A View through Three of the North-Western Arches of the Third Storey of the Coliseum

Prompt: Verklaar de Voorstelling van dit kunstwerk, Vergezicht_door_drie_bogen_op_de_derde_verdieping_van_het_Colosseum.

De drie bogen zijn met veel oog voor detail weergegeven; het verval waaraan het amfitheater ten prooi was gevallen is duidelijk zichtbaar. Ook de achtergrond is bijzonder nauwkeurig geschilderd. Het uitzicht is echter een constructie van de schilder, vanaf het Colosseum is het niet vanuit één punt te zien. Hij bracht de mooiste panorama's die het Colosseum te bieden had in een schilderij samen, waarbij de bogen als omlijsting dienstdoen. Wellicht ontleende hij dit motief aan zijn studie van renaissancemeesters zoals Rafaël.In 1828 beschrijft de schilder in een catalogus wat er door de bogen te zien is: links resten van het Forum Romanum en de Santa Maria in Aracoeli in de verte, in het midden de Torre dei Milizie  aan de voet van het Quirinaal, rechts ten slotte de San Pietro in Vincoli.Er zijn enkele voorbereidende tekeningen van Vergezicht door drie bogen op de derde verdieping van het Colosseum bewaard gebleven. Infraroodonderzoek heeft aangetoond dat zich onder het schilderij zelf ook een schets bevindt. Hoewel hij enkele kleine aanpassingen deed, zoals een extra rij stenen in de bogen, volgt Eckersberg zijn tekeningen in het algemeen nauwgezet.

Categorie:Schilderij in het Statens Museum for Kunst

Categorie:Werk van Christoffer Wilhelm Eckersberg


A View through Three of the North-Western Arches of the Third Storey of the Coliseum

Prompt: Hoe verklaart Vergezicht_door_drie_bogen_op_de_derde_verdieping_van_het_Colosseum zijn Voorstelling?

De drie bogen zijn met veel oog voor detail weergegeven; het verval waaraan het amfitheater ten prooi was gevallen is duidelijk zichtbaar. Ook de achtergrond is bijzonder nauwkeurig geschilderd. Het uitzicht is echter een constructie van de schilder, vanaf het Colosseum is het niet vanuit één punt te zien. Hij bracht de mooiste panorama's die het Colosseum te bieden had in een schilderij samen, waarbij de bogen als omlijsting dienstdoen. Wellicht ontleende hij dit motief aan zijn studie van renaissancemeesters zoals Rafaël.In 1828 beschrijft de schilder in een catalogus wat er door de bogen te zien is: links resten van het Forum Romanum en de Santa Maria in Aracoeli in de verte, in het midden de Torre dei Milizie  aan de voet van het Quirinaal, rechts ten slotte de San Pietro in Vincoli.Er zijn enkele voorbereidende tekeningen van Vergezicht door drie bogen op de derde verdieping van het Colosseum bewaard gebleven. Infraroodonderzoek heeft aangetoond dat zich onder het schilderij zelf ook een schets bevindt. Hoewel hij enkele kleine aanpassingen deed, zoals een extra rij stenen in de bogen, volgt Eckersberg zijn tekeningen in het algemeen nauwgezet.

Categorie:Schilderij in het Statens Museum for Kunst

Categorie:Werk van Christoffer Wilhelm Eckersberg


A View through Three of the North-Western Arches of the Third Storey of the Coliseum

Prompt: Hoe wordt de Voorstelling besproken in Vergezicht_door_drie_bogen_op_de_derde_verdieping_van_het_Colosseum?

De drie bogen zijn met veel oog voor detail weergegeven; het verval waaraan het amfitheater ten prooi was gevallen is duidelijk zichtbaar. Ook de achtergrond is bijzonder nauwkeurig geschilderd. Het uitzicht is echter een constructie van de schilder, vanaf het Colosseum is het niet vanuit één punt te zien. Hij bracht de mooiste panorama's die het Colosseum te bieden had in een schilderij samen, waarbij de bogen als omlijsting dienstdoen. Wellicht ontleende hij dit motief aan zijn studie van renaissancemeesters zoals Rafaël.In 1828 beschrijft de schilder in een catalogus wat er door de bogen te zien is: links resten van het Forum Romanum en de Santa Maria in Aracoeli in de verte, in het midden de Torre dei Milizie  aan de voet van het Quirinaal, rechts ten slotte de San Pietro in Vincoli.Er zijn enkele voorbereidende tekeningen van Vergezicht door drie bogen op de derde verdieping van het Colosseum bewaard gebleven. Infraroodonderzoek heeft aangetoond dat zich onder het schilderij zelf ook een schets bevindt. Hoewel hij enkele kleine aanpassingen deed, zoals een extra rij stenen in de bogen, volgt Eckersberg zijn tekeningen in het algemeen nauwgezet.

Categorie:Schilderij in het Statens Museum for Kunst

Categorie:Werk van Christoffer Wilhelm Eckersberg


Pietà

Prompt: Focus op Pietà en leg de abstract uit.


Pietà

Prompt: Verklaar de abstract van dit kunstwerk, Pietà.


Pietà

Prompt: Hoe verklaart Pietà zijn abstract?


Pietà

Prompt: Hoe wordt de abstract besproken in Pietà?


Portrait_de_Juliette_Récamier

Prompt: Focus op Portrait_de_Juliette_Récamier en leg de abstract uit.

Portrait de Juliette Récamier (Nederlands: Portret van Juliette Récamier) is een schilderij gemaakt door de Franse kunstschilder François Gérard in 1802, olieverf op doek, 225 x 148 centimeter groot. Het toont de Parijse salonhoudster Juliette Récamier in een klassieke pose, maar onmiskenbaar met een door de romantiek beïnvloede sensualiteit. Het doek bevindt zich momenteel in de collectie van het Musée Carnavalet te Parijs.

Bestand:LOUVRE Museum, Paris, DAVID - Madame Recamier.jpg

Categorie:Schilderij van het neoclassicisme


Portrait_de_Juliette_Récamier

Prompt: Verklaar de abstract van dit kunstwerk, Portrait_de_Juliette_Récamier.

Portrait de Juliette Récamier (Nederlands: Portret van Juliette Récamier) is een schilderij gemaakt door de Franse kunstschilder François Gérard in 1802, olieverf op doek, 225 x 148 centimeter groot. Het toont de Parijse salonhoudster Juliette Récamier in een klassieke pose, maar onmiskenbaar met een door de romantiek beïnvloede sensualiteit. Het doek bevindt zich momenteel in de collectie van het Musée Carnavalet te Parijs.

Bestand:LOUVRE Museum, Paris, DAVID - Madame Recamier.jpg

Categorie:Schilderij van het neoclassicisme


Portrait_de_Juliette_Récamier

Prompt: Hoe verklaart Portrait_de_Juliette_Récamier zijn abstract?

Portrait de Juliette Récamier (Nederlands: Portret van Juliette Récamier) is een schilderij gemaakt door de Franse kunstschilder François Gérard in 1802, olieverf op doek, 225 x 148 centimeter groot. Het toont de Parijse salonhoudster Juliette Récamier in een klassieke pose, maar onmiskenbaar met een door de romantiek beïnvloede sensualiteit. Het doek bevindt zich momenteel in de collectie van het Musée Carnavalet te Parijs.

Bestand:LOUVRE Museum, Paris, DAVID - Madame Recamier.jpg

Categorie:Schilderij van het neoclassicisme


Portrait_de_Juliette_Récamier

Prompt: Hoe wordt de abstract besproken in Portrait_de_Juliette_Récamier?

Portrait de Juliette Récamier (Nederlands: Portret van Juliette Récamier) is een schilderij gemaakt door de Franse kunstschilder François Gérard in 1802, olieverf op doek, 225 x 148 centimeter groot. Het toont de Parijse salonhoudster Juliette Récamier in een klassieke pose, maar onmiskenbaar met een door de romantiek beïnvloede sensualiteit. Het doek bevindt zich momenteel in de collectie van het Musée Carnavalet te Parijs.

Bestand:LOUVRE Museum, Paris, DAVID - Madame Recamier.jpg

Categorie:Schilderij van het neoclassicisme


Portrait_de_Juliette_Récamier

Prompt: Focus op Portrait_de_Juliette_Récamier en leg de Context uit.

Juliette Récamier (1777-1849), geboren Bernard, was de vrouw van de steenrijke en veel oudere bankier Jacques Récamier (1751-1830). Vanaf 1799 hield ze in Parijs vele jaren lang een populaire salon, welke uitgroeide tot een belangrijk trefpunt van kunstenaars en intellectuelen, van wie er velen tegen Napoleon waren. Ze was vermaard om haar schoonheid en werd vele malen door vooraanstaande kunstschilders geportretteerd.In 1800 schilderde de neoclassicistische kunstschilder Jacques-Louis David Juliette Récamier in klassieke pose, terwijl ze rustte op een type bank dat later naar haar zou worden genoemd: een Récamier. Ze was echter ontevreden over het koele, ingetogen resultaat en gaf Davids leerling Gérard vervolgens de opdracht een nieuw portret te van haar te maken, waarna David zijn werk verder onvoltooid liet.

Bestand:LOUVRE Museum, Paris, DAVID - Madame Recamier.jpg

Categorie:Schilderij van het neoclassicisme


Portrait_de_Juliette_Récamier

Prompt: Verklaar de Context van dit kunstwerk, Portrait_de_Juliette_Récamier.

Juliette Récamier (1777-1849), geboren Bernard, was de vrouw van de steenrijke en veel oudere bankier Jacques Récamier (1751-1830). Vanaf 1799 hield ze in Parijs vele jaren lang een populaire salon, welke uitgroeide tot een belangrijk trefpunt van kunstenaars en intellectuelen, van wie er velen tegen Napoleon waren. Ze was vermaard om haar schoonheid en werd vele malen door vooraanstaande kunstschilders geportretteerd.In 1800 schilderde de neoclassicistische kunstschilder Jacques-Louis David Juliette Récamier in klassieke pose, terwijl ze rustte op een type bank dat later naar haar zou worden genoemd: een Récamier. Ze was echter ontevreden over het koele, ingetogen resultaat en gaf Davids leerling Gérard vervolgens de opdracht een nieuw portret te van haar te maken, waarna David zijn werk verder onvoltooid liet.

