van de beeldcomponenten verklaard?

Toen Dalí zijn Volharding der herinnering schilderde, bevond hij zich in zijn zogenaamde "surrealistische periode". In deze periode kenmerkte zijn stijl zich door uitzonderlijk realistische weergaven van zijn eigen droom- en fantasiewereld (men spreekt van "handgeschilderde droomfoto’s"). We kunnen verscheidene symbolische betekenissen herkennen. De tweespalt tussen de zachte, weke klokken en de harde, fallische positie van een gedeelte der middenfiguur, is bijvoorbeeld een weerspiegeling van Dalí’s levensfilosofie. Hij zegt namelijk dat de mens balanceert tussen harde en weke ogenblikken, geleid door de tand des tijds die alle hardheid verzacht. De symboliek achter de harde en weke elementen wordt verder uitgewerkt in de paragraaf Achtergrond.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Beschrijf de kenmerken van de Lijn en vorm in de Analyse van de beeldcomponenten van De_volharding_der_herinnering.

Toen Dalí zijn Volharding der herinnering schilderde, bevond hij zich in zijn zogenaamde "surrealistische periode". In deze periode kenmerkte zijn stijl zich door uitzonderlijk realistische weergaven van zijn eigen droom- en fantasiewereld (men spreekt van "handgeschilderde droomfoto’s"). We kunnen verscheidene symbolische betekenissen herkennen. De tweespalt tussen de zachte, weke klokken en de harde, fallische positie van een gedeelte der middenfiguur, is bijvoorbeeld een weerspiegeling van Dalí’s levensfilosofie. Hij zegt namelijk dat de mens balanceert tussen harde en weke ogenblikken, geleid door de tand des tijds die alle hardheid verzacht. De symboliek achter de harde en weke elementen wordt verder uitgewerkt in de paragraaf Achtergrond.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: In de context van De_volharding_der_herinnering, verklaar de Compositie, ritme en standpunt en de Analyse van de beeldcomponenten.

Als we naar het kunstwerk kijken, dan zien we een heldere, driehoekige vlakverdeling. De tophoek van de driehoek valt samen met de Catalaanse Cap de Creus (die Dalí als eerste voorwerp geschilderd heeft). De horizontale (langs de einder) en diagonale (vanaf het platform, over het ‘monster’) lijn waaruit deze driehoek opgebouwd is, vormen twee zichtlijnen, die de aandacht van de toeschouwer onontkoombaar vestigen op de (al fel gekleurde) kaap. Ook in de plaatsing van de vier klokken kunnen we een driehoek herkennen. De tophoek van deze laatste wijst dan weer in de richting van de andere hoek, wat de aandacht trekt naar de oranje klok, de enige die nog hard is, en die bovendien verteerd wordt door een bende zwarte mieren. Het regelmatig herhaalde element van de klokken brengt een zeker ritme in het schilderij. Qua tijd kunnen we uiteraard moeilijk een oordeel vellen over dit werk van Dalí omdat we de inhoud van diens dromen niet exact kennen.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Verklaar de Compositie, ritme en standpunt over de Analyse van de beeldcomponenten van dit kunstwerk, De_volharding_der_herinnering.

Als we naar het kunstwerk kijken, dan zien we een heldere, driehoekige vlakverdeling. De tophoek van de driehoek valt samen met de Catalaanse Cap de Creus (die Dalí als eerste voorwerp geschilderd heeft). De horizontale (langs de einder) en diagonale (vanaf het platform, over het ‘monster’) lijn waaruit deze driehoek opgebouwd is, vormen twee zichtlijnen, die de aandacht van de toeschouwer onontkoombaar vestigen op de (al fel gekleurde) kaap. Ook in de plaatsing van de vier klokken kunnen we een driehoek herkennen. De tophoek van deze laatste wijst dan weer in de richting van de andere hoek, wat de aandacht trekt naar de oranje klok, de enige die nog hard is, en die bovendien verteerd wordt door een bende zwarte mieren. Het regelmatig herhaalde element van de klokken brengt een zeker ritme in het schilderij. Qua tijd kunnen we uiteraard moeilijk een oordeel vellen over dit werk van Dalí omdat we de inhoud van diens dromen niet exact kennen.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Hoe wordt in De_volharding_der_herinnering de Compositie, ritme en standpunt van de Analyse van de beeldcomponenten verklaard?