Bestand:LOUVRE Museum, Paris, DAVID - Madame Recamier.jpg

Categorie:Schilderij van het neoclassicisme


Portrait_de_Juliette_Récamier

Prompt: Hoe verklaart Portrait_de_Juliette_Récamier zijn Context?

Juliette Récamier (1777-1849), geboren Bernard, was de vrouw van de steenrijke en veel oudere bankier Jacques Récamier (1751-1830). Vanaf 1799 hield ze in Parijs vele jaren lang een populaire salon, welke uitgroeide tot een belangrijk trefpunt van kunstenaars en intellectuelen, van wie er velen tegen Napoleon waren. Ze was vermaard om haar schoonheid en werd vele malen door vooraanstaande kunstschilders geportretteerd.In 1800 schilderde de neoclassicistische kunstschilder Jacques-Louis David Juliette Récamier in klassieke pose, terwijl ze rustte op een type bank dat later naar haar zou worden genoemd: een Récamier. Ze was echter ontevreden over het koele, ingetogen resultaat en gaf Davids leerling Gérard vervolgens de opdracht een nieuw portret te van haar te maken, waarna David zijn werk verder onvoltooid liet.

Bestand:LOUVRE Museum, Paris, DAVID - Madame Recamier.jpg

Categorie:Schilderij van het neoclassicisme


Portrait_de_Juliette_Récamier

Prompt: Hoe wordt de Context besproken in Portrait_de_Juliette_Récamier?

Juliette Récamier (1777-1849), geboren Bernard, was de vrouw van de steenrijke en veel oudere bankier Jacques Récamier (1751-1830). Vanaf 1799 hield ze in Parijs vele jaren lang een populaire salon, welke uitgroeide tot een belangrijk trefpunt van kunstenaars en intellectuelen, van wie er velen tegen Napoleon waren. Ze was vermaard om haar schoonheid en werd vele malen door vooraanstaande kunstschilders geportretteerd.In 1800 schilderde de neoclassicistische kunstschilder Jacques-Louis David Juliette Récamier in klassieke pose, terwijl ze rustte op een type bank dat later naar haar zou worden genoemd: een Récamier. Ze was echter ontevreden over het koele, ingetogen resultaat en gaf Davids leerling Gérard vervolgens de opdracht een nieuw portret te van haar te maken, waarna David zijn werk verder onvoltooid liet.

Bestand:LOUVRE Museum, Paris, DAVID - Madame Recamier.jpg

Categorie:Schilderij van het neoclassicisme


Portrait_de_Juliette_Récamier

Prompt: Focus op Portrait_de_Juliette_Récamier en leg de Afbeelding uit.

Gérard toont Récamier in de klassieke doch evenzeer natuurlijke setting, waarin de gracieuze welvingen van haar figuur en de nuances van haar teint een soort van natuurlijke weerklank vinden in de vormen en kleuren van haar omgeving. Haar pose, met het licht gedraaide lichaam, de opvallend laag uitgesneden hals van de empirejurk, die haar borsten amper verhult, en de blote voeten, hebben een onmiskenbaar erotiserend effect, die de toenmalige normen flink oprekte. Het erotische aspect wordt echter getemperd door haar mijmerende gezichtsuitdrukking en de schijnbare stilte van de kamer, klaarblijkelijk een badruimte, door een gordijn afgeschermd van het gedruis van de buitenwereld. Haar blik heeft iets peinzends en intiems, dat in de tijd van de romantiek wel met sentimenteel werd aangeduid, maar dat tegelijkertijd iets suggestiefs in zich draagt. Het is deze bijzondere spanning tussen contrasterende emoties waaraan het schilderij zijn bijzondere kracht ontleent en die Récamier ook zelf herkend moet hebben: het portret zou enkele jaren centraal en uitdagend in haar salon prijken, tot ze het in 1808 schonk aan haar aanbidder August van Pruisen (1779–1843). Na diens dood belandde het werk terug in haar bezit. In 1860 werd het van haar erven aangekocht door het Musée Carnavalet.

Bestand:LOUVRE Museum, Paris, DAVID - Madame Recamier.jpg

Categorie:Schilderij van het neoclassicisme


Portrait_de_Juliette_Récamier

Prompt: Verklaar de Afbeelding van dit kunstwerk, Portrait_de_Juliette_Récamier.

Gérard toont Récamier in de klassieke doch evenzeer natuurlijke setting, waarin de gracieuze welvingen van haar figuur en de nuances van haar teint een soort van natuurlijke weerklank vinden in de vormen en kleuren van haar omgeving. Haar pose, met het licht gedraaide lichaam, de opvallend laag uitgesneden hals van de empirejurk, die haar borsten amper verhult, en de blote voeten, hebben een onmiskenbaar erotiserend effect, die de toenmalige normen flink oprekte. Het erotische aspect wordt echter getemperd door haar mijmerende gezichtsuitdrukking en de schijnbare stilte van de kamer, klaarblijkelijk een badruimte, door een gordijn afgeschermd van het gedruis van de buitenwereld. Haar blik heeft iets peinzends en intiems, dat in de tijd van de romantiek wel met sentimenteel werd aangeduid, maar dat tegelijkertijd iets suggestiefs in zich draagt. Het is deze bijzondere spanning tussen contrasterende emoties waaraan het schilderij zijn bijzondere kracht ontleent en die Récamier ook zelf herkend moet hebben: het portret zou enkele jaren centraal en uitdagend in haar salon prijken, tot ze het in 1808 schonk aan haar aanbidder August van Pruisen (1779–1843). Na diens dood belandde het werk terug in haar bezit. In 1860 werd het van haar erven aangekocht door het Musée Carnavalet.

Bestand:LOUVRE Museum, Paris, DAVID - Madame Recamier.jpg

Categorie:Schilderij van het neoclassicisme


Portrait_de_Juliette_Récamier

Prompt: Hoe verklaart Portrait_de_Juliette_Récamier zijn Afbeelding?

Gérard toont Récamier in de klassieke doch evenzeer natuurlijke setting, waarin de gracieuze welvingen van haar figuur en de nuances van haar teint een soort van natuurlijke weerklank vinden in de vormen en kleuren van haar omgeving. Haar pose, met het licht gedraaide lichaam, de opvallend laag uitgesneden hals van de empirejurk, die haar borsten amper verhult, en de blote voeten, hebben een onmiskenbaar erotiserend effect, die de toenmalige normen flink oprekte. Het erotische aspect wordt echter getemperd door haar mijmerende gezichtsuitdrukking en de schijnbare stilte van de kamer, klaarblijkelijk een badruimte, door een gordijn afgeschermd van het gedruis van de buitenwereld. Haar blik heeft iets peinzends en intiems, dat in de tijd van de romantiek wel met sentimenteel werd aangeduid, maar dat tegelijkertijd iets suggestiefs in zich draagt. Het is deze bijzondere spanning tussen contrasterende emoties waaraan het schilderij zijn bijzondere kracht ontleent en die Récamier ook zelf herkend moet hebben: het portret zou enkele jaren centraal en uitdagend in haar salon prijken, tot ze het in 1808 schonk aan haar aanbidder August van Pruisen (1779–1843). Na diens dood belandde het werk terug in haar bezit. In 1860 werd het van haar erven aangekocht door het Musée Carnavalet.

Bestand:LOUVRE Museum, Paris, DAVID - Madame Recamier.jpg

Categorie:Schilderij van het neoclassicisme


Portrait_de_Juliette_Récamier

Prompt: Hoe wordt de Afbeelding besproken in Portrait_de_Juliette_Récamier?

Gérard toont Récamier in de klassieke doch evenzeer natuurlijke setting, waarin de gracieuze welvingen van haar figuur en de nuances van haar teint een soort van natuurlijke weerklank vinden in de vormen en kleuren van haar omgeving. Haar pose, met het licht gedraaide lichaam, de opvallend laag uitgesneden hals van de empirejurk, die haar borsten amper verhult, en de blote voeten, hebben een onmiskenbaar erotiserend effect, die de toenmalige normen flink oprekte. Het erotische aspect wordt echter getemperd door haar mijmerende gezichtsuitdrukking en de schijnbare stilte van de kamer, klaarblijkelijk een badruimte, door een gordijn afgeschermd van het gedruis van de buitenwereld. Haar blik heeft iets peinzends en intiems, dat in de tijd van de romantiek wel met sentimenteel werd aangeduid, maar dat tegelijkertijd iets suggestiefs in zich draagt. Het is deze bijzondere spanning tussen contrasterende emoties waaraan het schilderij zijn bijzondere kracht ontleent en die Récamier ook zelf herkend moet hebben: het portret zou enkele jaren centraal en uitdagend in haar salon prijken, tot ze het in 1808 schonk aan haar aanbidder August van Pruisen (1779–1843). Na diens dood belandde het werk terug in haar bezit. In 1860 werd het van haar erven aangekocht door het Musée Carnavalet.

Bestand:LOUVRE Museum, Paris, DAVID - Madame Recamier.jpg

Categorie:Schilderij van het neoclassicisme


Portrait_de_Juliette_Récamier

Prompt: Focus op Portrait_de_Juliette_Récamier en leg de Literatuur en bron uit.

Norbert Wolf: Romantiek. Taschen/Librero, Keulen/Kerkdriel, 2010, blz. 30-31. ISBN 9783836525718

Bestand:LOUVRE Museum, Paris, DAVID - Madame Recamier.jpg

Categorie:Schilderij van het neoclassicisme


Portrait_de_Juliette_Récamier

Prompt: Verklaar de Literatuur en bron van dit kunstwerk, Portrait_de_Juliette_Récamier.

Norbert Wolf: Romantiek. Taschen/Librero, Keulen/Kerkdriel, 2010, blz. 30-31. ISBN 9783836525718

Bestand:LOUVRE Museum, Paris, DAVID - Madame Recamier.jpg

Categorie:Schilderij van het neoclassicisme


Portrait_de_Juliette_Récamier

Prompt: Hoe verklaart Portrait_de_Juliette_Récamier zijn Literatuur en bron?

Norbert Wolf: Romantiek. Taschen/Librero, Keulen/Kerkdriel, 2010, blz. 30-31. ISBN 9783836525718

Bestand:LOUVRE Museum, Paris, DAVID - Madame Recamier.jpg

Categorie:Schilderij van het neoclassicisme


Portrait_de_Juliette_Récamier

Prompt: Hoe wordt de Literatuur en bron besproken in Portrait_de_Juliette_Récamier?

Norbert Wolf: Romantiek. Taschen/Librero, Keulen/Kerkdriel, 2010, blz. 30-31. ISBN 9783836525718

Bestand:LOUVRE Museum, Paris, DAVID - Madame Recamier.jpg

Categorie:Schilderij van het neoclassicisme


Zwaartekracht

Prompt: Focus op Zwaartekracht en leg de abstract uit.

De zwaartekracht of gravitatie is een aantrekkende kracht die twee of meer lichamen op elkaar uitoefenen. De zwaartekracht is een van de vier natuurkrachten. Deze kracht is op het niveau van atomen zeer klein vergeleken met de andere krachten, maar is de meest alledaagse op macroscopische afstanden: het gewicht van een lichaam evenredig met de massa ervan.De zwaartekracht is op astronomische afstanden in nog sterkere mate de overheersende kracht, bijvoorbeeld tussen de Aarde en de maan, tussen de zon en alle planeten en zelfs tussen sterrenstelsels, waardoor de uitdijing van het heelal, de metrische uitdijing van de ruimte wordt tegengewerkt. De zwaartekracht, die verantwoordelijk is voor bijvoorbeeld het vallen van een appel, zorgt er eveneens voor dat de maan of een satelliet in een baan om de aarde blijft, dat de aarde zelf in een baan om de zon blijft draaien, en dat de zon op zijn beurt samen met alle andere sterren van de Melkweg om een zeker middelpunt heen blijft draaien. Bovendien veroorzaakt de zwaartekracht de getijdenvelden rond het massamiddelpunt van een hemellichaam. De getijdenvelden van de zon en de maan zijn op de aarde bijvoorbeeld verantwoordelijk voor een verschijnsel als springtij.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Verklaar de abstract van dit kunstwerk, Zwaartekracht.

De zwaartekracht of gravitatie is een aantrekkende kracht die twee of meer lichamen op elkaar uitoefenen. De zwaartekracht is een van de vier natuurkrachten. Deze kracht is op het niveau van atomen zeer klein vergeleken met de andere krachten, maar is de meest alledaagse op macroscopische afstanden: het gewicht van een lichaam evenredig met de massa ervan.De zwaartekracht is op astronomische afstanden in nog sterkere mate de overheersende kracht, bijvoorbeeld tussen de Aarde en de maan, tussen de zon en alle planeten en zelfs tussen sterrenstelsels, waardoor de uitdijing van het heelal, de metrische uitdijing van de ruimte wordt tegengewerkt. De zwaartekracht, die verantwoordelijk is voor bijvoorbeeld het vallen van een appel, zorgt er eveneens voor dat de maan of een satelliet in een baan om de aarde blijft, dat de aarde zelf in een baan om de zon blijft draaien, en dat de zon op zijn beurt samen met alle andere sterren van de Melkweg om een zeker middelpunt heen blijft draaien. Bovendien veroorzaakt de zwaartekracht de getijdenvelden rond het massamiddelpunt van een hemellichaam. De getijdenvelden van de zon en de maan zijn op de aarde bijvoorbeeld verantwoordelijk voor een verschijnsel als springtij.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Hoe verklaart Zwaartekracht zijn abstract?

De zwaartekracht of gravitatie is een aantrekkende kracht die twee of meer lichamen op elkaar uitoefenen. De zwaartekracht is een van de vier natuurkrachten. Deze kracht is op het niveau van atomen zeer klein vergeleken met de andere krachten, maar is de meest alledaagse op macroscopische afstanden: het gewicht van een lichaam evenredig met de massa ervan.De zwaartekracht is op astronomische afstanden in nog sterkere mate de overheersende kracht, bijvoorbeeld tussen de Aarde en de maan, tussen de zon en alle planeten en zelfs tussen sterrenstelsels, waardoor de uitdijing van het heelal, de metrische uitdijing van de ruimte wordt tegengewerkt. De zwaartekracht, die verantwoordelijk is voor bijvoorbeeld het vallen van een appel, zorgt er eveneens voor dat de maan of een satelliet in een baan om de aarde blijft, dat de aarde zelf in een baan om de zon blijft draaien, en dat de zon op zijn beurt samen met alle andere sterren van de Melkweg om een zeker middelpunt heen blijft draaien. Bovendien veroorzaakt de zwaartekracht de getijdenvelden rond het massamiddelpunt van een hemellichaam. De getijdenvelden van de zon en de maan zijn op de aarde bijvoorbeeld verantwoordelijk voor een verschijnsel als springtij.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Hoe wordt de abstract besproken in Zwaartekracht?

De zwaartekracht of gravitatie is een aantrekkende kracht die twee of meer lichamen op elkaar uitoefenen. De zwaartekracht is een van de vier natuurkrachten. Deze kracht is op het niveau van atomen zeer klein vergeleken met de andere krachten, maar is de meest alledaagse op macroscopische afstanden: het gewicht van een lichaam evenredig met de massa ervan.De zwaartekracht is op astronomische afstanden in nog sterkere mate de overheersende kracht, bijvoorbeeld tussen de Aarde en de maan, tussen de zon en alle planeten en zelfs tussen sterrenstelsels, waardoor de uitdijing van het heelal, de metrische uitdijing van de ruimte wordt tegengewerkt. De zwaartekracht, die verantwoordelijk is voor bijvoorbeeld het vallen van een appel, zorgt er eveneens voor dat de maan of een satelliet in een baan om de aarde blijft, dat de aarde zelf in een baan om de zon blijft draaien, en dat de zon op zijn beurt samen met alle andere sterren van de Melkweg om een zeker middelpunt heen blijft draaien. Bovendien veroorzaakt de zwaartekracht de getijdenvelden rond het massamiddelpunt van een hemellichaam. De getijdenvelden van de zon en de maan zijn op de aarde bijvoorbeeld verantwoordelijk voor een verschijnsel als springtij.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Focus op Zwaartekracht en leg de Gravitatiewet uit.

De gravitatiewet van Newton geeft een uitdrukking voor de zwaartekracht:                              F                      g                          =        G        ⋅                                            m              ⋅              M                                      r                              2                                                          {\displaystyle F_{g}=G\cdot {\frac {m\cdot M}{r^{2}}}}  Daarin is                              F                      g                                {\displaystyle F_{g}}   de zwaartekracht tussen twee voorwerpen in newton                    m              {\displaystyle m}   de massa van het eerste voorwerp in kg                    M              {\displaystyle M}   de massa van het tweede voorwerp in kg                    r              {\displaystyle r}   de afstand tussen de zwaartepunten van die voorwerpen in m                    G              {\displaystyle G}   de gravitatieconstante = (6,67428 ± 0,00067) × 10−11 Nm2 kg−2.Deze wet is een omgekeerde kwadratenwet.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Verklaar de Gravitatiewet van dit kunstwerk, Zwaartekracht.

De gravitatiewet van Newton geeft een uitdrukking voor de zwaartekracht:                              F                      g                          =        G        ⋅                                            m              ⋅              M                                      r                              2                                                          {\displaystyle F_{g}=G\cdot {\frac {m\cdot M}{r^{2}}}}  Daarin is                              F                      g                                {\displaystyle F_{g}}   de zwaartekracht tussen twee voorwerpen in newton                    m              {\displaystyle m}   de massa van het eerste voorwerp in kg                    M              {\displaystyle M}   de massa van het tweede voorwerp in kg                    r              {\displaystyle r}   de afstand tussen de zwaartepunten van die voorwerpen in m                    G              {\displaystyle G}   de gravitatieconstante = (6,67428 ± 0,00067) × 10−11 Nm2 kg−2.Deze wet is een omgekeerde kwadratenwet.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Hoe verklaart Zwaartekracht zijn Gravitatiewet?

De gravitatiewet van Newton geeft een uitdrukking voor de zwaartekracht:                              F                      g                          =        G        ⋅                                            m              ⋅              M                                      r                              2                                                          {\displaystyle F_{g}=G\cdot {\frac {m\cdot M}{r^{2}}}}  Daarin is                              F                      g                                {\displaystyle F_{g}}   de zwaartekracht tussen twee voorwerpen in newton                    m              {\displaystyle m}   de massa van het eerste voorwerp in kg                    M              {\displaystyle M}   de massa van het tweede voorwerp in kg                    r              {\displaystyle r}   de afstand tussen de zwaartepunten van die voorwerpen in m                    G              {\displaystyle G}   de gravitatieconstante = (6,67428 ± 0,00067) × 10−11 Nm2 kg−2.Deze wet is een omgekeerde kwadratenwet.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Hoe wordt de Gravitatiewet besproken in Zwaartekracht?

De gravitatiewet van Newton geeft een uitdrukking voor de zwaartekracht:                              F                      g                          =        G        ⋅                                            m              ⋅              M                                      r                              2                                                          {\displaystyle F_{g}=G\cdot {\frac {m\cdot M}{r^{2}}}}  Daarin is                              F                      g                                {\displaystyle F_{g}}   de zwaartekracht tussen twee voorwerpen in newton                    m              {\displaystyle m}   de massa van het eerste voorwerp in kg                    M              {\displaystyle M}   de massa van het tweede voorwerp in kg                    r              {\displaystyle r}   de afstand tussen de zwaartepunten van die voorwerpen in m                    G              {\displaystyle G}   de gravitatieconstante = (6,67428 ± 0,00067) × 10−11 Nm2 kg−2.Deze wet is een omgekeerde kwadratenwet.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Focus op Zwaartekracht en leg de Zwaartekracht op aarde uit.