Als we naar het kunstwerk kijken, dan zien we een heldere, driehoekige vlakverdeling. De tophoek van de driehoek valt samen met de Catalaanse Cap de Creus (die Dalí als eerste voorwerp geschilderd heeft). De horizontale (langs de einder) en diagonale (vanaf het platform, over het ‘monster’) lijn waaruit deze driehoek opgebouwd is, vormen twee zichtlijnen, die de aandacht van de toeschouwer onontkoombaar vestigen op de (al fel gekleurde) kaap. Ook in de plaatsing van de vier klokken kunnen we een driehoek herkennen. De tophoek van deze laatste wijst dan weer in de richting van de andere hoek, wat de aandacht trekt naar de oranje klok, de enige die nog hard is, en die bovendien verteerd wordt door een bende zwarte mieren. Het regelmatig herhaalde element van de klokken brengt een zeker ritme in het schilderij. Qua tijd kunnen we uiteraard moeilijk een oordeel vellen over dit werk van Dalí omdat we de inhoud van diens dromen niet exact kennen.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Beschrijf de kenmerken van de Compositie, ritme en standpunt in de Analyse van de beeldcomponenten van De_volharding_der_herinnering.

Als we naar het kunstwerk kijken, dan zien we een heldere, driehoekige vlakverdeling. De tophoek van de driehoek valt samen met de Catalaanse Cap de Creus (die Dalí als eerste voorwerp geschilderd heeft). De horizontale (langs de einder) en diagonale (vanaf het platform, over het ‘monster’) lijn waaruit deze driehoek opgebouwd is, vormen twee zichtlijnen, die de aandacht van de toeschouwer onontkoombaar vestigen op de (al fel gekleurde) kaap. Ook in de plaatsing van de vier klokken kunnen we een driehoek herkennen. De tophoek van deze laatste wijst dan weer in de richting van de andere hoek, wat de aandacht trekt naar de oranje klok, de enige die nog hard is, en die bovendien verteerd wordt door een bende zwarte mieren. Het regelmatig herhaalde element van de klokken brengt een zeker ritme in het schilderij. Qua tijd kunnen we uiteraard moeilijk een oordeel vellen over dit werk van Dalí omdat we de inhoud van diens dromen niet exact kennen.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: In de context van De_volharding_der_herinnering, verklaar de Techniek en de Analyse van de beeldcomponenten.

De olieverf is zeer realistisch op het doek aangebracht en alle details zijn zeer fijn  uitgewerkt.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Verklaar de Techniek over de Analyse van de beeldcomponenten van dit kunstwerk, De_volharding_der_herinnering.

De olieverf is zeer realistisch op het doek aangebracht en alle details zijn zeer fijn  uitgewerkt.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Hoe wordt in De_volharding_der_herinnering de Techniek van de Analyse van de beeldcomponenten verklaard?

De olieverf is zeer realistisch op het doek aangebracht en alle details zijn zeer fijn  uitgewerkt.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Beschrijf de kenmerken van de Techniek in de Analyse van de beeldcomponenten van De_volharding_der_herinnering.

De olieverf is zeer realistisch op het doek aangebracht en alle details zijn zeer fijn  uitgewerkt.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Focus op De_volharding_der_herinnering en leg de Verwijzingen in de literatuur uit.

In Het Volgende Verhaal (boekenweekgeschenk van 1991) van Cees Nooteboom, zegt hoofdpersonage Anton Mussert: "Ach het is ook maar een manier om tijd te zien. Einstein maakte er stroop van en Dali liet hem smelten met horloge en al." Dit kan worden opgevat als een verwijzing naar het schilderij dat hij heeft geschilderd. Ook in De omweg naar Santiago (1992) verwijst Cees Nooteboom uitdrukkelijk naar het schilderij. Hij noemt er het laten smelten van de tijd een typisch Spaanse bezigheid, “en nergens is de tijd zo mooi gesmolten als op het ontbindende, slakachtige tot een klodder verworden horloge van Dali”.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Verklaar de Verwijzingen in de literatuur van dit kunstwerk, De_volharding_der_herinnering.

In Het Volgende Verhaal (boekenweekgeschenk van 1991) van Cees Nooteboom, zegt hoofdpersonage Anton Mussert: "Ach het is ook maar een manier om tijd te zien. Einstein maakte er stroop van en Dali liet hem smelten met horloge en al." Dit kan worden opgevat als een verwijzing naar het schilderij dat hij heeft geschilderd. Ook in De omweg naar Santiago (1992) verwijst Cees Nooteboom uitdrukkelijk naar het schilderij. Hij noemt er het laten smelten van de tijd een typisch Spaanse bezigheid, “en nergens is de tijd zo mooi gesmolten als op het ontbindende, slakachtige tot een klodder verworden horloge van Dali”.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Hoe verklaart De_volharding_der_herinnering zijn Verwijzingen in de literatuur?