De gravitatiewet van Newton geeft de aantrekkingskracht tussen twee puntmassa's, maar ook tussen twee bolsymmetrische lichamen. Door de aarde bij benadering als homogene bol te beschouwen, kan de aantrekkingskracht                               F                      z                                {\displaystyle F_{z}}   die de aarde, als gevolg van de zwaartekracht, uitoefent op een voorwerp dat zich op het aardoppervlak bevindt, berekend worden door toepassing van de gravitatiewet; in de vergelijking wordt voor                     M              {\displaystyle M}   de massa van de aarde ingevuld en voor                     r              {\displaystyle r}   de (gemiddelde) straal van de aarde:                              F                      z                          =        m        ⋅        g              {\displaystyle F_{z}=m\cdot g}  waarin                     m              {\displaystyle m}   de massa van het betreffende voorwerp is en                     g              {\displaystyle g}   de zwaartekrachtsversnelling aan het aardoppervlak:                    g        =        G        ⋅                                            M                              aarde                                                    r                              aarde                                            2                                                    ≈        9                  ,                81                               m/s                                2                                {\displaystyle g=G\cdot {\frac {M_{\text{aarde}}}{r_{\text{aarde}}^{2}}}\approx 9{,}81{\text{ m/s}}^{2}}  Bij de aarde moet er mee rekening worden houden dat deze niet precies bolsymmetrisch is. Dat is een van de oorzaken dat de zwaartekracht op sommige plaatsen op het aardoppervlak groter kan zijn dan op andere, bijvoorbeeld door massievere steensoorten. De vorm van de Aarde is niet zuiver rond, maar onder invloed van de rotatie bij de polen heel licht afgeplat. De aarde heeft de vorm van een oblate sferoïde. Dat betekent dat men zich op de polen ongeveer 21 km dichter bij het centrum van de aarde bevindt dan op de evenaar, wat de zwaartekracht op de polen iets groter maakt.De algemene formule voor het zwaartekrachtsveld is:                              g                (                  r                )        =        −        G                 ∭                                            ρ              (                                                r                                                  1                                            )                                                      |                                            r                            −                                                r                                                  1                                                                              |                                                  3                                                                             (                  r                −                              r                                1                          )                                       d                                3                                                r                                1                                {\displaystyle \mathbf {g} (\mathbf {r} )=-G\ \iiint {\frac {\rho (\mathbf {r} _{1})}{|\mathbf {r} -\mathbf {r} _{1}|^{3}}}\ (\mathbf {r} -\mathbf {r} _{1})\ \mathbf {d} ^{3}\mathbf {r} _{1}}  ,waarbij in dit geval wordt geïntegreerd over de aarde en                     ρ              {\displaystyle \rho }   de massadichtheid is.De valversnelling op het aardoppervlak, die de versnelling is ten gevolge van het samenspel van de beide krachten, varieert door al deze oorzaken tussen ongeveer 9,789 m·s−2 en 9,832 m·s−2. In Nederland en België bedraagt die gemiddeld 9,81 m·s−2. Dit wordt voor niet al te nauwkeurige toepassingen afgerond naar 10 m·s−2.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Verklaar de Zwaartekracht op aarde van dit kunstwerk, Zwaartekracht.

De gravitatiewet van Newton geeft de aantrekkingskracht tussen twee puntmassa's, maar ook tussen twee bolsymmetrische lichamen. Door de aarde bij benadering als homogene bol te beschouwen, kan de aantrekkingskracht                               F                      z                                {\displaystyle F_{z}}   die de aarde, als gevolg van de zwaartekracht, uitoefent op een voorwerp dat zich op het aardoppervlak bevindt, berekend worden door toepassing van de gravitatiewet; in de vergelijking wordt voor                     M              {\displaystyle M}   de massa van de aarde ingevuld en voor                     r              {\displaystyle r}   de (gemiddelde) straal van de aarde:                              F                      z                          =        m        ⋅        g              {\displaystyle F_{z}=m\cdot g}  waarin                     m              {\displaystyle m}   de massa van het betreffende voorwerp is en                     g              {\displaystyle g}   de zwaartekrachtsversnelling aan het aardoppervlak:                    g        =        G        ⋅                                            M                              aarde                                                    r                              aarde                                            2                                                    ≈        9                  ,                81                               m/s                                2                                {\displaystyle g=G\cdot {\frac {M_{\text{aarde}}}{r_{\text{aarde}}^{2}}}\approx 9{,}81{\text{ m/s}}^{2}}  Bij de aarde moet er mee rekening worden houden dat deze niet precies bolsymmetrisch is. Dat is een van de oorzaken dat de zwaartekracht op sommige plaatsen op het aardoppervlak groter kan zijn dan op andere, bijvoorbeeld door massievere steensoorten. De vorm van de Aarde is niet zuiver rond, maar onder invloed van de rotatie bij de polen heel licht afgeplat. De aarde heeft de vorm van een oblate sferoïde. Dat betekent dat men zich op de polen ongeveer 21 km dichter bij het centrum van de aarde bevindt dan op de evenaar, wat de zwaartekracht op de polen iets groter maakt.De algemene formule voor het zwaartekrachtsveld is:                              g                (                  r                )        =        −        G                 ∭                                            ρ              (                                                r                                                  1                                            )                                                      |                                            r                            −                                                r                                                  1                                                                              |                                                  3                                                                             (                  r                −                              r                                1                          )                                       d                                3                                                r                                1                                {\displaystyle \mathbf {g} (\mathbf {r} )=-G\ \iiint {\frac {\rho (\mathbf {r} _{1})}{|\mathbf {r} -\mathbf {r} _{1}|^{3}}}\ (\mathbf {r} -\mathbf {r} _{1})\ \mathbf {d} ^{3}\mathbf {r} _{1}}  ,waarbij in dit geval wordt geïntegreerd over de aarde en                     ρ              {\displaystyle \rho }   de massadichtheid is.De valversnelling op het aardoppervlak, die de versnelling is ten gevolge van het samenspel van de beide krachten, varieert door al deze oorzaken tussen ongeveer 9,789 m·s−2 en 9,832 m·s−2. In Nederland en België bedraagt die gemiddeld 9,81 m·s−2. Dit wordt voor niet al te nauwkeurige toepassingen afgerond naar 10 m·s−2.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Hoe verklaart Zwaartekracht zijn Zwaartekracht op aarde?

De gravitatiewet van Newton geeft de aantrekkingskracht tussen twee puntmassa's, maar ook tussen twee bolsymmetrische lichamen. Door de aarde bij benadering als homogene bol te beschouwen, kan de aantrekkingskracht                               F                      z                                {\displaystyle F_{z}}   die de aarde, als gevolg van de zwaartekracht, uitoefent op een voorwerp dat zich op het aardoppervlak bevindt, berekend worden door toepassing van de gravitatiewet; in de vergelijking wordt voor                     M              {\displaystyle M}   de massa van de aarde ingevuld en voor                     r              {\displaystyle r}   de (gemiddelde) straal van de aarde:                              F                      z                          =        m        ⋅        g              {\displaystyle F_{z}=m\cdot g}  waarin                     m              {\displaystyle m}   de massa van het betreffende voorwerp is en                     g              {\displaystyle g}   de zwaartekrachtsversnelling aan het aardoppervlak:                    g        =        G        ⋅                                            M                              aarde                                                    r                              aarde                                            2                                                    ≈        9                  ,                81                               m/s                                2                                {\displaystyle g=G\cdot {\frac {M_{\text{aarde}}}{r_{\text{aarde}}^{2}}}\approx 9{,}81{\text{ m/s}}^{2}}  Bij de aarde moet er mee rekening worden houden dat deze niet precies bolsymmetrisch is. Dat is een van de oorzaken dat de zwaartekracht op sommige plaatsen op het aardoppervlak groter kan zijn dan op andere, bijvoorbeeld door massievere steensoorten. De vorm van de Aarde is niet zuiver rond, maar onder invloed van de rotatie bij de polen heel licht afgeplat. De aarde heeft de vorm van een oblate sferoïde. Dat betekent dat men zich op de polen ongeveer 21 km dichter bij het centrum van de aarde bevindt dan op de evenaar, wat de zwaartekracht op de polen iets groter maakt.De algemene formule voor het zwaartekrachtsveld is:                              g                (                  r                )        =        −        G                 ∭                                            ρ              (                                                r                                                  1                                            )                                                      |                                            r                            −                                                r                                                  1                                                                              |                                                  3                                                                             (                  r                −                              r                                1                          )                                       d                                3                                                r                                1                                {\displaystyle \mathbf {g} (\mathbf {r} )=-G\ \iiint {\frac {\rho (\mathbf {r} _{1})}{|\mathbf {r} -\mathbf {r} _{1}|^{3}}}\ (\mathbf {r} -\mathbf {r} _{1})\ \mathbf {d} ^{3}\mathbf {r} _{1}}  ,waarbij in dit geval wordt geïntegreerd over de aarde en                     ρ              {\displaystyle \rho }   de massadichtheid is.De valversnelling op het aardoppervlak, die de versnelling is ten gevolge van het samenspel van de beide krachten, varieert door al deze oorzaken tussen ongeveer 9,789 m·s−2 en 9,832 m·s−2. In Nederland en België bedraagt die gemiddeld 9,81 m·s−2. Dit wordt voor niet al te nauwkeurige toepassingen afgerond naar 10 m·s−2.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Hoe wordt de Zwaartekracht op aarde besproken in Zwaartekracht?

De gravitatiewet van Newton geeft de aantrekkingskracht tussen twee puntmassa's, maar ook tussen twee bolsymmetrische lichamen. Door de aarde bij benadering als homogene bol te beschouwen, kan de aantrekkingskracht                               F                      z                                {\displaystyle F_{z}}   die de aarde, als gevolg van de zwaartekracht, uitoefent op een voorwerp dat zich op het aardoppervlak bevindt, berekend worden door toepassing van de gravitatiewet; in de vergelijking wordt voor                     M              {\displaystyle M}   de massa van de aarde ingevuld en voor                     r              {\displaystyle r}   de (gemiddelde) straal van de aarde:                              F                      z                          =        m        ⋅        g              {\displaystyle F_{z}=m\cdot g}  waarin                     m              {\displaystyle m}   de massa van het betreffende voorwerp is en                     g              {\displaystyle g}   de zwaartekrachtsversnelling aan het aardoppervlak:                    g        =        G        ⋅                                            M                              aarde                                                    r                              aarde                                            2                                                    ≈        9                  ,                81                               m/s                                2                                {\displaystyle g=G\cdot {\frac {M_{\text{aarde}}}{r_{\text{aarde}}^{2}}}\approx 9{,}81{\text{ m/s}}^{2}}  Bij de aarde moet er mee rekening worden houden dat deze niet precies bolsymmetrisch is. Dat is een van de oorzaken dat de zwaartekracht op sommige plaatsen op het aardoppervlak groter kan zijn dan op andere, bijvoorbeeld door massievere steensoorten. De vorm van de Aarde is niet zuiver rond, maar onder invloed van de rotatie bij de polen heel licht afgeplat. De aarde heeft de vorm van een oblate sferoïde. Dat betekent dat men zich op de polen ongeveer 21 km dichter bij het centrum van de aarde bevindt dan op de evenaar, wat de zwaartekracht op de polen iets groter maakt.De algemene formule voor het zwaartekrachtsveld is:                              g                (                  r                )        =        −        G                 ∭                                            ρ              (                                                r                                                  1                                            )                                                      |                                            r                            −                                                r                                                  1                                                                              |                                                  3                                                                             (                  r                −                              r                                1                          )                                       d                                3                                                r                                1                                {\displaystyle \mathbf {g} (\mathbf {r} )=-G\ \iiint {\frac {\rho (\mathbf {r} _{1})}{|\mathbf {r} -\mathbf {r} _{1}|^{3}}}\ (\mathbf {r} -\mathbf {r} _{1})\ \mathbf {d} ^{3}\mathbf {r} _{1}}  ,waarbij in dit geval wordt geïntegreerd over de aarde en                     ρ              {\displaystyle \rho }   de massadichtheid is.De valversnelling op het aardoppervlak, die de versnelling is ten gevolge van het samenspel van de beide krachten, varieert door al deze oorzaken tussen ongeveer 9,789 m·s−2 en 9,832 m·s−2. In Nederland en België bedraagt die gemiddeld 9,81 m·s−2. Dit wordt voor niet al te nauwkeurige toepassingen afgerond naar 10 m·s−2.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: In de context van Zwaartekracht, verklaar de Oudheid en de Geschiedenis van onderzoek naar de zwaartekracht.

Uit de klassieke oudheid is niet veel bekend over onderzoek naar de zwaartekracht. De Griekse filosofen spraken er soms over; zo meende Aristoteles dat alles naar beneden valt omdat het midden van de aarde de "natuurlijke plaats" van de materie was in de zogenaamde ladder der natuur. Rond die tijd hadden Chinese filosofen van het mohisme al theorieën rondom de zwaartekracht beschreven. Zij hadden trouwens geen contact hierover met de oude Grieken. Zij beschreven dat de afwezigheid van krachten, zoals wrijving, de werking van zwaartekracht kon laten zien.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Verklaar de Oudheid over de Geschiedenis van onderzoek naar de zwaartekracht van dit kunstwerk, Zwaartekracht.

Uit de klassieke oudheid is niet veel bekend over onderzoek naar de zwaartekracht. De Griekse filosofen spraken er soms over; zo meende Aristoteles dat alles naar beneden valt omdat het midden van de aarde de "natuurlijke plaats" van de materie was in de zogenaamde ladder der natuur. Rond die tijd hadden Chinese filosofen van het mohisme al theorieën rondom de zwaartekracht beschreven. Zij hadden trouwens geen contact hierover met de oude Grieken. Zij beschreven dat de afwezigheid van krachten, zoals wrijving, de werking van zwaartekracht kon laten zien.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Hoe wordt in Zwaartekracht de Oudheid van de Geschiedenis van onderzoek naar de zwaartekracht verklaard?

Uit de klassieke oudheid is niet veel bekend over onderzoek naar de zwaartekracht. De Griekse filosofen spraken er soms over; zo meende Aristoteles dat alles naar beneden valt omdat het midden van de aarde de "natuurlijke plaats" van de materie was in de zogenaamde ladder der natuur. Rond die tijd hadden Chinese filosofen van het mohisme al theorieën rondom de zwaartekracht beschreven. Zij hadden trouwens geen contact hierover met de oude Grieken. Zij beschreven dat de afwezigheid van krachten, zoals wrijving, de werking van zwaartekracht kon laten zien.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Beschrijf de kenmerken van de Oudheid in de Geschiedenis van onderzoek naar de zwaartekracht van Zwaartekracht.

Uit de klassieke oudheid is niet veel bekend over onderzoek naar de zwaartekracht. De Griekse filosofen spraken er soms over; zo meende Aristoteles dat alles naar beneden valt omdat het midden van de aarde de "natuurlijke plaats" van de materie was in de zogenaamde ladder der natuur. Rond die tijd hadden Chinese filosofen van het mohisme al theorieën rondom de zwaartekracht beschreven. Zij hadden trouwens geen contact hierover met de oude Grieken. Zij beschreven dat de afwezigheid van krachten, zoals wrijving, de werking van zwaartekracht kon laten zien.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: In de context van Zwaartekracht, verklaar de Vroegmoderne tijd en de Geschiedenis van onderzoek naar de zwaartekracht.

Tijdens de wetenschappelijke revolutie was Galileo Galilei de eerste die de zwaartekracht onderzocht door middel van waarnemingen aan banen van hemellichamen en valproeven op aarde. Zijn valproef zou op de maan in juli 1971 worden herhaald door de bemanning van de Apollo 15.Isaac Newton heeft de aard van de zwaartekracht in de kosmologie als eerste ingezien. Volgens eigen zeggen kwam hij op het idee toen hij een appel uit de boom zag vallen. Dat de appel op zijn hoofd viel, zoals soms wordt beweerd, is twijfelachtig. Het baanbrekende karakter van zijn theorie zat hem vooral in het toepassen van eenzelfde wet voor aardse situaties en voor hemellichamen. Newton verklaarde met zijn wet van de zwaartekracht de banen van planeten, die Nicolaas Copernicus, Johannes Kepler en Tycho Brahe hadden beschreven maar niet hadden verklaard. In elk geval realiseerde hij zich dat de maan aantrekkingskracht van de aarde ondervindt, maar dat die in evenwicht wordt gehouden door middelpuntvliedende kracht van Christiaan Huygens. De getijdenbeweging kon hij verklaren uit de aantrekkingskracht van de maan.Een ander voorbeeld van Newton is de kanonskogel. Een kanonskogel die met voldoende snelheid wordt weggeschoten, kan ook in een baan om de aarde gaan vliegen, of zelfs nooit meer terugkomen. De snelheid waarbij dat juist gebeurt heet de ontsnappingssnelheid.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Verklaar de Vroegmoderne tijd over de Geschiedenis van onderzoek naar de zwaartekracht van dit kunstwerk, Zwaartekracht.

Tijdens de wetenschappelijke revolutie was Galileo Galilei de eerste die de zwaartekracht onderzocht door middel van waarnemingen aan banen van hemellichamen en valproeven op aarde. Zijn valproef zou op de maan in juli 1971 worden herhaald door de bemanning van de Apollo 15.Isaac Newton heeft de aard van de zwaartekracht in de kosmologie als eerste ingezien. Volgens eigen zeggen kwam hij op het idee toen hij een appel uit de boom zag vallen. Dat de appel op zijn hoofd viel, zoals soms wordt beweerd, is twijfelachtig. Het baanbrekende karakter van zijn theorie zat hem vooral in het toepassen van eenzelfde wet voor aardse situaties en voor hemellichamen. Newton verklaarde met zijn wet van de zwaartekracht de banen van planeten, die Nicolaas Copernicus, Johannes Kepler en Tycho Brahe hadden beschreven maar niet hadden verklaard. In elk geval realiseerde hij zich dat de maan aantrekkingskracht van de aarde ondervindt, maar dat die in evenwicht wordt gehouden door middelpuntvliedende kracht van Christiaan Huygens. De getijdenbeweging kon hij verklaren uit de aantrekkingskracht van de maan.Een ander voorbeeld van Newton is de kanonskogel. Een kanonskogel die met voldoende snelheid wordt weggeschoten, kan ook in een baan om de aarde gaan vliegen, of zelfs nooit meer terugkomen. De snelheid waarbij dat juist gebeurt heet de ontsnappingssnelheid.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Hoe wordt in Zwaartekracht de Vroegmoderne tijd van de Geschiedenis van onderzoek naar de zwaartekracht verklaard?