In Het Volgende Verhaal (boekenweekgeschenk van 1991) van Cees Nooteboom, zegt hoofdpersonage Anton Mussert: "Ach het is ook maar een manier om tijd te zien. Einstein maakte er stroop van en Dali liet hem smelten met horloge en al." Dit kan worden opgevat als een verwijzing naar het schilderij dat hij heeft geschilderd. Ook in De omweg naar Santiago (1992) verwijst Cees Nooteboom uitdrukkelijk naar het schilderij. Hij noemt er het laten smelten van de tijd een typisch Spaanse bezigheid, “en nergens is de tijd zo mooi gesmolten als op het ontbindende, slakachtige tot een klodder verworden horloge van Dali”.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


De_volharding_der_herinnering

Prompt: Hoe wordt de Verwijzingen in de literatuur besproken in De_volharding_der_herinnering?

In Het Volgende Verhaal (boekenweekgeschenk van 1991) van Cees Nooteboom, zegt hoofdpersonage Anton Mussert: "Ach het is ook maar een manier om tijd te zien. Einstein maakte er stroop van en Dali liet hem smelten met horloge en al." Dit kan worden opgevat als een verwijzing naar het schilderij dat hij heeft geschilderd. Ook in De omweg naar Santiago (1992) verwijst Cees Nooteboom uitdrukkelijk naar het schilderij. Hij noemt er het laten smelten van de tijd een typisch Spaanse bezigheid, “en nergens is de tijd zo mooi gesmolten als op het ontbindende, slakachtige tot een klodder verworden horloge van Dali”.

De volharding der herinnering#Achtergrond

Categorie:Schilderij in het Museum of Modern Art

Het uiteenvallen van de volharding der herinnering

Salvador Dali#Surrealistische periode .281929-1940.29


Smaragdgroene_Boeddha

Prompt: Focus op Smaragdgroene_Boeddha en leg de abstract uit.

De Smaragdgroene Boeddha, Thai (RTGS): Phra Kaeo Morakot, is een Boeddhabeeld dat zich bevindt in het hoofdgebouw, de ubosot van Wat Phra Kaew, van de tempel Wat Phra Kaew die aan het Koninklijk Paleis in Bangkok grenst.Het beeld wordt ook wel – vooral dankzij de Engelse naam Emerald Buddha – de Boeddha van Smaragd genoemd, maar dat klopt niet aangezien het beeld van jade is gemaakt, maar dit materiaal kende men nog niet toen het zijn naam kreeg.Ondanks zijn kleine afmetingen (66 cm hoog) is dit beeld het belangrijkste godsdienstige symbool voor de Thai. Volgens legendes komt het beeld oorspronkelijk uit India, maar het werd voor het eerst gesignaleerd in 1434 in Chiang Rai (stad) in Noord-Thailand.In 1468 werd de Smaragdgroene Boeddha naar Chiang Mai gehaald en in de naar het oosten gerichte nis van de grote Chedi van Wat Chedi Luang geplaatst.Ruim 80 jaar later, in 1551, werd hij naar Luang Prabang (Laos) overgebracht.In 1564 bracht Koning Setthathirath het beeld naar zijn nieuwe hoofdstad Vientiane.Nadat het lange tijd in Laos was gehuisvest werd het in 1779 na de inname van Vientiane door koning Taksin en zijn generaal Chakri (de latere koning Rama I) meegenomen, eerst naar Thonburi. In 1784 werd het naar zijn huidige locatie gebracht.

Bestand:The Emerald Buddha adorned with three seasons regalia.jpg


Smaragdgroene_Boeddha

Prompt: Verklaar de abstract van dit kunstwerk, Smaragdgroene_Boeddha.