Tijdens de wetenschappelijke revolutie was Galileo Galilei de eerste die de zwaartekracht onderzocht door middel van waarnemingen aan banen van hemellichamen en valproeven op aarde. Zijn valproef zou op de maan in juli 1971 worden herhaald door de bemanning van de Apollo 15.Isaac Newton heeft de aard van de zwaartekracht in de kosmologie als eerste ingezien. Volgens eigen zeggen kwam hij op het idee toen hij een appel uit de boom zag vallen. Dat de appel op zijn hoofd viel, zoals soms wordt beweerd, is twijfelachtig. Het baanbrekende karakter van zijn theorie zat hem vooral in het toepassen van eenzelfde wet voor aardse situaties en voor hemellichamen. Newton verklaarde met zijn wet van de zwaartekracht de banen van planeten, die Nicolaas Copernicus, Johannes Kepler en Tycho Brahe hadden beschreven maar niet hadden verklaard. In elk geval realiseerde hij zich dat de maan aantrekkingskracht van de aarde ondervindt, maar dat die in evenwicht wordt gehouden door middelpuntvliedende kracht van Christiaan Huygens. De getijdenbeweging kon hij verklaren uit de aantrekkingskracht van de maan.Een ander voorbeeld van Newton is de kanonskogel. Een kanonskogel die met voldoende snelheid wordt weggeschoten, kan ook in een baan om de aarde gaan vliegen, of zelfs nooit meer terugkomen. De snelheid waarbij dat juist gebeurt heet de ontsnappingssnelheid.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Beschrijf de kenmerken van de Vroegmoderne tijd in de Geschiedenis van onderzoek naar de zwaartekracht van Zwaartekracht.

Tijdens de wetenschappelijke revolutie was Galileo Galilei de eerste die de zwaartekracht onderzocht door middel van waarnemingen aan banen van hemellichamen en valproeven op aarde. Zijn valproef zou op de maan in juli 1971 worden herhaald door de bemanning van de Apollo 15.Isaac Newton heeft de aard van de zwaartekracht in de kosmologie als eerste ingezien. Volgens eigen zeggen kwam hij op het idee toen hij een appel uit de boom zag vallen. Dat de appel op zijn hoofd viel, zoals soms wordt beweerd, is twijfelachtig. Het baanbrekende karakter van zijn theorie zat hem vooral in het toepassen van eenzelfde wet voor aardse situaties en voor hemellichamen. Newton verklaarde met zijn wet van de zwaartekracht de banen van planeten, die Nicolaas Copernicus, Johannes Kepler en Tycho Brahe hadden beschreven maar niet hadden verklaard. In elk geval realiseerde hij zich dat de maan aantrekkingskracht van de aarde ondervindt, maar dat die in evenwicht wordt gehouden door middelpuntvliedende kracht van Christiaan Huygens. De getijdenbeweging kon hij verklaren uit de aantrekkingskracht van de maan.Een ander voorbeeld van Newton is de kanonskogel. Een kanonskogel die met voldoende snelheid wordt weggeschoten, kan ook in een baan om de aarde gaan vliegen, of zelfs nooit meer terugkomen. De snelheid waarbij dat juist gebeurt heet de ontsnappingssnelheid.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: In de context van Zwaartekracht, verklaar de Algemene relativiteitstheorie en de Geschiedenis van onderzoek naar de zwaartekracht.

De theorie van de zwaartekracht is in het begin van de twintigste eeuw door vooral Albert Einstein drastisch bijgesteld. Zijn algemene relativiteitstheorie uit 1915 geeft een beschrijving van de tot dan toe onverklaarbare precessie in het baanvlak van de planeet Mercurius. Er was eerder geprobeerd die precessie te verklaren door een nieuwe planeet Vulcanus te postuleren. Met de theorie werden zwarte gaten voorspeld, maar ook dat de massa van een deeltje toeneemt als het de lichtsnelheid nadert en lichtstralen in een zwaartekrachtsveld afbuigen, wat tot uiting komt bij een zwaartekrachtlens om een sterrenstelsel of een Einsteinring rondom een ster. Dit werd voor het eerst waargenomen aan een ster bij een zonsverduistering. De algemene relativiteitstheorie verklaart ook waarom massa twee aspecten heeft: traagheid, waarmee het verzet tegen snelheidsverandering wordt bedoeld, en gravitatie, het veroorzaken van de zwaartekracht. Het equivalentieprincipe tussen deze twee, traagheid en gravitatie, ligt aan de basis van de algemene relativiteitstheorie. Om verder met de algemene relativiteitstheorie te kunnen rekenen moet de ruimtetijd worden ingevoerd.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Verklaar de Algemene relativiteitstheorie over de Geschiedenis van onderzoek naar de zwaartekracht van dit kunstwerk, Zwaartekracht.

De theorie van de zwaartekracht is in het begin van de twintigste eeuw door vooral Albert Einstein drastisch bijgesteld. Zijn algemene relativiteitstheorie uit 1915 geeft een beschrijving van de tot dan toe onverklaarbare precessie in het baanvlak van de planeet Mercurius. Er was eerder geprobeerd die precessie te verklaren door een nieuwe planeet Vulcanus te postuleren. Met de theorie werden zwarte gaten voorspeld, maar ook dat de massa van een deeltje toeneemt als het de lichtsnelheid nadert en lichtstralen in een zwaartekrachtsveld afbuigen, wat tot uiting komt bij een zwaartekrachtlens om een sterrenstelsel of een Einsteinring rondom een ster. Dit werd voor het eerst waargenomen aan een ster bij een zonsverduistering. De algemene relativiteitstheorie verklaart ook waarom massa twee aspecten heeft: traagheid, waarmee het verzet tegen snelheidsverandering wordt bedoeld, en gravitatie, het veroorzaken van de zwaartekracht. Het equivalentieprincipe tussen deze twee, traagheid en gravitatie, ligt aan de basis van de algemene relativiteitstheorie. Om verder met de algemene relativiteitstheorie te kunnen rekenen moet de ruimtetijd worden ingevoerd.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Hoe wordt in Zwaartekracht de Algemene relativiteitstheorie van de Geschiedenis van onderzoek naar de zwaartekracht verklaard?

De theorie van de zwaartekracht is in het begin van de twintigste eeuw door vooral Albert Einstein drastisch bijgesteld. Zijn algemene relativiteitstheorie uit 1915 geeft een beschrijving van de tot dan toe onverklaarbare precessie in het baanvlak van de planeet Mercurius. Er was eerder geprobeerd die precessie te verklaren door een nieuwe planeet Vulcanus te postuleren. Met de theorie werden zwarte gaten voorspeld, maar ook dat de massa van een deeltje toeneemt als het de lichtsnelheid nadert en lichtstralen in een zwaartekrachtsveld afbuigen, wat tot uiting komt bij een zwaartekrachtlens om een sterrenstelsel of een Einsteinring rondom een ster. Dit werd voor het eerst waargenomen aan een ster bij een zonsverduistering. De algemene relativiteitstheorie verklaart ook waarom massa twee aspecten heeft: traagheid, waarmee het verzet tegen snelheidsverandering wordt bedoeld, en gravitatie, het veroorzaken van de zwaartekracht. Het equivalentieprincipe tussen deze twee, traagheid en gravitatie, ligt aan de basis van de algemene relativiteitstheorie. Om verder met de algemene relativiteitstheorie te kunnen rekenen moet de ruimtetijd worden ingevoerd.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Beschrijf de kenmerken van de Algemene relativiteitstheorie in de Geschiedenis van onderzoek naar de zwaartekracht van Zwaartekracht.

De theorie van de zwaartekracht is in het begin van de twintigste eeuw door vooral Albert Einstein drastisch bijgesteld. Zijn algemene relativiteitstheorie uit 1915 geeft een beschrijving van de tot dan toe onverklaarbare precessie in het baanvlak van de planeet Mercurius. Er was eerder geprobeerd die precessie te verklaren door een nieuwe planeet Vulcanus te postuleren. Met de theorie werden zwarte gaten voorspeld, maar ook dat de massa van een deeltje toeneemt als het de lichtsnelheid nadert en lichtstralen in een zwaartekrachtsveld afbuigen, wat tot uiting komt bij een zwaartekrachtlens om een sterrenstelsel of een Einsteinring rondom een ster. Dit werd voor het eerst waargenomen aan een ster bij een zonsverduistering. De algemene relativiteitstheorie verklaart ook waarom massa twee aspecten heeft: traagheid, waarmee het verzet tegen snelheidsverandering wordt bedoeld, en gravitatie, het veroorzaken van de zwaartekracht. Het equivalentieprincipe tussen deze twee, traagheid en gravitatie, ligt aan de basis van de algemene relativiteitstheorie. Om verder met de algemene relativiteitstheorie te kunnen rekenen moet de ruimtetijd worden ingevoerd.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Focus op Zwaartekracht en leg de Aard van de zwaartekracht uit.

Zoals in de vorige sectie vermeld, zijn er sinds de nieuwe tijd twee zeer succesvolle gravitatietheorieën bekend. De oudste wet is de gravitatiewet van Newton, die deel uitmaakt van de klassieke mechanica. Newton's wet is tamelijk nauwkeurig, en in de meeste gevallen nauwkeurig genoeg om een goed resultaat te berekenen. De opvolger van deze wet, de algemene relativiteitstheorie van Einstein, is echter nauwkeuriger en vollediger en leidde, samen met de kwantummechanische theorie, de 20e eeuwse, moderne natuurkunde in. De theorie van Einstein leidt bij lage snelheden tot dezelfde uitkomst, en spreekt de wet van Newton dus niet tegen, maar geeft in bepaalde extreme gevallen een antwoord dat preciezer is dan de Newtoniaanse zwaartekracht. Het grote verschil tussen Einsteins theorie en Newtons theorie is:Newton: zwaartekracht gaat uit van een lichaam, is evenredig met de massa van dat lichaam, en beïnvloedt van daaruit onmiddellijk de overige lichamen (massa) in het heelal.Einstein: zwaartekracht is een vervorming van het ruimte-tijdcontinuüm, het weefsel van de lege ruimte, veroorzaakt door de aanwezigheid van een lichaam (massa). Een kunstmaan om de aarde volgt de vervorming die de massa van de aarde in het omringende ruimte-tijdweefsel maakt, en gaat langs het pad dat in die ruimtetijd het kortst is. Dit pad wordt waargenomen als de baan van deze satelliet.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Verklaar de Aard van de zwaartekracht van dit kunstwerk, Zwaartekracht.

Zoals in de vorige sectie vermeld, zijn er sinds de nieuwe tijd twee zeer succesvolle gravitatietheorieën bekend. De oudste wet is de gravitatiewet van Newton, die deel uitmaakt van de klassieke mechanica. Newton's wet is tamelijk nauwkeurig, en in de meeste gevallen nauwkeurig genoeg om een goed resultaat te berekenen. De opvolger van deze wet, de algemene relativiteitstheorie van Einstein, is echter nauwkeuriger en vollediger en leidde, samen met de kwantummechanische theorie, de 20e eeuwse, moderne natuurkunde in. De theorie van Einstein leidt bij lage snelheden tot dezelfde uitkomst, en spreekt de wet van Newton dus niet tegen, maar geeft in bepaalde extreme gevallen een antwoord dat preciezer is dan de Newtoniaanse zwaartekracht. Het grote verschil tussen Einsteins theorie en Newtons theorie is:Newton: zwaartekracht gaat uit van een lichaam, is evenredig met de massa van dat lichaam, en beïnvloedt van daaruit onmiddellijk de overige lichamen (massa) in het heelal.Einstein: zwaartekracht is een vervorming van het ruimte-tijdcontinuüm, het weefsel van de lege ruimte, veroorzaakt door de aanwezigheid van een lichaam (massa). Een kunstmaan om de aarde volgt de vervorming die de massa van de aarde in het omringende ruimte-tijdweefsel maakt, en gaat langs het pad dat in die ruimtetijd het kortst is. Dit pad wordt waargenomen als de baan van deze satelliet.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Hoe verklaart Zwaartekracht zijn Aard van de zwaartekracht?

Zoals in de vorige sectie vermeld, zijn er sinds de nieuwe tijd twee zeer succesvolle gravitatietheorieën bekend. De oudste wet is de gravitatiewet van Newton, die deel uitmaakt van de klassieke mechanica. Newton's wet is tamelijk nauwkeurig, en in de meeste gevallen nauwkeurig genoeg om een goed resultaat te berekenen. De opvolger van deze wet, de algemene relativiteitstheorie van Einstein, is echter nauwkeuriger en vollediger en leidde, samen met de kwantummechanische theorie, de 20e eeuwse, moderne natuurkunde in. De theorie van Einstein leidt bij lage snelheden tot dezelfde uitkomst, en spreekt de wet van Newton dus niet tegen, maar geeft in bepaalde extreme gevallen een antwoord dat preciezer is dan de Newtoniaanse zwaartekracht. Het grote verschil tussen Einsteins theorie en Newtons theorie is:Newton: zwaartekracht gaat uit van een lichaam, is evenredig met de massa van dat lichaam, en beïnvloedt van daaruit onmiddellijk de overige lichamen (massa) in het heelal.Einstein: zwaartekracht is een vervorming van het ruimte-tijdcontinuüm, het weefsel van de lege ruimte, veroorzaakt door de aanwezigheid van een lichaam (massa). Een kunstmaan om de aarde volgt de vervorming die de massa van de aarde in het omringende ruimte-tijdweefsel maakt, en gaat langs het pad dat in die ruimtetijd het kortst is. Dit pad wordt waargenomen als de baan van deze satelliet.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Hoe wordt de Aard van de zwaartekracht besproken in Zwaartekracht?

Zoals in de vorige sectie vermeld, zijn er sinds de nieuwe tijd twee zeer succesvolle gravitatietheorieën bekend. De oudste wet is de gravitatiewet van Newton, die deel uitmaakt van de klassieke mechanica. Newton's wet is tamelijk nauwkeurig, en in de meeste gevallen nauwkeurig genoeg om een goed resultaat te berekenen. De opvolger van deze wet, de algemene relativiteitstheorie van Einstein, is echter nauwkeuriger en vollediger en leidde, samen met de kwantummechanische theorie, de 20e eeuwse, moderne natuurkunde in. De theorie van Einstein leidt bij lage snelheden tot dezelfde uitkomst, en spreekt de wet van Newton dus niet tegen, maar geeft in bepaalde extreme gevallen een antwoord dat preciezer is dan de Newtoniaanse zwaartekracht. Het grote verschil tussen Einsteins theorie en Newtons theorie is:Newton: zwaartekracht gaat uit van een lichaam, is evenredig met de massa van dat lichaam, en beïnvloedt van daaruit onmiddellijk de overige lichamen (massa) in het heelal.Einstein: zwaartekracht is een vervorming van het ruimte-tijdcontinuüm, het weefsel van de lege ruimte, veroorzaakt door de aanwezigheid van een lichaam (massa). Een kunstmaan om de aarde volgt de vervorming die de massa van de aarde in het omringende ruimte-tijdweefsel maakt, en gaat langs het pad dat in die ruimtetijd het kortst is. Dit pad wordt waargenomen als de baan van deze satelliet.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Focus op Zwaartekracht en leg de Snelheid van het zwaartekrachtveld uit.

Newton dacht dat de zwaartekracht direct, zonder vertraging van invloed is, maar uit algemene relativiteitstheorie volgt daarentegen dat zwaartekrachtsvelden zich met de lichtsnelheid voortplanten.Dat de theorie van Einstein overeenkomt met de werkelijkheid is al vaak gebleken, maar op 7 januari 2003 is de snelheid van het zwaartekrachtveld voor het eerst (indirect) gemeten door Ed Fomalont en Sergei Kopeikin. Met behulp van de bewegingen van de planeet Jupiter hebben zij deze metingen verricht. Op 8 september 2002 stond Jupiter namelijk vanaf de aarde gezien zeer dicht bij een quasar, die heldere radiogolven uitzendt. Fomalont en Kopeikin combineerden metingen van een aantal radiotelescopen verspreid over de aarde. Hiermee konden ze de schijnbare verplaatsing van de quasar als gevolg van het zwaartekrachtveld van Jupiter bepalen. Uit deze gegevens konden zij berekenen dat het zwaartekrachtveld 1,06 ±0,21 keer zo snel beweegt als het licht. Omdat de lichtsnelheid binnen het gevonden spectrum (0,85–1,27) ligt, kan niet worden gesteld dat de twee snelheden verschillen. De resultaten zijn controversieel; er zijn andere wetenschappers die zeggen dat de metingen niets met de snelheid van het zwaartekrachtveld te maken hebben.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Verklaar de Snelheid van het zwaartekrachtveld van dit kunstwerk, Zwaartekracht.

Newton dacht dat de zwaartekracht direct, zonder vertraging van invloed is, maar uit algemene relativiteitstheorie volgt daarentegen dat zwaartekrachtsvelden zich met de lichtsnelheid voortplanten.Dat de theorie van Einstein overeenkomt met de werkelijkheid is al vaak gebleken, maar op 7 januari 2003 is de snelheid van het zwaartekrachtveld voor het eerst (indirect) gemeten door Ed Fomalont en Sergei Kopeikin. Met behulp van de bewegingen van de planeet Jupiter hebben zij deze metingen verricht. Op 8 september 2002 stond Jupiter namelijk vanaf de aarde gezien zeer dicht bij een quasar, die heldere radiogolven uitzendt. Fomalont en Kopeikin combineerden metingen van een aantal radiotelescopen verspreid over de aarde. Hiermee konden ze de schijnbare verplaatsing van de quasar als gevolg van het zwaartekrachtveld van Jupiter bepalen. Uit deze gegevens konden zij berekenen dat het zwaartekrachtveld 1,06 ±0,21 keer zo snel beweegt als het licht. Omdat de lichtsnelheid binnen het gevonden spectrum (0,85–1,27) ligt, kan niet worden gesteld dat de twee snelheden verschillen. De resultaten zijn controversieel; er zijn andere wetenschappers die zeggen dat de metingen niets met de snelheid van het zwaartekrachtveld te maken hebben.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Hoe verklaart Zwaartekracht zijn Snelheid van het zwaartekrachtveld?

Newton dacht dat de zwaartekracht direct, zonder vertraging van invloed is, maar uit algemene relativiteitstheorie volgt daarentegen dat zwaartekrachtsvelden zich met de lichtsnelheid voortplanten.Dat de theorie van Einstein overeenkomt met de werkelijkheid is al vaak gebleken, maar op 7 januari 2003 is de snelheid van het zwaartekrachtveld voor het eerst (indirect) gemeten door Ed Fomalont en Sergei Kopeikin. Met behulp van de bewegingen van de planeet Jupiter hebben zij deze metingen verricht. Op 8 september 2002 stond Jupiter namelijk vanaf de aarde gezien zeer dicht bij een quasar, die heldere radiogolven uitzendt. Fomalont en Kopeikin combineerden metingen van een aantal radiotelescopen verspreid over de aarde. Hiermee konden ze de schijnbare verplaatsing van de quasar als gevolg van het zwaartekrachtveld van Jupiter bepalen. Uit deze gegevens konden zij berekenen dat het zwaartekrachtveld 1,06 ±0,21 keer zo snel beweegt als het licht. Omdat de lichtsnelheid binnen het gevonden spectrum (0,85–1,27) ligt, kan niet worden gesteld dat de twee snelheden verschillen. De resultaten zijn controversieel; er zijn andere wetenschappers die zeggen dat de metingen niets met de snelheid van het zwaartekrachtveld te maken hebben.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Hoe wordt de Snelheid van het zwaartekrachtveld besproken in Zwaartekracht?