De Smaragdgroene Boeddha, Thai (RTGS): Phra Kaeo Morakot, is een Boeddhabeeld dat zich bevindt in het hoofdgebouw, de ubosot van Wat Phra Kaew, van de tempel Wat Phra Kaew die aan het Koninklijk Paleis in Bangkok grenst.Het beeld wordt ook wel – vooral dankzij de Engelse naam Emerald Buddha – de Boeddha van Smaragd genoemd, maar dat klopt niet aangezien het beeld van jade is gemaakt, maar dit materiaal kende men nog niet toen het zijn naam kreeg.Ondanks zijn kleine afmetingen (66 cm hoog) is dit beeld het belangrijkste godsdienstige symbool voor de Thai. Volgens legendes komt het beeld oorspronkelijk uit India, maar het werd voor het eerst gesignaleerd in 1434 in Chiang Rai (stad) in Noord-Thailand.In 1468 werd de Smaragdgroene Boeddha naar Chiang Mai gehaald en in de naar het oosten gerichte nis van de grote Chedi van Wat Chedi Luang geplaatst.Ruim 80 jaar later, in 1551, werd hij naar Luang Prabang (Laos) overgebracht.In 1564 bracht Koning Setthathirath het beeld naar zijn nieuwe hoofdstad Vientiane.Nadat het lange tijd in Laos was gehuisvest werd het in 1779 na de inname van Vientiane door koning Taksin en zijn generaal Chakri (de latere koning Rama I) meegenomen, eerst naar Thonburi. In 1784 werd het naar zijn huidige locatie gebracht.

Bestand:The Emerald Buddha adorned with three seasons regalia.jpg


Smaragdgroene_Boeddha

Prompt: Hoe verklaart Smaragdgroene_Boeddha zijn abstract?

De Smaragdgroene Boeddha, Thai (RTGS): Phra Kaeo Morakot, is een Boeddhabeeld dat zich bevindt in het hoofdgebouw, de ubosot van Wat Phra Kaew, van de tempel Wat Phra Kaew die aan het Koninklijk Paleis in Bangkok grenst.Het beeld wordt ook wel – vooral dankzij de Engelse naam Emerald Buddha – de Boeddha van Smaragd genoemd, maar dat klopt niet aangezien het beeld van jade is gemaakt, maar dit materiaal kende men nog niet toen het zijn naam kreeg.Ondanks zijn kleine afmetingen (66 cm hoog) is dit beeld het belangrijkste godsdienstige symbool voor de Thai. Volgens legendes komt het beeld oorspronkelijk uit India, maar het werd voor het eerst gesignaleerd in 1434 in Chiang Rai (stad) in Noord-Thailand.In 1468 werd de Smaragdgroene Boeddha naar Chiang Mai gehaald en in de naar het oosten gerichte nis van de grote Chedi van Wat Chedi Luang geplaatst.Ruim 80 jaar later, in 1551, werd hij naar Luang Prabang (Laos) overgebracht.In 1564 bracht Koning Setthathirath het beeld naar zijn nieuwe hoofdstad Vientiane.Nadat het lange tijd in Laos was gehuisvest werd het in 1779 na de inname van Vientiane door koning Taksin en zijn generaal Chakri (de latere koning Rama I) meegenomen, eerst naar Thonburi. In 1784 werd het naar zijn huidige locatie gebracht.

Bestand:The Emerald Buddha adorned with three seasons regalia.jpg


Smaragdgroene_Boeddha

Prompt: Hoe wordt de abstract besproken in Smaragdgroene_Boeddha?

De Smaragdgroene Boeddha, Thai (RTGS): Phra Kaeo Morakot, is een Boeddhabeeld dat zich bevindt in het hoofdgebouw, de ubosot van Wat Phra Kaew, van de tempel Wat Phra Kaew die aan het Koninklijk Paleis in Bangkok grenst.Het beeld wordt ook wel – vooral dankzij de Engelse naam Emerald Buddha – de Boeddha van Smaragd genoemd, maar dat klopt niet aangezien het beeld van jade is gemaakt, maar dit materiaal kende men nog niet toen het zijn naam kreeg.Ondanks zijn kleine afmetingen (66 cm hoog) is dit beeld het belangrijkste godsdienstige symbool voor de Thai. Volgens legendes komt het beeld oorspronkelijk uit India, maar het werd voor het eerst gesignaleerd in 1434 in Chiang Rai (stad) in Noord-Thailand.In 1468 werd de Smaragdgroene Boeddha naar Chiang Mai gehaald en in de naar het oosten gerichte nis van de grote Chedi van Wat Chedi Luang geplaatst.Ruim 80 jaar later, in 1551, werd hij naar Luang Prabang (Laos) overgebracht.In 1564 bracht Koning Setthathirath het beeld naar zijn nieuwe hoofdstad Vientiane.Nadat het lange tijd in Laos was gehuisvest werd het in 1779 na de inname van Vientiane door koning Taksin en zijn generaal Chakri (de latere koning Rama I) meegenomen, eerst naar Thonburi. In 1784 werd het naar zijn huidige locatie gebracht.

Bestand:The Emerald Buddha adorned with three seasons regalia.jpg


Prompt: Focus op De_slaap_van_de_rede_brengt_monsters_voort en leg de abstract uit.

De slaap van de rede brengt monsters voort  (Spaans: El sueño de la razón produce monstruos) is een ets/aquatint gemaakt door de Spaanse schilder en etser Francisco de Goya. Hij produceerde het werk tussen 1797 en 1799.De ets is plaat 43 uit de 80 platen tellende Los Caprichos-reeks, en was oorspronkelijk bedoeld als de frontispice. Het is de bekendste plaat uit de reeks.De ets beeldt Francisco de Goya zelf uit, die zijn hoofd begraaft in zijn armen terwijl uilen en vleermuizen hem omringen en aan lijken te vallen. De uilen staan symbool voor wijsheid en de vleermuizen staan symbool voor onwetendheid. De afbeelding toont mogelijk wat er kan gebeuren als rede wordt onderdrukt.

vleermuis
onwetendheid
ets
frontispice
aquatint
Ets
vleermuizen
Categorie:Ets
Francisco de Goya
Frontispice (boek)
uilen
1797
1799
Francisco Goya
Uilen (orde)
Spaans
Los Caprichos


Prompt: Verklaar de abstract van dit kunstwerk, De_slaap_van_de_rede_brengt_monsters_voort.

De slaap van de rede brengt monsters voort  (Spaans: El sueño de la razón produce monstruos) is een ets/aquatint gemaakt door de Spaanse schilder en etser Francisco de Goya. Hij produceerde het werk tussen 1797 en 1799.De ets is plaat 43 uit de 80 platen tellende Los Caprichos-reeks, en was oorspronkelijk bedoeld als de frontispice. Het is de bekendste plaat uit de reeks.De ets beeldt Francisco de Goya zelf uit, die zijn hoofd begraaft in zijn armen terwijl uilen en vleermuizen hem omringen en aan lijken te vallen. De uilen staan symbool voor wijsheid en de vleermuizen staan symbool voor onwetendheid. De afbeelding toont mogelijk wat er kan gebeuren als rede wordt onderdrukt.

vleermuis
onwetendheid
ets
frontispice
aquatint
Ets
vleermuizen
Categorie:Ets
Francisco de Goya
Frontispice (boek)
uilen
1797
1799
Francisco Goya
Uilen (orde)
Spaans
Los Caprichos


Prompt: Hoe verklaart De_slaap_van_de_rede_brengt_monsters_voort zijn abstract?

De slaap van de rede brengt monsters voort  (Spaans: El sueño de la razón produce monstruos) is een ets/aquatint gemaakt door de Spaanse schilder en etser Francisco de Goya. Hij produceerde het werk tussen 1797 en 1799.De ets is plaat 43 uit de 80 platen tellende Los Caprichos-reeks, en was oorspronkelijk bedoeld als de frontispice. Het is de bekendste plaat uit de reeks.De ets beeldt Francisco de Goya zelf uit, die zijn hoofd begraaft in zijn armen terwijl uilen en vleermuizen hem omringen en aan lijken te vallen. De uilen staan symbool voor wijsheid en de vleermuizen staan symbool voor onwetendheid. De afbeelding toont mogelijk wat er kan gebeuren als rede wordt onderdrukt.

vleermuis
onwetendheid
ets
frontispice
aquatint
Ets
vleermuizen
Categorie:Ets
Francisco de Goya
Frontispice (boek)
uilen
1797
1799
Francisco Goya
Uilen (orde)
Spaans
Los Caprichos


Prompt: Hoe wordt de abstract besproken in De_slaap_van_de_rede_brengt_monsters_voort?

De slaap van de rede brengt monsters voort  (Spaans: El sueño de la razón produce monstruos) is een ets/aquatint gemaakt door de Spaanse schilder en etser Francisco de Goya. Hij produceerde het werk tussen 1797 en 1799.De ets is plaat 43 uit de 80 platen tellende Los Caprichos-reeks, en was oorspronkelijk bedoeld als de frontispice. Het is de bekendste plaat uit de reeks.De ets beeldt Francisco de Goya zelf uit, die zijn hoofd begraaft in zijn armen terwijl uilen en vleermuizen hem omringen en aan lijken te vallen. De uilen staan symbool voor wijsheid en de vleermuizen staan symbool voor onwetendheid. De afbeelding toont mogelijk wat er kan gebeuren als rede wordt onderdrukt.

vleermuis
onwetendheid
ets
frontispice
aquatint
Ets
vleermuizen
Categorie:Ets
Francisco de Goya
Frontispice (boek)
uilen
1797
1799
Francisco Goya
Uilen (orde)
Spaans
Los Caprichos


Cathedra_van_de_heilige_apostel_Petrus

Prompt: Focus op Cathedra_van_de_heilige_apostel_Petrus en leg de abstract uit.