Newton dacht dat de zwaartekracht direct, zonder vertraging van invloed is, maar uit algemene relativiteitstheorie volgt daarentegen dat zwaartekrachtsvelden zich met de lichtsnelheid voortplanten.Dat de theorie van Einstein overeenkomt met de werkelijkheid is al vaak gebleken, maar op 7 januari 2003 is de snelheid van het zwaartekrachtveld voor het eerst (indirect) gemeten door Ed Fomalont en Sergei Kopeikin. Met behulp van de bewegingen van de planeet Jupiter hebben zij deze metingen verricht. Op 8 september 2002 stond Jupiter namelijk vanaf de aarde gezien zeer dicht bij een quasar, die heldere radiogolven uitzendt. Fomalont en Kopeikin combineerden metingen van een aantal radiotelescopen verspreid over de aarde. Hiermee konden ze de schijnbare verplaatsing van de quasar als gevolg van het zwaartekrachtveld van Jupiter bepalen. Uit deze gegevens konden zij berekenen dat het zwaartekrachtveld 1,06 ±0,21 keer zo snel beweegt als het licht. Omdat de lichtsnelheid binnen het gevonden spectrum (0,85–1,27) ligt, kan niet worden gesteld dat de twee snelheden verschillen. De resultaten zijn controversieel; er zijn andere wetenschappers die zeggen dat de metingen niets met de snelheid van het zwaartekrachtveld te maken hebben.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Focus op Zwaartekracht en leg de Zwaartekrachtgolven uit.

In februari 2016 werd een wetenschappelijk onderzoek bekendgemaakt dat daadwerkelijk zwaartekrachtgolven heeft gemeten. Deze kunnen bijvoorbeeld optreden bij een grote explosie in het heelal. Zwaartekrachtgolven zijn naar verwachting transversaal, al voorspellen sommige theorieën daarnaast ook longitudinale golven. Indien zwaartekrachtgolven kunnen optreden bij grote explosies in het heelal, dan vertaalt zich dat in een tijdelijke ruimtevermeerdering, die waargenomen kan worden door tijdelijke grotere spectrale roodverschuivingen. Omgekeerd leveren implosies ruimtevermindering, wat zich vertaalt in spectrale blauwverschuiving.Aan de Universiteit van Leiden wordt in het Kamerlingh Onnes Laboratorium gewerkt aan een uiterst gevoelige bolvormige antenne die zwaartekrachtgolven kan waarnemen. De naam van het project is MiniGrail. Deze antenne is zo gevoelig, dat trillingen met een uitwijking van ongeveer 10−20 meter kunnen worden gedetecteerd.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Verklaar de Zwaartekrachtgolven van dit kunstwerk, Zwaartekracht.

In februari 2016 werd een wetenschappelijk onderzoek bekendgemaakt dat daadwerkelijk zwaartekrachtgolven heeft gemeten. Deze kunnen bijvoorbeeld optreden bij een grote explosie in het heelal. Zwaartekrachtgolven zijn naar verwachting transversaal, al voorspellen sommige theorieën daarnaast ook longitudinale golven. Indien zwaartekrachtgolven kunnen optreden bij grote explosies in het heelal, dan vertaalt zich dat in een tijdelijke ruimtevermeerdering, die waargenomen kan worden door tijdelijke grotere spectrale roodverschuivingen. Omgekeerd leveren implosies ruimtevermindering, wat zich vertaalt in spectrale blauwverschuiving.Aan de Universiteit van Leiden wordt in het Kamerlingh Onnes Laboratorium gewerkt aan een uiterst gevoelige bolvormige antenne die zwaartekrachtgolven kan waarnemen. De naam van het project is MiniGrail. Deze antenne is zo gevoelig, dat trillingen met een uitwijking van ongeveer 10−20 meter kunnen worden gedetecteerd.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Hoe verklaart Zwaartekracht zijn Zwaartekrachtgolven?

In februari 2016 werd een wetenschappelijk onderzoek bekendgemaakt dat daadwerkelijk zwaartekrachtgolven heeft gemeten. Deze kunnen bijvoorbeeld optreden bij een grote explosie in het heelal. Zwaartekrachtgolven zijn naar verwachting transversaal, al voorspellen sommige theorieën daarnaast ook longitudinale golven. Indien zwaartekrachtgolven kunnen optreden bij grote explosies in het heelal, dan vertaalt zich dat in een tijdelijke ruimtevermeerdering, die waargenomen kan worden door tijdelijke grotere spectrale roodverschuivingen. Omgekeerd leveren implosies ruimtevermindering, wat zich vertaalt in spectrale blauwverschuiving.Aan de Universiteit van Leiden wordt in het Kamerlingh Onnes Laboratorium gewerkt aan een uiterst gevoelige bolvormige antenne die zwaartekrachtgolven kan waarnemen. De naam van het project is MiniGrail. Deze antenne is zo gevoelig, dat trillingen met een uitwijking van ongeveer 10−20 meter kunnen worden gedetecteerd.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Hoe wordt de Zwaartekrachtgolven besproken in Zwaartekracht?

In februari 2016 werd een wetenschappelijk onderzoek bekendgemaakt dat daadwerkelijk zwaartekrachtgolven heeft gemeten. Deze kunnen bijvoorbeeld optreden bij een grote explosie in het heelal. Zwaartekrachtgolven zijn naar verwachting transversaal, al voorspellen sommige theorieën daarnaast ook longitudinale golven. Indien zwaartekrachtgolven kunnen optreden bij grote explosies in het heelal, dan vertaalt zich dat in een tijdelijke ruimtevermeerdering, die waargenomen kan worden door tijdelijke grotere spectrale roodverschuivingen. Omgekeerd leveren implosies ruimtevermindering, wat zich vertaalt in spectrale blauwverschuiving.Aan de Universiteit van Leiden wordt in het Kamerlingh Onnes Laboratorium gewerkt aan een uiterst gevoelige bolvormige antenne die zwaartekrachtgolven kan waarnemen. De naam van het project is MiniGrail. Deze antenne is zo gevoelig, dat trillingen met een uitwijking van ongeveer 10−20 meter kunnen worden gedetecteerd.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Focus op Zwaartekracht en leg de Antizwaartekracht uit.

Vóór Einstein meenden veel natuurkundigen dat er ook antizwaartekracht mogelijk was. Met Einsteins theorie verviel hiervoor de noodzaak, omdat er geen tegenhanger voorstelbaar is voor een antiruimte-tijdcontinuümvervorming. Maar bij recente metingen aan de kosmische achtergrondstraling is gebleken dat er misschien toch een soort uitdijende kracht in het universum werkzaam is, die de zwaartekracht tegenwerkt. Deze uitdijende kracht is door Einstein de kosmologische constante genoemd en zou veroorzaakt worden door donkere energie.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Verklaar de Antizwaartekracht van dit kunstwerk, Zwaartekracht.

Vóór Einstein meenden veel natuurkundigen dat er ook antizwaartekracht mogelijk was. Met Einsteins theorie verviel hiervoor de noodzaak, omdat er geen tegenhanger voorstelbaar is voor een antiruimte-tijdcontinuümvervorming. Maar bij recente metingen aan de kosmische achtergrondstraling is gebleken dat er misschien toch een soort uitdijende kracht in het universum werkzaam is, die de zwaartekracht tegenwerkt. Deze uitdijende kracht is door Einstein de kosmologische constante genoemd en zou veroorzaakt worden door donkere energie.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Hoe verklaart Zwaartekracht zijn Antizwaartekracht?

Vóór Einstein meenden veel natuurkundigen dat er ook antizwaartekracht mogelijk was. Met Einsteins theorie verviel hiervoor de noodzaak, omdat er geen tegenhanger voorstelbaar is voor een antiruimte-tijdcontinuümvervorming. Maar bij recente metingen aan de kosmische achtergrondstraling is gebleken dat er misschien toch een soort uitdijende kracht in het universum werkzaam is, die de zwaartekracht tegenwerkt. Deze uitdijende kracht is door Einstein de kosmologische constante genoemd en zou veroorzaakt worden door donkere energie.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Hoe wordt de Antizwaartekracht besproken in Zwaartekracht?

Vóór Einstein meenden veel natuurkundigen dat er ook antizwaartekracht mogelijk was. Met Einsteins theorie verviel hiervoor de noodzaak, omdat er geen tegenhanger voorstelbaar is voor een antiruimte-tijdcontinuümvervorming. Maar bij recente metingen aan de kosmische achtergrondstraling is gebleken dat er misschien toch een soort uitdijende kracht in het universum werkzaam is, die de zwaartekracht tegenwerkt. Deze uitdijende kracht is door Einstein de kosmologische constante genoemd en zou veroorzaakt worden door donkere energie.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)


Zwaartekracht

Prompt: Focus op Zwaartekracht en leg de Problemen met de huidige theorieën van zwaartekracht uit.

Ondanks het succes van Newtons zwaartekrachttheorie, die in bijna alle gevallen heel goed voldoet, bleken er aan het eind van de negentiende eeuw, toen meettechnieken steeds preciezer werden, toch verschijnselen te zijn die hiermee niet helemaal te verklaren zijn. Dat werd in het begin van de twintigste eeuw verholpen met de algemene relativiteitstheorie die een aanscherping is van Newtons theorie. Maar ook met deze verder zeer succesvolle theorie blijken er verschijnselen te zijn die hiermee niet beschreven kunnen worden:De banen van de planeten dijen sneller uit dan te verklaren is met verlies van zonsmassa.De uitdijing van het heelal lijkt te versnellen, wat moeilijk te verklaren is als er niet een of andere mysterieuze antizwaartekracht werkzaam is.De baanbeweging van sterrenstelsels kan alleen verklaard worden als er extra onzichtbare massa is (donkere materie). Een alternatieve verklaring voor de extra aantrekkingskracht is een aangepaste zwaartekrachttheorie die volgens onder anderen Erik Verlinde effect heeft op supergrote schaal.

Afbeelding:GRAIL's gravity map of the moon.jpg

Zwaartekrachtveld van de maan in kaart gebracht door de tweelingsatellieten ''Ebb'' en ''Flow''

De val van een hamer en een veer in het luchtledige: Astronaut [[David Scott (astronaut)

Afbeelding:Southern ocean gravity hg.png

Afbeelding:Apollo 15 feather and hammer drop.ogv

Zwaartekracht is de onderlinge aantrekking van twee massa's

Verschillen in zwaartekracht rondom [[Antarctica

Een schuin naar boven gerichte waterstraal uit een [[fontein (hoofdbetekenis)