Het feest van de (bisschops)zetel van Petrus of Sint-Pieters-Stoel is een religieus feest dat sinds de 4e eeuw te Rome gevierd wordt door christenen. Het verwijst naar de cathedra Petri, het reliek van de cathedra (bisschopszetel) die zich bevindt in de Sint-Pietersbasiliek te Rome of naar de bisschoppelijke zetel waarvan Petrus als de eerste bisschop gezien wordt.Op dit feest viert men Petrus, de belangrijkste apostel, als eerste bisschop van Rome en paus, het petrusambt. Onderstaand citaat uit een brief van Hiëronymus aan paus Damasus I toont hoe de spirituele interpretatie van Petrus' troon teruggaat tot de vierde eeuw:Ideō mihi cathedram Petrī et fidem apostolicō ōre laudātam censuī consulendam inde nunc meae animae postulāns cibum, unde ōlim Christī uestīmenta suscēpī. [...] Ego nullum prīmum nisi Christum sequens beātitūdinī tuae, id est cathedrae Petrī, commūniōne consocior. Super illam petram aedificātam ecclēsiam sciō.(Ik heb besloten om de zetel van Petrus te raadplegen en [dus] het geloof dat door de mond van een apostel geprezen werd. Nu kom ik vragen om voedsel voor mijn ziel, daar waar ik ooit de kledij van Christus aangetrokken heb. [...] Ik volg geen andere prioriteit dan Christus en verbind mezelf met uw zaligheid, d.w.z. met de zetel van Petrus. Op die rots weet ik [immers] dat de Kerk gebouwd is.)

bisschop
paus Benedictus XVI
Hiëronymus
apostel
cathedra Petri
Hiëronymus van Stridon
Petrus
18 februari
Categorie:Christelijke feestdag
Categorie:Januari
Cathedra (zetel)
paus
cathedra
Categorie:Petrus
22 februari
paus Damasus I
Categorie:Februari
Sint-Pietersbasiliek


Cathedra_van_de_heilige_apostel_Petrus

Prompt: Verklaar de abstract van dit kunstwerk, Cathedra_van_de_heilige_apostel_Petrus.

Het feest van de (bisschops)zetel van Petrus of Sint-Pieters-Stoel is een religieus feest dat sinds de 4e eeuw te Rome gevierd wordt door christenen. Het verwijst naar de cathedra Petri, het reliek van de cathedra (bisschopszetel) die zich bevindt in de Sint-Pietersbasiliek te Rome of naar de bisschoppelijke zetel waarvan Petrus als de eerste bisschop gezien wordt.Op dit feest viert men Petrus, de belangrijkste apostel, als eerste bisschop van Rome en paus, het petrusambt. Onderstaand citaat uit een brief van Hiëronymus aan paus Damasus I toont hoe de spirituele interpretatie van Petrus' troon teruggaat tot de vierde eeuw:Ideō mihi cathedram Petrī et fidem apostolicō ōre laudātam censuī consulendam inde nunc meae animae postulāns cibum, unde ōlim Christī uestīmenta suscēpī. [...] Ego nullum prīmum nisi Christum sequens beātitūdinī tuae, id est cathedrae Petrī, commūniōne consocior. Super illam petram aedificātam ecclēsiam sciō.(Ik heb besloten om de zetel van Petrus te raadplegen en [dus] het geloof dat door de mond van een apostel geprezen werd. Nu kom ik vragen om voedsel voor mijn ziel, daar waar ik ooit de kledij van Christus aangetrokken heb. [...] Ik volg geen andere prioriteit dan Christus en verbind mezelf met uw zaligheid, d.w.z. met de zetel van Petrus. Op die rots weet ik [immers] dat de Kerk gebouwd is.)

bisschop
paus Benedictus XVI
Hiëronymus
apostel
cathedra Petri
Hiëronymus van Stridon
Petrus
18 februari
Categorie:Christelijke feestdag
Categorie:Januari
Cathedra (zetel)
paus
cathedra
Categorie:Petrus
22 februari
paus Damasus I
Categorie:Februari
Sint-Pietersbasiliek